Ολόκληρη η ομιλία του ψυχολόγου Βασιλείου Ν. Θεοδώρου, εκπροσώπου της Κίνησης Πολιτών για τον Περιορισμό των Τυχερών Παιγνίων, στην ημερίδα "Οι τραγικές επιπτώσεις των τυχερών παιχνιδιών", που έλαβε χώρα, υπό την αιγίδα της Ιεράς Μητρόπολης Πειραιά, στο Πνευματικό Κέντρο του Ι.Ν. Αγίας Τριάδος, την Κυριακή 3 Απριλίου 2011.
Τα τυχερά παιχνίδια δεν αποτελούν ένα σύγχρονο φαινόμενο. Εμφανίζονται πρώτη φορά τεκμηριωμένα από το 4000 πχ στην Αίγυπτο, ενώ είναι πιθανό να υπήρχαν και πολύ πριν. Η ενασχόληση με τα τυχερά παιχνίδια είναι ένα πανανθρώπινο φαινόμενο και συναντάται σε όλους τους πολιτισμούς στη διάρκεια της ιστορίας.
Η παρέα, η πιθανότητα κέρδους και ο θορυβώδης χώρος συντελούν στο να είναι η όλη εμπειρία συναρπαστική. Επιπλέον η σωματική διέγερση (έξαψη) που επιφέρει η διαδικασία του παιχνιδιού (ανεξάρτητα αν χάσει ή κερδίσει κανείς) είναι ο κύριος παράγοντας που προσελκύει κάποιον στο τζόγο. Μια μερίδα των παικτών θα χάσουν τον έλεγχο με αποτέλεσμα να αντιμετωπίσουν σοβαρά προβλήματα στη ζωή τους. Τα προβλήματα αυτά θα οδηγήσουν στην απώλεια της ψυχικής τους ευημερίας, στην κατάθλιψη, το παθολογικό άγχος, θα οδηγήσουν σε κατάχρηση ουσιών ή προβληματική χρήση αλκοόλ, θα εμποδίσουν την παραγωγικότητα του ατόμου, θα δημιουργήσουν ενδοοικογενειακές συγκρούσεις και θα ωθήσουν στη διάπραξη παρανόμων πράξεων για να χρηματοδοτηθεί το πάθος.
Αν και πολλές φορές τα όρια μεταξυ παθολογικής και φυσιολογικής συμπεριφοράς είναι δυσδιάκριτα, ο ειδικός μπορεί να διακρίνει την διαφορά ανάμεσα στην Παθολογική, την Περιστασιακή ή την Επαγγελματική χαρτοπαιξία.
Η ασθένεια της Παθολογικής Χαρτοπαιξίας (ΠΧ) είναι μια προβληματική συμπεριφορά που καθορίζεται από μια έντονη συμπεριφορά επιθυμίας και ποικίλες και πολυεπίπεδες επιπτώσεις. Η επικρατούσα ορολογία είναι παθολογική χαρτοπαιξία (για όλες τις μορφές παιγνίων) ή παθολογικός τζόγος και καθιερώθηκε στις αρχές του ’80, χάρη στον ψυχίατρο Robert L. Custer (1927-1990).
Είναι μια διαταραχή στον έλεγχο της παρόρμησης (ο ασθενής δεν μπορεί να αντισταθεί στην παρόρμηση να κάνει κάποια πράξη που είναι βλαβερή για το ίδιο ή τους άλλους. Συνήθως νιώθει μια αυξανόμενη ένταση ή διέγερση πριν την πράξη και κατά την εκτέλεση της νιώθει ευχαρίστηση, ικανοποίηση ή ανακούφιση).
Η διαταραχή αυτή οδηγεί σε προσωπικά, οικογενειακά, εργασιακά κ.α. προβλήματα.
Οι ασθενείς τείνουν να αναπτύξουν σωματικές διαταραχές συνδεόμενες με στρες (υπέρταση, πεπτικό έλκος, ημικρανία) και εμφανίζουν αυξημένη συχνότητα Διαταραχών της Διάθεσης, Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής/ Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ), καταχρήσεις ή εξαρτήσεις από ουσίες, αντικοινωνική, ναρκισσιστική ή μεταιχμιακή Διαταραχή Προσωπικότητας.
Το 30% είναι γυναίκες (που συνήθως παίζουν για να ξεφύγουν από την κατάθλιψη). Η ΠΧ εμφανίζεται στο 1-3% του ενήλικου πληθυσμού. Αρχίζει νωρίς στην εφηβεία στους άνδρες και αργότερα στις γυναίκες.
Συνήθως οι ασθενείς παίζουν αρχικά αρκετό καιρό με κοινωνικά αποδεκτό τρόπο και με αφορμή κάποιο στρεσσογόνο γεγονός ή κατόπιν μεγαλύτερης έκθεσης στο παίξιμο αρχίζει η διαταραχή, η οποία είναι χρόνια και εντονότερη σε περιόδους στρες ή κατάθλιψης. Εκτός λοιπόν από τους ασθενείς παίκτες υπάρχουν και πολλοί περισσότεροι που παίζουν τακτικά και παρουσιάζουν πολλά από τα παραπάνω χαρακτηριστικά. Οι ειδικοί προβληματίζονται από την εξάπλωση του τζογου τις τελευταίες δεκαετίες και από την συνδυασμένη προσπάθεια που γίνεται για την εξασφάλιση περισσότερων πελατών-παικτών που θα αυξήσουν τον κύκλο εργασιών των εταιριών στοιχηματισμου. Η διαδικασία αυτή θυμίζει την επιβολή του καπνίσματος που ενορχηστρώθηκε στη δεκαετία του ’50 από τις καπνοβιομηχανίες.
Πως λειτουργεί ο μηχανισμός της ΠΧ στην πράξη
Όλα ξεκινούν από ένα ερέθισμα, που μπορεί να είναι κάτι απλό και καθημερινό, όπως μια δημοσίευση στην εφημερίδα των αριθμών του λόττο που κερδίζουν, αυτόματα οι σκέψεις του παθολογικού παίκτη γύρω από το παιχνίδι κατακλύζουν το νου του και σύντομα επικεντρώνονται στην εύρεση τρόπων να ικανοποιηθεί η ανάγκη του (συμπεριφορά αναζήτησης). Ο καταναγκασμός αυτός μπορεί να μην υπόκειται σε κανενός είδους έλεγχου και οδηγεί στο παιχνίδι. Όταν αρχίζει να παίζει, η παρόρμηση γίνεται εντονότερη με αποτέλεσμα η διακοπή να είναι δύσκολη. Στις περισσότερες των περιπτώσεων χάνει. Όσο μεγαλώνουν τα χρέη και η ανάγκη για κέρδη αυξάνει, ο καταναγκασμός να συνεχίσει το παιχνίδι γίνεται μεγαλύτερος. Στη σπάνια περίπτωση που θα κερδίσει, η ενίσχυση είναι τόσο μεγάλη που ξεχνά ότι συνήθως χάνει. Το έντονα επιβεβαιωτικό συναίσθημα σε συνδυασμό με την άμεση αμοιβή αυξάνει την προσδοκία για νέες νίκες.
Η επιθυμία του ατόμου για τυχερά παιχνίδια είναι τόσο έντονη που κατακλύζεται ανά διαστήματα από σκέψεις για την επόμενη παρτίδα και για τον τρόπο που θα εξασφαλίσει τα χρήματα για το επόμενο ποντάρισμα. Τα όνειρα για αμύθητα πλούτη και η ανάγκη να κερδίσει για να ξεπληρώσει συσσωρευμένα χρέη είναι τόσο έντονη ώστε οτιδήποτε άλλο ωχριά σε σημασία. Πρόκειται για μια ασθένεια και ποτέ δεν έχει τεκμηριωθεί επιστημονικά ότι οι προβληματικοί παίκτες είναι άτομα με ανίσχυρη προσωπικότητα ή χωρίς ηθικές αρχές.
Για την καλύτερη κατανόηση του προβλήματος θα πρέπει να λάβουμε υπόψη τα παρακάτω δεδομένα:
- Οι παθολογικοί παίκτες είναι ασθενείς που εκτός από τα ψυχικά και σωματικά συμπτώματα που βιώνουν, υποβαθμίζουν τόσο την ποιότητα ζωής τους (με πολλά και έντονα κοινωνικά και επαγγελματικά προβλήματα και προβληματικές συμπεριφορές) όσο και την ποιότητα ζωής των οικογενειών τους και του ευρύτερου κοινωνικού περιβάλλοντός του.
- Η ηλικία, το φύλο και το είδος του τυχερού παιχνιδιού αποτελούν παράγοντες κίνδυνου που αλληλεπιδρούν. Οι νεαροί άνδρες (16-30) που παίζουν φρουτάκια ή ιπποδρομίες αντιμετωπίζουν τον μεγαλύτερο κίνδυνο για προβληματικό τζόγο.
- Η πλειονότητα των καταναγκαστικών παικτών εμφανίζει συμπτώματα κατάθλιψης, άγχους και θυμού κάνει χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών (κυρίως αλκοόλ) και έχει μεγαλύτερο αυτοκτονικό ιδεασμό, εμφανίζει επαγγελματικές δυσκολίες, χρησιμοποιεί ως τεχνικές επίλυσης προβλήματος τα ψέματα και την εξαπάτηση, παρουσιάζει γνωστική εξασθένηση (σκέψη, μνήμη, επίλυση προβλήματος, συγκέντρωση, λογική) και σωματικά συμπτώματα (λόγω χρόνιου στρες).
- Το οικονομικό και κοινωνικό κόστος του παθολογικού τζόγου είναι πολύ μεγάλο. Κατασπατάληση πόρων και υπερχρέωση, διάρρηξη οικογενειακών σχέσεων, επιβάρυνση της ψυχικής και σωματικής υγείας των άλλων μελών της οικογένειας, διαζύγια, απώλεια κοινωνικής ζωής, προβλήματα με το Νόμο (μ.ο. ένας παίκτης διαπράττει 10 παραπτώματα της τάξης των 150€ έκαστο, 15-20% εμπλέκεται σε άπατες άνω των 10.000€). Επιπλέον τα χρήματα που παίζονται στα τυχερά παιχνίδια αφαιρούνται από τις τοπικές οικονομίες δημιουργώντας ύφεση, λουκέτα και απολύσεις. Επιπλέον υπάρχουν πολλές δευτερογενείς δαπάνες από τις ασθένειες που αναπτύσσει ένας παθολογικός παίκτης, τις απουσίες από την εργασία, την πιθανή ανεργία, την παραβατικότητα και τη θεραπεία που χρειάζεται κ.α.
- Ο αριθμός των ανθρώπων που παίζουν τυχερά παιχνίδια σε οποιαδήποτε μορφή καθορίζεται από τη διαθεσιμότητα και την ευκολία πρόσβασης σε χώρους όπου αυτά παίζονται. Η διεύρυνση του τζόγου οδηγεί σε περισσότερους περιστασιακούς παίκτες (η υπερπροσφορά αυξάνει τη ζήτηση) και σε αύξηση των καταναγκαστικών και εθισμένων στα τυχερά παιχνίδια παικτών (όπως έγινε και αλλού Σερβία, Ισπανία, Βρετανία κ.α).
- Η ευκολία της πρόσβασης είναι επίσης ένα κρίσιμο σημείο. Είναι λιγότερο πιθανό να παίξει κάποιος, αν πρέπει να διανύσει μεγάλη απόσταση, προκειμένου να ικανοποιήσει την παρόρμηση του. Η δυσκολία μετακίνησης ή στάθμευσης του οχήματος του είναι αρκετή για να θέσει σε επανεξέταση την επιθυμία. Σε μερικές χώρες οι χώροι με τα τυχερά παιχνίδια βρίσκονται μακριά από τα αστικά κέντρα, έτσι ο χρόνος πρόσβασης μεγαλώνει και αφενός η επιθυμία μειώνεται, αφετέρου δε το άτομο επανεξετάζει την πρόθεση του να παίξει. Σε άλλες χώρες επιτρέπεται πχ η πρόσβαση στο καζίνο με διαβατήριο και το ποντάρισμα γίνεται σε δολάρια (και όχι στο τοπικό νόμισμα). Τον ίδιο ρόλο παίζει και ο χρόνος, δηλαδή όταν οι χώροι με τα τυχερά παιχνίδια είναι ανοικτοί περισσότερες ώρες ή διαρκώς μπορούν να εξυπηρετήσουν περισσότερο κόσμο ακόμα και εργαζόμενους σε βάρδιες ή αλλά μη συνηθισμένα ωράρια εργασίας.
- Η συνεχής προβολή του τζόγου στα ΜΜΕ, τον κιν/φο και την διαφήμιση ενθαρρύνει τους ανθρώπους κυρίως παιδιά και εφήβους να την αποδέχονται ως μια συναρπαστική δραστηριότητα. Επιπλέον λειτουργεί ως δέλεαρ, καθώς πάντα δημιουργεί και την παραπλανητική εντύπωση ότι οι περισσότεροι παίκτες κερδίζουν.
Φρουτάκια, ο πιο εθιστικός τρόπος στοιχηματισμού
Ο πρόγονος των σημερινών ηλεκτρονικών βιντεολόττο (φρουτάκια) κατασκευάστηκε στις ΗΠΑ το 1895 από τον μηχανικό Charles Fey. Ο εφευρέτης ονόμασε το κατασκεύασμα «Καμπάνα της Ελευθερίας» γιατί όταν εμφανίζονταν 3 καμπανάκια στους τροχούς ο παίκτης κέρδιζε. Οι πελάτες των μπαρ της εποχής έδωσαν στη μηχανή το παρατσούκλι «Μονόχειρας ληστής» γιατί κάθε φορά που κάποιος τραβούσε τον μοχλό, η μηχανή τον λήστευε.
Σήμερα οι εταιρίες που εξειδικεύονται στην κατασκευή τους αποτελούνται από σχεδιαστές, ψυχολόγους, μαθηματικούς και προγραμματιστές. Η ανάπτυξη κάθε καινούργιου παιχνιδιού VLT (Video Lottery Terminal) απαιτεί πάνω από ένα χρόνο και το κόστος σχεδιασμού ξεπερνά τα 300.000 Ευρώ. Οι κατασκευαστές επισκέπτονται την χώρα, για την οποία προορίζεται το παιχνίδι, μελετούν την ψυχοσύνθεση και τα ενδιαφέροντα του πληθυσμού και σχεδιάζουν το παιχνίδι με βάση τα στοιχεία που συνέλλεξαν, ώστε να είσαι όσο το δυνατό πιο εθιστικό. Το βασικότερο είναι ότι ο παίκτης δεν αισθάνεται ποτέ ότι χάνει, αλλά ότι είναι πολύ κοντά στο να κερδίσει. Οι αλγόριθμοι που ελέγχουν το αποτέλεσμα δίνουν πολύ συχνά αποτελέσματα πολύ κοντά στην επιτυχία κάνοντας τον παίκτη να πιστεύει ότι στο επόμενο παιχνίδι θα του χαμογελάσει η θεά τύχη. Με βάση αυτή την ελπίδα συνεχίζει να ποντάρει χωρίς να αντιλαμβάνεται πόσα χάνει διότι οι μηχανές είναι σχεδιασμένες για να επαναλαμβάνουν το μοτίβο της «παραλίγο επιτυχίας» από 12 έως 40 φορές το λεπτό. Επιπλέον δεν εγκαθίσταται μόνο ένα μηχάνημα βιντεολόττο (φρουτάκι) στον χώρο. Ο λόγος είναι οι ήχοι που ακούει ο παίκτης. Έρευνες έδειξαν ότι ο ήχος ενός μηχανήματος που δίνει χρήματα κάνει έναν παίκτη σε άλλο μηχάνημα που έχει απογοητευτεί και σκέφτεται να φύγει, να συνεχίσει το παιχνίδι. Το κέρδος ενός παίχτη στους 100 προσλαμβάνεται από τους υπόλοιπους 99, ως προάγγελος της δικής τους επιτυχίας. Τέλος σημαντικό ρόλο παίζουν και τα χρώματα. Το μπλε κάνει τους παίχτες να σταματάνε το παιχνίδι, ενώ το κόκκινο να το συνεχίζουν. Για αυτό το λόγο όλα τα VLT εκπέμπουν διαβαθμίσεις του πορτοκαλί και του κόκκινου.
Αυτές οι ληστρικές μηχανές θεωρείται ότι θα δώσουν λύση στα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας. Η σημερινή κυβέρνηση με σχετικό νόμο που επεξεργάζεται εισάγει 30.000 μηχανήματα ηλεκτρονικού τζόγου στις γειτονιές της Ελλάδας. Τις άδειες εκμετάλλευσης θα πάρουν μερικές εταιρίες στοιχηματισμού, γνωστών εργολάβων, καναλαρχών που λυμαίνονται επί δεκαετίες τη χώρα. Καθένας αντιλαμβάνεται ότι συστήματα που έχουν σχεδιαστεί για κλοπή δεν μπορούν να αποτελέσουν εργαλείο ανάπτυξης. Μπορούν ωστόσο να αποτελέσουν για το κράτος, έναν προγραμματισμένο τρόπο έμμεσης φορολόγησης και για τις εταιρίες στοιχηματισμου, ένα σίγουρο μηχανισμό οικονομικής εκμετάλλευσης των εν δυνάμει παικτών.
Σήμερα οι εταιρίες που εξειδικεύονται στην κατασκευή τους αποτελούνται από σχεδιαστές, ψυχολόγους, μαθηματικούς και προγραμματιστές. Η ανάπτυξη κάθε καινούργιου παιχνιδιού VLT (Video Lottery Terminal) απαιτεί πάνω από ένα χρόνο και το κόστος σχεδιασμού ξεπερνά τα 300.000 Ευρώ. Οι κατασκευαστές επισκέπτονται την χώρα, για την οποία προορίζεται το παιχνίδι, μελετούν την ψυχοσύνθεση και τα ενδιαφέροντα του πληθυσμού και σχεδιάζουν το παιχνίδι με βάση τα στοιχεία που συνέλλεξαν, ώστε να είσαι όσο το δυνατό πιο εθιστικό. Το βασικότερο είναι ότι ο παίκτης δεν αισθάνεται ποτέ ότι χάνει, αλλά ότι είναι πολύ κοντά στο να κερδίσει. Οι αλγόριθμοι που ελέγχουν το αποτέλεσμα δίνουν πολύ συχνά αποτελέσματα πολύ κοντά στην επιτυχία κάνοντας τον παίκτη να πιστεύει ότι στο επόμενο παιχνίδι θα του χαμογελάσει η θεά τύχη. Με βάση αυτή την ελπίδα συνεχίζει να ποντάρει χωρίς να αντιλαμβάνεται πόσα χάνει διότι οι μηχανές είναι σχεδιασμένες για να επαναλαμβάνουν το μοτίβο της «παραλίγο επιτυχίας» από 12 έως 40 φορές το λεπτό. Επιπλέον δεν εγκαθίσταται μόνο ένα μηχάνημα βιντεολόττο (φρουτάκι) στον χώρο. Ο λόγος είναι οι ήχοι που ακούει ο παίκτης. Έρευνες έδειξαν ότι ο ήχος ενός μηχανήματος που δίνει χρήματα κάνει έναν παίκτη σε άλλο μηχάνημα που έχει απογοητευτεί και σκέφτεται να φύγει, να συνεχίσει το παιχνίδι. Το κέρδος ενός παίχτη στους 100 προσλαμβάνεται από τους υπόλοιπους 99, ως προάγγελος της δικής τους επιτυχίας. Τέλος σημαντικό ρόλο παίζουν και τα χρώματα. Το μπλε κάνει τους παίχτες να σταματάνε το παιχνίδι, ενώ το κόκκινο να το συνεχίζουν. Για αυτό το λόγο όλα τα VLT εκπέμπουν διαβαθμίσεις του πορτοκαλί και του κόκκινου.
Αυτές οι ληστρικές μηχανές θεωρείται ότι θα δώσουν λύση στα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας. Η σημερινή κυβέρνηση με σχετικό νόμο που επεξεργάζεται εισάγει 30.000 μηχανήματα ηλεκτρονικού τζόγου στις γειτονιές της Ελλάδας. Τις άδειες εκμετάλλευσης θα πάρουν μερικές εταιρίες στοιχηματισμού, γνωστών εργολάβων, καναλαρχών που λυμαίνονται επί δεκαετίες τη χώρα. Καθένας αντιλαμβάνεται ότι συστήματα που έχουν σχεδιαστεί για κλοπή δεν μπορούν να αποτελέσουν εργαλείο ανάπτυξης. Μπορούν ωστόσο να αποτελέσουν για το κράτος, έναν προγραμματισμένο τρόπο έμμεσης φορολόγησης και για τις εταιρίες στοιχηματισμου, ένα σίγουρο μηχανισμό οικονομικής εκμετάλλευσης των εν δυνάμει παικτών.
Αυτά ενόσω είναι ακόμα νωπές οι μνήμες από τις αποκαλύψεις που είδαν το φως της δημοσιότητας στις αρχές της περασμένης δεκαετίας. Άνθρωποι τίναξαν τα μυαλά τους στον αέρα, χάνοντας τα πάντα στον τζόγο. Άλλοι δηλητηριάστηκαν με φυτοφάρμακα. Μεροκαματιάρηδες, αγρότες και εισοδηματίες βρέθηκαν κρεμασμένοι στη σκάλα του σπιτιού τους. Ακόμα και βουλευτές «συνελήφθησαν» να παίζουν μετά μανίας «φρουτάκια». Σήμερα έχουν ξεχαστεί όλα!
Με αναίτια βιασύνη και επιφανειακό διάλογο χωρίς να έχει καλέσει τους αρμόδιους να καταθέσουν απόψεις και προτάσεις (ούτε καν το υπουργείο Υγείας) και με το πρόσχημα της είσπραξης χρημάτων για τα άδεια κρατικά ταμεία επεξεργάζεται την καζινοποιηση της χώρας. Την ίδια στιγμή η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων (77%) διαφωνεί με την εγκατάσταση ηλεκτρονικών τυχερών παιχνιδιών σε χιλιάδες σημεία της ελληνικής επικράτειας.
Σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποιήθηκε από την VPRC για λογαριασμό της Κίνηση Πολιτών για τον Περιορισμό των Τυχερών Παιχνιδιών, το 42% των Ελλήνων πολιτών (3.710.711 άνθρωποι) δαπανά χρήματα σε τυχερά παιχνίδια, με το μέσο ατομικό κόστος δαπανών να φτάνει τα 94 ευρώ μηνιαίως. Το 13% του δείγματος της έρευνας παρουσιάζει ενδείξεις εξάρτησης από τα τυχερά παιχνίδια. Το 20% των ερωτηθέντων έχουν αντιμετωπίσει προβλήματα στο άμεσο οικογενειακό τους περιβάλλον λόγω των τυχερών παιχνιδιών.
Το παιδαγωγικό αποτέλεσμα του μαζικού νόμιμου τζόγου στον άνεργο και τον νέο, σε μια εποχή κρίσης, θα είναι ότι ο τζόγος αποτελεί «σήμα κατατεθέν» της «πράσινης ανάπτυξης» και της «κοινωνίας των αξιών». Σε μια εποχή που η ανυπαρξία ανάπτυξης και θέσεων εργασίας, αναμένεται να ενισχύσει την εξαρτησιογόνο δράση του τζόγου, προσφέροντας μια ψεύτικη ελπίδα, θα είναι πιο εύκολο για τους νέους να χάσουν τον προσανατολισμό τους, επενδύοντας δημιουργική ενέργεια σε μια δραστηριότητα χωρίς αντίκρισμα.
Οι νέοι, βάσει του νομοσχεδίου που έχει κατατεθεί, θα λαμβάνουν «κάρτα παίκτη» για τα αμιγώς ψυχαγωγικά και όταν θα ενηλικιώνονται, έχοντας πλέον εξοικειωθεί, θα «αποφοιτούν με κάρτα τζογαδόρου». Είναι τουλάχιστον αφελές να εικάζεται ότι οι νέοι θα προστατεύονται καθ οιονδήποτε τρόπο όταν θα υπάρχουν πάνω από 10.000 σημεία διεξαγωγής τζόγου στα οποία θα συνυπάρχουν ηλεκτρονικά παιχνίδια και φρουτάκια, δεκάδες διαδικτυακές πλατφόρμες στοιχηματσμού και τζόγος σε ραδιοτηλεοπτικά μέσα ακόμα και στα κινητά τηλέφωνα, δηλαδή σε μια πλήρη «καζινοποίηση της καθημερινότητας των Ελλήνων εντός και έκτος σπιτιού».
Τέλος ακόμα δεν έχει απαντηθεί τι θα γίνει με τους ασθενείς παίκτες το πως και το που θα λάβουν θεραπεία για το πρόβλημα τους. Η εμπειρία από άλλες χώρες είναι καταλυτική:
· Με βάση τα στοιχεία του Κέντρου Απεξάρτησης Από Τυχερά Παιχνίδια του Rhode Island (ΗΠΑ) δυο στους τρεις εξαρτημένους παίκτες όφειλαν την παθολογία που ανέπτυξαν στα φρουτάκια. Ο μέσος χρόνος που χρειάστηκε για να εξαρτηθούν είναι λιγότερο από ένα έτος, ενώ στις άλλες μορφές τζόγου είναι 3.5 έτη. Το κόστος κοινωνικής επανένταξης ενός ατόμου με εξάρτηση από τα τυχερά παιχνίδια εκτιμάται ότι υπερβαίνει τα $13.500 ετησίως (στην Ελλάδα που δεν υπάρχουν τόσο οργανωμένες υπηρεσίες και οι θεραπείες αυτές είναι σε έλλειψη το κόστος θα είναι μεγαλύτερο, εφόσον οι εξαρτημένοι μπορεί να φτάσουν και στις 300.000 το αντίστοιχο ποσό θα μπορούσε να φτάσει στα 2,86 δις ευρώ ετησίως, η επειδή δεν υπάρχουν να αφεθούν οι άνθρωποι στην τύχη τους).
·
Yπολογίζεται ότι για κάθε $1 που κερδίζει το κράτος από τα VLT πρέπει να ξοδεύει $3 σε κόστη δικαστηρίων και κοινωνικής πρόνοιας. Έτσι βάσει του προϋπολογισμού της κυβέρνησης για 1,3 δις ευρώ είσπραξη, πρόκειται να ξοδευτούν 3,9 δις ευρώ σε δικαστήρια και κοινωνική πρόνοια.
Κυρίες και κύριοι αναλύσαμε ένα μικρό κομμάτι ενός πολυσύνθετου προβλήματος. Η νομιμοποίηση του τζογου βρίσκεται προ των πυλών και μόνο ένα θαύμα μπορεί να σταματήσει την κυβέρνηση από τον κατήφορο που επέλεξε να πάρει! Στον επόμενο καιρό θα πρέπει να δημιουργήσουμε τις κατάλληλες συνεργασίες που θα οδηγήσουν σε μια δεύτερη γραμμή άμυνας μέσα στις ίδιες τις γειτονιές. Σε αυτή την προσπάθεια η Εκκλησία καλείται να διαδραματίσει έναν σημαντικότατο ρόλο στην υποδοχή των ασθενών συμπολιτών μας, τους οποίους χωρίς κανέναν ενδοιασμό και αφού στύψει οικονομικά, θα πετάξει στο δρόμο η πολιτεία, αποφεύγοντας να αναλάβει και πάλι τις ευθύνες της απέναντι στην κοινωνία. Σε μια περίοδο παρατεταμένης κρίσης η επερχόμενη καζινοποίηση πρόκειται να δώσει μια οικονομική και ηθική χαριστική βολή. Είναι υποχρέωση όλων μας να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων!
