ΔΟΥΖΕΝΗ: ΓΙΑΤΙ Ο ΔΗΜΟΣ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΔΙΚΗΓΟΡΟ ΓΙΑ ΤΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΛΑΒΟΥ; Ή ΜΗΠΩΣ .....

 

ΕΓΙΝΑΝ ΖΗΜΙΕΣ ΣΤΟ ΔΙΑΤΗΡΗΤΕΟ; ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ;

Η διοίκηση της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ, που στο παρελθόν σήκωνε —και σωστά— κουρνιαχτό για την προστασία του Κτήματος Δουζένη, το έχει μετατρέψει σήμερα σε εργοταξιακή μάντρα.

Μια απόφαση 297,60 ευρώ οδηγεί σε μια πολύ σοβαρότερη υπόθεση δημοτικής περιουσίας

Όλα ξεκίνησαν από ένα θέμα της Δημοτικής Επιτροπής Χαλανδρίου, στις 29 Οκτωβρίου 2026.

Η διοίκηση Ρούσσου εισηγήθηκε την ανάθεση στη δικηγόρο Ευγενία Κακούρη της υποβολής έγκλησης κατά αγνώστων για κλοπές και φθορές στο εργοτάξιο της Σοφοκλή Βενιζέλου, που έχει εγκατασταθεί στο Κτήμα Δουζένη.

Η αμοιβή εγκρίθηκε στα 297,60 ευρώ, συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ.

Μέχρι εδώ, θα μπορούσε να πει κανείς, μια συνηθισμένη υπόθεση. Μόνο βλαμμένος θα ασχολιόταν με 297 ευρώ για μια δικηγόρο.

ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΜΑ.

Διότι μεταξύ των κλοπιμαίων που αναφέρονται στην υπόθεση περιλαμβάνονται κάποια εργαλεία (INGCO και DEWALT), τα οποία, σύμφωνα με τα στοιχεία που εξετάσαμε, ανήκουν στον ιδιώτη ανάδοχο.

Και εδώ γεννήθηκε το πρώτο ερώτημα:

ΓΙΑΤΙ Ο ΔΗΜΟΣ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ ΜΕ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΔΑΠΑΝΗ ΤΗ ΝΟΜΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΚΛΟΠΗΣ ΕΡΓΑΛΕΙΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ;

Δεν έχει ο εργολάβος δική του νομική εκπροσώπηση; Δεν έχει ο ίδιος την ευθύνη φύλαξης του εξοπλισμού του;

Ποια συγκεκριμένη ζημία υπέστη ο Δήμος και ποιο δικό του έννομο συμφέρον επιβάλλει την έγκληση;

Υπάρχουν, πέραν των εργαλείων του αναδόχου, κλοπές ή φθορές δημοτικής περιουσίας; Ποιες ακριβώς και ποιας αξίας;

Ο δήμαρχος, προφορικά στη συνεδρίαση της Δημοτικής Επιτροπής, αναφέρθηκε και σε κλοπή χαλκού και σε μεγάλη ζημιά στο ίδιο το έργο.

Μάλιστα.

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ ΤΩΝ ΥΛΙΚΩΝ; ΠΟΙΟΣ ΦΕΡΕΙ ΤΟΝ ΚΙΝΔΥΝΟ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΛΑΒΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ; ΠΟΙΟΣ ΥΠΟΧΡΕΟΥΤΑΙ ΝΑ ΤΑ ΑΣΦΑΛΙΖΕΙ;

Καταρχήν, οι σχετικές συμβατικές υποχρεώσεις βαρύνουν τον ανάδοχο.

Η Ειδική Συγγραφή Υποχρεώσεων προβλέπει ασφάλιση των εργασιών, των υλικών και του εξοπλισμού.

Επομένως, πριν δαπανηθεί έστω και ένα ευρώ από το δημοτικό ταμείο, οφείλει να είναι σαφές γιατί η συγκεκριμένη νομική ενέργεια αποτελεί υπόθεση του Δήμου και όχι αποκλειστικά του αναδόχου.  

ΠΟΙΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΕΝΝΟΜΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΕΠΙΚΑΛΕΙΤΑΙ Η ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΚΑΙ ΣΕ ΠΟΙΑ ΖΗΜΙΑ ΤΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ;

ΤΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΧΕΙ ΕΔΩ ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ;

Αλλά τώρα προκύπτει το πολύ μεγαλύτερο ζήτημα!

ΠΟΥ ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΥΝΕΒΗΣΑΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ;

Στο Κτήμα Δουζένη.

Σε έναν ιστορικό χώρο του Χαλανδρίου, για την απόκτηση του οποίου διατέθηκαν σημαντικά δημόσια κονδύλια, με χρηματοδότηση άνω του 1,36 εκατομμυρίου ευρώ από το Πράσινο Ταμείο. 

Σε χώρο προορισμένο για δημοτική πολιτιστική αξιοποίηση, όπου βρίσκεται παλιό διατηρητέο κτίσμα.

Ο ίδιος ο δήμαρχος είχε δηλώσει ήδη από τη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου της 17ης Ιουνίου ότι ο χώρος χρησιμοποιείται για τις ανάγκες του έργου της Σοφοκλή Βενιζέλου.

Και την Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2026 η «ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ» πραγματοποίησε αυτοψία.

ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΕΣ.

Φορτηγό, εκσκαφέας, σωροί αδρανών υλικών, παλέτες, οικοδομικά υλικά, μπάζα και εργοταξιακός εξοπλισμός καταλαμβάνουν τον χώρο.

Το παλιό κτίσμα, με εμφανείς φθορές στη στέγη και την τοιχοποιία του, βρίσκεται ανάμεσα στις εργοταξιακές εγκαταστάσεις.

Δεν γνωρίζουμε αν οι συγκεκριμένες φθορές προϋπήρχαν. Ούτε αποδίδουμε αυθαίρετα την πρόκλησή τους στον εργολάβο.

ΑΛΛΑ ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΠΟΙΟΣ ΕΛΕΓΧΕΙ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΤΟ ΔΙΑΤΗΡΗΤΕΟ.

Διότι αν μεταξύ των ζημιών που προκάλεσαν οι καταγγελλόμενες αξιόποινες πράξεις περιλαμβάνονται και φθορές στο διατηρητέο, τότε δεν μιλάμε πλέον για κλεμμένα εργαλεία.

ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΜΕΙΖΟΝ ΖΗΤΗΜΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ.

Και τότε θα πρέπει να εξεταστούν τόσο οι ευθύνες της δημοτικής διοίκησης που επέτρεψε την εργοταξιακή χρήση του χώρου όσο και οι υποχρεώσεις φύλαξης και προστασίας που είχε αναλάβει ο εργολάβος.

Υπάρχει τεχνική έκθεση που καταγράφει την κατάσταση του κτίσματος πριν από την εγκατάσταση του εργοταξίου;

Υπάρχουν συγκεκριμένοι όροι προστασίας του κτίσματος και του περιβάλλοντος χώρου;

Έχει πραγματοποιηθεί αυτοψία μετά τις καταγγελλόμενες κλοπές και φθορές;

Έχει διαπιστωθεί αν υπέστη οποιαδήποτε πρόσθετη βλάβη η δημοτική περιουσία;

Και ποιος θα παραδώσει το Κτήμα Δουζένη στην κατάσταση που πρέπει, όταν ολοκληρωθούν οι εργασίες;

Και η Δημοτική Επιτροπή;

Η απόφαση εγκρίθηκε ομόφωνα από τους συμμετέχοντες στη συνεδρίαση, χωρίς ουσιαστική δημόσια συζήτηση των παραπάνω ζητημάτων.

Στην απόφαση συναίνεσαν οι σύμβουλοι της διοίκησης, ο κ. Ρώμας και η κ. Καρατζά.

OpenCouncil – Συνεδρίαση 29/10/2026, σχετικό θέμα 

ΔΕΝ ΤΑ ΣΚΕΦΤΗΚΑΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΝΑ ΤΑ ΡΩΤΗΣΟΥΝ;

Ή μήπως η δημόσια συνεδρίαση των δημοτικών οργάνων έχει καταντήσει θεατρική παράσταση, στην οποία απλώς μας ανακοινώνουν τι ψηφίζουν;

Αν είναι έτσι, δεν χρειαζόταν να δαπανηθούν χρήματα για ζωντανές μεταδόσεις συνεδριάσεων. Μια ανακοίνωση με τα αποτελέσματα των ψηφοφοριών θα αρκούσε.

Έχει αξία μόνο αν αξιολογούν οι πολίτες και το τι θέματα αναδεικνύει η αντιπολίτευση. Έτσι δεν είναι; 

Οι δημοτικοί σύμβουλοι οφείλουν να εξηγήσουν αν εξέτασαν τις συμβατικές ευθύνες του αναδόχου και το πραγματικό αντικείμενο της ζημιάς.

Και, κυρίως, αν κατάλαβαν τι ακριβώς υπερψήφισαν.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΑ 297,60 ΕΥΡΩ.

Είναι η αντίληψη με την οποία διαχειρίζεται η δημοτική αρχή τη δημόσια περιουσία.

Και είναι η πιθανότητα να έχουν προκληθεί πρόσθετες ζημιές σε ένα διατηρητέο κτίσμα, χωρίς να γνωρίζουμε αν και πώς προστατεύεται και αυτό να συγκαλύπτεται .... διαπαραταξιακά.

 Αν ο Δήμος έχει υποστεί ζημία, να την προσδιορίσει και να τη διεκδικήσει. Και η εντολή προς την κ. Κακούρη να εξηγεί σαφώς ποιο δημοτικό συμφέρον προστατεύεται. Όχι να μαθαίνουμε για δραπανοκατσάβιδα και να μένουμε στο σκοτάδι για το Δουζένη..

Αν έχει κλαπεί μόνο ιδιωτικός εξοπλισμός και υλικά της εργοληπτικής εταιρείας, να εξηγήσει γιατί αναλαμβάνει ο ίδιος τη νομική διαδικασία.

Και αφού έχει μετατρέψει ένα ιστορικό δημοτικό κτήμα σε εργοτάξιο, ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ ΟΤΙ ΠΡΙΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΕ ΩΣ ΟΦΕΙΛΕ. Και αυτό να το ακούσουν οι πολίτες "loud and clear" που λέμε στο Καρπενήσι.

ΚΥΡΙΕ ΡΟΥΣΣΟ, ΓΙΑ ΤΑ DEWALT ΒΡΗΚΑΤΕ ΔΙΚΗΓΟΡΟ. ΓΙΑ ΤΟ ΔΟΥΖΕΝΗ ΤΙ ΕΧΕΤΕ ΚΑΝΕΙ;

«ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ» — Αυτοψία και φωτογραφική τεκμηρίωση, 1 Νοεμβρίου 2026.

 

 

ΠΕΥΚΟ ΠΟΛΙΤΗ - ΝΕΑ ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΜΕΡΙ 30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2027 ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΛΙΓΟ ΟΜΟΦΩΝΑ Η ΔΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ ΤΗΣ ΜΕΛΕΤΗΣ και ΠΡΑΞΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ!

Λέτε να ξέρουν την ημερομηνία των εθνικών εκλογών; 

Από πότε πανυγηρίζουν όμως είπαμε ότι το θέμα .... ετελείωσε?

 

 

ΑΜΕΣΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ: ΣΤΗΝ ΔΙΑΥΓΕΙΑ ΠΡΑΞΗ ΤΟΥ ΡΟΥΣΣΟΥ ΓΙΑ ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΛΗΨΗ ΤΩΝ 7 ΝΗΠΙΑΓΩΓΩΝ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΜΕΝΗ

 

Δημοσιεύτηκε στη Διαύγεια, με ΑΔΑ ΡΨ50ΩΗΔ-Τ2Ε, πράξη του Δημάρχου Χαλανδρίου για την ανανέωση των συμβάσεων των 7 νηπιαγωγών, μετά την ακύρωση της προηγούμενης απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής.

Η ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΜΕΝΗ ΑΚΥΡΩΣΕ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΤΑ ΝΗΠΙΑΓΩΓΟΥΣ!

 

Με την υπ’ αριθ. 69816/23.10.2026 απόφασή της, η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής έκανε δεκτή την προσφυγή επτά εργαζομένων ειδικότητας ΠΕ Νηπιαγωγών και ακύρωσε την υπ’ αριθ. 180/2026 απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Χαλανδρίου, που αφορούσε τη μη ανανέωση των συμβάσεών τους.

 

Σύμφωνα με τα δημοσιοποιημένα στοιχεία, η ακύρωση στηρίζεται σε πλημμέλειες της αιτιολογίας της απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου. Ειδικότερα, κρίθηκε ότι δεν τεκμηριώθηκε επαρκώς η επικαλούμενη υπεραριθμία, ούτε αιτιολογήθηκε νομίμως η επιλογή των συγκεκριμένων εργαζομένων με κριτήριο την ειδικότητά τους.

 

Η ακύρωση της απόφασης δεν ταυτίζεται αυτομάτως με δικαστική αναγνώριση δικαιώματος ανανέωσης των συμβάσεων, δημιουργεί όμως υποχρέωση της δημοτικής διοίκησης να συμμορφωθεί με την απόφαση της εποπτεύουσας αρχής και να προβεί στις νόμιμες ενέργειες.

 

Η εξέλιξη αποκτά ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα, καθώς η πλειοψηφία Ρούσσου είχε επιμείνει στην επιλογή της, ακόμη και μετά την υποβολή αιτημάτων επανεξέτασης και τη συζήτησή τους στο Δημοτικό Συμβούλιο στις 30 Σεπτεμβρίου.

 

ΜΕΙΖΟΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ, ΗΘΙΚΟ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΘΕΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΡΟΥΣΣΟΥ

ΟΙ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ - ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ - ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΧΩΡΟΣ

 

Με αφορμή την υπόθεση της υπερσυγκέντρωσης της διαχείρισης των ελληνικών παραλιών σε ένα τεράστιο πανελλαδικό κύκλωμα, που φέρεται να «κέρδιζε» δημοπρασίες χρησιμοποιώντας συχνά αχυρανθρώπους, αξίζει να ξανανοίξουμε μια συζήτηση που για ορισμένους από εμάς είναι πολύ παλιά.

Μια συζήτηση για το πόσο λανθασμένη, και ενδεχομένως επικίνδυνη για το δημόσιο συμφέρον, είναι η κυρίαρχη αντίληψη ότι οι πλειοδοτικοί διαγωνισμοί αποτελούν εξ ορισμού εγγύηση διαφάνειας και χρηστής διαχείρισης της δημόσιας περιουσίας, ενώ οι αναθέσεις, ακόμη και όταν γίνονται ύστερα από δημόσια εκδήλωση ενδιαφέροντος και με συγκεκριμένα κριτήρια επιλογής, αποτελούν περίπου συνώνυμο της διαφθοράς.

Ας το δούμε με την απλή λογική όσων σκεπτόμαστε και έχουμε διοικήσει έστω και ένα περίπτερο στη ζωή μας.

Είναι πράγματι καλύτερος μισθωτής εκείνος που προσφέρει τα περισσότερα χρήματα ή εκείνος που μπορεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του και να εξασφαλίσει μια βιώσιμη, συνεπή και ΚΥΡΊΩΣ κοινωνικά ωφέλιμη λειτουργία της επιχείρησής του ΠΟΥ ΒΑΣΊΖΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΩΡΟ;

Γιατί όταν το μοναδικό ουσιαστικό κριτήριο είναι το ύψος του προσφερόμενου μισθώματος, ο διαγωνισμός μπορεί να καταλήξει να επιβραβεύει όχι τον καλύτερο επιχειρηματία, αλλά εκείνον που υπόσχεται τα περισσότερα, χωρίς να έχει ούτε τη δυνατότητα ούτε, ενδεχομένως, την πρόθεση να τα καταβάλει.

Και όταν πίσω από τον πλειοδότη βρίσκεται ένα οργανωμένο επιχειρηματικό κύκλωμα, που χρησιμοποιεί αναλώσιμους επιχειρηματικά αχυρανθρώπους, η κατάσταση γίνεται ακόμη χειρότερη.

Ο πραγματικός διαχειριστής της δραστηριότητας μπορεί να αποκομίζει τα κέρδη, ενώ ο συμβαλλόμενος με το Δημόσιο, όταν έρθει η ώρα να λογοδοτήσει, να μην έχει τίποτα να χάσει.

Έτσι, μια διαδικασία που υποτίθεται ότι εξασφαλίζει τον ανταγωνισμό μπορεί να μετατραπεί σε μηχανισμό αποκλεισμού των πραγματικών επαγγελματιών και συγκέντρωσης της δημόσιας περιουσίας στα χέρια λίγων.

Και όλα αυτά με τη σφραγίδα ενός απολύτως «διαφανούς» διαγωνισμού!

Η παλιά διαφωνία στο Χαλάνδρι

Αυτή η αντίθεση αντιλήψεων δεν είναι καθόλου καινούργια στο Χαλάνδρι.

Αντιθέτως, βρίσκεται στον πυρήνα μεγάλων πολιτικών συγκρούσεων για τη διαχείριση της δημοτικής περιουσίας, ιδιαίτερα μέσα από τη ΦΛΥΑ, τόσο κατά την περίοδο λειτουργίας της ως Αναπτυξιακής όσο και στη συνέχεια ως Ανώνυμης Εταιρείας.

Ο υπογράφων έχει υποστηρίξει επίμονα, επί πολλά χρόνια, μια διαφορετική αντίληψη για τη διαχείριση και αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Και όχι μόνο θεωρητικά. Την εφαρμόσαμε στη λειτουργία της ΦΛΥΑ.

Με διαδικασίες επιλογής που, κατά την άποψή μας, εξασφάλιζαν μεγαλύτερη ουσιαστική διαφάνεια, δημόσια εκδήλωση ενδιαφέροντος, αξιολόγηση με περισσότερα κριτήρια και δυνατότητες κοινωνικού ελέγχου.

Γιατί η διαφάνεια δεν εξαντλείται στο άνοιγμα των οικονομικών προσφορών. Αφορά και το ποιος επιλέγεται, γιατί επιλέγεται, ποιες υποχρεώσεις αναλαμβάνει, πώς λειτουργεί και ποιος ελέγχει τη συνέπειά του απέναντι στην κοινωνία.

Και επειδή ο υπογράφων είναι ο γνωστός «εμμονικός», εξακολουθεί να υπερασπίζεται αυτές τις απόψεις, ακόμη και όταν αυτό συνεπάγεται πολιτικές συγκρούσεις και προσωπικές επιθέσεις.

Γιατί πιστεύει ότι αργά ή γρήγορα η πραγματικότητα δικαιώνει τις απόψεις που στηρίζονται στη γνώση της διοίκησης και όχι στα εύκολα συνθήματα.

ΝΑΙ στην αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας. ΝΑΙ στην εκμίσθωσή της σε ιδιώτες. ΟΧΙ όμως στη μετατροπή του μεγαλύτερου προσφερόμενου ποσού σε μοναδικό κριτήριο του δημόσιου συμφέροντος ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΜΕΤΆΛΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΩΡΟΥ.

Η αξιοποίηση της δημοτικής περιουσίας πρέπει να υπηρετεί ένα ευρύτερο πλαίσιο οικονομικών και κοινωνικών στόχων.

Να εξασφαλίζει τη βιωσιμότητα της επιχειρηματικής δραστηριότητας.

Να προσφέρει επαγγελματική διέξοδο σε ανθρώπους που θέλουν να συνδυάζουν την οικονομική τους δραστηριότητα με την προσφορά στην τοπική κοινωνία.

Να δημιουργεί θέσεις εργασίας για τους κατοίκους.

Να εξασφαλίζει προσιτές υπηρεσίες και πραγματικό όφελος για τους πολίτες.

Και να επιτρέπει στην ίδια την τοπική κοινωνία να συμμετέχει, με θεσμικά κατοχυρωμένο τρόπο, τόσο στη διαμόρφωση των κριτηρίων επιλογής όσο και στον έλεγχο της τήρησης των υποχρεώσεων εκείνων που αναλαμβάνουν τη διαχείριση της περιουσίας της.

Αυτό είναι ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ.

Όχι η αντικατάσταση των κανόνων από προσωπικές προτιμήσεις, αλλά η θέσπιση ουσιαστικών, δημόσιων και ελέγξιμων κριτηρίων, πέρα από το ποιος θα γράψει το μεγαλύτερο νούμερο σε μια προσφορά.

Και βεβαίως, όπου η νομοθεσία επιβάλλει συγκεκριμένη διαγωνιστική διαδικασία, η συζήτηση αφορά και την ανάγκη αλλαγής αυτού του θεσμικού πλαισίου.

Και τελικά, τι εισέπραξε η ΦΛΥΑ από τους "διαφανείς διαγωνισμούς";

Μετά τις μεγαλοστομίες περί διαφάνειας και τις κατηγορίες της διοίκησης Ρούσσου σε βάρος των προηγούμενων διοικήσεων της ΦΛΥΑ, ήρθε η ώρα να αξιολογήσουμε όχι τις διακηρύξεις αλλά τα αποτελέσματα.

Και τα αποτελέσματα δεν είναι μόνο όσα αναγράφονται στις συμβάσεις και τα δελτία τύπου.

Είναι όσα εισπράττονται πραγματικά.

Είναι οι απαιτήσεις που παραμένουν ανείσπρακτες, οι δικαστικές διεκδικήσεις που χρονίζουν, οι επιχειρηματικές δραστηριότητες που εγκαταλείπονται και η δυνατότητα της εταιρείας να ανακτήσει τελικά όσα της οφείλονται.

Οι οικονομικές καταστάσεις της ΦΛΥΑ και οι επισημάνσεις των ορκωτών ελεγκτών για τις επισφαλείς απαιτήσεις αποτελούν χαρακτηριστική ένδειξη του προβλήματος.

(Για παράδειγμα, στις οικονομικές καταστάσεις της ΦΛΥΑ για το 2024, από απαιτήσεις περίπου 800.000 ευρώ, οι ορκωτοί ελεγκτές επισημαίνουν περίπου 375.000 ευρώ επισφαλών απαιτήσεων. Πόσα από αυτά θα εισπράξει τελικά ο Δήμος;)

Και εδώ υπάρχει ένα απλό ερώτημα που δεν απαντιέται με πανηγυρισμούς για το ύψος των μισθωμάτων:

Ποια είναι η πραγματική οικονομική απόδοση της δημοτικής περιουσίας, όταν από τα ποσά που εμφανίζονται ως απαιτήσεις πρέπει να αφαιρεθούν όσα δεν θα εισπραχθούν ποτέ, αλλά και το κόστος της πολυετούς προσπάθειας για τη διεκδίκησή τους;

Διότι οι δικαστικές διεκδικήσεις δεν είναι δωρεάν. Απαιτούν δικηγορικές αμοιβές, δικαστικά έξοδα, διοικητική υποστήριξη και χρόνο.

Και κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει ότι σε ορισμένες περιπτώσεις το συνολικό κόστος της διεκδίκησης θα μπορούσε τελικά να προσεγγίσει ή ακόμη και να υπερβεί τα ποσά που θα καταστεί δυνατό να ανακτηθούν.

Αυτό δεν αποτελεί μομφή για τους δικηγόρους που αναλαμβάνουν τις σχετικές υποθέσεις. Εκείνοι καλούνται να διεκδικήσουν απαιτήσεις που έχουν ήδη δημιουργηθεί.

Το ερώτημα αφορά εκείνους που διαχειρίστηκαν τη δημοτική περιουσία και επέλεξαν τους αντισυμβαλλομένους της εταιρείας. Και γίνεται ακόμη πιο επιτακτικό όταν εκείνοι που επέλεξαν τους αντισυμβαλλομένους καλούνται σήμερα να διαχειριστούν τις συνέπειες των επιλογών τους.

Γιατί η επιτυχία μιας μίσθωσης δεν κρίνεται από το ποσό που συμφωνήθηκε αλλά από το συνολικό οικονομικό και κοινωνικό της αποτέλεσμα.

Και η συγκέντρωση στο Χαλάνδρι;

Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση, που δεν αφορά μόνο την εισπραξιμότητα των μισθωμάτων.

Αφορά τη συγκέντρωση της οικονομικής εκμετάλλευσης της δημοτικής περιουσίας.

Στο Χαλάνδρι έχουμε φτάσει στο σημείο τρία δημοτικά κυλικεία —της Ολύμπου και Εδέσσης, του «Μάρκος Παπαδάκης» και του Νεκροταφείου— να βρίσκονται υπό την εκμετάλλευση του ίδιου επιχειρηματία.

Και το ερώτημα δεν αφορά τον συγκεκριμένο επιχειρηματία, ούτε υπονοεί οποιαδήποτε παρανομία στη δραστηριότητά του.

Αφορά το μοντέλο διαχείρισης που οδηγεί σε τέτοια συγκέντρωση.

Αν η δημοτική περιουσία προορίζεται να προσφέρει επαγγελματικές ευκαιρίες, να ενισχύει την τοπική επιχειρηματικότητα, να δημιουργεί θέσεις εργασίας και να εξυπηρετεί την κοινωνία, πώς αξιολογούμε ένα σύστημα στο οποίο η εκμετάλλευση περισσότερων δημοτικών εγκαταστάσεων συγκεντρώνεται στα ίδια χέρια;

Και μήπως η αποκλειστική ή κυρίαρχη βαρύτητα του οικονομικού τιμήματος ευνοεί τελικά εκείνους που διαθέτουν μεγαλύτερη οικονομική δυνατότητα, αποκλείοντας μικρότερους επαγγελματίες που θα μπορούσαν να προσφέρουν εξίσου ή και περισσότερο στην τοπική κοινωνία;

Αυτό δεν είναι ζήτημα προσωπικής αντιπαράθεσης με κανέναν επιχειρηματία.

Είναι ζήτημα πολιτικής επιλογής για το ποιον υπηρετεί η δημοτική περιουσία και πώς κατανέμονται οι ευκαιρίες αξιοποίησής της.

Από τη ΦΛΥΑ στις παραλίες

Το ίδιο πρόβλημα, σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα, αναδεικνύεται τώρα με τη διαχείριση των παραλιών.

Η δημόσια περιουσία μετατρέπεται σε ένα απλό επενδυτικό αντικείμενο.

Η παραλία, όπως και ένα δημοτικό κυλικείο, παύει να αντιμετωπίζεται πρωτίστως ως χώρος παροχής υπηρεσιών προς την κοινωνία και αντιμετωπίζεται ως οικονομικό περιουσιακό στοιχείο από το οποίο πρέπει να εξασφαλιστεί το μεγαλύτερο δυνατό τίμημα.

Και όταν ο επιχειρηματίας καλείται να καταβάλει εξωπραγματικά μισθώματα, το κόστος μετακυλίεται τελικά στον πολίτη.

Έτσι φτάνουμε να απαιτούνται ακόμη και 100 ευρώ για να κάνει μια τετραμελής οικογένεια ένα μπάνιο σε οργανωμένη παραλία της Αττικής μέχρι μερικά χιλιάρικα στους τοπ τουριστικούς προορισμούς της πατρίδας. Και την αντιμετώπιση της ξαπλώστρας ως τα πρώτα τραπέζια πίστα. 

Και αναρωτιόμαστε ποιον τελικά ωφέλησε αυτή η «αξιοποίηση» της δημόσιας περιουσίας.

Το Δημόσιο; Την τοπική κοινωνία; Τον μικρό επαγγελματία; Την οικογένεια που θέλει να απολαύσει μια παραλία;

Ή εκείνους που διαθέτουν την οικονομική ισχύ και τους μηχανισμούς για να μετατρέπουν τη δημόσια περιουσία σε πεδίο συγκέντρωσης επιχειρηματικής δραστηριότητας;

Η διαφάνεια δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι εργαλείο.

Για να μην παρεξηγηθούμε: δεν υποστηρίζουμε ότι οι απευθείας αναθέσεις είναι εξ ορισμού καλύτερες από τους διαγωνισμούς. Ούτε ότι πρέπει να αντικαταστήσουμε τους διαφανείς κανόνες με την ανεξέλεγκτη διακριτική ευχέρεια του κάθε διοικούντος.

Υποστηρίζουμε κάτι πολύ απλούστερο.

Ούτε ο διαγωνισμός αποτελεί από μόνος του απόδειξη χρηστής διοίκησης ούτε η ανάθεση, ύστερα από δημόσια εκδήλωση ενδιαφέροντος και αξιολόγηση με αντικειμενικά, κοινωνικά και οικονομικά κριτήρια, αποτελεί από μόνη της ένδειξη διαφθοράς.

Το ζητούμενο είναι η πραγματική εξυπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος με κοινωνικά κριτήρια.

Και αυτή δεν μετριέται αποκλειστικά με το ποσό που υπόσχεται κάποιος να καταβάλει.

Μετριέται με όσα πράγματι καταβάλλει, με τη συνέπεια στις συμβατικές του υποχρεώσεις, με την ποιότητα των υπηρεσιών, με τη βιωσιμότητα της δραστηριότητας, με την τιμολογιακή πολιτική του, με τις θέσεις εργασίας και με το όφελος που επιστρέφει στην κοινωνία.

Κυρίως, όμως, με την ανάληψη της ευθύνης από εκείνους που διοικούν.

Γιατί πίσω από τη ρητορική των «αδιάβλητων διαγωνισμών» κρύβεται συχνά μια βολική μετατόπιση της πολιτικής ευθύνης.

Ο διοικητής δεν χρειάζεται να αποδείξει ότι έκανε την καλύτερη επιλογή.

Αρκεί να επικαλεστεί ότι τήρησε τη νόμιμη διαδικασία.

Και όταν αποδειχθεί ότι το Δημόσιο ζημιώθηκε, ότι τα μισθώματα δεν εισπράχθηκαν, ότι οι επιχειρήσεις κατέρρευσαν ή ότι οι πολίτες αποκλείστηκαν από τη χρήση της δημόσιας περιουσίας λόγω κόστους, η απάντηση είναι έτοιμη:

«Εμείς κάναμε διαγωνισμό».

Μόνο που η χρηστή διοίκηση δεν κρίνεται από το πόσο διαφανώς επέλεξες εκείνον που δεν πλήρωσε.

Κρίνεται από το αν διαχειρίστηκες σωστά την περιουσία που σου εμπιστεύτηκαν οι πολίτες.

Και αυτή είναι μια συζήτηση που στο Χαλάνδρι έπρεπε να είχε γίνει εδώ και πολλά χρόνια.

ΠΕΥΚΟ ΠΟΛΙΤΗ: ΝΕΑ ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ Η ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

 

Την Πέμπτη 29 Οκτωβρίου η Δημοτική Επιτροπή Χαλανδρίου καλείται να εγκρίνει νέα παράταση για την πολεοδομική μελέτη και την Πράξη Εφαρμογής της περιοχής Πεύκο Πολίτη – Δουκίσσης Πλακεντίας.

Μια πολεοδομική εκκρεμότητα δεκαετιών, που έχει ήδη γνωρίσει αλλεπάλληλες παρατάσεις.

Μέχρι πότε θα παραταθεί αυτή τη φορά; Και γιατί;

Η  ΠΛΑΤΕΙΑ θα επανέλθει αναλυτικά στο θέμα.

 ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ!!!

ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΞΕΡΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΕΠΑΝΕΛΘΟΥΜΕ! 

 ΔΙΟΤΙ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΟΤΙ ..... ΔΕΝ "ΕΤΕΛΕΙΩΣΕ"!

https://www.chalandri.gr/prepei-na-gnorizete/93852/ 

Ο ξεχασμένος για την Δύση πόλεμος στο Σουδάν, συνεχίζεται…

 Το Χαρτούμ αρνείται να συνομιλήσει με το RSF (πρώην Janjaweed) 

 

• Γράφει ο Γιώργος Παπαγιαννόπουλος

Ο Αμπντέλ Φατάχ αλ-Μπουρχάν, επικεφαλής του Συμβουλίου Κυριαρχίας και των Ενόπλων Δυνάμεων (SAF), και de facto πρόεδρος του Σουδάν, δεν διαπραγματεύεται για να τερματιστεί η εσωτερική σύγκρουση που ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2023. Απτόητος αρνείται οποιονδήποτε διάλογο με τις Δυνάμεις Ταχείας Υποστήριξης (RSF), με επικεφαλής τον Μοχάμεντ Χαμντάν Νταγκάλο, γνωστότερο ως Χεμέτι.  Πρόσφατα επανέλαβε την αποφασιστικότητα των ενόπλων δυνάμεων να επιδιώξουν την «στρατιωτική επιλογή» μέχρι να απελευθερωθεί ολόκληρη η χώρα από το RSF, τους πρώην Janjaweed.

Ο Σουδανός πρόεδρος συναντήθηκε προσωπικά με τον Μασάντ Μπούλος, σύμβουλο του Τραμπ για την Αφρική και τον αραβικό κόσμο (και πεθερό του προέδρου των ΗΠΑ) με στόχο την προώθηση διπλωματικών προσπαθειών για τον τερματισμό της σύγκρουσης.

Πριν από λίγους μήνες, οι ΗΠΑ, μέσω του Μπούλος, είχαν προτείνει μια ειρηνευτική συμφωνία στο Χαρτούμ. Για να πιέσει τον αλ-Μπουρχάν να αποδεχτεί το ειρηνευτικό σχέδιο της Ουάσινγκτον, η κυβέρνηση Τραμπ αρνήθηκε βίζα στον Σουδανό ηγέτη, ουσιαστικά απαγορεύοντάς του να παραστεί στην 81η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Ο Αμτζάντ Φαρίντ, σύμβουλος του Μπουρχάν για πολιτικές και διεθνείς υποθέσεις, εξήγησε στο “Reuters” ότι η κυβέρνηση υπό την ηγεσία του στρατού είχε υποβάλει προτάσεις για την τροποποίηση της συμφωνίας. Ωστόσο, οι Ηνωμένες Πολιτείες προφανώς αγνόησαν τα αιτήματα του Χαρτούμ. Ο Φαρίντ τόνισε ότι το σχέδιο των ΗΠΑ θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια de facto διχοτόμηση του Σουδάν, παρόμοια με αυτή της γειτονικής Λιβύης, δεδομένου ότι ο Χεμέτι είχε ήδη επιχειρήσει να σχηματίσει μια παράλληλη κυβέρνηση πριν από ένα χρόνο, η οποία, φυσικά, δεν αναγνωρίστηκε από τον ΟΗΕ.

Κατά τη διάρκεια των τρεισήμισι ετών πολέμου, πάνω από 200.000 άνθρωποι έχουν πεθάνει και άλλα 11 εκατομμύρια έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους. Περισσότεροι από 4 εκατομμύρια έχουν αναζητήσει καταφύγιο και προστασία σε γειτονικές χώρες. Οι φρικαλεότητες αυτής της σύγκρουσης είναι απερίγραπτες. Αλλά η μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση στον κόσμο σπάνια λαμβάνει κάλυψη από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. Είναι ένας πόλεμος που έχει ξεχαστεί από μεγάλο μέρος της διεθνούς κοινότητας.

Πρόσφατα, ο Σαλίχ Μαχμούντ Οσμάν, Σουδανός δικηγόρος ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ο οποίος τιμήθηκε με το Βραβείο Ζαχάρωφ το 2007 για την υπεράσπιση χιλιάδων συμπολιτών του μετά τη γενοκτονία του 2003 στο Νταρφούρ, δήλωσε στην “Le Monde”: «Η τρέχουσα σύγκρουση χαρακτηρίζεται από την επανέναρξη των εκστρατειών εθνοκάθαρσης εναντίον των μη αραβικών πληθυσμών του Νταρφούρ. Οι ίδιες φρικαλεότητες όπως τότε επαναλαμβάνονται, αλλά σε ακόμη μεγαλύτερη κλίμακα από αυτές που διαπράχθηκαν το 2003. Μην κλείνετε τα μάτια στις φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν στη χώρα μου».Ο πόλεμος συνεχίζεται και οι άνθρωποι συνεχίζουν να πεθαίνουν από βόμβες με μη επανδρωμένα αεροσκάφη, πείνα και απελπισία. 

—Λιμός. Η παράταξη των ανταρτών του Νταρφούρ που συνδέεται με την κυβέρνηση του Κινήματος Απελευθέρωσης του Σουδάν, με επικεφαλής τον Αμπντέλ Γουαχίντ Μοχάμεντ ελ-Νουρ (SLM-AW), κήρυξε κατάσταση λιμού τον περασμένο μήνα στις περιοχές Τζεμπέλ Μάρα, Ταουίλα, Άιν Σίρο και σε πολλά στρατόπεδα εκτοπισμένων.

Οι ανθρωπιστικές και υγειονομικές συνθήκες επιδεινώνονται καθημερινά σε ορισμένες περιοχές του Βόρειου Νταρφούρ λόγω κακών συγκομιδών, έλλειψης νερού και έλλειψης ζωοτροφών. Η μείωση των αποθεμάτων νερού και η έλλειψη ζωοτροφών έχουν μειώσει τον αριθμό των κοπαδιών και έχουν προκαλέσει θανάτους ζώων. Τα διαθέσιμα πηγάδια βρίσκονται υπό μη βιώσιμη πίεση λόγω της συνεχιζόμενης εισροής εκτοπισμένων, παράλληλα με την εξάπλωση της ιλαράς, του δάγκειου πυρετού, της ελονοσίας, του τυφοειδούς πυρετού, της χολέρας και άλλων μολυσματικών ασθενειών. 

Εν τω μεταξύ, συνεχίζονται οι επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη στα νοτιοανατολικά της χώρας. Ο κυβερνήτης της επαρχίας Wad al-Mahi ανέφερε ότι ένα μη επανδρωμένο αεροσκάφος RFS σκότωσε τουλάχιστον 30 άτομα. Οι βόμβες έπληξαν μια περιοχή κοντά σε έναν καταυλισμό εκτοπισμένων. Σύμφωνα με τις αρχές, το μη επανδρωμένο αεροσκάφος εκτοξεύτηκε από την Αιθιοπία. Το τελευταίο μέτωπο στον πόλεμο μεταξύ του σουδανικού στρατού και του RSF είναι η παραμεθόρια περιοχή με την Αιθιοπία, η οποία αντιμετωπίζει μια εσωτερική σύγκρουση που κινδυνεύει να κλιμακωθεί.(αναζωπυρώθηκε ο εσωτερικός εμφύλιος μεταξύ των κυβερνητικών δυνάμεων και του κινήματος αυτονομίας του Τιγκράι στον Αιθιοπικό Βορρά). Το Σουδάν έχει επανειλημμένα κατηγορήσει την Αιθιοπία ότι φιλοξενεί μαχητές και βάσεις του RSF, κάτι που η Αντίς Αμπέμπα πάντα αρνείται.