Ο Ερντογάν με προσωπείο προβάτου και οι κίνδυνοι αυτοπαγίδευσης της Ελλάδος

 

Του Γεωργίου Παπασίμου

Site: http://www.gpapasimos.gr/

Twitter: @PapasimosG

 

Η εντόνως διαφημισθείσα συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν στη σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Βίλνιους σημαδεύτηκε κυρίως από το εξόχως φιλικό προσωπείο του Ερντογάν με δηλώσεις φιλίας προς την Ελλάδα. Από την άλλη πλευρά ο Έλληνας πρωθυπουργός στις δηλώσεις του μετά τη συνάντηση και κυρίως στη συνέντευξη του στη τηλεόραση του Σκάι εμφανίστηκε ως έτοιμος από καιρό να αδράξει την «ιστορική ευκαιρία», κατά αυτόν, μιλώντας για «τολμηρή ατζέντα που επιδιώκει την εξερεύνηση» χωρίς να αποκλείονται και «υποχωρήσεις. Διατύπωσε, δε, ευθέως το στόχο του για προσφυγή στη Χάγη για οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών. Αθήνα και Άγκυρα εμφανίζουν με τον τρόπο αυτό στο διεθνές ακροατήριο μια διαδικασία επανεκκίνησης των παγωμένων και τεταμένων σχέσεων των δύο χωρών μετά από την τριετή έντονα επιθετική και προβλητική συμπεριφορά τα Τουρκίας μέχρι και τους καταστροφικούς σεισμούς, στα πλαίσια της επεκτατικής νεο-οθωμανικής στρατηγικής Θα πρέπει να τονιστεί ότι ουδείς είναι κατά του διαλόγου και των καλών σχέσεων γειτονίας, κάτι που είναι προς το συμφέρον και των δύο χωρών εάν αυτός πραγματοποιείται εντός των πλαισίων του διεθνούς δικαίου και κυρίως υπάρχει ειλικρινής διάθεση για εξεύρεση λύσεων και όχι για ικανοποίηση βραχυπρόθεσμων συμφερόντων. Και ενώ από την Ελλάδα διαχρονικά υπάρχει αυτή η διάθεση λύσεως των διαφορών με τη γείτονα δεν ισχύει το ίδιο για την Τουρκία που έχει δείξει με καθαρό τρόπο ποιοι είναι οι μακροπρόθεσμοι στόχοι της (αποστρατικοποίηση των νησιών του Βορείου Αιγαίου, γαλάζια πατρίδα που σημαίνει επί της ουσίας μοίρασμα του Αιγαίου, τουρκο-λιβυκό μνημόνιο και αναγνώριση de jure του ψευδοκράτους στη μαρτυρική Μεγαλόνησο). Στόχοι που, αν υλοποιηθούν. αντικειμενικά οδηγούν στη φιλανδοποίηση της Ελλάδος και της Κύπρου μακροπρόθεσμα.

Η θεαματική αλλαγή 180 μοιρών στην τουρκική εξωτερική πολιτική δεν είναι κάτι καινούργιο.  Όταν το τουρκικό αυταρχικό καθεστώς θεωρεί ότι είναι προς το συμφέρον της Τουρκίας η άμεση αλλαγή την πραγματοποιεί ακόμα και κατά εκείνων που μέχρι πριν λίγο καιρό εκτόξευε κατηγορίες και απειλές. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μετατρέπεται αυτομάτως από λύκο σε πρόβατο, αφού διαχρονικά έχει αποδειχθεί ότι οι κεντρικοί στόχοι του βαθέως τουρκικού κράτους παραμένουν αναλλοίωτοι και επιδιώκονται ανάλογα με την ευρύτερη συγκυρία.

Κατά τη τετραετία 2019-2022, η Τουρκία ξεδίπλωσε όλες τις στρατηγικές επιδιώξεις της, που εντάσσονται στη νεο-οθωμανική στρατηγική της, ότι δηλαδή ως ισχυρή ηγεμονική περιφερειακή δύναμη έχει το δικαίωμα της στρατιωτικής παρέμβασης, όπου κρίνει, ακόμα και όταν παραβιάζονται με πρωτοφανή τρόπο τα ισχύοντα στο διεθνές δίκαιο. Έτσι, δημιούργησε με τη βοήθεια του Τραμπ ένα τεράστιο διάδρομο 400 χιλιομέτρων εντός του συριακού εδάφους κατά μήκος των συνόρων των δύο χωρών, εκτοπίζοντας τους Κούρδους της Συρίας, εισέβαλε στο Ιράκ με το πρόσχημα της εκκαθάρισης των εκεί Κούρδων, υπέγραψε το προδήλως παράνομο τουρκο-λιβυκό μνημόνιο, αμφισβητώντας de jure την ελληνική ΑΟΖ, επιδόθηκε σε παράνομες έρευνες στην ελληνική ΑΟΖ στη περιοχή του Καστελόριζου, προχώρησε σε παράνομες γεωτρήσεις στην ΑΟΖ της Κύπρου και διεθνοποιήσε μέσω του ΟΗΕ το αίτημα της για αποστρατιωτικοποίηση των ελληνικών νησιών.  

            Παράλληλα, αν και μέλος του ΝΑΤΟ αψήφησε τις απειλές των ΗΠΑ και άλλων δυτικών δυνάμεων αγοράζοντας το αντιαεροπορικό σύστημα S-400 από τη Ρωσία, η οποία πέραν αυτού θα κατασκευάσει στο τουρκικό έδαφος τρεις πυρηνικούς αντιδραστήρες, διακηρυκτικά για παραγωγή ενέργειας. Είναι όμως κρυφό μυστικό ότι ο μακροπρόθεσμος στόχος του τουρκικού καθεστώτος είναι η παραγωγή πυρηνικών όπλων, χωρίς μάλιστα καμία αντίδραση από τον διεθνή παράγοντα έως σήμερα για αυτές τις ανομολόγητες προθέσεις του, ούτε καν από τη χώρα μας.

Σήμερα που το τουρκικό καθεστώς αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα, που απειλούν ακόμα και με χρεωκοπία, έχει περιέλθει σε σοβαρή εμπλοκή εν σχέσει με την προμήθεια των F-16 και ζυγίζει προσεκτικά τον τελικό ρόλο της Τουρκίας στη γεωπολιτική σκακιέρα εν σχέσει με την πορεία του ρωσο-ουκρανικού πολέμου , προέβη σε τακτική αναδίπλωση. Εμφάνισε δηλαδή ένα πιο ήπιο πρόσωπο, χωρίς όμως να αποστεί στο παραμικρό από τις στρατηγικές της επιδιώξεις, προκειμένου να πετύχει τους βραχυπρόθεσμους στόχους της. Κανείς δεν μπορεί βέβαια να εκτιμήσει για πόσο καιρό θα παραμείνει σε αυτό το δρόμο. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η μακροπρόθεσμη επεκτατική στρατηγική έναντι της χώρας μας δεν αλλάζει, όπως άλλωστε φρόντισε να δηλώσει το Υπουργείο Αμύνης της Τουρκίας (υπεράσπιση της γαλάζιας πατρίδας και των τουρκικών αιθέρων, δηλαδή μη ανάγνωριση του εναερίου χώρου της χώρας στα 10 μίλια καθώς και προστασία του ψευδοκράτους στην Κύπρου) πριν τη συνάντηση στο Βίλνιους.

Απέναντι σε αυτή την ξεκάθαρη και διαχρονική πραγματικότητα, η Ελλάδα, η οποία βρέθηκε τα προηγούμενα έτη και πριν τους καταστρεπτικούς σεισμούς να απειλείται ευθέως με πολεμική σύρραξη από το επιθετικό τουρκικό καθεστώς συμμετέχει και ανακουφισμένη σε αυτήν την τακτική μεταμορφισμού του τουρκικού καθεστώτος.  Και ενώ η Τουρκία έχει μόνο οφέλη από τα δώρα της Δύσης, χωρίς αυτή να δίνει το παραμικρό οι κίνδυνοι για την Ελλάδα είναι σημαντικοί αφού η πραγματοποιηθείσα ήδη δημοσιοποίηση σε όλα τα διεθνή φόρα και στον ΟΗΕ των παράνομων τουρκικών διεκδικήσεων (αποστρατιωτικοποίηση νησιών, τουρκο-λιβυκό μνημόνιο, casus beli σε περίπτωση επέκτασης στα 12 ν.μ.) παρέχουν το νομιμοποιητικό πλαίσιο στο τουρκικό καθεστώς στην επόμενη στροφή που θα αισθανθεί ισχυρό να επανέλθει στην γνώριμη επιθετική του πολιτική. Συνακόλουθα η μη εξάσκηση των νομίμων κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας, όπως για παράδειγμα η επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ. τουλάχιστον νοτίως της Κρήτης λειτουργεί υπέρ της παγίωσης των στρατηγικών επιδιώξεων της Άγκυρας περί ειδικού καθεστώτος του Αιγαίου. Τυχόν, δε, παραπομπή της οριοθέτησης της ΑΟΖ στη Χάγη χωρίς την πρότερη επέκταση των χωρικών υδάτων της χώρας θα σημάνει αυτομάτως τη δια παντός παραίτηση μας από το μονομερές δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ. Τέλος ο παγιωμένος πλέον διαχωρισμός των ελληνοτουρκικών με το κυπριακό ωσάν η Κύπρος να μην αποτελεί ζωτικό τμήμα του Ελληνισμού και κύριο πρόταγμα στις ελληνοτουρκικές διαφορές, παρέχει τη δυνατότητα στην Τουρκία να πετύχει τη de jure αναγνώριση του ψευδοκράτους, είτε ευθέως με την αναγνώριση δύο κρατών, είτε εμμέσως με τη μορφή της συνομοσπονδίας.

Οι ενέργειες αυτές από την ελληνική πλευρά, το μόνο αποτέλεσμα που έχουν είναι η καλλιέργεια πρόσκαιρων ψευδαισθήσεων περί δημιουργίας κλίματος εμπιστοσύνης για εσωτερική κατανάλωση, κάτι όμως που λειτουργεί και ως βάση στο διεθνή χώρο υπέρ του ταραξία που λειτουργεί στην παρούσα φάση τακτικά ως καλός γείτονας. Επαναφέρουν, δε, στο προσκήνιο για μια ακόμα φορά τη διαχρονική ελληνική τακτική, που είναι ο κατευνασμός και η «εξημέρωση του θηρίου», ως απότοκος του φοβικού συνδρόμου από το οποίο διαπνέεται το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα επί δεκαετίες. Είναι προφανές ότι το τουρκικό πολιτικό και στρατιωτικό κατεστημένο δεν πρόκειται να παραιτηθεί στο ελάχιστο από τις στρατηγικές διεκδικήσεις του στο Αιγαίο, στην Ανατολική Μεσόγειο και την Κύπρο. Ανάλογα με την πορεία της οικονομίας, την εκμετάλλευση των «δώρων της Δύσης», η οποία επιτρέπει τα ανατολικά παζάρια σε βάρος μακροπρόθεσμων ελληνικών συμφερόντων (βλ. ονομασία των στενών σε τουρκικά στενά κατά ρητή παραβίαση της συνθήκης του Μοντρέ, αφαίρεση της Κύπρου και αντικατάσταση της με συντεταγμένες στους νατοϊκούς χάρτες, απόκτηση των F-16 σε συνδυασμό με την ανθούσα αμυντική βιομηχανία της, η οποία την εξοπλίζει) θα επανέλθει δριμύτερη για υλοποίηση των στρατηγικών της στόχων κατά της χώρας μας. Θα πρέπει μάλιστα να ληφθεί υπόψη ότι αυτοί οι στρατηγικοί στόχοι της Τουρκίας  δεν αποτελούν μόνο κτήμα και συνείδηση των τουρκικών ελίτ, αλλά έχουν εμβολιαστεί στο θυμικό της πλειοψηφίας του τουρκικού λαού μέσω της προηγηθείσας τουρκικής επιθετικότητας με συνέπεια ακόμα και αυτό το αυταρχικό καθεστώς να μην μπορεί να υπαναχωρήσει από αυτές τις παράνομες απαιτήσεις του, διότι θα κατηγορηθεί ως μειοδοτικό στο εσωτερικό της Τουρκίας. 

Εκατό χρόνια από την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης ο Ελληνισμός αντιμετωπίζει ζήτημα επιβίωσης από τον τουρκικό επεκτατισμό, ανεξαρτήτως των βραχυπρόθεσμων επιθέσεων φιλίας της Τουρκίας προκειμένου να ικανοποιήσει τα βραχυπρόθεσμα συμφέροντα της. Οι ψευδαισθήσεις, τα κακοχωνεμένα ιδεολογήματα και οι εικονικές πλάνες των κατευναστικών ελληνικών ελίτ διαχρονικά έχουν επανειλημμένα συντριβεί μπροστά στον τουρκικό επεκτατισμό. Σήμερα απαιτείται συνδυαστικώς παράλληλα με την αναθέρμανση των σχέσεων  η διεθνής ανάδειξη του τουρκικού αναθεωρητισμού, που περιλαμβάνει την τουρκική κατοχή στην Κύπρο και την παραμονή 40.000 στρατιωτών, την βίαιη καταστρατήγιση των όρων της συνθήκης της Λωζάνης ως προς την Ίμβρο και τη Τένεδο και την εξαφάνιση της ελληνικής μειονότητας στην Κωνσταντινούπολη και όλη την επιθετική της ρητορεία περί γαλάζιας θάλασσας, αποστρατιωτικοποίησης των νησιών κλπ. Περαιτέρω, απαιτείται η ενίσχυση των διεθνών συμμαχιών, η ουσιαστική και έξυπνη ενίσχυση των ενόπλων δυνάμεων, αλλά και η ενεργοποίηση του λαϊκού παράγοντα (παλλαϊκή άμυνα) σε συνδυασμό με την άμεση ενίσχυση και λειτουργία της αμυντικής βιομηχανίας, θέμα για το οποίο υστερεί δραματικά η σημερινή κυβέρνηση.  Υφίσταται δηλαδή η ανάγκη μιας οραματικής εθνικής στρατηγικής της Ελλάδος σε πολιτικό, διπλωματικό και στρατιωτικό επίπεδο, που δυστυχώς παραμένει μετέωρη λόγω της ανεπάρκειας του πολιτικού προσωπικού της χώρας.

 

Προεκλογικά… στοιχήματα! (του Γ. Παπαγιαννόπουλου)

 Κυριακή κοντή γιορτή. Ούτως ή άλλως, η 26η Ιουνίου, η επόμενη μέρα, θα είναι μια μέρα δύσκολων αποφάσεων για όλους...

Δεδομένου ότι η πρωτιά- και με διαφορά από τον επόμενο- της ΝΔ δεν αμφισβητείται, το ενδιαφέρον των εκλογών της 25ης Ιουνίου στρέφεται στα ποσοστά των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Δεδομένου επίσης ότι δεν γνωρίζω τα εσώτερα των σχηματισμών που βρίσκονται στα Δεξιά της ΝΔ, αδυνατώ να περιγράψω την τελική “διάταξη” Βελόπουλου- “Νίκης”- Εμφιετζόγλου- και ίσως, “Σπαρτιατών” λόγω Κασιδιάρη.(το αφήνω στα χέρια ειδικότερων που ασχολούνται με αυτόν τον “Χώρο”). ¨Ετσι, Θα περιοριστώ σε αυτά που θεωρώ ότι γνωρίζω καλύτερα. Θα περιγράψω δηλαδή τι συμβαίνει σε αυτό που παλαιότερα λεγόταν “προοδευτικός Χώρος”. (Τον αναφέρω χάριν συντομίας- δεν ισχύει επί της ουσίας- από την στιγμή που ένα μεγάλο κομμάτι της Αριστεράς πέρασε ανοιχτά στον δικαιωματισμό και στον ατομισμό/ατομικές ελευθερίες, υιοθέτησε δηλαδή την ατζέντα της παγκοσμιοποίησης) Παρά το γεγονός ότι αυτός ο “προοδευτικός χώρος” κινείται ενάντια στην αναγκαία για επιβίωση κάθε Χώρας ΕΘΝΙΚΗΣ-ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ.

Φαίνεται πως υπάρχει ένα ποσοστό ψηφοφόρων αριστερών και κεντροαριστερών σημαντικό-, πάνω από πέντε μονάδες-, και το οποίο μοιράζεται ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ, την Πλεύση Ελευθερίας και το ΜΕΡΑ25 του Βαρουφάκη. Το πώς τελικά θα κατανεμηθεί μεταξύ τους θα ορίσει και τα ποσοστά που θα λάβουν -αλλά και το αν θα μπει στη Βουλή κάποιος από την “Πλεύση Ελευθερίας” της Ζωής Κωνσταντοπούλου ή του “Μέρα 25” του Γιάνη Βαρουφάκη. Αν τη μερίδα του λέοντος την πάρει ο Τσίπρας τότε μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να κινηθεί ανοδικά κι΄από το 20% να βρεθεί στο 22%. Ανοδικά ενδέχεται να κινηθεί και το ΠΑΣΟΚ- ΚΙΝΑΛ- με μικρή βελτίωση πάντως, μικραίνοντας έτσι την απόσταση που το χωρίζει από το σημερινό κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ κινηθεί οριακά προς τα πάνω, η «επόμενη μέρα» θα έχει μικρότερες αναταράξεις για τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα προσωπικά, ποιό “διαχειρήσιμη”μετά την εκλογική συντριβή της 21ης Μαίου. Στο προαναφερθέν ποσοστό των ψηφοφόρων της “προοδευτικής Παράταξης”, στους ψηφοφόρους της Κεντροαριστεράς, απευθύνεται ο ΣΥΡΙΖΑ όταν δηλώνει ότι «πρέπει να ενισχύσουν τον ΣΥΡΙΖΑ και όχι τα μικρότερα κόμματα επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το μοναδικό, εναλλακτικό στη ΝΔ, κόμμα εξουσίας».

Όσο λοιπόν η προσέλκυση των «ρευστών» ψηφοφόρων είναι ζωτικής σημασίας για να ανεβάσει το ποσοστό του ο ΣΥΡΙΖΑ εξίσου ζωτικής σημασίας είναι να μην κατευθυνθούν αυτοί προς όμορα κόμματα και ρίξουν το ποσοστό του κάτω από το 20%. Ακριβώς στο αντίθετο ποντάρουν όλοι οι υπόλοιποι. Κυριακή κοντή γιορτή. Ούτως ή άλλως, η 26η Ιουνίου, η ΕΠΟΜΕΝΗ μέρα, θα είναι μια μέρα δύσκολων αποφάσεων για όλους τους.

Επιμένω όμως ότι: αυτό που λείπει από την Κεντροαριστερά- “Δημοκρατική Παράταξη” -(πρώην)”προοδευτικό χώρο” είναι μια δύναμη που να συνενώνει το ΕΘΝΙΚΟ με το ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ, ως κοινό και Ενιαίο στόχο. Το ΕΛΛΕΙΜΜΑ κατανόησης ότι η προάσπιση του Ελληνικού Χώρου και των Ελλήνων είναι ΕΝΙΑΙΟ σε όλα τα “Μέτωπα” : απ΄την προάσπιση των Δικαιωμάτων της “Ελληνικής Εθνικής μειονότητας” στην Αλβανία, στην Θράκη, στο Αιγαίο, στην προάσπιση της εναπομείνασας Κυπριακής Δημοκρατίας (παράλληλα με την ανύψωση του φρονήματος και την Παλλαϊκή Άμυνα). Την ίδια στιγμή με τον Αγώνα για Κοινωνική Δικαιοσύνη και την προκοπή του Λαού μας. Με προμετωπίδα την υπεράσπιση και την διεύρυνση της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

*Μέλος της “Πολιτικής Πρωτοβουλίας”

Γ. ΘΕΟΣ: ΔΗΛΩΣΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΤΑΞΗ ΧΑΛΑΝΔΡΙ ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ 2023

 

 Πριν από λίγο γνωστοποίησα θεσμικά την αποχώρησή μου από τη Δημοτική Παράταξη “Χαλάνδρι Ορίζοντας 2023” και την ανεξαρτητοποίησή μου ως δημοτικός σύμβουλος Χαλανδρίου. Πρόκειται για απόφαση εξαιρετικά επώδυνη σε πολιτικό, αλλά κυρίως σε ανθρώπινο επίπεδο, εντούτοις καθόλα συνειδητή.
Εξάντλησα όλα τα θεμιτά μέσα, ώστε να ανατρέψω μια κατάσταση που, κατά την προσωπική μου άποψη, έβλαπτε την πορεία εξέλιξης του Ορίζοντα 2023 και αναιρούσε το κεντρικό ιδεολογικό υπόβαθρο και τον οραματικό χαρακτήρα, όπως ακριβώς τα είχαμε προσδιορίσει στην ιδρυτική διακήρυξη του Δεκεμβρίου του 2018.
Διαφωνίες σε κεντρικά ζητήματα πολιτικού (αυτο)προσδιορισμού, προσανατολισμού, καθώς και στρατηγικών επιλογών εντός τής παράταξης, με οδήγησαν σε σταδιακή απομάκρυνση από τη έννοια της συναντίληψης,
τουλάχιστον όπως εγώ την αντιλαμβάνομαι.
Επιπρόσθετα, μετά από δική του επιθυμία, γνωστοποιώ την ταυτόχρονη αποχώρηση και του ιδρυτικού στελέχους του Ορίζοντα 2023, Σπύρου Χρυσικόπουλου. Κάτι πολύ παραπάνω από πολύτιμος συνεργάτης, φίλος και συνοδοιπόρος ο Σπύρος, αφού πίσω του συναθροίζονται όλοι αυτοί οι άνθρωποι της πόλης μας με τους οποίους διαχρονικά μοιραζόμαστε ουσιαστικές σκέψεις και γόνιμες ανησυχίες για την τοπική κοινωνία. Τον ευχαριστώ προσωπικά για τη συμπόρευση αλλά κυρίως για την
εθελοντική του προσφορά και την ανιδιοτέλειά του.
Σε αυτό το σημείο νιώθω την ανάγκη να ευχαριστήσω για τη γόνιμη συνεργασία τους συναδέλφους αιρετούς αλλά και τους υπηρεσιακούς και μη εκπροσώπους, με τους οποίους συνυπήρξαμε στα όργανα και στις επιτροπές που Δήμου που συμμετείχα ως παραταξιακός εκπρόσωπος: στην Οικονομική Επιτροπή, στην επιτροπή Κοινωνικών Δομών, στην επιτροπή Αθλητισμού, στην οργανωτική επιτροπή του Ελεύθερου Πανεπιστημίου.
Απευθυνόμενος με απόλυτο σεβασμό προς όλους τους πολίτες του Χαλανδρίου, επιθυμώ να τους διαβεβαιώσω ότι θα συνεχίσω να ασκώ τα καθήκοντά μου στο δημοτικό συμβούλιο με την ίδια υπευθυνότητα που το έκανα μέχρι σήμερα.
Καταθέτοντας στίγμα συνθετικό και συλλογικό, διατυπώνοντας λόγο υπεύθυνο και συμμετοχικό. Υλοποιώντας το κεντρικό πολιτικό πρόσταγμα “ισοτιμία, διαφάνεια, άσκηση ελέγχου” για χρηστή διαχείριση. Εκφράζοντας άποψη πέραν κάθε μυωπικής αντίληψης στην άσκηση γόνιμης αντιπολίτευσης, ώστε το αποτύπωμα του δημόσιου λόγου και της δράσης μου να είναι στο υψηλότερο επίπεδο, αυτό ακριβώς που πιστεύω ότι αντιστοιχεί σε κάθε συμπολίτη μας.
Προσωπικοί εγωισμοί δεν χωράνε μπροστά στην πραγματική πρόκληση για το Χαλάνδρι της “αυριανής μέρας”. Απαιτείται σηματοδότηση πράξεων με ισχυρό συμβολισμό που πρέπει να υπερβαίνουν όρια και εμπόδια, πραγματικά ή φανταστικά. 

Σύντομα θα δημοσιοποιήσω τις σκέψεις και αποφάσεις μου σχετικά με την δημαρχιακή εκλογή της 8ης Οκτωβρίου.

Με τιμή,
Γιώργος Θέος
Δημοτικός σύμβουλος Χαλανδρίου

Κάλεσμα σε παράσταση διαμαρτυρίας στη συνεδρίαση Δημοτικού Συμβουλίου Αμαρουσίου, Τρίτη 13/6, ώρα 19:00, Δημαρχείο Αμαρουσίου

Συντονιστική Επιτροπή κατά της μετεγκατάστασης του καζίνο Πάρνηθας στο Μαρούσι

Κάλεσμα σε παράσταση διαμαρτυρίας στη συνεδρίαση Δημοτικού Συμβουλίου Αμαρουσίου, Τρίτη 13/6, ώρα 19:00, Δημαρχείο Αμαρουσίου (Βασ. Σοφίας 9 & Δημ. Μόσχα).




Η Συντονιστική Επιτροπή κατά της μετεγκατάστασης του καζίνο Πάρνηθας στο Μαρούσι καλεί τους εκπροσώπους των φορέων και τους πολίτες που στηρίζουν τη δράση της να παραβρεθούν στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Αμαρουσίου την Τρίτη 13/6 και ώρα 19:00 (Αίθουσα Συνεδριάσεων Δημοτικού Συμβουλίου, Δημαρχείο Αμαρουσίου, Βασ. Σοφίας 9 & Δημ. Μόσχα). Η Επιτροπή Αγώνα έχει αιτηθεί να παρέμβει με σκοπό να ενημερώσει για τις τελευταίες εξελίξεις γύρω από το ζήτημα της δημιουργίας καζίνο εντός του αστικού ιστού της πόλης μας και να διαμαρτυρηθεί για την αλλαγή στάσης της διοίκησης του Δήμου Αμαρουσίου.

Το καζίνο δεν έχει καμία θέση μέσα στις γειτονιές μας,

δίπλα στα σπίτια και τα σχολεία μας!

Να είμαστε όλοι εκεί!

Εκ του Συντονιστικού της Επιτροπής Αγώνα

ΒΡΙΛΗΣΣΙΑ: Αποκαλυπτήρια – Εγκαίνια Μνημείου Ποντιακού Ελληνισμού

 

Με ιδιαίτερη χαρά ο Δήμος Βριλησσίων και η Ένωση Ποντίων Βριλησσίων «ΟΙ ΤΡΑΝΤΕΛΛΗΝΕΣ» σας προσκαλούν στην τελετή αποκαλυπτηρίων-εγκαινίων του Μνημείου Ποντιακού Ελληνισμού, την Κυριακή 18 Ιουνίου 2023 και ώρα 18:30 στην Πλατεία «Μανώλη Ανδρόνικου» (Κύπρου & Μακεδονίας) στα Βριλήσσια.

 

Κοινή Ανακοίνωση 2 Περιβαλλοντικών Συλλόγων για το Βαθύρεμα Μελισσίων

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ Δ. ΠΕΝΤΕΛΗΣ (www.epentelimas.gr

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ & ΡΕΜΑΤΙΑΣ ΠΕΝΤΕΛΗΣ-ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ (www.sosrematia.gr)


ΚΟΙΝΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ 09-06-2023

Όταν η ψήφος των πολιτών μεταφράζεται σε "εντολή ..αυθαιρεσίας"

Με τις γνωστές πλέον ... "τροπολογίες" ο Δήμος Πεντέλης έλαβε την άδεια να εγκαταστήσει Σταθμό Μεταφόρτωσης Απορριμμάτων στην ζώνη απολύτου προστασίας του Βαθυρέματος Μελισσίων που αποτελεί κλάδο της Ρεματιάς Πεντέλης-Χαλανδρίου, όπως προκύπτει από το ΠΔ προστασίας της ρεματιάς. Γεμίζοντας την ρεματιά με απορρίμματα παντός τύπου. Οι Σύλλογοι που υπογράφουμε έχουμε προσφύγει στο ΣτΕ ζητώντας την ακύρωση αυτής της επιλογής και η εκδίκαση της υπόθεσης έχει οριστεί για τον Οκτώβριο αυτού του έτους.

Στο ενδιάμεσο διάστημα με ανοχή -αν όχι με εντολή- του Δήμου Πεντέλης και ανάμεσα στον ορυμαγδό των ανακοινώσεων για τα πεπραγμένα της διοίκησης, προχωρούν αποψιλώσεις δέντρων και μπαζώματα που έχουν ήδη ξεπεράσει σε έκταση την "επίσημη άδεια" του Δήμου. Έχουμε προσφύγει σε όλες τις σχετικές αρμόδιες δημόσιες υπηρεσίες οι οποίες απλά ....δεν αντιδρούν!

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι ενδεικτικές. Το γνωστό κόκκινο φορτηγό επί 2,5 χρόνια τώρα, συνεχίζει το θεάρεστο έργο του, αόρατο από τα ραντάρ της Δημοτικής Αρχής, που προσποιείται την ανήξερη. Ο κυνισμός στο μεγαλείο του! Τα φορτηγά έχουν καλυμμένες πινακίδες και οι οδηγοί τους είναι επιθετικοί σε όποιον διαμαρτυρηθεί. Στην χώρα μας φαίνεται ότι πλέον δεν υπάρχουν ενεργοί θεσμοί που να προστατεύουν την ποιότητα της ζωής μας και το περιβάλλον.

Εμείς δεν είμαστε και δεν θα γίνουμε τραμπούκοι. Θα συνεχίσουμε όμως αποφασισμένοι να διεκδικούμε το δίκαιο με όλα τα πρόσφορα μέσα. Θεωρώντας ότι εκτός από την προστασία ενός φυσικού χώρου που η ίδια η πολιτεία έχει αποφασίσει να προστατεύσει, οι προσπάθειές μας αφορούν και την προστασία της δημοκρατίας και την ανάγκη λειτουργίας ενός θεσμικά ισχυρού κράτους, αντίβαρου στην ασυδοσία των εκάστοτε "πολιτικών επιλογών" .

Πεντέλη, 09/06/2023

 

ΣΥΡΙΖΑ: Οι βαθύτερες αιτίες της πτώση

 

Του Γεωργίου Παπασίμου

Site: http://www.gpapasimos.gr/

Twitter: @PapasimosG



Το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα, που αποτέλεσε μεγάλη έκπληξη, μπορεί να αναλυθεί επαρκώς μόνο αν καταγραφούν οι παράγοντες και οι αιτίες της απρόσμενης εκλογικής κατάρρευσης του ΣΥΡΙΖΑ ως κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης από το 31,5% στις εκλογές του 2019 στο 20,5% έναντι του 40,5% της Νέας Δημοκρατίας. Είναι εύλογο ότι οι περισσότερες αναλύσεις για το φαινόμενο αυτό επικεντρώνονται στα τεράστια λάθη και στο θολό μήνυμα που εξέπεμψε ο ΣΥΡΙΖΑ κατά την προεκλογική περίοδο. Αναμφισβήτητα η έλλειψη σταθερού προτάγματος για την κυβερνητική εξουσία όπου η αρχική η θέση της κυβέρνησης των Προοδευτικών Δυνάμεων (ΠΑΣΟΚ – ΜΕΡ25) μετατοπίστηκε σε κυβέρνηση ανοχής από ΚΚΕ και ΜΕΡΑ25 και τελικά μεταλλάχθηκε σε κυβέρνηση ειδικού σκοπού με το ΠΑΣΟΚ για την τιμωρία του Μητσοτάκη για το σκάνδαλο των υποκλοπών, μετέτρεψε το ΣΥΡΙΖΑ σε αδύναμο κρίκο δεδομένου ότι το θέμα αυτό μονοπώλησε στην προεκλογική περίοδο.

Η επιδερμική αντιμετώπιση των ζητημάτων με κύριο στοιχείο τον αντιμητσοτακισμό που διακρίνει την πλειοψηφία των στελεχών του και οι ανεύθυνες και πολλές φορές ανόητες θέσεις σε κρίσιμα ζητήματα που αγγίζουν μεγάλα θέματα της κοινωνίας (όπως «Πρέσπες του Αιγαίου», το τείχος του Έβρου,τα παράλληλα νομίσματα, οι εισφορές των επαγγελματιών και η εντύπωση περί κλεισίματος του ματιού στους ψηφοφόρους της ΧΑ) δημιούργησαν το ιδανικό πολιτικό πλαίσιο για την αξιοποίηση του από την επικοινωνιακή ομάδα της ΝΔ και την ανάδειξή μιας πολιτικής Βαβέλ.

Το κρίσιμο ερώτημα όμως είναι εάν είναι μόνο τα λάθη της προεκλογικής περιόδου και η επικοινωνιακή υστέρηση του ΣΥΡΙΖΑ υπεύθυνα για αυτήν εκλογική συντριβή με πτώση 11 μονάδων που αντιστοιχούν σε 600.000 ψηφοφόρους εν σχέσει με το 2019;

Παρά την καθοριστική συνεισφορά τους στην πτώση το παιχνίδι χάθηκε πολύ νωρίτερα κατά την περίοδο της κυβερνητικής του θητείας (2015-2019) και την περίοδο της αξιωματικής αντιπολίτευσης (2019-2023). Και αυτό γιατί οι σταθερές της ηγετικής ομάδας όλη την περίοδο ήταν η εμμονή σε δύο κυρίως πεδία, τον οικονομισμό και τον δικαιωματισμό. Κατ’ αρχήν ο στενός οικονομισμός που αφορά κυρίως την αναδιανομή, χωρίς την πρόταξη της πάταξης του οικονομικού παρασιτισμού και την ανάδειξη ενός σχεδίου ενδυνάμωσης της ενδογενούς παραγωγής (πρωτογενής τομέας, αμυντική βιομηχανία, έρευνα κλπ) κινείται εντός του πεπατημένου διαχειριστικού πλαισίου του ελληνικού και κρατικοδίκαιου καπιταλισμού. Η οικονομική αυτή αντίληψη και η έλλειψη του απαραίτητου σχεδίου οικονομικής ανασυγκρότησης της χώρας καταγράφηκε κατά την περίοδο της κυβερνητικής θητείας του ΣΥΡΙΖΑ, όπου κάτω από πίεση των δανειστών , εφάρμοσε μια σκληρή πολιτική νεοφιλελεύθερης κοπής, ανεξαρτήτως της εκφερόμενης προοδευτικής «ρητορείας», που διέλυσε μέσω της υπερφορολόγησης τα μεσαία παραγωγικά στρώματα. Αφρόνως, οι τότε Υπουργοί Οικονομικών Τσακαλώτος και Χουλιαράκης, επαίρονταν στην Βουλή, ότι ασκούσαν δήθεν ταξική πολιτική σε βάρος της μεσαίας τάξης σε μια χώρα με την ιδιομορφία της Ελλάδος και την έντονη μικροιδιοκτησιακή κοινωνική δομή. Η αδιέξοδη αυτή πολιτική, ολοκληρώθηκε, αφενός με την άφεση των αμαρτιών στο παρασιτικό ελληνικό κεφάλαιο από την μια μεριά, και αφετέρου με τα επιδόματα και «φιλοδωρήματα» προς τους ανέργους και τα ασθενέστερα οικονομικά στρώματα από την άλλη πλευρά, δημιουργώντας συνθήκες «πληβειοποίησης» αυτών.

Επιπροσθέτως, ολοκληρώθηκε ο πλήρης αφελληνισμός του τραπεζικού συστήματος, κατά την ανακεφαλαιοποίηση του 2015, όπου παραδόθηκε ενεργητικό 340 δις, έναντι 5 δις ευρώ, σε ιδιώτες αγνώστου ταυτότητας με αποτέλεσμα την απώλεια ελέγχου του πιστωτικού συστήματος. Τέλος, τραγική υπήρξε και η πολιτική για τα κόκκινα δάνεια, και τον εσωτερικό δανεισμό των Ελλήνων, που αντί να προχωρήσει σε «σεισάχθεια» κατά το ισλανδικό πρότυπο, κατά το οποίο υπήρξε οριζόντια μείωση όλων των δανείων κόκκινων και πρασίνων, 30-70% ανάλογα με την αγοραστική δύναμη των δανειοληπτών, με βάση το ποσοστό της πτώσεως της οικονομίας, λόγω της χρεοκοπίας, προχώρησε στην νομοθέτηση της πώλησης των δανείων σε ξένα “funds” αντί «πινακίου φακής», μη θεσμοθετώντας καν, την λεγόμενη «ρήτρα προτεραιότητας» του δανειολήπτη, όπως έπραξε η Κύπρος την περίοδο εκείνη.

Πάνω σε αυτές τις ράγες κινήθηκε η ΝΔ μετά το 2019 η οποία ως γνήσια νεοφιλελεύθερη δύναμη διόγκωσε τις οικονομικές ανισότητες υπέρ της παρασιτικής ολιγαρχίας, ενώ παράλληλα διεύρυνε την επιδοματική πολιτική επωφελούμενη της ευρωπαϊκής ρήτρας διαφυγής λόγω της πανδημίας του covid-19, υπερχρεώνοντας τη χώρα κατά 50 δις και λεηλατώντας παράλληλα έως σήμερα το 1/3 των προβλεπομένων κεφαλαίων του Ταμείου Ανάκαμψης, που αντικειμενικά αποτελούν την τελευταία ευκαιρία της Ελλάδος για αλλαγή του παρασιτικού οικονομικού μοντέλου της.

Η άλλη σταθερή εμμονή του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ο δικαιωματισμός, που έχει άμεσες αντανακλάσεις σε κρίσιμες πλευρές, όπως το εθνικό ζήτημα. Κορυφαίες στιγμές η «καλογερίστικη» αντιμετώπιση του μεταναστευτικού προβλήματος και η Συμφωνία των Πρεσπών, ως λύση του «Μακεδονικού» στη βάση των πιέσεων των ΗΠΑ και της Γερμανίας. Συμφωνία με την οποία η Ελλάδα παραχώρησε εθνότητα και γλώσσα στο πολυεθνικό μόρφωμα των Σκοπίων (Σλάβοι, Αλβανοί, Ρομά και λοιπά), θέτοντας ένα ακόμα «ακάνθινο στεφάνι» στον Ελληνισμό. Στα πλαίσια μάλιστα αυτής της υπογραφής, συντελέστηκε και η βάναυση σύνθλιψη της έννοιας του πατριωτισμού, βασικού στοιχείου της αριστεράς στην νεότερη ιστορία της Ελλάδος, μέσα από την δράση του ΕΑΜ. Αντ’ αυτού, είχαμε την επικράτηση των εθνομηδενιστικών απόψεων στο όνομα ενός «ροζ διεθνισμού» και ενός ακατανόητου «δικαιωματισμού» τρίτων χωρών, σε βάρος των εθνικών συμφερόντων, αλλά και την εκτόξευση απαξιωτικών χαρακτηρισμών σε βάρος όσων ήταν αντίθετοι (και δεν αναφερόμαστε στα πάσης φύσεως ακροδεξιά μορφώματα).

Και ενώ τα παραπάνω αποτέλεσαν αντικειμενικά βασικούς παράγοντες για την κυβερνητική φθορά και την απώλεια της εξουσίας το 2019 ουδέποτε επί της ουσίας υπήρξε η αναγκαία βαθιά αυτοκριτική, που αποτελεί βασικό μηχανισμό αντιμετώπισης των κρίσεων στα προοδευτικά κόμματα με αποτέλεσμα να μην αναδειχθούν οι αρνητικές πλευρές που θα έπρεπε να αποκατασταθούν μέσα από γενναίες αποφάσεις. Επικράτησε η λογική καθ’ όλη την περίοδο της αντιπολίτευσης του ΣΥΡΙΖΑ, ότι δεν χρειάζεται να αλλάξει τίποτα στη γραμμή του «ώριμου φρούτου» κατά το μηχανιστικό πρότυπο της προηγούμενης περιόδου της Μεταπολίτευσης του κλασσικού δικομματισμού και της εναλλαγής των κομμάτων στην εξουσία. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ότι δεν υπήρξε σοβαρός προγραμματικός λόγος απέναντι στην ΝΔ και κυρίως η σοβαρή εκπόνηση ενός εναλλακτικού πολιτικού σχεδίου για την πραγματική έξοδο της χώρας από την κρίση. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμα και θετικές προσπάθειες ανάδειξης κάποιων λύσεων στο προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, όπως το ακανθώδες ζήτημα του εσωτερικού χρέους – κόκκινα δάνεια, συνετρίβησαν από το αλαλούμ των απίθανων δηλώσεων στελεχών στην προεκλογική περίοδο (μεταξύ άλλων Κατρούγκαλος – Φωτίου κλπ).

Τα παραπάνω ζητήματα αναμφισβήτητα αγγίζουν ένα ευρύ πλαίσιο των αιτιών, που οδήγησαν τον ΣΥΡΙΖΑ στην πτώση στο 20% . Παραμένει όμως το θέμα είναι για το ποια είναι η ρίζα του προβλήματος, ας πούμε το «προπατορικό αμάρτημα» της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ από το οποίο εκπορεύτηκαν οι παραπάνω πολιτικές ανορθογραφίες.

Χωρίς αμφιβολία, η πολιτική ιστορία του ΣΥΡΙΖΑ πρόκειται για κακή χρήση ενός γενναιόδωρου δώρου της Ιστορίας προς αυτόν εξαιτίας των συνθηκών της χρεωκοπίας της χώρας το 2010 και της κατάρρευσης του δικομματισμού ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, σταδιακά στην ύστερη περίοδο της Μεταπολίτευσης και εκρηκτικά στην έναρξη της χρεωκοπίας το 2010, όπου ένα μικρό κόμμα του 4% εκτοξεύτηκε και έγινε κόμμα εξουσίας σε ελάχιστο χρόνο και κυρίαρχος κορμός της ευρύτερης ιστορικής δημοκρατικής παράταξης της χώρας καλούμενο από τις συνθήκες να αποτελέσει τη σχεδία σωτηρίας της χώρας. Η πεισματική όμως άρνηση και η αδυναμία της πολιτικής ενσωμάτωσης και πραγματικής έκφρασης των χιλιάδων στελεχών, μελών και ψηφοφόρων που προσήλθαν κάτω από τις σημαίες του ΣΥΡΙΖΑ το 2015 στέλνοντας αυτόν στην εξουσία αποτελεί τη λυδία λίθο για την σημερινή κατάληξη του.

Παρά τις κάποιες επιφανειακές επικοινωνιακές προσπάθειες ουδέποτε υπήρξε η πολιτική ιδεολογική και οργανωτική υπέρβαση του περίκλειστου στενού πυρήνα του 4%, που είχε τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο στον καθορισμό της κυβερνητικής ατζέντας την περίοδο 2015-2019 καθώς και αποκλειστικό λόγο στην οργανωτική και κομματική δομή και εξέλιξη αυτού . Αυτό αποτελεί αναμφισβήτητα το «προπατορικό αμάρτημα» της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ και η ρίζα της σημερινής κατάληξης.