ΟΙ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ - ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ - ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΧΩΡΟΣ

 

Με αφορμή την υπόθεση της υπερσυγκέντρωσης της διαχείρισης των ελληνικών παραλιών σε ένα τεράστιο πανελλαδικό κύκλωμα, που φέρεται να «κέρδιζε» δημοπρασίες χρησιμοποιώντας συχνά αχυρανθρώπους, αξίζει να ξανανοίξουμε μια συζήτηση που για ορισμένους από εμάς είναι πολύ παλιά.

Μια συζήτηση για το πόσο λανθασμένη, και ενδεχομένως επικίνδυνη για το δημόσιο συμφέρον, είναι η κυρίαρχη αντίληψη ότι οι πλειοδοτικοί διαγωνισμοί αποτελούν εξ ορισμού εγγύηση διαφάνειας και χρηστής διαχείρισης της δημόσιας περιουσίας, ενώ οι αναθέσεις, ακόμη και όταν γίνονται ύστερα από δημόσια εκδήλωση ενδιαφέροντος και με συγκεκριμένα κριτήρια επιλογής, αποτελούν περίπου συνώνυμο της διαφθοράς.

Ας το δούμε με την απλή λογική όσων σκεπτόμαστε και έχουμε διοικήσει έστω και ένα περίπτερο στη ζωή μας.

Είναι πράγματι καλύτερος μισθωτής εκείνος που προσφέρει τα περισσότερα χρήματα ή εκείνος που μπορεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του και να εξασφαλίσει μια βιώσιμη, συνεπή και ΚΥΡΊΩΣ κοινωνικά ωφέλιμη λειτουργία της επιχείρησής του ΠΟΥ ΒΑΣΊΖΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΩΡΟ;

Γιατί όταν το μοναδικό ουσιαστικό κριτήριο είναι το ύψος του προσφερόμενου μισθώματος, ο διαγωνισμός μπορεί να καταλήξει να επιβραβεύει όχι τον καλύτερο επιχειρηματία, αλλά εκείνον που υπόσχεται τα περισσότερα, χωρίς να έχει ούτε τη δυνατότητα ούτε, ενδεχομένως, την πρόθεση να τα καταβάλει.

Και όταν πίσω από τον πλειοδότη βρίσκεται ένα οργανωμένο επιχειρηματικό κύκλωμα, που χρησιμοποιεί αναλώσιμους επιχειρηματικά αχυρανθρώπους, η κατάσταση γίνεται ακόμη χειρότερη.

Ο πραγματικός διαχειριστής της δραστηριότητας μπορεί να αποκομίζει τα κέρδη, ενώ ο συμβαλλόμενος με το Δημόσιο, όταν έρθει η ώρα να λογοδοτήσει, να μην έχει τίποτα να χάσει.

Έτσι, μια διαδικασία που υποτίθεται ότι εξασφαλίζει τον ανταγωνισμό μπορεί να μετατραπεί σε μηχανισμό αποκλεισμού των πραγματικών επαγγελματιών και συγκέντρωσης της δημόσιας περιουσίας στα χέρια λίγων.

Και όλα αυτά με τη σφραγίδα ενός απολύτως «διαφανούς» διαγωνισμού!

Η παλιά διαφωνία στο Χαλάνδρι

Αυτή η αντίθεση αντιλήψεων δεν είναι καθόλου καινούργια στο Χαλάνδρι.

Αντιθέτως, βρίσκεται στον πυρήνα μεγάλων πολιτικών συγκρούσεων για τη διαχείριση της δημοτικής περιουσίας, ιδιαίτερα μέσα από τη ΦΛΥΑ, τόσο κατά την περίοδο λειτουργίας της ως Αναπτυξιακής όσο και στη συνέχεια ως Ανώνυμης Εταιρείας.

Ο υπογράφων έχει υποστηρίξει επίμονα, επί πολλά χρόνια, μια διαφορετική αντίληψη για τη διαχείριση και αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Και όχι μόνο θεωρητικά. Την εφαρμόσαμε στη λειτουργία της ΦΛΥΑ.

Με διαδικασίες επιλογής που, κατά την άποψή μας, εξασφάλιζαν μεγαλύτερη ουσιαστική διαφάνεια, δημόσια εκδήλωση ενδιαφέροντος, αξιολόγηση με περισσότερα κριτήρια και δυνατότητες κοινωνικού ελέγχου.

Γιατί η διαφάνεια δεν εξαντλείται στο άνοιγμα των οικονομικών προσφορών. Αφορά και το ποιος επιλέγεται, γιατί επιλέγεται, ποιες υποχρεώσεις αναλαμβάνει, πώς λειτουργεί και ποιος ελέγχει τη συνέπειά του απέναντι στην κοινωνία.

Και επειδή ο υπογράφων είναι ο γνωστός «εμμονικός», εξακολουθεί να υπερασπίζεται αυτές τις απόψεις, ακόμη και όταν αυτό συνεπάγεται πολιτικές συγκρούσεις και προσωπικές επιθέσεις.

Γιατί πιστεύει ότι αργά ή γρήγορα η πραγματικότητα δικαιώνει τις απόψεις που στηρίζονται στη γνώση της διοίκησης και όχι στα εύκολα συνθήματα.

ΝΑΙ στην αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας. ΝΑΙ στην εκμίσθωσή της σε ιδιώτες. ΟΧΙ όμως στη μετατροπή του μεγαλύτερου προσφερόμενου ποσού σε μοναδικό κριτήριο του δημόσιου συμφέροντος ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΜΕΤΆΛΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΩΡΟΥ.

Η αξιοποίηση της δημοτικής περιουσίας πρέπει να υπηρετεί ένα ευρύτερο πλαίσιο οικονομικών και κοινωνικών στόχων.

Να εξασφαλίζει τη βιωσιμότητα της επιχειρηματικής δραστηριότητας.

Να προσφέρει επαγγελματική διέξοδο σε ανθρώπους που θέλουν να συνδυάζουν την οικονομική τους δραστηριότητα με την προσφορά στην τοπική κοινωνία.

Να δημιουργεί θέσεις εργασίας για τους κατοίκους.

Να εξασφαλίζει προσιτές υπηρεσίες και πραγματικό όφελος για τους πολίτες.

Και να επιτρέπει στην ίδια την τοπική κοινωνία να συμμετέχει, με θεσμικά κατοχυρωμένο τρόπο, τόσο στη διαμόρφωση των κριτηρίων επιλογής όσο και στον έλεγχο της τήρησης των υποχρεώσεων εκείνων που αναλαμβάνουν τη διαχείριση της περιουσίας της.

Αυτό είναι ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ.

Όχι η αντικατάσταση των κανόνων από προσωπικές προτιμήσεις, αλλά η θέσπιση ουσιαστικών, δημόσιων και ελέγξιμων κριτηρίων, πέρα από το ποιος θα γράψει το μεγαλύτερο νούμερο σε μια προσφορά.

Και βεβαίως, όπου η νομοθεσία επιβάλλει συγκεκριμένη διαγωνιστική διαδικασία, η συζήτηση αφορά και την ανάγκη αλλαγής αυτού του θεσμικού πλαισίου.

Και τελικά, τι εισέπραξε η ΦΛΥΑ από τους "διαφανείς διαγωνισμούς";

Μετά τις μεγαλοστομίες περί διαφάνειας και τις κατηγορίες της διοίκησης Ρούσσου σε βάρος των προηγούμενων διοικήσεων της ΦΛΥΑ, ήρθε η ώρα να αξιολογήσουμε όχι τις διακηρύξεις αλλά τα αποτελέσματα.

Και τα αποτελέσματα δεν είναι μόνο όσα αναγράφονται στις συμβάσεις και τα δελτία τύπου.

Είναι όσα εισπράττονται πραγματικά.

Είναι οι απαιτήσεις που παραμένουν ανείσπρακτες, οι δικαστικές διεκδικήσεις που χρονίζουν, οι επιχειρηματικές δραστηριότητες που εγκαταλείπονται και η δυνατότητα της εταιρείας να ανακτήσει τελικά όσα της οφείλονται.

Οι οικονομικές καταστάσεις της ΦΛΥΑ και οι επισημάνσεις των ορκωτών ελεγκτών για τις επισφαλείς απαιτήσεις αποτελούν χαρακτηριστική ένδειξη του προβλήματος.

(Για παράδειγμα, στις οικονομικές καταστάσεις της ΦΛΥΑ για το 2024, από απαιτήσεις περίπου 800.000 ευρώ, οι ορκωτοί ελεγκτές επισημαίνουν περίπου 375.000 ευρώ επισφαλών απαιτήσεων. Πόσα από αυτά θα εισπράξει τελικά ο Δήμος;)

Και εδώ υπάρχει ένα απλό ερώτημα που δεν απαντιέται με πανηγυρισμούς για το ύψος των μισθωμάτων:

Ποια είναι η πραγματική οικονομική απόδοση της δημοτικής περιουσίας, όταν από τα ποσά που εμφανίζονται ως απαιτήσεις πρέπει να αφαιρεθούν όσα δεν θα εισπραχθούν ποτέ, αλλά και το κόστος της πολυετούς προσπάθειας για τη διεκδίκησή τους;

Διότι οι δικαστικές διεκδικήσεις δεν είναι δωρεάν. Απαιτούν δικηγορικές αμοιβές, δικαστικά έξοδα, διοικητική υποστήριξη και χρόνο.

Και κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει ότι σε ορισμένες περιπτώσεις το συνολικό κόστος της διεκδίκησης θα μπορούσε τελικά να προσεγγίσει ή ακόμη και να υπερβεί τα ποσά που θα καταστεί δυνατό να ανακτηθούν.

Αυτό δεν αποτελεί μομφή για τους δικηγόρους που αναλαμβάνουν τις σχετικές υποθέσεις. Εκείνοι καλούνται να διεκδικήσουν απαιτήσεις που έχουν ήδη δημιουργηθεί.

Το ερώτημα αφορά εκείνους που διαχειρίστηκαν τη δημοτική περιουσία και επέλεξαν τους αντισυμβαλλομένους της εταιρείας. Και γίνεται ακόμη πιο επιτακτικό όταν εκείνοι που επέλεξαν τους αντισυμβαλλομένους καλούνται σήμερα να διαχειριστούν τις συνέπειες των επιλογών τους.

Γιατί η επιτυχία μιας μίσθωσης δεν κρίνεται από το ποσό που συμφωνήθηκε αλλά από το συνολικό οικονομικό και κοινωνικό της αποτέλεσμα.

Και η συγκέντρωση στο Χαλάνδρι;

Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση, που δεν αφορά μόνο την εισπραξιμότητα των μισθωμάτων.

Αφορά τη συγκέντρωση της οικονομικής εκμετάλλευσης της δημοτικής περιουσίας.

Στο Χαλάνδρι έχουμε φτάσει στο σημείο τρία δημοτικά κυλικεία —της Ολύμπου και Εδέσσης, του «Μάρκος Παπαδάκης» και του Νεκροταφείου— να βρίσκονται υπό την εκμετάλλευση του ίδιου επιχειρηματία.

Και το ερώτημα δεν αφορά τον συγκεκριμένο επιχειρηματία, ούτε υπονοεί οποιαδήποτε παρανομία στη δραστηριότητά του.

Αφορά το μοντέλο διαχείρισης που οδηγεί σε τέτοια συγκέντρωση.

Αν η δημοτική περιουσία προορίζεται να προσφέρει επαγγελματικές ευκαιρίες, να ενισχύει την τοπική επιχειρηματικότητα, να δημιουργεί θέσεις εργασίας και να εξυπηρετεί την κοινωνία, πώς αξιολογούμε ένα σύστημα στο οποίο η εκμετάλλευση περισσότερων δημοτικών εγκαταστάσεων συγκεντρώνεται στα ίδια χέρια;

Και μήπως η αποκλειστική ή κυρίαρχη βαρύτητα του οικονομικού τιμήματος ευνοεί τελικά εκείνους που διαθέτουν μεγαλύτερη οικονομική δυνατότητα, αποκλείοντας μικρότερους επαγγελματίες που θα μπορούσαν να προσφέρουν εξίσου ή και περισσότερο στην τοπική κοινωνία;

Αυτό δεν είναι ζήτημα προσωπικής αντιπαράθεσης με κανέναν επιχειρηματία.

Είναι ζήτημα πολιτικής επιλογής για το ποιον υπηρετεί η δημοτική περιουσία και πώς κατανέμονται οι ευκαιρίες αξιοποίησής της.

Από τη ΦΛΥΑ στις παραλίες

Το ίδιο πρόβλημα, σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα, αναδεικνύεται τώρα με τη διαχείριση των παραλιών.

Η δημόσια περιουσία μετατρέπεται σε ένα απλό επενδυτικό αντικείμενο.

Η παραλία, όπως και ένα δημοτικό κυλικείο, παύει να αντιμετωπίζεται πρωτίστως ως χώρος παροχής υπηρεσιών προς την κοινωνία και αντιμετωπίζεται ως οικονομικό περιουσιακό στοιχείο από το οποίο πρέπει να εξασφαλιστεί το μεγαλύτερο δυνατό τίμημα.

Και όταν ο επιχειρηματίας καλείται να καταβάλει εξωπραγματικά μισθώματα, το κόστος μετακυλίεται τελικά στον πολίτη.

Έτσι φτάνουμε να απαιτούνται ακόμη και 100 ευρώ για να κάνει μια τετραμελής οικογένεια ένα μπάνιο σε οργανωμένη παραλία της Αττικής μέχρι μερικά χιλιάρικα στους τοπ τουριστικούς προορισμούς της πατρίδας. Και την αντιμετώπιση της ξαπλώστρας ως τα πρώτα τραπέζια πίστα. 

Και αναρωτιόμαστε ποιον τελικά ωφέλησε αυτή η «αξιοποίηση» της δημόσιας περιουσίας.

Το Δημόσιο; Την τοπική κοινωνία; Τον μικρό επαγγελματία; Την οικογένεια που θέλει να απολαύσει μια παραλία;

Ή εκείνους που διαθέτουν την οικονομική ισχύ και τους μηχανισμούς για να μετατρέπουν τη δημόσια περιουσία σε πεδίο συγκέντρωσης επιχειρηματικής δραστηριότητας;

Η διαφάνεια δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι εργαλείο.

Για να μην παρεξηγηθούμε: δεν υποστηρίζουμε ότι οι απευθείας αναθέσεις είναι εξ ορισμού καλύτερες από τους διαγωνισμούς. Ούτε ότι πρέπει να αντικαταστήσουμε τους διαφανείς κανόνες με την ανεξέλεγκτη διακριτική ευχέρεια του κάθε διοικούντος.

Υποστηρίζουμε κάτι πολύ απλούστερο.

Ούτε ο διαγωνισμός αποτελεί από μόνος του απόδειξη χρηστής διοίκησης ούτε η ανάθεση, ύστερα από δημόσια εκδήλωση ενδιαφέροντος και αξιολόγηση με αντικειμενικά, κοινωνικά και οικονομικά κριτήρια, αποτελεί από μόνη της ένδειξη διαφθοράς.

Το ζητούμενο είναι η πραγματική εξυπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος με κοινωνικά κριτήρια.

Και αυτή δεν μετριέται αποκλειστικά με το ποσό που υπόσχεται κάποιος να καταβάλει.

Μετριέται με όσα πράγματι καταβάλλει, με τη συνέπεια στις συμβατικές του υποχρεώσεις, με την ποιότητα των υπηρεσιών, με τη βιωσιμότητα της δραστηριότητας, με την τιμολογιακή πολιτική του, με τις θέσεις εργασίας και με το όφελος που επιστρέφει στην κοινωνία.

Κυρίως, όμως, με την ανάληψη της ευθύνης από εκείνους που διοικούν.

Γιατί πίσω από τη ρητορική των «αδιάβλητων διαγωνισμών» κρύβεται συχνά μια βολική μετατόπιση της πολιτικής ευθύνης.

Ο διοικητής δεν χρειάζεται να αποδείξει ότι έκανε την καλύτερη επιλογή.

Αρκεί να επικαλεστεί ότι τήρησε τη νόμιμη διαδικασία.

Και όταν αποδειχθεί ότι το Δημόσιο ζημιώθηκε, ότι τα μισθώματα δεν εισπράχθηκαν, ότι οι επιχειρήσεις κατέρρευσαν ή ότι οι πολίτες αποκλείστηκαν από τη χρήση της δημόσιας περιουσίας λόγω κόστους, η απάντηση είναι έτοιμη:

«Εμείς κάναμε διαγωνισμό».

Μόνο που η χρηστή διοίκηση δεν κρίνεται από το πόσο διαφανώς επέλεξες εκείνον που δεν πλήρωσε.

Κρίνεται από το αν διαχειρίστηκες σωστά την περιουσία που σου εμπιστεύτηκαν οι πολίτες.

Και αυτή είναι μια συζήτηση που στο Χαλάνδρι έπρεπε να είχε γίνει εδώ και πολλά χρόνια.

ΠΕΥΚΟ ΠΟΛΙΤΗ: ΝΕΑ ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ Η ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

 

Την Πέμπτη 29 Οκτωβρίου η Δημοτική Επιτροπή Χαλανδρίου καλείται να εγκρίνει νέα παράταση για την πολεοδομική μελέτη και την Πράξη Εφαρμογής της περιοχής Πεύκο Πολίτη – Δουκίσσης Πλακεντίας.

Μια πολεοδομική εκκρεμότητα δεκαετιών, που έχει ήδη γνωρίσει αλλεπάλληλες παρατάσεις.

Μέχρι πότε θα παραταθεί αυτή τη φορά; Και γιατί;

Η  ΠΛΑΤΕΙΑ θα επανέλθει αναλυτικά στο θέμα.

 ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ!!!

ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΞΕΡΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΕΠΑΝΕΛΘΟΥΜΕ! 

 ΔΙΟΤΙ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΟΤΙ ..... ΔΕΝ "ΕΤΕΛΕΙΩΣΕ"!

https://www.chalandri.gr/prepei-na-gnorizete/93852/ 

Ο ξεχασμένος για την Δύση πόλεμος στο Σουδάν, συνεχίζεται…

 Το Χαρτούμ αρνείται να συνομιλήσει με το RSF (πρώην Janjaweed) 

 

• Γράφει ο Γιώργος Παπαγιαννόπουλος

Ο Αμπντέλ Φατάχ αλ-Μπουρχάν, επικεφαλής του Συμβουλίου Κυριαρχίας και των Ενόπλων Δυνάμεων (SAF), και de facto πρόεδρος του Σουδάν, δεν διαπραγματεύεται για να τερματιστεί η εσωτερική σύγκρουση που ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2023. Απτόητος αρνείται οποιονδήποτε διάλογο με τις Δυνάμεις Ταχείας Υποστήριξης (RSF), με επικεφαλής τον Μοχάμεντ Χαμντάν Νταγκάλο, γνωστότερο ως Χεμέτι.  Πρόσφατα επανέλαβε την αποφασιστικότητα των ενόπλων δυνάμεων να επιδιώξουν την «στρατιωτική επιλογή» μέχρι να απελευθερωθεί ολόκληρη η χώρα από το RSF, τους πρώην Janjaweed.

Ο Σουδανός πρόεδρος συναντήθηκε προσωπικά με τον Μασάντ Μπούλος, σύμβουλο του Τραμπ για την Αφρική και τον αραβικό κόσμο (και πεθερό του προέδρου των ΗΠΑ) με στόχο την προώθηση διπλωματικών προσπαθειών για τον τερματισμό της σύγκρουσης.

Πριν από λίγους μήνες, οι ΗΠΑ, μέσω του Μπούλος, είχαν προτείνει μια ειρηνευτική συμφωνία στο Χαρτούμ. Για να πιέσει τον αλ-Μπουρχάν να αποδεχτεί το ειρηνευτικό σχέδιο της Ουάσινγκτον, η κυβέρνηση Τραμπ αρνήθηκε βίζα στον Σουδανό ηγέτη, ουσιαστικά απαγορεύοντάς του να παραστεί στην 81η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Ο Αμτζάντ Φαρίντ, σύμβουλος του Μπουρχάν για πολιτικές και διεθνείς υποθέσεις, εξήγησε στο “Reuters” ότι η κυβέρνηση υπό την ηγεσία του στρατού είχε υποβάλει προτάσεις για την τροποποίηση της συμφωνίας. Ωστόσο, οι Ηνωμένες Πολιτείες προφανώς αγνόησαν τα αιτήματα του Χαρτούμ. Ο Φαρίντ τόνισε ότι το σχέδιο των ΗΠΑ θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια de facto διχοτόμηση του Σουδάν, παρόμοια με αυτή της γειτονικής Λιβύης, δεδομένου ότι ο Χεμέτι είχε ήδη επιχειρήσει να σχηματίσει μια παράλληλη κυβέρνηση πριν από ένα χρόνο, η οποία, φυσικά, δεν αναγνωρίστηκε από τον ΟΗΕ.

Κατά τη διάρκεια των τρεισήμισι ετών πολέμου, πάνω από 200.000 άνθρωποι έχουν πεθάνει και άλλα 11 εκατομμύρια έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους. Περισσότεροι από 4 εκατομμύρια έχουν αναζητήσει καταφύγιο και προστασία σε γειτονικές χώρες. Οι φρικαλεότητες αυτής της σύγκρουσης είναι απερίγραπτες. Αλλά η μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση στον κόσμο σπάνια λαμβάνει κάλυψη από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. Είναι ένας πόλεμος που έχει ξεχαστεί από μεγάλο μέρος της διεθνούς κοινότητας.

Πρόσφατα, ο Σαλίχ Μαχμούντ Οσμάν, Σουδανός δικηγόρος ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ο οποίος τιμήθηκε με το Βραβείο Ζαχάρωφ το 2007 για την υπεράσπιση χιλιάδων συμπολιτών του μετά τη γενοκτονία του 2003 στο Νταρφούρ, δήλωσε στην “Le Monde”: «Η τρέχουσα σύγκρουση χαρακτηρίζεται από την επανέναρξη των εκστρατειών εθνοκάθαρσης εναντίον των μη αραβικών πληθυσμών του Νταρφούρ. Οι ίδιες φρικαλεότητες όπως τότε επαναλαμβάνονται, αλλά σε ακόμη μεγαλύτερη κλίμακα από αυτές που διαπράχθηκαν το 2003. Μην κλείνετε τα μάτια στις φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν στη χώρα μου».Ο πόλεμος συνεχίζεται και οι άνθρωποι συνεχίζουν να πεθαίνουν από βόμβες με μη επανδρωμένα αεροσκάφη, πείνα και απελπισία. 

—Λιμός. Η παράταξη των ανταρτών του Νταρφούρ που συνδέεται με την κυβέρνηση του Κινήματος Απελευθέρωσης του Σουδάν, με επικεφαλής τον Αμπντέλ Γουαχίντ Μοχάμεντ ελ-Νουρ (SLM-AW), κήρυξε κατάσταση λιμού τον περασμένο μήνα στις περιοχές Τζεμπέλ Μάρα, Ταουίλα, Άιν Σίρο και σε πολλά στρατόπεδα εκτοπισμένων.

Οι ανθρωπιστικές και υγειονομικές συνθήκες επιδεινώνονται καθημερινά σε ορισμένες περιοχές του Βόρειου Νταρφούρ λόγω κακών συγκομιδών, έλλειψης νερού και έλλειψης ζωοτροφών. Η μείωση των αποθεμάτων νερού και η έλλειψη ζωοτροφών έχουν μειώσει τον αριθμό των κοπαδιών και έχουν προκαλέσει θανάτους ζώων. Τα διαθέσιμα πηγάδια βρίσκονται υπό μη βιώσιμη πίεση λόγω της συνεχιζόμενης εισροής εκτοπισμένων, παράλληλα με την εξάπλωση της ιλαράς, του δάγκειου πυρετού, της ελονοσίας, του τυφοειδούς πυρετού, της χολέρας και άλλων μολυσματικών ασθενειών. 

Εν τω μεταξύ, συνεχίζονται οι επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη στα νοτιοανατολικά της χώρας. Ο κυβερνήτης της επαρχίας Wad al-Mahi ανέφερε ότι ένα μη επανδρωμένο αεροσκάφος RFS σκότωσε τουλάχιστον 30 άτομα. Οι βόμβες έπληξαν μια περιοχή κοντά σε έναν καταυλισμό εκτοπισμένων. Σύμφωνα με τις αρχές, το μη επανδρωμένο αεροσκάφος εκτοξεύτηκε από την Αιθιοπία. Το τελευταίο μέτωπο στον πόλεμο μεταξύ του σουδανικού στρατού και του RSF είναι η παραμεθόρια περιοχή με την Αιθιοπία, η οποία αντιμετωπίζει μια εσωτερική σύγκρουση που κινδυνεύει να κλιμακωθεί.(αναζωπυρώθηκε ο εσωτερικός εμφύλιος μεταξύ των κυβερνητικών δυνάμεων και του κινήματος αυτονομίας του Τιγκράι στον Αιθιοπικό Βορρά). Το Σουδάν έχει επανειλημμένα κατηγορήσει την Αιθιοπία ότι φιλοξενεί μαχητές και βάσεις του RSF, κάτι που η Αντίς Αμπέμπα πάντα αρνείται.

 

ΕΝΩΣΗ ΠΟΝΤΙΩΝ ΜΕΛΙΣΣΙΩΝ: ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ Δ&Μ ΤΟΜΠΟΥΛΙΔΗ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Το Δ.Σ της Ένωσης Ποντίων Μελισσίων και η «Επιτροπή Βραβείου Δημ. & Μιρ. Τομπουλίδη»

σας προσκαλούν να τιμήσετε με την παρουσία σας την τελετή βράβευσης των αριστούχων αποφοίτων

μαθητών των Γυμνασίων και του Λυκείου Μελισσίων του σχολικού έτους 2025-2026.

Θα μιλήσει ο Δρ. Λυγερός Νικόλαος, με θέμα: “Η Ανθρώπινη Τεχνητή Νοημοσύνη ή η Υπερνοημοσύνη”.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2026

στις 19:00 στο Πνευματικό Κέντρο της Ένωσης.

Με τιμή

Το Δ.Σ της Ένωσης Ποντίων Μελισσίων

Η επιτροπή βραβείου «Δημ. & Μιρ. Τομπουλίδη»

 

«ΠΟΛΕΜΟΣ» ΣΤΟΝ ΔΗΜΟ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ, λέει. ΠΕΡΙ ΥΦΟΥΣ ΚΑΙ ΣΕΞΙΣΜΟΥ Ο ΛΟΓΟΣ

 

 Ή ΜΕ ΕΜΑΣ Ή ΜΕ ΤΟ ΤΣΟΥΒΑΛΙ!

Για την «πολεμική» αντιπαράθεση της διοίκησης του Δήμου Χαλανδρίου με τον Σύλλογο Εργαζομένων, που ξεκίνησε με τη σχεδόν ομόφωνη αρχική απόφαση για την απόλυση των επτά νηπιαγωγών των Παιδικών Σταθμών τον Αύγουστο, δεν θα επαναλάβουμε τα γνωστά και χιλιογραμμένα.

Έχουμε ήδη αναφερθεί στη μεταγενέστερη διόρθωση της στάσης των παρατάξεων Ρώμα και Αγαπητού —με αυτή τη χρονική σειρά— και στην τροποποίηση του ΟΕΥ των Παιδικών Σταθμών, χωρίς τελικά να επιλυθεί το ζήτημα των επτά απολυμένων από τις παρατάξεις Ρούσσου και Κρανίδη.

Το νέο κεφάλαιο γράφτηκε προχθές και βέβαια ήταν αποπροσανατολιστικό από την ουσία.

Ο Σύλλογος Εργαζομένων εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία καταγγέλλει τη συμπεριφορά στελέχους της διοίκησης σε περιστατικό που, σύμφωνα με τον ίδιο, συνέβη έξω από την αίθουσα, μετά το τέλος της τελευταίας συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου.

Όσοι δεν έχετε πληροφορηθεί ακόμη το περιστατικό, σας παραπέμπουμε στο πάντα έγκυρο και πλήρες ρεπορτάζ της Αμαρυσίας.

Εμείς δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς ειπώθηκε. Επομένως, δεν έχουμε και γνώμη για το συγκεκριμένο περιστατικό.

Άλλωστε, δεν έχουμε κανέναν λόγο να πάρουμε το μέρος κανενός. 

Ούτε είχαμε ποτέ την πρόθεση να «πουλάμε προστασία» σε οποιονδήποτε, και μάλιστα αυτόκλητοι, λόγω «κομματικού πατριωτισμού».

Επί του περιστατικού θα κάνουμε αρχικά μόνο ένα σχόλιο, που ο υπογράφων θεωρεί ότι έχει ευρύτερη σημασία.

Η κατηγορία περί σεξισμού έχει γίνει καραμέλα που δεν έχει πλέον γεύση.

Ξέφτισε.

Κάθε προσβολή ή απαξίωση —ακόμη και υπαρκτή— δεν μπορεί να βαφτίζεται «σεξισμός» επειδή πουλάει η λέξη.

Αυτό το πράγμα, με τον σεξισμό, έχει γίνει εργαλείο μεγάλων αποπροσανατολιστικών σχεδιασμών.

Ο ΔΗΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΡΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ

Θα σχολιάσουμε όμως το ύφος της απάντησης του Δήμου Χαλανδρίου. 

Και μάλιστα από την ΕΠΙΣΗΜΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΣΤΟ FACEBOOK. 

Και πάλι όχι γιατί πιστεύουμε ότι το «ύφος» μιας ανακοίνωσης ή τοποθέτησης υπερβαίνει τα ζητήματα ουσίας πάνω στα οποία προκλήθηκε η αντιπαράθεση. 

Η Πλατεία είμαστε, δεν είμαστε το Λύκειο των Ελληνίδων.

Η απάντηση της διοίκησης στρέφεται εναντίον του Συλλόγου Εργαζομένων, που υπογράφει την καταγγελία.

 Όχι εναντίον κάποιου συνδικαλιστή ή κάποιας συνδικαλίστριας προσωπικά, με ή χωρίς έμφυλα χαρακτηριστικά. 

Και αυτό πρέπει να υπογραμμιστεί.

 Ειδικά αν η απάντηση προέρχεται από μια διοίκηση που «όμνυε» στην πρόθεσή της, ουσιαστικά, να συνδιοικεί με τους εργαζόμενους και τους πολίτες, πριν καταλήξει να έχει μέχρι στιγμής τη δεύτερη θέση σε αυταρχικότητα στην ιστορία της πόλης από τη Μεταπολίτευση έως σήμερα (μη ρωτήσετε για το νικητή. Είναι γνωστή η θέση της Πλατείας σε όλους).

ΕΜΕΙΣ ΕΝΤΟΠΙΖΟΥΜΕ ΔΥΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΑ ΘΕΣΜΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΤΡΙΤΟ, ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΑΞΙΟΠΡΟΣΕΚΤΟ στην ανακοίνωση του δήμου.

1. Η επίθεση στον Σύλλογο δεν περιορίζεται στο περιστατικό που καταγγέλλει.

Η δημοτική αρχή επιλέγει να απαντήσει με μια άσχετη, ατεκμηρίωτη και χαφιεδίστικου τύπου αναφορά στην πολιτική ταυτότητα των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου.

Με τη χυδαία αναφορά στη «γνωστή παρέα των οπαδών προηγούμενων διοικήσεων του Δήμου».

Τι σχέση έχει αυτό με το καταγγελλόμενο περιστατικό;

Δεν θα ρωτήσουμε πολιτισμένα και δημοσιογραφικά τον Ρούσσο τι τον έκανε να μπλέξει στην υπόθεση τις προηγούμενες διοικήσεις του Δήμου. 

Δεν θα του απευθύνουμε ένα ερώτημα comme il faut, όπως θα πρότεινε ενδεχομένως ο ΑΙ συνεργάτης της ΠΛΑΤΕΙΑΣ, που του έχω ζητήσει να με μαζεύει, μην αρχίσω τα επτανησιακά και ασχολούνται με το «ύφος» αντί με την ουσία.

Δεν θα τον ρωτήσουμε αν υπαινίσσεται ότι υπάρχει πολιτική ή κομματική εμπλοκή μελών προηγούμενων διοικήσεων στον Σύλλογο.

Ούτε αν υπονοεί ότι τα μέλη του ΔΣ δεν είναι νόμιμοι, αιρετοί εκπρόσωποι των συναδέλφων τους — μας αρέσουν ή δεν μας αρέσουν τα πρόσωπα, ανάλογα με τα γούστα του καθενός.

Ούτε μπορούμε, άλλωστε, να του ζητήσουμε εξηγήσεις με κάποια θεσμική ιδιότητα που δεν διαθέτουμε.

ΘΑ ΚΑΛΕΣΟΥΜΕ ΟΜΩΣ ΤΗΝ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ.

ΕΧΕΙ ΧΡΕΟΣ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ.

Γιατί υπάρχει και το δεύτερο απαράδεκτο στοιχείο που ενισχύει αυτή μας την απαίτηση.

2. Η ανακοίνωση δημοσιεύτηκε από τον ΔΗΜΟ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ ΣΕ ΕΠΙΣΗΜΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ (SITE και FACEBOOK).

Όχι από την «Αντίσταση», την παράταξη του Ρούσσου, σε δικό της επικοινωνιακό χώρο.

Όχι από το πολιτικό γραφείο του δημάρχου.

Όχι από το στέλεχος της διοίκησης που καταγγέλλεται και ενδεχομένως θεωρεί ότι θίγεται.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΗΜΟ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ!

ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΑΝΤΙΛΟΓΟ! Χωρίς τις ανακοινώσεις του Συλλόγου!

Η επίσημη σελίδα του Δήμου δεν ανήκει ούτε στον δήμαρχο ούτε στη διοικούσα παράταξη. 

Δεν μπορεί να χρησιμοποιείται σαν παραταξιακό όργανο που μεταφέρει τις πολιτικές συγκρούσεις της δημοτικής αρχής με όποιον της ασκεί κριτική.

Ο Δήμος εκπροσωπεί θεσμικά όλους τους δημότες. 

Και οι εργαζόμενοί του δεν είναι εργαλεία στη σουλτανική επικοινωνιακή διαχείριση κανενός.

 Όπως δεν είναι κανένας πολίτης, άλλωστε, με τον οποίο έχει πολιτική αντιπαράθεση η δημοτική αρχή. 

Επιτέλους, κάποιος πρέπει να το θέσει αυτό στο Χαλάνδρι, όπου κριτικάρονται για το «ήθος» τους ΙΔΙΩΤΙΚΟΙ διαδικτυακοί χώροι, την ώρα που ο ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΧΩΡΟΣ ενός «κρατικού οργανισμού» γίνεται πεδίο πολεμικών αντιπαραθέσεων.

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΗ ΣΟΒΙΕΤΙΑ, όσο κι αν δεν θέλουν να το αποδεχτούν ο Συμεών και η αυλή του.

ΤΟ ΚΟΜΜΑ, η ΠΑΡΑΤΑΞΗ διαχωρίζονται στις δημοκρατίες από το ΚΡΑΤΟΣ. 

Δεν τους αρκεί η γνωστή ΠΡΑΒΝΤΑ που εκδίδεται… δημοσία δαπάνη ουσιαστικά, μαζί με τη ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ;

Ας φύγουμε όμως από το βαρύ θεσμικό ζήτημα και ας δούμε και ένα ακόμα βαθιά πολιτικό, στα όρια της πολιτικής αλητείας, θέμα.

ΟΙ «ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΕΣ ΔΙΟΙΚΗΣΕΙΣ» ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑ

Το τσουβάλιασμα όλων των προηγούμενων διοικήσεων του Δήμου Χαλανδρίου.

Η κατάργηση των «διαχωριστικών γραμμών» στην ιστορία της πόλης.

Καμία διάκριση. Καμία αναγνώριση των διαφορετικών πολιτικών διαδρομών. Καμία αναφορά στο έργο, στις επιλογές, στις αντιπαραθέσεις και στην ιστορία τους σε κανένα από τα επικοινωνιακά φιρμάνια του ΔΗΜΟΥ, όχι της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ, στο site του δήμου!

Για τον Σουλτάνο και την αυλή του υπάρχουν από τη μία οι «πρώτη φορά Αριστερά» —των απολύσεων, βεβαίως— και από την άλλη όλοι οι υπόλοιποι στο τσουβάλι.

Ένα πράγμα. Το μήνυμα είναι καθαρό για όποιον ξέρει να διαβάζει:

Ή ΜΕ ΕΜΑΣ Ή ΜΕ ΤΟ ΤΣΟΥΒΑΛΙ!

Μόνο που οι προηγούμενες διοικήσεις του Χαλανδρίου δεν είναι ένα πράγμα.

 Όπως και τα στελέχη τους και οι υποστηρικτές τους δεν είναι .... πράγματα.

Υπήρξαν αυτοδιοικητικές διοικήσεις με διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες, διαφορετικές αντιλήψεις, διαφορετικές επιλογές και διαφορετικό έργο.

Υπήρξαν αυτοδιοικητικά στελέχη με διαδρομή και ιστορία που δεν έχουν ανάγκη κανέναν να τα υπερασπιστεί και δεν επιτρέπουν σε κανέναν να τα τσουβαλιάζει. 

Από όλες τις προηγούμενες διοικήσεις. 

ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΕΣ ΑΤΟΜΙΚΟ ΤΟΥΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑ, για να ρίξω και ένα… δικαιωματικό.

ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥΣ, ΠΟΥ ΜΙΛΑΝΕ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ.

Και οι νεότεροι συμπολίτες μας θα μαθαίνουν και την άλλη πλευρά, αρέσει δεν αρέσει αυτό στον Σουλτάνο.

Αναρωτιέμαι, λοιπόν: αυτό κάνει πως δεν το καταλαβαίνει η ΚΟΥΡΑΣΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ;

Πόσο βολεύει, άραγε, την ίδια αυτό το τσουβάλιασμα και πόσο αντίκειται στις ίδιες τις αρχές που οι ίδιοι έχουν προβάλλει ως σημαντικότερες από το ίδιο το ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ και ΘΕΣΜΙΚΟ συμφέρον;

Πόσο βολεύει τον Κουράση, ειδικά, τον μόνο δήμαρχο που έχασε τη διοίκηση μετά την πρώτη του τετραετία, να παρουσιάζεται ολόκληρη η προγενέστερη αυτοδιοικητική ιστορία σαν ένα ενιαίο παρελθόν;

Και πόσο βολεύει τη συντηρητική πλευρά, σε όλες τις εκφράσεις της, να διαπαιδαγωγείται η τοπική κοινωνία με την αντίληψη ότι το ΠΑΣΟΚ και ο παλιός Συνασπισμός αλλά ακόμα και η Λαϊκή Συσπείρωση που έχει υπάρξει ΣΥΝΔΙΟΙΚΗΣΗ στο Χαλάνδρι, με τις αυτοδιοικητικές παρατάξεις και την ιστορία τους, δεν άφησαν αποτύπωμα στην πόλη, άξιο αναγνώρισης από την πόλη και όλες τις —αυτοπροσδιοριζόμενες ως— «προοδευτικές» δυνάμεις;

Πόση ενέργεια ξοδεύεται για να κυριαρχεί το ψευδές, χυδαίο και ανιστόρητο αφήγημα ότι η ιστορία αρχίζει και τελειώνει στον Ρούσσο και σε πέντε επώνυμα στελέχη της αυλής του;

Αυτό δεν είναι μια απλή λεκτική υπερβολή σε μια ανακοίνωση.

Είναι, κατά την πολιτική μας εκτίμηση, μια αντίληψη που επιχειρεί να ακυρώσει την αυτοτελή ιστορία των άλλων πολιτικών δυνάμεων, ώστε να εμφανίζεται η σημερινή διοίκηση ως ο μοναδικός εκπρόσωπος του προοδευτικού χώρου στο Χαλάνδρι.

Και εδώ βρίσκεται η σύνδεση με ένα ζήτημα που μας απασχολεί εδώ και χρόνια.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΤΟΠΙΚΟΥ ΠΑΣΟΚ.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ Ή ΥΠΟΤΑΓΗ;

Η εκτίμησή μου ότι ο Ρούσσος αντιμετωπίζει ως πρόβλημα την προοπτική να ξαναϋπάρξει το ΠΑΣΟΚ θεσμικά αυτόνομο στην τοπική κοινωνία είναι δεδομένη.

Να ξαναϋπάρξει ανανεωμένο, αλλά και ιστορικά περήφανο για το παρελθόν του. Μαζί με τα λάθη του!

Και όχι να εκπροσωπείται μέσω προσώπων ενσωματωμένων στις άλλες παρατάξεις, μέσω προσωπικών διαπραγματεύσεων και των συχωροχαρτιών που οι άλλοι τους προσφέρουν για να τους υπηρετούν ως γιουσουφάκια.

Όχι ένα ΠΑΣΟΚ παραδομένο και υποτελές στις επιλογές του δημάρχου και στη διαχείριση των πόρων του Δήμου υπέρ προσωπικών στοχεύσεων και στρατηγικών.

ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙ Ο,ΤΙ ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ, Ο,ΤΙ ΤΟΥ ΑΝΑΛΟΓΕΙ. ΟΧΙ Ο,ΤΙ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΕΤΑΙ.

Να υπάρχει πολιτικά αυτοτελές και με συλλογική έκφραση.

Να μπορεί να αναδεικνύει, να καταγγέλλει, να σχολιάζει, να συμπληρώνει και να διαφωνεί δημόσια με τις πολιτικές επιλογές της διοίκησης, τις αντιφάσεις της, τις ιεραρχήσεις της και τη διαχείρισή της.

Με όρους ΠΑΣΟΚ. Με όρους ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ. Με όρους του κόμματος που έφτιαξε την αυτοδιοίκηση στη χώρα και που —κατά τη γνώμη μου— είναι το μόνο που την υπερασπίζεται ακόμα, μαζί με μικρότερα κόμματα, ως ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟ ΘΕΣΜΟ και όχι ως εξάρτημα του κεντρικού κράτους, του «επιτελικού» κράτους όπως το ονομάζει η κυβέρνηση της ΝΔ.

Όχι με όρους μιας δημοτικής διοίκησης —που εμείς θεωρούμε υπερεκτιμημένη έτσι κι αλλιώς— και δομημένης σε μοντέλο σέχτας παρά σε μια συνεκτική, πραγματικά προοδευτική αυτοδιοικητική αντίληψη.

Ένα ΠΑΣΟΚ του οποίου οι αυτοδιοικητικές αποφάσεις και πρωτοβουλίες δεν λαμβάνονται υπό την προεδρία του Συμεών, αλλά από το ΘΕΣΜΙΚΟ ΤΟΠΙΚΟ ΠΑΣΟΚ.

Και γι' αυτό μπορεί και να διαφωνεί. Βεβαίως όχι σε όλα.

Να διαφωνεί μετωπικά, για παράδειγμα, με τις απολύσεις των επτά νηπιαγωγών.

Να διαφωνεί μετωπικά —για παράδειγμα— με επιλογές όπως η αγορά από τον ίδιο τον Δήμο δημόσιας γης για δημόσιο σκοπό (ΧΕΥ 9).

Να διαφοροποιείται χωρίς ενοχές, επισημαίνοντας ότι τα καλλιτεχνικά εργαστήρια στην πόλη μας δεν γίνονται με θεσμικά προβλεπόμενες διαδικασίες που εξασφαλίζουν την ισότητα και την αξιοκρατία σε όλους τους Χαλανδραίους, χωρίς να μπορεί να μεταφραστεί η διαφοροποίηση ως «έχθρα απέναντι στον πολιτισμό», και μάλιστα ακόμα και μέσα από το ίδιο το επίσημο site του Δήμου.

Να προτείνει με ένταση την άμεση μετατροπή του πρώην Μαμμόπουλου, απέναντι από τον Άγιο Γιώργη, σε πάρκινγκ, πριν κλείσουν και τα υπόλοιπα μαγαζιά στο κέντρο με τις… «βιοκλιματικές» αναπλάσεις (στη βιοκλιματικότητα των αναπλάσεων κάποια στιγμή θα επανέλθουμε), και να αναδεικνύει την επίμονη μη αξιοποίησή του, την ώρα που το Χαλάνδρι αντιμετωπίζει τόσο σοβαρό πρόβλημα.

Και να υπενθυμίζει ότι πρόκειται για έναν χώρο που διασφάλισε για την πόλη η διοίκηση Παττακού.

Συγκεκριμένα η διοίκηση Παττακού.

Όχι γενικώς και αορίστως «οι προηγούμενες διοικήσεις».

Να, λοιπόν, γιατί έχει σημασία η ιστορία. Γιατί πίσω από κάθε έργο, κάθε απόφαση και κάθε επιλογή υπάρχουν συγκεκριμένες διοικήσεις, συγκεκριμένα πρόσωπα και συγκεκριμένες πολιτικές ευθύνες.

Και κανένας δήμαρχος δεν δικαιούται να τα εξαφανίζει όλα μέσα σε ένα τσουβάλι.

ΚΑΡΕΚΛΕΣ ΜΕ ΥΠΟΤΑΓΗ. ΟΧΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ.

Ο Συμεών, από την εποχή της «Σύμπραξης» και της απλής αναλογικής, έδειξε, κατά τη γνώμη μου, το πραγματικό πολιτικό του πρόσωπο.

Είχε μπροστά του τη δυνατότητα πολιτικών συνεργασιών με όμορες αυτοδιοικητικές δυνάμεις.

Και έκανε μια επιλογή: αντί να αναγνωρίσει την πολιτική τους αυτονομία, επιδίωξε την ενσωμάτωσή τους στη δική του διοίκηση, με τους δικούς του όρους.

ΠΡΟΣΦΕΡΟΝΤΑΣ ΚΑΡΕΚΛΕΣ ΜΕ ΥΠΟΤΑΓΗ. ΟΧΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ.

ΚΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΝΕΙ ΑΚΟΜΑ ΜΕ ΠΡΟΘΥΜΟΥΣ ΝΑ ΥΠΟΤΑΧΘΟΥΝ ΣΤΟ ΣΟΥΛΤΑΝΙΚΟ ΙΜΠΕΡΙΟΥΜ.

Αυτή είναι η δική μου ανάγνωση μιας ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ πολιτικής του πρακτικής.

Και θεωρώ ότι η εξέλιξη αυτή εξυπηρέτησε αντικειμενικά και τις συντηρητικές αυτοδιοικητικές δυνάμεις που προήλθαν από την προηγούμενη διοίκηση Κουράση.

Ένας διπολισμός τόσο βολικός για τη σημερινή δομή του συστήματος στο Χαλάνδρι και σε άλλους δήμους της Αττικής, που φέρνει το ΠΑΣΟΚ στο τέλος να πανηγυρίζει γιατί πέρασε το ΚΚΕ σε πρόσφατη δημοσκόπηση στην Αττική.

Είναι άσχετο, πιστεύει κανένας;

Ε, είναι ανόητος όποιος πιστεύει ότι είναι άσχετο.

Και όσο οι άλλες προοδευτικές δυνάμεις χάνουν την αυτοτέλειά τους, τόσο περιορίζεται η δυνατότητα να διαμορφωθεί μια διαφορετική πολιτική πρόταση για το Χαλάνδρι.

Ο Ρούσσος, αντί να αντιμετωπίζει αυτή την προοπτική ως φυσιολογική λειτουργία της δημοκρατίας, επιλέγει να προβάλλει ως πολιτικά λάφυρα πρόσωπα — υποστηρικτές προηγούμενων διοικήσεων, όμως — που έχουν ενταχθεί στην αυλή του.

Σαν να αποδεικνύεται έτσι ότι ο ίδιος είναι ο μοναδικός «προοδευτικός» πόλος της πόλης.

Όμως οι πολιτικές παρατάξεις δεν μεταβιβάζουν την ιστορία τους μαζί με τα στελέχη που επιλέγουν να αλλάξουν στρατόπεδο.

Ούτε η ιστορική διαδρομή του ΠΑΣΟΚ στο Χαλάνδρι αποτελεί προσωπική προίκα κανενός.

Αλλά ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΕΙ κάποιους που έχουν λόγο γι' αυτές τις παρατάξεις και διαδρομές  ΝΑ ΜΙΛΑΝΕ επιτέλους!

ΤΑ ΙΜΑΤΙΑ, ΤΑ ΝΤΟΛΜΑΔΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Να το πω και ολίγον χριστιανικά, που είναι και της μόδας στον Τσίπρα και τον Ρούσσο, αυτό που γίνεται στο Χαλάνδρι:

«Διεμερίσαντο τὰ ἱμάτιά μου ἑαυτοῖς, καὶ ἐπὶ τὸν ἱματισμόν μου ἔβαλον κλῆρον».

Τα ιμάτια των άλλων τοπικών προοδευτικών δυνάμεων.

Και το 1989, με τη συμφωνία των «ντολμαδακίων», βρήκε κατ' αναλογία χώρο πολύ αργότερα στο Χαλάνδρι.

Με ευθύνη όλων μας.

Κυρίως, όμως, όσων επένδυσαν στις διαγραφές και στους αποκλεισμούς, για να είμαι ξεκάθαρος.

Όσοι μπορούμε να συμβάλουμε στην υπέρβαση αυτής της κατάστασης οφείλουμε να οδηγηθούμε από τα συμπεράσματα της αυτοκριτικής μας και όχι από τα παλιά εσωκομματικά πάθη μας, αλλά ούτε και από την υπεράσπιση προσωπικών στρατηγικών βολεμένων οικόσιτων του Ρούσσου.

Δεν θα αγαπηθούμε, βεβαίως.

Δεν χρειάζεται άλλωστε. Πολιτικά είναι τα θέματα.

Και πολιτικά μπορούμε να ανοίξουμε τον δρόμο για κάτι διαφορετικό.

Για να πούμε σε όσους χαίρονται με την κατάσταση του τοπικού ΠΑΣΟΚ —και ιδίως στον Ρούσσο— ότι η ιστορία δεν τελείωσε με τον διαμερισμό των ιματίων.

ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΟ ΤΩΝ ΙΜΑΤΙΩΝ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ, ΣΟΥΛΤΑΝΕ, ΗΡΘΕ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να ανασυγκροτηθεί πολιτικά και αυτοδιοικητικά. Και αυτό κάνει.

Όχι μέσω των πέντε προσώπων - λαφύρων από τα πρώην στελέχη του που επιδεικνύεις, Σουλτάνε.

ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ.

ΟΤΑΝ ΤΟ ΗΡΩΔΕΙΟ ΔΕΝ ΧΩΡΟΥΣΕ ΤΟΝ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗ

 Σαν σήμερα, στις 19 Οκτωβρίου 1964, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο Ρεξ – Μαρίκα Κοτοπούλη το «Άξιον Εστί» του Μίκη Θεοδωράκη, πάνω στην ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη.

 

Με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση στο λαϊκό τραγούδι και τον Μάνο Κατράκη στην αφήγηση, το έργο έμελλε να γίνει ένας από τους σημαντικότερους σταθμούς στην ιστορία του ελληνικού πολιτισμού.

Μόνο που η πρώτη παρουσίασή του δεν έγινε εκεί όπου αρχικά είχε σχεδιαστεί.

Το «Άξιον Εστί» προοριζόταν για το Ηρώδειο. Αλλά οι αρμόδιοι της εποχής δεν ήθελαν τον Μπιθικώτση στον αρχαίο χώρο. Ένας λαϊκός τραγουδιστής, συνδεδεμένος με τα μπουζούκια, δεν θεωρούνταν κατάλληλος για έναν χώρο «υψηλού πολιτισμού».

Ο Μίκης αρνήθηκε να τον αντικαταστήσει. Και τελικά παρουσίασε το έργο στο Ρεξ, αναλαμβάνοντας ο ίδιος το οικονομικό βάρος της παραγωγής.

Η ειρωνεία είναι ότι την ίδια χρονιά το Ηρώδειο είχε φιλοξενήσει τον σπουδαίο Φρανκ Σινάτρα.

Και πολύ καλά έκανε!

Το πρόβλημα δεν ήταν ότι άνοιξε τις πόρτες του στον Σινάτρα. Ήταν ότι τις έκλεισε στον Μπιθικώτση.

Γιατί το «Άξιον Εστί» δεν ήταν απλώς μια μελοποίηση ποιημάτων. Ήταν η συνάντηση της λόγιας δημιουργίας με τη λαϊκή μουσική παράδοση. Και η φωνή του Μπιθικώτση αποτελούσε αναπόσπαστο μέρος αυτής της καλλιτεχνικής σύλληψης.

Βλέπετε, ο Οδυσσέας Ελύτης δεν είχε πάρει ακόμα το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Θα το έπαιρνε δεκαπέντε χρόνια αργότερα, το 1979.

Πού να ξέρουν τότε οι αρμόδιοι ότι το «Άξιον Εστί» ήταν έργο αντάξιο του Ηρωδείου; Δεν είχε προλάβει να τους το πιστοποιήσει η Σουηδική Ακαδημία!

Εξήντα δύο χρόνια αργότερα, η ιστορία αυτή μας θυμίζει κάτι βαθύτερο από μια άστοχη απόφαση κάποιων κρατικών παραγόντων.

Τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε στην Ελλάδα την πολιτική και τον πολιτισμό. Την ευκολία με την οποία κάποιοι, επειδή κατέχουν μια θέση εξουσίας, θεωρούν ότι αποκτούν και το δικαίωμα να αποφασίζουν τι είναι πολιτισμός, ποιος τον εκπροσωπεί και ποιος είναι άξιος να τον υπηρετεί.

Από τότε έχουν αλλάξει ασφαλώς πολλά.

Αν έχει αλλάξει όμως και αυτή η νοοτροπία, δεν είμαστε καθόλου βέβαιοι.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι εκείνο που δεν χώρεσε στο Ηρώδειο το 1964, χώρεσε για πάντα στην ιστορία του ελληνικού πολιτισμού.

ΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΑΡΧΕΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟ 2014: ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΑ ΕΛΕΓΞΕΙ;

 

Από την παράδοση Κουράση στην «Αντίσταση» του Ρούσσου, τις εξαγγελίες για ορκωτούς λογιστές και τον εκσυγχρονισμό της μηχανογράφησης, μέχρι μια σημερινή απάντηση του Δήμου που γεννά περισσότερα ερωτήματα από όσα λύνει.

Τον Μάιο του 2014 το Χαλάνδρι άλλαξε δημοτική διοίκηση. Ο (Αεικίνητος) Γιώργος Κουράσης έχασε τις εκλογές και ο Σίμος Ρούσσος, επικεφαλής της «Αντίστασης με τους Πολίτες του Χαλανδρίου», ετοιμαζόταν να παραλάβει τον Δήμο την 1η Σεπτεμβρίου.

Δεν ήταν, όμως, μια συνηθισμένη αλλαγή διοίκησης.

Ήταν το 2014. Η χρονιά που ο ΣΥΡΙΖΑ αναδεικνυόταν πρώτο κόμμα στις ευρωεκλογές και διεκδικούσε πλέον την κυβερνητική εξουσία. Το πολιτικό κλίμα της εποχής ήταν φορτισμένο από την υπόσχεση της ανατροπής, της διαφάνειας και της ρήξης με το παλιό πολιτικό σύστημα.

Στο Χαλάνδρι η νέα δημοτική αρχή, με τις δικές της πολιτικές αναφορές και τη δική της αυτοδιοικητική συγκρότηση, παρουσιαζόταν ως μια αντίστοιχη τομή.

Μια νέα διοίκηση ερχόταν να διαχειριστεί έναν Δήμο που μέχρι τότε διοικούσαν οι πολιτικοί της αντίπαλοι.

Όμως οι δήμοι δεν γεννιούνται την ημέρα που εκλέγεται ένας καινούργιος δήμαρχος.

Έχουν περιουσία, δικαιώματα, απαιτήσεις, χρέη, συμβάσεις και οικονομικές εκκρεμότητες. Και, πάνω απ' όλα, έχουν ιστορικό.

Το ερώτημα είναι αν διαθέτουν και τη δυνατότητα να το αναζητούν.

ΤΟ 2014 Ο ΡΟΥΣΣΟΣ ΕΞΗΓΓΕΛΛΕ ΕΛΕΓΧΟ ΑΠΟ ΟΡΚΩΤΟΥΣ

Στις 31 Μαΐου 2014, σε συνέντευξή του στο «Βήμα», ο νεοεκλεγείς δήμαρχος Σίμος Ρούσσος ανακοίνωνε την πρόθεσή του να καλέσει ορκωτούς λογιστές για να ελέγξουν τα οικονομικά του Δήμου που επρόκειτο να παραλάβει.

Η εξαγγελία είχε ιδιαίτερη πολιτική σημασία.

Η νέα διοίκηση δήλωνε ότι θα εξετάσει την οικονομική διαχείριση της προηγούμενης.

Δώδεκα χρόνια αργότερα, η έρευνα της ΠΛΑΤΕΙΑΣ δεν έχει εντοπίσει ούτε απόφαση ανάθεσης του εξαγγελθέντος ελέγχου ούτε έκθεση ορκωτών λογιστών. Ούτε προκύπτει από τα στοιχεία που έχουμε συγκεντρώσει ότι παρουσιάστηκαν αποτελέσματα στο Δημοτικό Συμβούλιο.

Πραγματοποιήθηκε τελικά ο έλεγχος που είχε εξαγγελθεί; Και αν ναι, πού βρίσκονται τα αποτελέσματά του;

Ποιοι ήταν οι ελεγκτές; Ποιες οικονομικές χρήσεις εξέτασαν; Συντάχθηκε έκθεση; Παρουσιάστηκε στο Δημοτικό Συμβούλιο;

Δεν πρόκειται για μια λεπτομέρεια της πολιτικής ιστορίας του Χαλανδρίου.

Πρόκειται για τον έλεγχο της οικονομικής κατάστασης ενός Δήμου κατά τη μετάβαση από μια διοίκηση σε μια άλλη.

Και για τη δυνατότητα των δημοτών να γνωρίζουν τι ακριβώς ελέγχθηκε.

ΚΑΙ ΤΟ ΛΟΓΙΣΤΗΡΙΟ; ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΜΕ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ;

Η αφορμή για τη σημερινή έρευνα της ΠΛΑΤΕΙΑΣ προέκυψε από μια συγκεκριμένη οικονομική εκκρεμότητα εταιρείας με τον Δήμο Χαλανδρίου.

Οι αρμόδιοι του Δήμου γνωρίζουν πολύ καλά ποια είναι η εταιρεία και ποια υπόθεση αφορά. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να αποκρύψουμε την ταυτότητά της, εφόσον χρειαστεί.

Το ζήτημα, όμως, που προέκυψε από την αναζήτηση των στοιχείων ξεπερνά πλέον κατά πολύ τη συγκεκριμένη οικονομική απαίτηση.

Με έγγραφη απάντηση της 16ης Οκτωβρίου 2026, ο Δήμος παρέπεμψε στα στοιχεία που εμφανίζονται στο σημερινό λογιστικό του σύστημα, όπως αυτά έχουν μεταφερθεί από το προηγούμενο.

Η απάντηση αυτή δεν ισοδυναμεί με παράδοση του πλήρους ιστορικού λογιστικού αρχείου που είχε ζητηθεί.

Και εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα.

Πότε ακριβώς άλλαξε το λογιστικό σύστημα του Δήμου;

Ποιο ήταν το προηγούμενο και ποιο το νέο;

Κατά τη μετάβαση μεταφέρθηκαν όλες οι ιστορικές εγγραφές ή μόνο τα υπόλοιπα που θεωρήθηκαν ενεργά;

Τι έγινε με τις παλαιότερες καρτέλες προμηθευτών, τις εγγραφές των προηγούμενων χρήσεων, τις εκκρεμείς υποχρεώσεις και τα παραστατικά που τις συνόδευαν;

Και το σημαντικότερο:

Μπορεί σήμερα ο Δήμος Χαλανδρίου να ανακτήσει και να παραδώσει πλήρη οικονομική εικόνα μιας υπόθεσης που ξεκίνησε πριν από το 2014;

GENESIS, SINGULAR LOGIC ΚΑΙ BUSINESS INTELLIGENCE