Αυτή την Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2026 στις 17:00–20:00 στην αίθουσα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Αθήνα (Λεωφ. Βασ. Αμαλίας 8 & Ξενοφώντος, είσοδος από Ξενοφώντος).
Σας προσκαλούμε με πολλή χαρά για το φλέγον θέμα της επικαιρότητας. 
Ώρα προσέλευσης: 16:30
Είσοδος ελεύθερη με την ταυτότητά σας
Ένα από τα ισχυρότερα επιχειρήματα που επιστρατεύονται υπέρ της δημιουργίας Ζωνών Υποδοχής Συντελεστή Δόμησης (ΖΥΣ) είναι η ανάγκη διάσωσης των διατηρητέων κτιρίων.
Το επιχείρημα είναι γνωστό: χιλιάδες διατηρητέα παραμένουν εγκαταλελειμμένα, πολλά βρίσκονται στα όρια της κατάρρευσης και οι ιδιοκτήτες τους αδυνατούν να τα αξιοποιήσουν εξαιτίας των περιορισμών που επιβάλλει ο χαρακτηρισμός τους.
Επομένως, λένε, πρέπει να μπορούν να μεταφέρουν τον συντελεστή δόμησης που δεν μπορούν να εξαντλήσουν σε άλλα ακίνητα.
Μόνο που εδώ υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα.
Πολλά από τα διατηρητέα που παραμένουν αναξιοποίητα και καταρρέουν δεν έφτασαν σε αυτή την κατάσταση επειδή χαρακτηρίστηκαν διατηρητέα.
Αυτός είναι ένας βολικός εργολαβικός μύθος.
Ο χαρακτηρισμός ενός κτιρίου ως διατηρητέου δεν συνεπάγεται αυτομάτως την αδυναμία οικονομικής αξιοποίησής του. Σε αρκετές περιπτώσεις, μάλιστα, μπορεί να αυξήσει σημαντικά την εμπορική αξία του.
Και επειδή δεν μου αρέσει να συζητώ για την πολεοδομία μόνο θεωρητικά, θα χρησιμοποιήσω παραδείγματα από το Χαλάνδρι που γνωρίζω από πρώτο χέρι. Στην απλότητα και στο παράδειγμα γίνεται κατανοητή η ουσία.
Και βέβαια το Χαλάνδρι δεν είναι κάποιο γαλατικό χωριό. Τα ίδια προβλήματα, οι ίδιες αντιλήψεις και οι ίδιες δυνατότητες υπάρχουν σε ολόκληρο το λεκανοπέδιο. Στην επαρχία υπάρχουν άλλα δεδομένα, βεβαίως, και άλλα μεγέθη στις αδόμητες εκτάσεις.
Ας ξεκινήσουμε από το κτίριο της Alpha Bank στην Ανδρέα Παπανδρέου.
Το χαρακτηρίσαμε διατηρητέο το 1998. Σώθηκε, αξιοποιήθηκε και σήμερα κοσμεί το κέντρο του Χαλανδρίου.
Το ίδιο συνέβη με το κτίριο που στεγάζει την επιχείρηση ZARA, επίσης στην Ανδρέα Παπανδρέου.
Ας πάμε και στην κεντρική πλατεία. Στα παλιά, ιστορικά καταστήματα, στα θρυλικά καφενεία του Χαλανδρίου που διατηρήθηκαν και εξακολουθούν να αποτελούν αναπόσπαστο στοιχείο της φυσιογνωμίας της πόλης. Παρά τα λάθη του Δήμου, που και εδώ μπορούμε να επισημάνουμε, κυρίως στη διαχείριση των τραπεζοκαθισμάτων. Αλλά αυτό δεν είναι αντικείμενο του παρόντος.
Πέντε χαρακτηριστικά διατηρητέα, που όχι μόνο δεν απαξιώθηκαν εξαιτίας του χαρακτηρισμού τους, αλλά βρήκαν οικονομικά βιώσιμη χρήση.
Γιατί;
Επειδή υπήρχε σαφές ιδιοκτησιακό καθεστώς, δυνατότητα συνεννόησης και οικονομικό ενδιαφέρον για την αξιοποίησή τους.
Ο ιδιοκτήτης που μπορεί να αποκομίσει οικονομικό όφελος από ένα ακίνητο δεν έχει κανέναν λόγο να κάθεται να το καμαρώνει ενώ καταρρέει.
Και όταν υπάρχει πραγματική δυνατότητα αξιοποίησης, η αγορά συνήθως βρίσκει τον δρόμο της.
Ας δούμε, όμως, τι συμβαίνει όταν το πρόβλημα δεν είναι ο χαρακτηρισμός του κτιρίου, αλλά η ίδια η ιδιοκτησία του.
Το κτήμα Κεφαλληνού είναι ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα.
Ένα εξαιρετικό διατηρητέο κτίριο, με έναν τεράστιο για τα δεδομένα του λεκανοπεδίου ελεύθερο περιβάλλοντα χώρο, σε κεντρικότατο σημείο του Χαλανδρίου.
Το κτίριο είχε χαρακτηριστεί διατηρητέο το 1999. Ο περιβάλλων κήπος, όμως, δεν είχε περιληφθεί στην αρχική προστασία.
Τον Φεβρουάριο του 2019 οργανώσαμε κινητοποίηση για τη διάσωσή του.
Επειδή το κτίριο κατέρρεε. Κυριολεκτικά.
Τμήματα της εξωτερικής τοιχοποιίας είχαν υποστεί σοβαρές φθορές και καταρρεύσεις. Η εγκατάλειψη και οι καιρικές συνθήκες είχαν δημιουργήσει πραγματικό κίνδυνο για το ίδιο το μνημείο.
Και τι περίμενε τελικά ο Δήμος;
Να αναλάβει η φύση την κατεδάφιση;
Μια δυνατή καταιγίδα, ένας σεισμός, μερικοί ακόμη χειμώνες και το πρόβλημα θα είχε λυθεί μόνο του.
Χωρίς καμία επίσημη απόφαση κατεδάφισης. Χωρίς κανέναν αποχαρακτηρισμό.
Απλώς θα είχε χαθεί άλλο ένα κομμάτι της αρχιτεκτονικής ιστορίας της πόλης. Και ο κίνδυνος αυτό είναι ακόμα εδώ.
Στη συγκέντρωση που πραγματοποιήσαμε στον χώρο στις 17 Φεβρουαρίου 2019, παρουσία και εκπροσώπων της δημοτικής αρχής, που ήρθαν να μας βρίσουν επειδή πήραμε την πρωτοβουλία και δεν τους δώσαμε λευκή επιταγή για τη διαχείριση του θέματος, ακούσαμε διάφορες απόψεις από διάφορους.
- Γιατί να ασχοληθεί ο Δήμος με ένα ιδιωτικό ακίνητο;
- Γιατί να πληρώσουν οι δημότες;
- Δεν είναι ρομαντική και ανεφάρμοστη η αντίληψη ότι πρέπει να διατηρηθεί ένας τόσο μεγάλος χώρος χωρίς να οικοδομηθεί;
Και βεβαίως το γνωστό επιχείρημα: αφού το Δημόσιο είναι αναποτελεσματικό, γιατί να αναλάβει τη διάσωσή του;
Η απάντησή μου ήταν ότι συζητούσαμε το λάθος πρόβλημα.
Το Κεφαλληνού δεν είχε εγκαταλειφθεί επειδή ήταν διατηρητέο. Το πρόβλημα ήταν το περιπεπλεγμένο ιδιοκτησιακό καθεστώς και η απουσία αποτελεσματικής παρέμβασης.
Μάλιστα, λίγες ημέρες αργότερα, η ίδια η δημοτική αρχή ανακοίνωσε —υπό την πίεση— ότι από τον έλεγχο στο Κτηματολόγιο προέκυπτε πως το κτίριο είχε ήδη αποζημιωθεί από το Ελληνικό Δημόσιο το 1985 και είχε περιέλθει στην ιδιοκτησία του.
Τότε ασχολήθηκαν.
Για το υπόλοιπο οικόπεδο παρέμεναν εκκρεμότητες απόκτησης.
Δηλαδή δεν μιλούσαμε καν για μια απλή περίπτωση ιδιωτικού ακινήτου που το Δημόσιο καλούνταν να αγοράσει από την αρχή.
Στις 20 Φεβρουαρίου 2019 το Δημοτικό Συμβούλιο αποφάσισε ομόφωνα να προωθηθεί η προστασία του κτιρίου και του κήπου και να ληφθούν μέτρα για την αποτροπή της κατάρρευσης.
Αν γράψω ότι η παρέμβασή μας είχε λειτουργήσει, θα κατηγορηθώ ότι προσπαθώ να οικειοποιηθώ την "αποτελεσματικότητα" της διοίκησης.
Συμπεράσματα δικά σας.
Πάντως χρειάστηκε να φτάσουμε στο καλοκαίρι του 2020 για να πραγματοποιηθούν εργασίες προσωρινής στήριξης και περίφραξης.
Η ίδια η δημοτική ανακοίνωση αναγνώριζε τότε τις καταρρεύσεις της εξωτερικής και εσωτερικής τοιχοποιίας.
Αυτό ήταν, περίπου, το ερώτημα που δεχόμουν τότε, εν μέσω ύβρεων και χαρακτηρισμών πάλι.
Αλλά η απάντησή μου δεν ήταν ούτε ρομαντική ούτε θεωρητική.
Να αξιοποιηθεί το Κεφαλληνού ως διατηρητέο. Μαζί με τον ελεύθερο περιβάλλοντα χώρο του. Και να παράγει οικονομικό αποτέλεσμα.
Πώς;
Με ολοκλήρωση της απόκτησης του ακινήτου από τον Δήμο, όπου απαιτείται, και παραχώρηση της ΧΡΗΣΗΣ και της αξιοποίησής του στη δημοτική επιχείρηση ΦΛΥΑ.
Στη συνέχεια, δημόσια πρόσκληση επενδυτικού ενδιαφέροντος.
Έφερα το παράδειγμα της δημιουργίας ενός υψηλού επιπέδου εστιατορίου, με δυνατότητα διοργάνωσης κοινωνικών εκδηλώσεων, πολιτικών γάμων, βαφτίσεων και δεξιώσεων.
Σε ένα ιστορικό κτίριο, με έναν εξαιρετικό κήπο, σε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες θέσεις του Χαλανδρίου.
Με πλήρη αποκατάσταση του διατηρητέου από τον επενδυτή και διατήρηση του ελεύθερου χαρακτήρα του περιβάλλοντος χώρου.
Και για να μην ισχυριστεί κανείς ότι τα ανακαλύπτω σήμερα, εκ των υστέρων, η πρόταση είχε δημοσιευθεί ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ήδη από τις 8 Απριλίου 2019.
Προβλέπαμε ολοκλήρωση της απαλλοτρίωσης του αύλειου χώρου, αναπαλαίωση και παραχώρηση της χρήσης στη ΦΛΥΑ για αξιοποίηση.
Δεν ανακαλύψαμε σήμερα τη δημοτική επιχειρηματικότητα.
Και πράγματι, τι το εξωπραγματικό ή ρομαντικό είχε;
Ας υποθέσουμε ότι μια τέτοια επένδυση δεν είναι αρκετά ελκυστική για έναν ιδιώτη.
Ότι η αποκατάσταση του κτιρίου απαιτεί πολλά χρήματα και η άμεση απόδοση δεν δικαιολογεί το κόστος της και το αναμενόμενο κέρδος.
Εδώ ακριβώς αρχίζει ο ρόλος της δημοτικής επιχειρηματικότητας.
Ο Δήμος δεν είναι υποχρεωμένος να λειτουργεί με τον χρονικό ορίζοντα ενός εργολάβου ή ενός επενδυτή που επιδιώκει γρήγορη απόσβεση και άμεσο κέρδος.
Μπορεί να σχεδιάζει για είκοσι, τριάντα ή πενήντα χρόνια.
Μπορεί, για παράδειγμα, να παραχωρήσει τη χρήση ενός ακινήτου για δέκα ή περισσότερα χρόνια, με βασικό αντάλλαγμα την αποκατάσταση και την ανάδειξή του.
ΤΗ ΧΡΗΣΗ. Όχι την ιδιοκτησία. Μην αρχίσουν οι υστερίες, γιατί βαριέμαι.
Ο ιδιώτης θα έχει τον χρόνο να αποσβέσει την επένδυσή του και να κερδίσει. Η διάρκεια και οι όροι θα προκύψουν από πραγματική οικονομοτεχνική μελέτη και διαγωνιστική διαδικασία.
Και μετά;
Με τη λήξη της παραχώρησης, ο Δήμος θα έχει στη διάθεσή του ένα αποκατεστημένο, λειτουργικό και οικονομικά αξιοποιήσιμο ακίνητο.
Θα μπορεί να εισπράττει έσοδα από την εκμετάλλευσή του, να προχωρήσει σε νέα παραχώρηση ή να επιλέξει άλλη χρήση.
ΩΣ ΔΙΑΤΗΡΗΤΕΟ.
Το διατηρητέο θα έχει σωθεί. Ο ελεύθερος χώρος θα έχει διατηρηθεί. Και η δημοτική περιουσία, ύστερα από δεκαπέντε ή είκοσι χρόνια, θα έχει αποκτήσει σημαντικά μεγαλύτερη αξία.
Αυτό δεν είναι κρατισμός.
Δεν είναι ούτε κάποια ιδεολογική εχθρότητα προς την ιδιωτική πρωτοβουλία.
Είναι συνεργασία δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, με συγκεκριμένο οικονομικό αντικείμενο και με διατήρηση της ιδιοκτησίας και του μακροχρόνιου οφέλους στον Δήμο.
Αλλά με πρόσημο: Είναι εργαλείο. Δεν είναι ιδιωτικοποίηση.
Αλλά εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα.
Για να εφαρμόσεις μια τέτοια πολιτική, πρέπει πρώτα να την πιστεύεις.
Αλλιώς θα περνούν δεκαετίες από την κήρυξη ενός κτιρίου ως διατηρητέου και θα συνεχίζουμε να ακούμε την ίδια ατέρμονη αντιπαράθεση ανάμεσα στους κρατιστές και τους φιλελεύθερους.
Και το κτίριο θα συνεχίζει να καταρρέει.
Ας δούμε και το κτήμα Δουζένη.
Εδώ είχαμε μια διαφορετική αλλά εξίσου διδακτική ιστορία.
Ένα διατηρητέο ακίνητο, με σημαντικό περιβάλλοντα χώρο, που βρέθηκε για χρόνια στο επίκεντρο ιδιοκτησιακών και εργολαβικών σχεδιασμών, με την εμπλοκή της Ektasis Development.
Χρόνια παλινωδιών, καθυστερήσεων και εκκρεμοτήτων, μέχρι να φτάσουμε στη διαδικασία απόκτησής του από τον Δήμο.
Ας συγκρίνουμε τις περιπτώσεις.
Στην Alpha Bank, στο ZARA, στα παλιά καταστήματα της πλατείας, υπήρξε δυνατότητα οικονομικής αξιοποίησης και τα διατηρητέα σώθηκαν.
Στο Κεφαλληνού, το ιδιοκτησιακό καθεστώς και η αδράνεια εμπόδισαν την έγκαιρη λύση.
Στο Δουζένη, η υπόθεση περιπλέχθηκε με διαφορετικούς σχεδιασμούς και συμφέροντα.
Το κοινό στοιχείο των δύο τελευταίων περιπτώσεων δεν ήταν ότι ο χαρακτηρισμός ως διατηρητέου καθιστούσε αδύνατη κάθε οικονομική αξιοποίηση.
Ήταν ότι δεν προχώρησε εγκαίρως μια αποτελεσματική λύση από τον Δήμο, όπου χρειαζόταν.
Ούτε το οικονομικό ήταν το πρόβλημα. Ο Δήμος είχε την πιστοληπτική ικανότητα να τελειώσει το θέμα.
Μην πιάσουμε το θέμα των αποθεματικών και μην καταλήξουμε τώρα στο περιβόητο «τέλος πρασίνου» του Ρούσσου. Άλλη φορά.
Και γι' αυτό υπάρχει το εργαλείο που η Πολιτεία έχει θεσπίσει ακριβώς για περιπτώσεις όπου το δημόσιο συμφέρον απαιτεί την απόκτηση ενός ακινήτου χωρίς να εξαρτάται από τη συναίνεση των ιδιοκτητών.
Η αναγκαστική απαλλοτρίωση.
Κήρυξη για νόμιμο δημόσιο σκοπό. Δικαστικός καθορισμός της αποζημίωσης. Καταβολή ή παρακατάθεσή της, σύμφωνα με τις προβλεπόμενες διαδικασίες.
Και από εκεί και πέρα, ας λύσουν οι δικαιούχοι τις μεταξύ τους διαφορές για το ποιος θα εισπράξει τι.
Δεν είναι υποχρεωμένος ο Δήμος να περιμένει επ' αόριστον να συμφωνήσουν μεταξύ τους κληρονόμοι, συνιδιοκτήτες, εργολάβοι και λοιποί εμπλεκόμενοι, όταν υπάρχουν οι νόμιμες προϋποθέσεις για δημόσια απόκτηση.
Ασφαλώς η απαλλοτρίωση απαιτεί χρήματα. Χρήματα, όμως, μέρος των οποίων μπορεί να επιστραφεί στον Δήμο μέσα από τη μελλοντική οικονομική αξιοποίηση του ακινήτου.
Και το κόστος της απαλλοτρίωσης δεν αποτελεί απόδειξη ότι η μοναδική λύση είναι να επιτρέψουμε πρόσθετη δόμηση κάπου αλλού.
Εδώ βρίσκεται η ουσία της συζήτησης για τις ΖΥΣ.
Η Μεταφορά Συντελεστή Δόμησης είναι ένας μηχανισμός που μπορεί να προσφέρει οικονομικό αντιστάθμισμα σε ιδιοκτήτες ακινήτων των οποίων η δυνατότητα δόμησης περιορίζεται.
Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί πράγματι να είναι χρήσιμος.
Αλλά δεν αποτελεί πανάκεια.
Μια σημαντική κυβερνητική διαβεβαίωση, η οποία όμως έρχεται σε αντίθεση με το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο, δημιουργεί νέα δεδομένα στη συζήτηση για τις Ζώνες Υποδοχής Συντελεστή Δόμησης (ΖΥΣ).
Την Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2026, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης δήλωσε ότι η Μεταφορά Συντελεστή Δόμησης (ΜΣΔ) θα πραγματοποιείται αποκλειστικά εντός των ορίων του ίδιου δήμου.
Την ίδια θέση επιβεβαίωσε ο γενικός γραμματέας Χωρικού Σχεδιασμού και Αστικού Περιβάλλοντος του ΥΠΕΝ, Ευάγγελος Κυριαζόπουλος.
Υπάρχει όμως ένα σοβαρό πρόβλημα. Δεν θέλουμε πια υποσχέσεις. Θέλουμε πράξεις.
Ο ΙΣΧΥΩΝ ΝΟΜΟΣ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ ΤΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑΞΥ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΩΝ ΔΗΜΩΝ!
Το άρθρο 74 του ν. 4495/2017 προβλέπει ρητά ότι η αντιστοίχιση των ακινήτων προσφοράς και υποδοχής συντελεστή πραγματοποιείται κατά προτεραιότητα εντός της ίδιας δημοτικής ενότητας, στη συνέχεια εντός του ίδιου δήμου και, εφόσον αυτό δεν είναι δυνατό, εντός της ίδιας περιφερειακής ενότητας ή περιφέρειας.
Ανάλογη δυνατότητα προβλέπεται και στο άρθρο 68 του ίδιου νόμου.
Αυτό σημαίνει ότι όσοι δήμοι του βόρειου τομέα δεν θα έχουν ΖΥΣ θα στέλνουν την μεταφορά σε όσους έχουν, δηλαδή κυρίως στο Χαλάνδρι.
(Μαρούσι, Βριλήσσια, Αγία Παρασκευή αρχικά. Τα Βριλήσσια και η Αγία Παρασκευή δεν έχουν ΖΥΣ αλλά έχουν .... συμμετοχή στην διοίκηση του Χαλανδρίου δια μεταγραφών. Ψυχικό και Χολαργός Παπάγος είπαν όχι επίσημα και δημόσια ήδη με ανακοινώσεις των δήμων όχι σχολιάκια στο fb)
H κυβερνητική διαβεβαίωση δεν αρκεί.
Απαιτείται ρητή νομοθετική τροποποίηση που θα αποκλείει τη μεταφορά συντελεστή μεταξύ διαφορετικών δήμων.
Και αυτή η τροποποίηση πρέπει να προηγηθεί της οριστικής έγκρισης των ΖΥΣ.
Διαφορετικά, οι ζώνες θα εγκριθούν με βάση ένα ισχύον καθεστώς που επιτρέπει τη διαδημοτική μεταφορά, ενώ η κυβέρνηση θα υπόσχεται ότι δεν πρόκειται να την εφαρμόσει.
Το ζήτημα είναι ιδιαίτερα σοβαρό, επειδή οι ΖΥΣ δεν αποτελούν απλές χαρτογραφικές υποδείξεις. Μετά την ολοκλήρωση της προβλεπόμενης διαδικασίας, εγκρίνονται με προεδρικό διάταγμα και δημιουργούν συγκεκριμένες πολεοδομικές δυνατότητες.
Η κυβέρνηση οφείλει επομένως να ξεκαθαρίσει όχι μόνο τι προτίθεται να κάνει, αλλά και με ποιον νόμο θα το εξασφαλίσει.
Η μελέτη που βρίσκεται σε δημόσια διαβούλευση προβλέπει επτά Ζώνες Υποδοχής Συντελεστή Δόμησης στο Χαλάνδρι όπως αναλυτικά δείξαμε.
Η συνολική δυνητική πρόσθετη επιφάνεια δόμησης φθάνει τα 258.159,47 τ.μ., δηλαδή το 44,18% της αντίστοιχης δυνατότητας που προβλέπεται για ολόκληρο τον Βόρειο Τομέα Αθηνών.
Πρόκειται για εξαιρετικά μεγάλο μέγεθος για μια ήδη πυκνοδομημένη πόλη.
Και αυτή η δυνατότητα δεν εξαφανίζεται επειδή η κυβέρνηση δηλώνει ότι ο μεταφερόμενος συντελεστής θα προέρχεται αποκλειστικά από ακίνητα του ίδιου δήμου.
Άλλο η προέλευση του συντελεστή και άλλο η πρόσθετη δόμηση στην περιοχή που τον υποδέχεται.
Η ΜΣΔ δεν είναι από τη φύση της αρνητικός πολεοδομικός θεσμός.
Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την απόκτηση κοινόχρηστων χώρων, την προστασία διατηρητέων κτιρίων και την αντιμετώπιση χρονιζουσών απαλλοτριώσεων. Αλλά δεν έχουμε τέτοιο σχεδιασμό στο τραπέζι. Η συζήτηση ξεκίνησε μαζί με την πρωθυπουργική εξαγγελία για έναν όροφο παραπάνω για την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης.
Και η αντιπολίτευση, κυρίως ο ίδιος ο επικεφαλής της αντιπολίτευσης και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έδωσαν σοβαρή και τεκμηριωμένα την απάντηση και τα επιχειρήματα για την απόρριψη συνολικά τέτοιας επιλογής ( Ανδρουλάκης: «Το στεγαστικό δεν λύνεται με αστικές χαράδρες και μπόνους ορόφων»).
Ο δήμαρχος Χαλανδρίου Σίμος Ρούσσος, σχολιάζοντας τις εξελίξεις σε επίπεδο σχολίων στο fb, επικαλέστηκε την προσφυγή του Δήμου στο Συμβούλιο της Επικρατείας κατά των πρόσθετων οικοδομικών κινήτρων του Νέου Οικοδομικού Κανονισμού.
Πρόκειται όμως για διαφορετικό θεσμό.
Η προσφυγή κατά των κινήτρων του ΝΟΚ δεν αφορούσε τη Μεταφορά Συντελεστή Δόμησης.
Ο δήμαρχος ανέφερε επίσης ότι, εάν επιχειρηθεί αύξηση της δόμησης μέσω μεταφοράς συντελεστή «από αλλού», ο Δήμος θα κάνει ό,τι χρειάζεται.
ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΤΩΡΑ! ΕΠΙΣΗΜΑ!
ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΔΣ και μάλιστα ΟΜΟΦΩΝΑ αν είναι δυνατόν.
Να ζητήσει να προηγηθεί η νομοθετική ρύθμιση και μεγάλη μείωση της έκτασης των ζωνών.
ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΛΕΣΕΙ ΚΙΝΗΜΑ ΠΟΛΗΣ.
Εμείς καλούμε ΣΕ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ χωρίς εισαγωγικά στην αντίσταση. Κυριολεκτικά όχι σαν τις "αντιστάσεις" της "ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ" του Ρούσσου και της παράδοσης και της μεταφοράς όλων των δύσκολων στην δικαιοσύνη.
Οι επτά ΖΥΣ, εξακολουθούν να περιλαμβάνονται στη μελέτη.
Επομένως, η συζήτηση δεν μπορεί να περιοριστεί στην προέλευση του συντελεστή.
Ο Ευάγγελος Κυριαζόπουλος υπογράμμισε ότι οι απόψεις των τοπικών κοινωνιών και των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης θα ληφθούν υπόψη πριν από την τελική έγκριση των ΖΥΣ.
Όμως η εκπόνηση της συγκεκριμένης μελέτης δεν άρχισε με τη σημερινή δημόσια διαβούλευση.
Προηγήθηκε πολυετής διαδικασία, για την παρακολούθηση και παραλαβή της οποίας προβλέφθηκε αρμόδια επιτροπή.
Σύμφωνα με την ΚΥΑ ΥΠΕΝ/ΔΝΕΠ/116872/4327/2021, η υπόδειξη εκπροσώπου της αυτοδιοίκησης συνδέεται με τον πληθυσμιακά μεγαλύτερο δήμο της Περιφερειακής Ενότητας.
Στον Βόρειο Τομέα Αθηνών αυτός είναι ο Δήμος Χαλανδρίου.
Συμμετείχε, λοιπόν, ο Δήμος Χαλανδρίου στην εκπόνηση της συγκεκριμένης μελέτης;
Είχε συναινέσει στον σχεδιασμό και, εάν ναι, πότε;
Και υπάρχει ακόμη ένα ερώτημα:
Θα προβληθεί η εκκρεμότητα του Πεύκου Πολίτη ως επιχείρημα υπέρ των προτεινόμενων ΖΥΣ; Θα γελάσει ο κάθε πικραμένος αν έχει στο μυαλό του ο δήμαρχος να κρύψει τις διαχρονικές του ευθύνες κάτω από αυτό το χαλί με επικοινωνιακά κόλπα.
Οι απαντήσεις έχουν σημασία για να κατανοήσουν οι πολίτες όχι μόνο τις σημερινές τοποθετήσεις, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο διαμορφώθηκε η πρόταση.
Υπάρχει, τέλος, μια αντίφαση του πολεοδομικού σχεδιασμού του Χαλανδρίου που αξίζει ιδιαίτερη προσοχή. Και μάλιστα από μια διοίκηση που στο παρελθόν πούλησε πολύ ευαισθησία για το θέμα.
- Αναπλάσεις? Τσιμέντο παντού και ολίγη μπογιά για τυφλό ποδηλατόδρομο!
- Απαλλοτριώσεις για πράσινο και ελεύθερους χώρους; Τείνουν στο μηδέν. Και έχουμε μόνο το Δουζένη να το επιδεικνύει η διοίκηση ως άλλοθι για τα πάντα. Από το τέλος πρασίνου - χαράτσι, μέχρι τις υποσχέσεις για περισσότερο πράσινο, ίσως τώρα και για να δικαιολογήσει την αναγκαιότητα συμφωνίας για την ΖΥΣ.
Για την απαλλοτρίωση ενός ακινήτου περίπου 3.000 τετραγωνικών μέτρων, με διατηρητέο κτίριο και προορισμό το πράσινο και τον πολιτισμό, με αξία 2,7 εκ ευρώ απαιτήθηκαν δεκαετίες διεκδικήσεων και χρηματοδότηση άνω των 1,36 εκατομμυρίων ευρώ από το Πράσινο Ταμείο.
Αυτά τα πήρε το Χαλάνδρι.
Επιβλήθηκε τέλος πρασίνου που προϋπολογίζεται σε 1,4 εκ τον χρόνο για 10 χρόνια και τώρα θα χρησιμοποιηθεί πιθανά πάλι το ίδιο και ως άλλοθι για να δικαιολογηθεί συναίνεση σε ΖΥΣ.
Και τι άλλο έχει μείνει λοιπόν ΔΗΜΑΡΧΑΡΑ για να "σώσουμε"?
Άντε το Κεφαλληνού και κάνα δύο ακόμα διατηρητέα (τα διατηρητέα των Παττακού Νταβία όμως, για να μην ξεχνιόμαστε. Γιατί εκείνοι υπέγραψαν την ανακήρυξή τους σαν δήμαρχος και αρμόδιος αντιδήμαρχος, να τα λέμε και αυτά.).
Πόσο πράσινο και πόσους ελεύθερους χώρους χρειάζεται ακόμη το Χαλάνδρι; Πού θα τους βρει? Και πόση πρόσθετη δόμηση μπορεί πραγματικά να αντέξει;
Θα τα υπολογίσει αυτά ο δήμος?
Και με το κυκλοφοριακό τι έχει να μας πει? Την στάθμευση? Δεν είχε η πόλη ήδη αρκετά προβλήματα;
Αν το Χαλάνδρι έχει ήδη εξαντλήσει τα όρια οικοδομησιμότητας και υποδομών του, όπως υποστηρίζει και ο ίδιος ο δήμαρχος, με ποια πολεοδομική λογική προτείνονται επτά ΖΥΣ που μπορούν να υποδεχθούν 258.159 πρόσθετα τετραγωνικά μέτρα;
Αυτό είναι το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί ΚΑΘΑΡΑ, ΔΗΜΟΣΙΑ και από όλους.
Πρώτα βεβαίως από την διοίκηση του δήμου αλλά και μετά την αντιπολίτευση και τους επίδοξους για το μέλλον.
Διότι επί του πολεοδομικού σχεδιασμού και της διοίκησης της πόλης ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΚΟΥΣΕΙ καμιά διαφωνία, κανένα εναλλακτικό σχέδιο τα τελευταία χρόνια.
Μόνο ομοφωνίες και επικλήσεις στον καθωσπρεπισμό, τον πολιτικό πολιτισμό και τον ολοιμαζιδισμό ακούμε.
ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ
Επτά περιοχές προτείνονται ως Ζώνες Υποδοχής Συντελεστή Δόμησης
|
Χαλάνδρι: Οι επτά προτεινόμενες Ζώνες Υποδοχής Συντελεστή Δόμησης (ΖΥΣ). Χάρτης – εικονογράφηση με τη βοήθεια του ChatGPT. Η ακριβής οριοθέτηση των ζωνών αποτυπώνεται στους επίσημους χάρτες της μελέτης του ΥΠΕΝ. |
Επτά Ζώνες Υποδοχής Συντελεστή Δόμησης (ΖΥΣ) προτείνονται στον Δήμο Χαλανδρίου, σύμφωνα με τη μελέτη που δημοσιοποίησε το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας και συνοδεύεται από Στρατηγική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΣΜΠΕ).
Οι προτάσεις αφορούν το Κάτω Χαλάνδρι, το Νομισματοκοπείο, την Τούφα–Μεταμόρφωση και το Πάτημα.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της μελέτης, η πρόσθετη δυνατότητα δόμησης υπολογίζεται συνολικά σε περίπου 258.000 τετραγωνικά μέτρα, ενώ η εκτιμώμενη πληθυσμιακή αύξηση αντιστοιχεί σε περίπου 5.532 επιπλέον κατοίκους.
Πρόκειται για προτεινόμενες και όχι εγκεκριμένες αυξήσεις.
Η μελέτη βρίσκεται στη διαδικασία δημοσιοποίησης και διαβούλευσης.
Οι ΖΥΣ είναι περιοχές στις οποίες μπορεί να επιτραπεί η υποδοχή πρόσθετου συντελεστή δόμησης μέσω του μηχανισμού μεταφοράς συντελεστή δόμησης.
Στους χάρτες που δημοσιεύουμε, οι αναφερόμενοι δρόμοι περιγράφουν τα όρια των περιοχών. Για την ένταξη συγκεκριμένου ακινήτου πρέπει να εξετάζεται το αντίστοιχο οικοδομικό τετράγωνο και τα επιμέρους περιγράμματα της επίσημης πινακίδας.
Η διοίκηση της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ, που στο παρελθόν σήκωνε —και σωστά— κουρνιαχτό για την προστασία του Κτήματος Δουζένη, το έχει μετατρέψει σήμερα σε εργοταξιακή μάντρα.
Όλα ξεκίνησαν από ένα θέμα της Δημοτικής Επιτροπής Χαλανδρίου, στις 29 Οκτωβρίου 2026.
Η διοίκηση Ρούσσου εισηγήθηκε την ανάθεση στη δικηγόρο Ευγενία Κακούρη της υποβολής έγκλησης κατά αγνώστων για κλοπές και φθορές στο εργοτάξιο της Σοφοκλή Βενιζέλου, που έχει εγκατασταθεί στο Κτήμα Δουζένη.
Η αμοιβή εγκρίθηκε στα 297,60 ευρώ, συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ.
Μέχρι εδώ, θα μπορούσε να πει κανείς, μια συνηθισμένη υπόθεση. Μόνο βλαμμένος θα ασχολιόταν με 297 ευρώ για μια δικηγόρο.
ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΜΑ.
Διότι μεταξύ των κλοπιμαίων που αναφέρονται στην υπόθεση περιλαμβάνονται κάποια εργαλεία (INGCO και DEWALT), τα οποία, σύμφωνα με τα στοιχεία που εξετάσαμε, ανήκουν στον ιδιώτη ανάδοχο.
Και εδώ γεννήθηκε το πρώτο ερώτημα:
ΓΙΑΤΙ Ο ΔΗΜΟΣ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ ΜΕ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΔΑΠΑΝΗ ΤΗ ΝΟΜΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΚΛΟΠΗΣ ΕΡΓΑΛΕΙΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ;
Λέτε να ξέρουν την ημερομηνία των εθνικών εκλογών;
Από πότε πανυγηρίζουν όμως είπαμε ότι το θέμα .... ετελείωσε?
Δημοσιεύτηκε στη Διαύγεια, με ΑΔΑ ΡΨ50ΩΗΔ-Τ2Ε, πράξη του Δημάρχου Χαλανδρίου για την ανανέωση των συμβάσεων των 7 νηπιαγωγών, μετά την ακύρωση της προηγούμενης απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής.
Με αφορμή την υπόθεση της υπερσυγκέντρωσης της διαχείρισης των ελληνικών παραλιών σε ένα τεράστιο πανελλαδικό κύκλωμα, που φέρεται να «κέρδιζε» δημοπρασίες χρησιμοποιώντας συχνά αχυρανθρώπους, αξίζει να ξανανοίξουμε μια συζήτηση που για ορισμένους από εμάς είναι πολύ παλιά.
Μια συζήτηση για το πόσο λανθασμένη, και ενδεχομένως επικίνδυνη για το δημόσιο συμφέρον, είναι η κυρίαρχη αντίληψη ότι οι πλειοδοτικοί διαγωνισμοί αποτελούν εξ ορισμού εγγύηση διαφάνειας και χρηστής διαχείρισης της δημόσιας περιουσίας, ενώ οι αναθέσεις, ακόμη και όταν γίνονται ύστερα από δημόσια εκδήλωση ενδιαφέροντος και με συγκεκριμένα κριτήρια επιλογής, αποτελούν περίπου συνώνυμο της διαφθοράς.
Ας το δούμε με την απλή λογική όσων σκεπτόμαστε και έχουμε διοικήσει έστω και ένα περίπτερο στη ζωή μας.
Είναι πράγματι καλύτερος μισθωτής εκείνος που προσφέρει τα περισσότερα χρήματα ή εκείνος που μπορεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του και να εξασφαλίσει μια βιώσιμη, συνεπή και ΚΥΡΊΩΣ κοινωνικά ωφέλιμη λειτουργία της επιχείρησής του ΠΟΥ ΒΑΣΊΖΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΩΡΟ;
Γιατί όταν το μοναδικό ουσιαστικό κριτήριο είναι το ύψος του προσφερόμενου μισθώματος, ο διαγωνισμός μπορεί να καταλήξει να επιβραβεύει όχι τον καλύτερο επιχειρηματία, αλλά εκείνον που υπόσχεται τα περισσότερα, χωρίς να έχει ούτε τη δυνατότητα ούτε, ενδεχομένως, την πρόθεση να τα καταβάλει.
Και όταν πίσω από τον πλειοδότη βρίσκεται ένα οργανωμένο επιχειρηματικό κύκλωμα, που χρησιμοποιεί αναλώσιμους επιχειρηματικά αχυρανθρώπους, η κατάσταση γίνεται ακόμη χειρότερη.
Ο πραγματικός διαχειριστής της δραστηριότητας μπορεί να αποκομίζει τα κέρδη, ενώ ο συμβαλλόμενος με το Δημόσιο, όταν έρθει η ώρα να λογοδοτήσει, να μην έχει τίποτα να χάσει.
Έτσι, μια διαδικασία που υποτίθεται ότι εξασφαλίζει τον ανταγωνισμό μπορεί να μετατραπεί σε μηχανισμό αποκλεισμού των πραγματικών επαγγελματιών και συγκέντρωσης της δημόσιας περιουσίας στα χέρια λίγων.
Και όλα αυτά με τη σφραγίδα ενός απολύτως «διαφανούς» διαγωνισμού!
Αυτή η αντίθεση αντιλήψεων δεν είναι καθόλου καινούργια στο Χαλάνδρι.
Αντιθέτως, βρίσκεται στον πυρήνα μεγάλων πολιτικών συγκρούσεων για τη διαχείριση της δημοτικής περιουσίας, ιδιαίτερα μέσα από τη ΦΛΥΑ, τόσο κατά την περίοδο λειτουργίας της ως Αναπτυξιακής όσο και στη συνέχεια ως Ανώνυμης Εταιρείας.
Ο υπογράφων έχει υποστηρίξει επίμονα, επί πολλά χρόνια, μια διαφορετική αντίληψη για τη διαχείριση και αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Και όχι μόνο θεωρητικά. Την εφαρμόσαμε στη λειτουργία της ΦΛΥΑ.
Με διαδικασίες επιλογής που, κατά την άποψή μας, εξασφάλιζαν μεγαλύτερη ουσιαστική διαφάνεια, δημόσια εκδήλωση ενδιαφέροντος, αξιολόγηση με περισσότερα κριτήρια και δυνατότητες κοινωνικού ελέγχου.
Γιατί η διαφάνεια δεν εξαντλείται στο άνοιγμα των οικονομικών προσφορών. Αφορά και το ποιος επιλέγεται, γιατί επιλέγεται, ποιες υποχρεώσεις αναλαμβάνει, πώς λειτουργεί και ποιος ελέγχει τη συνέπειά του απέναντι στην κοινωνία.
Και επειδή ο υπογράφων είναι ο γνωστός «εμμονικός», εξακολουθεί να υπερασπίζεται αυτές τις απόψεις, ακόμη και όταν αυτό συνεπάγεται πολιτικές συγκρούσεις και προσωπικές επιθέσεις.
Γιατί πιστεύει ότι αργά ή γρήγορα η πραγματικότητα δικαιώνει τις απόψεις που στηρίζονται στη γνώση της διοίκησης και όχι στα εύκολα συνθήματα.
ΝΑΙ στην αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας. ΝΑΙ στην εκμίσθωσή της σε ιδιώτες. ΟΧΙ όμως στη μετατροπή του μεγαλύτερου προσφερόμενου ποσού σε μοναδικό κριτήριο του δημόσιου συμφέροντος ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΜΕΤΆΛΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΩΡΟΥ.
Η αξιοποίηση της δημοτικής περιουσίας πρέπει να υπηρετεί ένα ευρύτερο πλαίσιο οικονομικών και κοινωνικών στόχων.
Να εξασφαλίζει τη βιωσιμότητα της επιχειρηματικής δραστηριότητας.
Να προσφέρει επαγγελματική διέξοδο σε ανθρώπους που θέλουν να συνδυάζουν την οικονομική τους δραστηριότητα με την προσφορά στην τοπική κοινωνία.
Να δημιουργεί θέσεις εργασίας για τους κατοίκους.
Να εξασφαλίζει προσιτές υπηρεσίες και πραγματικό όφελος για τους πολίτες.
Και να επιτρέπει στην ίδια την τοπική κοινωνία να συμμετέχει, με θεσμικά κατοχυρωμένο τρόπο, τόσο στη διαμόρφωση των κριτηρίων επιλογής όσο και στον έλεγχο της τήρησης των υποχρεώσεων εκείνων που αναλαμβάνουν τη διαχείριση της περιουσίας της.
Αυτό είναι ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ.
Όχι η αντικατάσταση των κανόνων από προσωπικές προτιμήσεις, αλλά η θέσπιση ουσιαστικών, δημόσιων και ελέγξιμων κριτηρίων, πέρα από το ποιος θα γράψει το μεγαλύτερο νούμερο σε μια προσφορά.
Και βεβαίως, όπου η νομοθεσία επιβάλλει συγκεκριμένη διαγωνιστική διαδικασία, η συζήτηση αφορά και την ανάγκη αλλαγής αυτού του θεσμικού πλαισίου.
Μετά τις μεγαλοστομίες περί διαφάνειας και τις κατηγορίες της διοίκησης Ρούσσου σε βάρος των προηγούμενων διοικήσεων της ΦΛΥΑ, ήρθε η ώρα να αξιολογήσουμε όχι τις διακηρύξεις αλλά τα αποτελέσματα.
