ΜΠΡΑΒΟ ΠΑΙΔΙΑ

ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ: Πότε θα συζητήσουμε για το τι είδους Αυτοδιοίκηση θέλουμε;

 

Η στρατηγική είναι απλή: Αρχικά «βομβαρδίζεις» επικοινωνιακά τον κόσμο με «ειδήσεις» που απαξιώνουν τον θεσμό (προσέξτε: τον θεσμό, όχι τα πρόσωπα που τον εκπροσωπούν). Στη συνέχεια καλλιεργείς την αίσθηση ότι θα «καθαρίσεις» το τοπίο και θα αποκαταστήσεις τη «νομιμότητα». Και τελικά, το «κοινό» σου είναι έτοιμο να δεχθεί κάθε ενέργειά σου, όσο ακραία κι αν είναι, αρκεί να απαλλαγεί από τον «διαβρωμένο» θεσμό (προσέξτε και πάλι: τον θεσμό, όχι τα πρόσωπα).

Και τώρα ας δούμε μερικά από τα κατά καιρούς πρωτοσέλιδα: «Τοπική Αυτοδιοίκηση: Το λίκνο της σπατάλης και της διαφθοράς», «Βασίλειο της διαφθοράς η Τοπική Αυτοδιοίκηση», «Θερμοκήπια διαφθοράς οι ΟΤΑ», «Η Τοπική Αυτοδιοίκηση ως εκτροφείο διαφθοράς».

Το έδαφος προετοιμάστηκε κατάλληλα για να γίνει αποδεκτό οποιοδήποτε μέτρο θα καταστήσει την Τοπική Αυτοδιοίκηση απλή Τοπική Διοίκηση, χωρίς οικονομική αυτονομία και άρα άμεσα ελεγχόμενη, και βέβαια χωρίς προοπτική να… σηκώσει κεφάλι απέναντι στην κεντρική διοίκηση.

Βέβαια, για να είμαστε αντικειμενικοί τον δρόμο φρόντισαν να ανοίξουν και ορισμένοι αιρετοί, που όντως κακοδιαχειρίστηκαν και κατασπατάλησαν το δημοτικό χρήμα. Μόνο που εάν ανατρέξουμε στις περιπτώσεις αυτές, θα διαπιστώσουμε ότι -στη συντριπτική πλειονότητά τους- οι πρωταγωνιστές ήταν «προϊόντα» των ίδιων «κομματικών σωλήνων» που παρήγαγαν και μερικά από τα «μπουμπούκια» που διοίκησαν σε κεντρικό επίπεδο τις τελευταίες δεκαετίες, φέρνοντας τη χώρα στο σημερινό κατάντημα. Άρα, από πού κι ως πού η κεντρική διοίκηση γίνεται τώρα κήνσορας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης;

Άρα, το «παιχνίδι» παίζεται αλλού. Η κεντρική εξουσία ουδέποτε ήθελε ανεξάρτητη κι ακηδεμόνευτη την Τοπική Αυτοδιοίκηση, γιατί με αυτόν τον τρόπο θα έχανε η ίδια μεγάλο τμήμα της επιρροής και της εξουσίας της. Αντιθέτως, ήθελε και θέλει την Αυτοδιοίκηση ως «υποκατάστημά» της, που θα της «φορτώνει» όσες από τις αρμοδιότητες δεν θέλει να αναλάβει η ίδια, χρηματοδοτώντας την με το «σταγονόμετρο», εν είδει «χαρτζιλικιού» και μετατρέποντάς την σε διαμεσολαβητή του πελατειακού κράτους, απορροφώντας όσες από τις κομματικές προσλήψεις δεν μπορούσε να διοχετεύσει σε «κεντρικές» θέσεις.

Κι όλα αυτά όσο υπήρχαν χρήματα. Με το που κόπηκαν τα εύκολα δανεικά από το εξωτερικό, η κεντρική εξουσία άρχισε να λειτουργεί όπως οι μεγάλοι επιχειρηματικοί κολοσσοί. Δεν θα έκλεινε, βέβαια, το «κεντρικό γραφείο», αλλά θα άρχιζε τις «αιματηρές» περικοπές στα «υποκαταστήματα». Αυτή ακριβώς τη φάση του «έργου» βιώνουμε σήμερα σε τοπικό επίπεδο.

Μόνο που, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της κεντρικής εξουσίας, οι τοπικές κοινωνίες είναι πλέον πιο υποψιασμένες. Και ναι μεν μπορεί να γνωρίζουν ότι υπήρξαν -δυστυχώς αρκετά- παραδείγματα διεφθαρμένων αιρετών, αλλά γνωρίζουν επίσης ότι γι’ αυτό δεν ευθύνεται ο θεσμός. Ευθύνονται όσοι δεν εφάρμοσαν τους υφιστάμενους ελεγκτικούς μηχανισμούς (για να μην αναφερθούμε στις περιπτώσεις που με εντολές άνωθεν εμποδίστηκαν κάποιοι να κάνουν την ελεγκτική δουλειά τους), ώστε να καταστήσουν εξαρχής καταδικαστέες παρόμοιες συμπεριφορές.

Οι πολίτες γνωρίζουν ότι η Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι ο κοντινότερος σε αυτούς κρατικός θεσμός και ότι -με όλες τις ατέλειες, τις αδυναμίες, τις αστοχίες του- βρίσκεται εκεί για να ακούσει το πρόβλημά του, να διευκολύνει την καθημερινότητά του, να τους στηρίξει κοινωνικά, να τους δώσει λύσεις εκεί που το κράτος δεν θέλει ή δεν μπορεί να το κάνει. Και το κυριότερο, μπορεί ανά πάσα στιγμή να πάει στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου του, είτε ως σύλλογος, είτε ως μεμονωμένο πρόσωπο και να εκφράσει το πρόβλημά του, βλέποντας στα μάτια τους συμβούλους που αποφασίζουν γι’ αυτόν. Και αν χρειαστεί να τους «καταχερίσει» πολιτικά.

Οι πολίτες θέλουν την Τοπική Αυτοδιοίκηση οικονομικά ανεξάρτητη και πολιτικά ακηδεμόνευτη, αναμφίβολα στο πλαίσιο ενός κεντρικά σχεδιασμένου πλαισίου, αλλά όχι υπό τη μορφή «στενού κορσέ». Και σε τελευταία ανάλυση, αν κάποιοι αμφισβητούν την παραπάνω άποψη, δεν έχουν παρά να ρωτήσουν τον Λαό, τη σοφία του οποίου τόσο σθεναρά επικαλούνται όταν τους συμφέρει.

Ας κάνουν, λοιπόν, ένα δημοψήφισμα (όχι βέβαια με συνοπτικές διαδικασίες, όπως το τελευταίο, αλλά αφού έχει προηγηθεί πολύμηνη δημόσια συζήτηση) και ας καταγράψουν τα αποτελέσματα.

Και είναι απορίας άξιον γιατί μέχρι σήμερα δεν έχουν ζητήσει οι εκπρόσωποι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης ένα τέτοιο δημοψήφισμα. Γιατί αντί να αναλώνονται στην αποστολή επιστολών, στις καταγγελίες και στις αλλεπάλληλες συναντήσεις με τους «αρμοδίους», δεν πιέζουν προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Ας ελπίσουμε ότι κάποιοι θα αναλάβουν την πρωτοβουλία να ξεκινήσει μία ουσιαστική συζήτηση για το τι είδους Τοπική Αυτοδιοίκηση θέλουμε, πριν ο συγκεκριμένος θεσμός αποτελέσει μία ακόμη από τις «παράπλευρες» απώλειες των μνημονιακών πολιτικών, αλλά και της δύσμορφης ανάπτυξης του ελληνικού κράτους.

Θανος Σταθοπουλος

http://enypografa.gr/ 

Λουτσιάνα Καστελίνα: «Η επιλογή που έκανε ο Τσίπρας, παρότι είναι εξαιρετικά αντιδημοφιλής, είναι και η καλύτερη»

Η Λουτσιάνα Καστελίνα, μια γοητευτική γυναίκα που έχει νικήσει προ πολλού το χρόνο και στο πρόσωπο της οποίας θα έλεγες με άνεση ότι συμπυκνώνονται οι περιπέτειες της ιταλικής Αριστεράς, παραμένει σταθερά στις επάλξεις. Αποτέλεσε ιστορικό στέλεχος της ιταλικής Αριστεράς -που σήμερα παραπαίει- από τα 18 της χρόνια, ενώ υπηρέτησε τις γραμμές του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας (Partito Comunista Italiano), στις θρυλικές εποχές, όταν το κόμμα του οποίου ηγείτο ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ μετρούσε στις τάξεις του 2.252.446 μέλη. Επανήλθε στο κομμουνιστικό κόμμα το 1984, όταν ο ευρωκομμουνισμός του μεγάλου κομμουνιστή ηγέτη είχε αφήσει μία για πάντα το στίγμα του στην ιταλική αριστερά. Η ίδια ήταν ιδρυτικό στέλεχος της «Il manifesto», με τον Λούτσιο Μάγκρι, καθώς και της ομώνυμης ιστορικής εφημερίδας. Ακόμη ίδρυσε το κόμμα της Προλεταριακής Ενότητας για τον Κομμουνισμό (PdUP).

Η Καστελίνα όχι μόνο παρακολουθεί με ζέση τις εξελίξεις στη χώρα μας, αλλά έχει και πολύ συμπαγή άποψη για όσα συντελούνται στη μικρή ταραγμένη γωνιά της ανατολικής Μεσογείου. Κι ενώ θα υπέθετε κάποιος ότι θα στεκόταν απέναντι στο νέο μνημόνιο, που έφερε με τον Αλέξη Τσίπρα στη χώρα μια αριστερή κυβέρνηση, ότι θα ταυτιζόταν ενδεχομένως με τον Λαφαζάνη ή τον Βαρουφάκη, η Καστελίνα χαιρετίζει την άφιξη του μνημονίου ως μοναδική σανίδα σωτηρίας. «Η επιλογή που έκανε ο Τσίπρας, παρότι είναι εξαιρετικά αντιδημοφιλής, είναι και η καλύτερη», υπογραμμίζει.

Αυθεντική Ιταλίδα ευρωκομμουνίστρια εδώ και χρόνια, δεν μπορεί να διανοηθεί την Ελλάδα εκτός Ευρώπης, εκτός Ευρωζώνης. Στην αποκλειστική συνέντευξη που παραχώρησε στην Popaganda, δεν υπερασπίζεται μόνο τον Αλέξη Τσίπρα. Συγχρόνως, κατηγορεί την κυβέρνηση Ρέντσι ότι «βάζει το κεφάλι κάτω από την άμμο» κι αναγνωρίζει το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται εγκλωβισμένη η ευρωπαϊκή Αριστερά.

Kαταρχάς, πώς βρίσκετε το νέο, τρίτο Μνημόνιο; Θεωρώ κι εγώ, όπως όλοι, εξαιρετικά κακή τη συμφωνία την οποία υποχρεώθηκε να αποδεχτεί ο Τσίπρας.

Είχε εναλλακτικές; Όχι. Με δεδομένο το υπάρχον ασφυκτικό πλέγμα σχέσεων και ισορροπιών στην Ευρώπη, αλλά και διεθνώς, η επιλογή που έκανε ο Τσίπρας, παρότι είναι εξαιρετικά αντιδημοφιλής, είναι και η καλύτερη.

Καλύτερη, υπό ποια έννοια όμως; Το «καλύτερη» σπανίως ανταποκρίνεται στις επιθυμίες σου. Είναι όμως το καλύτερο σε σχέση με τις υπόλοιπες εναλλακτικές, που είναι χειρότερες. Εν προκειμένω αναφέρομαι στην απέλασή σας από την Ευρωζώνη.

Ένα Grexit θα ήταν καταστροφικό; Πρέπει να συνεκτιμάς τα δεδομένα σου: ποιος είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος, ποιος είναι ο κύριος εχθρός, όχι βραχυπρόθεσμα, αλλά μακροπρόθεσμα. Από εκεί και έπειτα είναι εξαιρετικά κατανοητή η σκληρή συζήτηση που έχει ξεκινήσει στο ΣΥΡΙΖΑ. Υπήρχαν κάτω από το συνασπισμό του διαφορετικές προσεγγίσεις και εκτιμήσεις για το ζήτημα.

Η συζήτηση εντός του ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε γιατί η αποδοχή και η εφαρμογή ενός νέου σκληρού Μνημονίου αποτελεί μία αντίφαση. Ακυρώνει τις δεσμεύσεις του και τις κόκκινες γραμμές του. Το βασικό ερώτημα είναι αν ο Τσίπρας υιοθέτησε την ίδια γραμμή με τις προηγούμενες κυβερνήσεις Όχι. Δεν το πιστεύω. Ήταν όμως αδύνατο, στην παρούσα φάση, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να τηρήσει στο ακέραιο όσα υποσχέθηκε. Το να παραβαίνεις τις δεσμεύσεις σου είναι κάτι που συμβαίνει στη ζωή. Και είναι η αιτία που είναι σημαντικό να έχεις πολιτικό κόμμα αντί για μία εκκλησία!

Πώς το εννοείτε αυτό; Ένα πολιτικό κόμμα δεν έχει πίστη, αλλά την εξυπνάδα να ερμηνεύει κατά περίσταση τα γεγονότα, τις αντιφάσεις τους και τις ευκαιρίες που δίνουν μαζί με τους νέους κινδύνους που εγκυμονούν.

Το καίριο ερώτημα για τον ελληνικό λαό είναι παρ’ όλα αυτά αν θα έχει ο Αλέξης Τσίπρας τη δυνατότητα ελιγμών κατά των σκληρών μέτρων του νέου Μνημονίου που θα πλήξουν το λαό, φτωχοποιώντας τον ακόμα περισσότερο. Θα τα βάλει, όπως διεμήνυσε εξερχόμενος ηττημένος από το 17ωρο Eurogroup, με τους ολιγάρχες; Υπάρχει χώρος ελιγμών. Υπάρχει χώρος να διανείμει τα βάρη με διαφορετικό τρόπο, βοηθώντας τους ασθενέστερους. Δεν είναι το ίδιο πράγμα να διαχειρίζεται ένα πακέτο μέτρων σκληρής λιτότητας μια αριστερή κυβέρνηση απ’ το να το διαχειρίζεται μια δεξιά κυβέρνηση! Επειδή ο Τσίπρας, παρότι αποδέχθηκε το Μνημόνιο, δεν συμφώνησε με τους λόγους που το επέβαλλαν, η αποδοχή του Μνημονίου δεν ήταν παθητική. Και στην πραγματικότητα αυτό ήδη απέδωσε καρπούς: η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το ΔΝΤ άρχισαν να αναγνωρίζουν ότι το ελληνικό χρέος μπορεί να αναδιαρθρωθεί.

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ συνεισέφερε στην ευρωπαϊκή Αριστερά πάρα πολλά. Η ανάγκη για μια επείγουσα αναμόρφωση της Ένωσης – της φιλοσοφίας, των κανόνων, της πολιτικής της – επιτέλους μπήκαν στο τραπέζι των συζητήσεων. Έγινε σαφές ότι δεν πρόκειται η Ε.Ε. να επιβιώσει αν συνεχίσει όπως πηγαίνει.

Δεν απαντήσατε προηγουμένως στο ερώτημα για το ενδεχόμενο ενός Grexit. Επειδή έχει ανάψει μια θυελλώδης κουβέντα στην Ελλάδα για τους «συνωμότες της δραχμής», εκτιμάτε ότι ένα Grexit θα ήταν όντως συντριπτικό για τη χώρα; Ένα Grexit θα ήταν καταστροφική λύση. Το χρέος δεν θα διαγραφόταν σε καμία περίπτωση, απλώς και μόνο επειδή δε θα ήσασταν πια μέλος της Ευρωζώνης. Αντιθέτως, οι συνθήκες για την αποπληρωμή του θα γίνονταν πολύ πιο σκληρές. Η κυβέρνηση θα βρισκόταν αντιμέτωπη με μια δραματική κατάσταση: κλειστές τράπεζες, στραγγισμένα τα κρατικά αποθέματα για συντάξεις και μισθούς, μηδέν χρήματα για εισαγωγές βασικών αγαθών και ούτω καθ’εξής. Η Ελλάδα δεν είναι μια χώρα που στηρίζεται στις εξαγωγές της και επομένως θα είχε μηδενικό κέρδος από την υποτίμηση του νομίσματός της. Όχι απλώς δε θα κέρδιζε από τη μετάβαση στη δραχμή, αλλά θα ήταν υποχρεωμένη να προβεί και σε ακυρώσεις στη βασική πηγή εσόδων της: στον τουρισμό. Tι θα έκανε, για να φέρω ένα παράδειγμα, με τα καύσιμα των πλοίων; Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να αντιμετωπίσει αναταραχές και διαμαρτυρίες πολύ μεγαλύτερες από αυτές που θα φέρει η εφαρμογή των ρητρών του Μνημονίου.

Μετά τους εκβιασμούς της ελληνικής κυβέρνησης στα Eurogroup, τη σκληρή στάση που κράτησε ειδικά η ηγεμονική Γερμανία απέναντι στην Ελλάδα, δημιουργώντας τη διεθνή αντίδραση με το hashtag #ThisΙsΑCoup (Αυτό είναι Πραξικόπημα), αναρωτιέται κανείς σοβαρά για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για τη συνοχή, τις αξίες και τα οράματά της. Αναρωτιέται επίσης αν όντως μετά το Δημοψήφισμα στην Ελλάδα ξεκίνησε πανευρωπαϊκά μια συζήτηση για τη χαμένη Δημοκρατία. Το τελευταίο είναι κάτι που επαναλαμβάνει συνεχώς ο Αλέξης Τσίπρας. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ συνεισέφερε στην ευρωπαϊκή Αριστερά πάρα πολλά. Η ανάγκη για μια επείγουσα αναμόρφωση της Ένωσης – της φιλοσοφίας, των κανόνων, της πολιτικής της – επιτέλους μπήκαν στο τραπέζι των συζητήσεων. Έγινε σαφές ότι δεν πρόκειται η Ε.Ε. να επιβιώσει αν συνεχίσει όπως πηγαίνει. Ακόμα και στη Γερμανία τα σημαντικότερα Μέσα Ενημέρωσης κατηγορούν τη Μέρκελ ότι έκανε ένα θανατηφόρο πραξικόπημα εναντίον της ίδιας της Ευρώπης. Αλλά θα πρέπει η νέα κίνηση που προήλθε από την Ελλάδα, μετά το Δημοψήφισμα, να συνεχιστεί τουλάχιστον από όλες τις χώρες της Μεσογείου, προετοιμάζοντας μέτρα συνέργειας κι αλληλεγγύης μεταξύ τους. Θα ήταν η μοναδική διέξοδος για να αντιμετωπιστεί η σκληρή συγκυρία. Προτείνοντας ένα κοινό πολιτικό και οικονομικό πλάνο, έτοιμες να δώσουν μάχες για αυτό. Αναφέρομαι σε συνθήκες και προϋποθέσεις που δυστυχώς δεν υφίστανται.

Η ιταλική κυβέρνηση υπήρξε από τους ελάχιστους υποστηρικτές της Ελλάδας στο τελευταίο σκληρό Eurogroup. Θεωρώ ότι η ιταλική κυβέρνηση, ενώ θα έπρεπε να είναι o πρώτος που μοιράζεται τη μάχη με την Ελλάδα, προτίμησε να βάλει το κεφάλι της κάτω από την άμμο.

Έχετε ζήσει όλη σας τη ζωή, από 18 ετών, μέσα στην ιταλική Αριστερά, και, για ένα μεγάλο διάστημα, μέσα από το Κομμουνιστικό Κόμμα. Βλέπετε να επιζεί σήμερα η Αριστερά στην Ευρώπη; Η Αριστερά στην Ευρώπη υπάρχει, αλλά δεν είναι ισχυρή. Πρέπει να γίνει πάρα πολλή δουλειά για να βγούμε από το σημερινό αδιέξοδο. Πρέπει να σφυρηλατήσουμε νέους δεσμούς δυνάμεων. Ενδεχομένως να μας δώσουν τη δύναμη να χτίσουμε κάποια στιγμή την Ευρώπη που θέλουμε.

http://toideologio.gr

Αυστηρές προδιαγραφές για τους παιδικούς σταθμούς – Tο σχέδιο του ΥΠΕΣ που στάλθηκε στους δήμους

Προδιαγραφές με το υποδεκάμετρο και όχι με βάση τις ανάγκες που πρέπει να πληρούν χώροι προσχολικής αγωγής περιέχει το σχέδιο υπουργικής απόφασης του υπουργείου Εσωτερικών που στάλθηκε στους δήμους, σύμφωνα με το οποίο θα δίνονται οι άδειες λειτουργίας των δημοτικών παιδικών σταθμών της χώρας. Στη χώρα από τους ΟΤΑ και τις Επιχειρήσεις τους λειτουργούν σήμερα περίπου 1.750 παιδικοί και βρεφονηπιακοί σταθμοί, εκ των οποίων οι 77 στον Δήμο Αθηναίων. Με βάση τις προδιαγραφές που προτείνονται, πολλοί από τους εν λειτουργία βρεφονηπιακούς σταθμούς, ειδικά στον Δήμο Αθηναίων, θα πρέπει να κλείσουν, κάτι που βέβαια σημαίνει ότι εκατοντάδες νήπια θα έμεναν εκτός δημοτικών παιδικών σταθμών. Στην πρωτεύουσα είναι πολύ δύσκολο να εξασφαλιστεί σε όλους τους παιδικούς σταθμούς ο απαιτούμενος από το σχέδιο υπουργικής απόφασης προαύλιος χώρος, για παράδειγμα, καθώς οι περισσότεροι παιδικοί σταθμοί στεγάζονται σε παλαιά κτίρια.
Ο Δήμος Αθηναίων είχε αναθέσει έρευνα στο ΕΜΠ, με επιστημονικό υπεύθυνο τον επίκουρο καθηγητή της Αρχιτεκτονικής Σχολής Νίκο Μπελαβίλα (με την οικονομική υποστήριξη του Ιδρύματος «Ιωάννης Λάτσης»), που αφορούσε στις δυνατότητες στέγασης και σίτισης του μεγαλύτερου αριθμού παιδιών στο πλαίσιο του δήμου σε ένα πολιτισμένο και ασφαλές περιβάλλον. Η έρευνα δημοσιοποιήθηκε στις αρχές του 2014 και κατέδειξε ότι η πλειονότητα των 77 δημοτικών βρεφονηπιακών σταθμών λειτουργεί σε κτίρια που δεν παρουσιάζουν σοβαρά τεχνικά και λειτουργικά προβλήματα. Από τους υπάρχοντες όμως σταθμούς μόνο πέντε στεγάζονται σε κτίρια που έχουν κτιστεί ως εκπαιδευτήρια, ενώ οι υπόλοιποι σε άλλα κτίρια με κάποιες τροποποιήσεις.
Πάντως, τα αυστηρά κριτήρια που αφορούν συγκεκριμένα τετραγωνικά για κάθε χώρο δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι εξυπηρετούν και τις ανάγκες των νηπίων, ιδιαίτερα έτσι όπως διαμορφώνονται οι νέες παιδαγωγικές αντιλήψεις. «Ο σχεδιασμός των παιδικών σταθμών οφείλει, ιδανικά, να ανταποκρίνεται στους στόχους που τίθενται κάθε φορά από τα αντίστοιχα εκπαιδευτικά προγράμματα. Το περιβάλλον των σταθμών είναι καλό λοιπόν να μην είναι στατικό, μονοσήμαντο και αυστηρά προκαθορισμένο ως προς τις ηλικίες και τις εκπαιδευτικές λειτουργίες», τονίζει στην “Καθημερινή” η κ. Μαρία Ηλιοπούλου, αντιδήμαρχος για το Παιδί του Δήμου Αθηναίων.

http://www.aftodioikisi.gr/

ΚΑΛΗ ΚΥΡΙΑΚΗ