Πόσο κοντά ή μακριά είμαστε από την απόκτηση F-35

  Άρθρο Γνώμης του Αντιστρατήγου ε.α. Σταύρου Κουτρή*

 

Έχουν γραφεί στον τύπο και ακουστεί στα τηλεοπτικά panels τόσα πολλά για τα F-35, την τεχνολογική τους υπεροχή και την στρατιωτική τους αξία, ώστε όλοι έχουν πειστεί ότι η Πολεμική μας αεροπορία έχει γίνει ήδη άτρωτη, έστω και αν αυτό το οπλικό σύστημα μπεί, αν τελικά μπει, στο οπλοστάσιο μας κάποια στιγμή μετά το 2030-35! Είδαμε τα τελευταία χρόνια ότι η πυκνότητα των γεωπολιτικών εξελίξεων έχει αυξηθεί εκθετικά με αποτέλεσμα ο χρόνος των 6-10 έτων στο μέλλον να καθίσταται απρόβλεπτος. Ας μου επιτραπεί η κατάθεση κάποιων σκέψεων  πάνω στην απόκτηση των F-35.

 

Η πρόθεση πώλησης ενός οπλικού συστήματος επιβεβαιώνει:

- Την υψηλή Γεωστρατηγική θέση της Ελλάδος, 

-    Τα αμοιβαία συμφέροντα των δύο χωρών (πωλητού και αγοραστού),

-    Το ισχυρό οικονομικό όφελος για την Αμερικανική πλευρά για την περίπτωση των F-35 και επίσης

-    Την ύπαρξη Αμερικανικού ενδιαφέροντος και εμπιστοσύνης προς τη χώρα μας

Ποιος άραγε θα αξιοποιήσει διπλωματικά αυτά τα δεδομένα; Προς το παρόν δεν βλέπουμε κάτι απτό και συγκεκριμένο.

Αναρωτιέται κάποιος, πώς γίνεται η Τουρκία να εξυβρίζει συλλήβδην τη Δύση και την Αμερική, να ενεργεί αντίθετα προς τα συμφωνηθέντα στα δυτικά fora που ανήκει και να μην ανοίγει μύτη; Πώς γίνεται η απαράμιλλη Βυζαντινή και Φαναριώτικη Διπλωματία να έμεινε όλη Ανατολικά του Έβρου;

Είναι γνωστό, ότι:

- Η έγκριση πώλησης ενός Α/Φ σε μία χώρα είναι μια εύκολη, φτηνή και απλή λύση δημιουργίας βάσεως επιρροής της χώρας που το πουλά!

- Η πωλήτρια Χώρα (ΗΠΑ) «αναγκάζει» το άλλο κράτος (Ελλάδα), να αναπτύξει εγκαταστάσεις, συνεργεία, τεχνικούς, αποθέματα ανταλλακτικών, υπόστεγα, χώρους κλπ, δηλαδή μια υποδομή απαραίτητη για να ενεργήσουν μελλοντικά  Αμερικανικής προέλευσης και Σημαίας Α/Φ. 

- Όλα τα παραπάνω για λόγους πιστοποίησης, ασφαλείας τυποποίησης και ποιότητας, ελέγχονται και επιθεωρούνται, άρα και εποπτεύονται, από την πωλήτρια χώρα.

- Συνήθως μας απονέμουν και μια «υψηλή διάκριση απόδοσης» για να δουλεύουμε με μεγαλύτερο ζήλο!

 Ιστορικό προηγούμενο: 

- Κάτι ανάλογο συνέβη με την μαζική αγορά των F-16 μετά τα Ίμια, που αναγκαστικά εγκαταστάθηκαν και στην Κρήτη. Γνωστή και σαν η «Τσοχατσοπούλιος Αγορά του Αιώνα». Μια τόσο μεγάλη πολεμική δαπάνη, σε μια περίοδο με οικονομική στενότητα, από μια κυβέρνηση με πρόταγμα το κοινωνικό πρόσημο δημιουργεί ερωτηματικά. Άραγε η αγορά αυτή ήταν απόρροια της κρίσης... ή Αιτία αυτής...; 

- Μετ΄ ου πολύ, τελείως «συμπτωματικά», ακολούθησαν οι επιχειρήσεις στη Λιβύη κατά του Καντάφι. 

- Οι υποδομή των F-16 στον Ελλαδικό χώρο ήταν απαραίτητες και φάνηκαν χρήσιμες!

 Έχει γραφεί στον ειδικό τύπο ότι:

- Το F-35 παρουσιάζει τεχνικά προβλήματα με εντονότερο αυτά του κινητήρα.

- Έτσι κύριο παραμένον πλεονέκτημά του είναι τα stealth χαρακτηριστικά του. Αν αυτά αντιμετωπισθούν, απομειώνεται σημαντικά η αξία του.

- Φυσικά παραμένει η εντυπωσιακή ικανότητά του να αποτελεί κόμβο «διοικήσεως και ελέγχου» συνδυασμού μέσων.

 Εξ άλλου:

- Για την προμήθεια των F-35 από την Ελλάδα, ακούγεται ότι μπαίνουν περιορισμοί στη χώρα μας, όπως να μην χρησιμοποιηθούν κατά της Τουρκίας. Αλήθεια εναντίον ποιου κυρίως θα μπορούσε να τα χρησιμοποιήσει η Ελλάδα; Γιατί τα προμηθευόμαστε;

- Τα σύγχρονα οπλικά μέσα έχουν ηλεκτρονικές διατάξεις που μπορούν να επηρεαστούν (και αδρανοποιηθούν) από την κατασκευάστρια εταιρεία ή χώρα.

- Τέλος κατά την γνώμη έμπειρων και συνετών αεροπορικών αναλυτών, το F-35 είναι αεροσκάφος πολύ «μεγαλύτερων» στρατηγικών χαρακτηριστικών από τις Ελληνικές ανάγκες.

 Διαβάζω σε Άρθρα:

- Η παρουσία των S-400 κοντά στο F-35 θα μπορούσε να ενισχύσει την ικανότητα της Ρωσίας να βελτιώσει την ανίχνευση με ραντάρ των αμερικανικών αεροσκαφών.

- Οι ρίζες της τεχνολογικής ικανότητας του S-400 μπορούν να εντοπιστούν στον προκάτοχό του, το σύστημα S-300.

- Η απλή παρουσία των S-400 σε περιοχές όπου δρα το F-35 αποτελεί μια πολύπλοκη και πολύπλευρη πρόκληση.

- Η Kathryn Wheelbarger, τότε αναπληρωτής υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, συνόψισε αυτή την ανησυχία, όταν παραδέχθηκε ανοιχτά ότι το S-400 σχεδιάστηκε ειδικά για να στοχεύει και να εξουδετερώνει αεροσκάφη, όπως το F-35.

 Όλοι ξέρουμε ότι:

- Η Τουρκία αποκλείστηκε από την προμήθεια και συμπαραγωγή των  F-35, λόγω της ύπαρξης των S-400.

- Η Ελλάδα διαθέτει S-300, οι οποίοι αγοράστηκαν από την Κύπρο και εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα με προτροπή των Αμερικανών, ως μια λύση για να μην εγκατασταθούν στο Κυπριακό έδαφος και γι’ αυτό δεν τέθηκε πότε από τους Αμερικανούς θέμα ανάλογο αυτού με τους S-400 της Τουρκίας.

 Και όμως:

- Θα δεχθούν οι ΗΠΑ να πετάει το Ελληνικό F-35 σε ένα περιβάλλον που σαρώνεται από τα ραντάρ των Τουρκικών S-400, δηλαδή την ύπαρξη αυτών των δύο οπλικών συστημάτων σε αντίπαλες διοικήσεις;

- Ταυτόχρονα υπό την αυτή διοίκηση, την Ελληνική, θα συνυπάρχουν S-300 και F-35. Μήπως οι ΗΠΑ θέσουν σαν προϋπόθεση την αποχώρηση των S-300, καθόσον η συνύπαρξη των δύο όπλων υπό την αυτή διοίκηση, εγκυμονεί κινδύνους να γίνουν κρίσιμες δοκιμές, με άμεσο κίνδυνο να διαρρεύσουν σημαντικά συμπεράσματα σε αναρμόδιους!

-    Μήπως, λοιπόν, δημιουργείται μια εύλογη δικαιολογία ή δέλεαρ για να διώξουμε τους S-300;

 Σήμερα ασκούνται πιέσεις στη χώρα μας να στείλει τους S-300, καθώς και ικανό αριθμό F-16, στην Ουκρανία, τις οποίες επιβεβαιώνει ο κ. Πρωθυπουργός δηλώνοντας ταυτοχρόνως ότι κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να γίνει.

 Μήπως όμως με την προσδοκία που δημιουργεί η υπόσχεση της πρόσκτησης των F-35 κινδυνεύουμε να ικανοποιήσουμε αιτήματα των συμμάχων μας όπως:

-    Να διώξουμε τους S-300 και

-    Να αποδεχθούμε να αποψιλώσουμε την Αεροπορία μας από ικανό αριθμό των πολύτιμων F-16;

 Και αν στο τέλος, για διάφορους λόγους που θα δημιουργηθούν μέσα στο «τεράστιο» χρονικό διάστημα των 6-10 ετών δεν δοθούν τα F-35;

 Μήπως πάμε για μαλλί και βγούμε κουρεμένοι(!);

 Μήπως μοιάζει υπερβολικά με πάρα-πολλές ιστορικές περιπτώσεις, που βάλαμε «πλάτη» στην «σωστή πλευρά της Ιστορίας» και την στιγμή της μοιρασιάς μεταξύ των νικητών αυτοί μας είχαν πάντα απ΄ έξω;

 Και είναι γνωστό το εύστοχο ευφυολόγημα στους κύκλους των διπλωματών:

«Όταν δεν κάθεσαι στο τραπέζι, είσαι στο μενού»!

 Αυτές οι υποσχέσεις των Ξένων και η δική μας Υπέρ - εμπιστοσύνη σε αυτούς, Ιστορικά πάντα μας οδήγησαν σε Εθνικές Ζημίες ή και καταστροφές.

Ας σταθούμε προσεκτικοί και άξιοι των κρισίμων Ιστορικών στιγμών που ζούμε.

 «Χρωστάμε σε όσους ήρθαν, πέρασαν, θα ‘ρθούνε, θα περάσουν.

Κριτές, θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί». (Κωστής Παλαμάς).

 

Ο Σταύρος Κουτρής, Αντιστράτηγος ε.α, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1956 με καταγωγή από τον Πολιχνίτο Λέσβου. Συνεχίζοντας την οικογενειακή παράδοση εισήλθε στη Σχολή Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε πρώτος το 1978.

Επιλέχθηκε από τις Ειδικές Δυνάμεις, φοίτησε στο σύνολο των προβλεπομένων Σχολείων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, εκπαιδεύτηκε ως Αλεξιπτωτιστής Ελευθέρας Πτώσεως και Υποβρύχιος Καταστροφέας (ΟΥΚ), υπηρέτησε σε μάχιμες μονάδες των Καταδρομών και του Πεζικού, αλλά και σε επιτελεία σε Ελλάδα και εξωτερικό (ΟΑΣΕ – Βιέννη, κ.α.).

Διοίκησε τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (ΣΣΕ) και την 98 ΑΔΤΕ (επιπέδου Μεραρχίας).

Αποστρατεύθηκε το 2011 ως Αντιστράτηγος.

Κατέχει Diploma και Μάστερ στην Επιστήμη των Ηλεκτρονικών Υπολογιστών (University οf Essex), είναι απόφοιτος της Σχολής Αμύνης του ΝΑΤΟ (Ρώμη) και του Κέντρου Διπλωματικών και Στρατηγικών Σπουδών της Γαλλίας (CEDS).

Διετέλεσε διαλέκτης των Σχολών Εθνικής Αμύνης και Πολέμου και Πρόεδρος της Ενώσεως Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού (2020-23).

Είναι συνιδρυτής της εταιρείας «Advanced Battlefields Studies – Greece» και μέλος του «ΕΛ.ΙΣ.ΜΕ».

Είναι παντρεμένος και πατέρας 2 υιών.

Αγροτική εξέγερση και ευρωπαϊκός αυτοχειριασμός Του Γεωργίου Παπασίμου

του Γ. Παπασίμου

 

Οι πρωτόγνωρες αγροτικές κινητοποιήσεις στο σύνολο της Ε.Ε. βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη. Αν για τις χώρες του Νότου ήταν λίγο ως πολύ αναμενόμενες λόγω των ανισοτήτων των ρυθμίσεων της ΚΑΠ σε βάρος του ευρωπαϊκού Νότου, οι κινητοποιήσεις στις χώρες του Βορρά αναμφισβήτητα προκαλούν στους μη μυημένους μεγάλη έκπληξη. Τα αγροτικά συλλαλητήρια στο Βερολίνο, στο Παρίσι κα στις Βρυξέλλες, στις πρωτεύουσες δηλαδή του πάλαι ποτέ ισχυρού γερμανογαλλικού άξονα, αλλά και στο κέντρο της ανέλεγκτης γραφειοκρατικής διοίκησης και ηγεσίας της Ε.Ε., με βασικό αίτημα την ανάκληση των αποφάσεων για την περικοπή της επιδότησης του αγροτικού πετρελαίου και την αντιμετώπιση των ισχυρών αυξήσεων του κόστους παραγωγής, αποτελούν, πέραν του συμβολισμού, και ενέργειες που καταδεικνύουν το τεράστιο αγροτικό πρόβλημα που αφορά πλέον όλη την Ευρώπη.

Ο πυρήνας των προβλημάτων, πέραν των επιμέρους ανισοτήτων εντός της Ε.Ε., είναι συνέπεια των πολιτικών της πράσινης μετάβασης από την ανέλεγκτη ηγεσία της Ε.Ε., η οποία ως «Δον Κιχώτης» επιχειρεί να πρωτοστατήσει μονομερώς, αποτελώντας στην πράξη τον «χρήσιμο ηλίθιο» της Ιστορίας στους περιβαλλοντικούς περιορισμούς σε παγκόσμιο επίπεδο, την ώρα που δεν εξασφαλίζεται ουδεμία συνεννόηση με τους άλλους ανταγωνιστικούς παγκόσμιους πόλους (Η.Π.Α., Ρωσία, Κίνα, Ινδία, Βραζιλία, Αφρική). Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη δυσμενή θέση των παραγόμενων ευρωπαϊκών προϊόντων έναντι των ισχυρών ανταγωνιστών τους στους υπόλοιπους πλανητικούς πόλους, που τα παράγουν με χαμηλό κόστος παραγωγής. Πέραν του γεγονότος ότι πίσω από τις πολιτικές της λεγόμενης πράσινης μετάβασης κρύβονται τεράστια ολγοπωλιακά συμφέροντα, που τις προωθούν κατάλληλα με τη «χρυσόσκονη» της οικολογικής συνείδησης, οι βίαιες αυτές πολιτικές πλήττουν ισχυρά την αγροτική παραγωγή και τη βιωσιμότητα των αγροτών, καθώς και τη συνολική διατροφική επάρκεια της Ε.Ε. και των επιμέρους χωρών της. Είναι χαρακτηριστικό ότι η λεγόμενη Πράσινη Συμφωνία (Green Deal) δεν αποτελεί μια ευρύτερη δεσμευτική συμφωνία, αλλά είναι απλά μονομερής ευρωπαϊκή πολιτική δήλωση της πολιτικής επιτροπής της Ε.Ε. για κλιματική ουδετερότητα αυτής έως το 2050. Βάσει δε αυτής της μονομερούς δηλώσεως, έχουν ήδη αρχίσει ισχυρές παρεμβάσεις προς την κατάργηση των επιδοτήσεων στο αγροτικό πετρέλαιο, την αύξηση της φορολογίας των καυσίμων, σε συνδυασμό με την αύξηση των φόρων και του πληθωρισμού, με άμεσες επιπτώσεις στον αγροτικό κόσμο, αλλά και συνολικά σε όλους σχεδόν τους τομείς της οικονομίας. Πρόκειται για μια πολιτική «αυτοχειριασμού» της Ε.Ε., αφού στον ρευστό διαμορφούμενο πολυπολικό κόσμο, από τη μία αδυνατεί να αποκτήσει ισχυρό γεωπολιτικό αποτύπωμα και από την άλλη πλήττει ακατανόητα τον πρωτογενή της τομέα και την ανταγωνιστικότητά της στην οικονομία, κάτι που θα έχει δραματικές επιπτώσεις στη συνείδηση των Ευρωπαίων πολιτών και στην ήδη ισχνή πολιτική νομιμοποίηση της ηγεσίας της.

Τα παραπάνω, σε συνδυασμό με την εκτόξευση του ενεργειακού κόστους, λόγω της προηγηθείσας κρίσης των δομημένων ομολόγων, του covid-19 και του ρωσο-ουκρανικού πολέμου, τις συνέπειες του οποίου φαίνεται ότι θα απορροφήσει μέχρι το μεδούλι μόνο η Ε.Ε., αποτελούν τη «θηλιά γύρω από τον λαιμό» των Ευρωπαίων αγροτών. Πρόκειται συνεπώς για αγώνα επιβίωσης της ευρωπαϊκής αγροτικής τάξης και γι’ αυτό αυτός λαμβάνει αυτά τα σκληρά χαρακτηριστικά, αφού δεν υπάρχουν περιθώρια επιφανειακών διευθετήσεων.

Αν οι σκληρές αυτές συνθήκες για τον αγροτικό κόσμο πλήττουν τις χώρες του Βορρά, γίνεται αντιληπτό πόσο τραγική είναι η κατάσταση στην ελληνική αγροτική τάξη, που αποτελεί διαχρονικά τον πυλώνα της αναιμικής ελληνικής οικονομίας και της περιφερειακής ανάπτυξης της χώρας.

Ο μνημονιακός «οδοστρωτήρας» είχε δραματικές επιπτώσεις στον αγροτικό τομέα, παγιώνοντας τις συνθήκες της οξύτατης «νεοκολληγοποίησης» της πλειοψηφίας της αγροτικής τάξης. Το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής γης είναι υποθηκευμένο στις «ορέξεις» των σύγχρονων «μεγαλοτσιφλικάδων», δηλαδή των συστημικών τραπεζών, χωρίς κανένας να έχει ασχοληθεί με ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα της νεότερης Ελλάδας, αυτό της πώλησης «αντί πινακίου φακής» της Αγροτικής Τράπεζας.

Ειδικότερα, οι ευθύνες των κυβερνήσεων είναι τεράστιες, αγγίζοντας τα όρια του «εθνικού εγκλήματος», αφού δεν έκαναν, έστω και σ’ αυτή την ιστορικά καταστροφική φάση για την Ελλάδα, το αυτονόητο εθνικό καθήκον για την Ελληνική οικονομία .

Αντί να ενισχυθεί στοχευμένα ο πρωτογενής τομέας στη χώρα μας μέσα από οικονομικό σχεδιασμό, έτσι ώστε να είναι σε θέση να είναι ανταγωνιστικός και να καλύπτει τις διατροφικές ανάγκες του ελληνικού λαού, ουδεμία σοβαρή μέριμνα υπήρξε επ’ αυτού από το εξαρτημένο και ελλιποβαρές πολιτικό προσωπικό εξουσίας των τελευταίων δεκαετιών. Η κατάσταση αυτή επιδεινώθηκε δραματικά και από την καταστροφή τον Σεπτέμβριο του θεσσαλικού κάμπου. Αντί μάλιστα αυτή η καταστροφή να μετατραπεί σε ευκαιρία για μια ολιστική παραγωγική ανασυγκρότηση, επικρατούν δυστυχώς οι πελατειακές μικροπολιτικές της Κυβέρνησης της Ν.Δ. Η τελευταία φέρει βαρύτατο ιστορικό βάρος για την μη αλλαγή του οικονομικού προτύπου της χώρας, από τον διάχυτο παρασιτισμό που έχει καλύψει τα πάντα, αφού έχει «ψαλιδίσει» ήδη μεγάλο μέρος των χρημάτων του Ταμείου Ανάκαμψης, που ενώ οι πόροι του θα έπρεπε να οδηγηθούν στη δημιουργία ανταγωνιστικών δομών της χώρας και ενός άλλου οικονομικού προτύπου, διοχετεύονται στα διαπλεκόμενα κανάλια της παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας, γιγαντώνοντας περαιτέρω τον καταστρεπτικό παρασιτισμό για την Ελλάδα.

Η αγροτική εξέγερση ξεπερνά τα αμιγώς προβλήματα της αγροτικής τάξης, εμπεριέχοντας στοιχεία συνολικής κοινωνικής αμφισβήτησης, απέναντι στις συνέπειες των λανθασμένων επιλογών της ευρωπαϊκής ηγεσίας στον σημερινό πολυπολικό κόσμο και την οξύτατη ανταγωνιστικότητα μεταξύ αυτών των πόλων.