Η τάξη των χορτάτων αποφάσισε να ξαναπιάσει τη «βαριοπούλα» για
να σφηνώσει μέσα στο κεφάλι των πεινασμένων την γνωστή απάτη: Ότι τα
δικά της ιδιοτελή προνόμια ισοδυναμούν με το δήθεν «εθνικό συμφέρον»...
Δεν υπάρχει πολιτευτής της μνημονιακής συμφοράς, τηλεοπτικός και ραδιοφωνικός κολαούζος, δεν υπάρχει προύχοντας, δεκανίκι ή παπαγάλος τουευρω-ραγιαδισμού, που να μην επιδίδεται στη διακίνηση του παρακάτω δόγματος:
«Η μεγαλύτερη μεταπολεμική κατάκτηση της χώρας είναι το ευρώ»!Νατη
η γνωστή μπούρδα που, όπως ακριβώς και το 2012, επιστρέφει στο
προσκήνιο. Ιδού η «μεγάλη αλήθεια» τους, που διακινείται με ένταση οργουελιανής προπαγάνδας τα τελευταία 24ωρα.
Ο στόχος τους
είναι προφανής: Επιδιώκουν και στο τελευταίο χωριό της χώρας, και στην
τελευταία ανθρωποσύναξη, και στον τελευταίο μισθωτό, «απασχολήσιμο»,
άνεργο, τον απομονωμένο και παραδομένο μπροστά στο σύγχρονο εικονοστάσι
της μαζικής χειραγώγησης που ακούει στο όνομα «τηλεόραση», να φτάσει το
παραλυτικό μήνυμα:
«’Η θα αποδεχτείς να θυσιάζεσαι αιωνίως, ή θα μας διώξουν από το ευρώ και τότε… χανόμαστε»!
Το λοβοτομικό τους εγχείρημα να
ταυτίσει ο ελληνικός λαός την ίδια του την ύπαρξη με ένα νόμισμα (!),
είναι τόσο φτηνό και τόσο ανάξιο, μια σκέτη φάρσα προηγούμενων ιστορικών
περιόδων όταν εκτρέφονταν «Μεγάλες Ιδέες» - οι οποίες έφεραν τις
πραγματικές συμφορές.
Σε κάθε περίπτωση
η τακτική τους συνιστά μια ακόμα απόδειξη για την «ποιότητα» των
«σωτήρων»: Για τους ευρω-μαυρογιαλούρους μας το «μεγαλύτερο μεταπολεμικό
επίτευγμα» δεν είναι ούτε ότι η Ελλάδα στάθηκε στα πόδια της μετά από
την καταστροφή του Β' Παγκόσμιου Πολέμου. Ούτε ότι κατάφερε να περάσει
διά πυρός και σιδήρου μέσα από «γύψους» και χούντες. Ούτε ότι ο λαός της
δημιούργησε μια χώρα που το ΑΕΠ της, ο πλούτος της, αυξήθηκε από τη
μεταπολίτευση και σε σταθερές τιμές του 1974 έως και κατά 15.000%!
Όχι! Για
την τάξη που εκπροσωπεί ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, ο Παπανδρέου, ο
Θεοδωράκης, το «μεγαλύτερο επίτευγμα» της Ελλάδας είναι ότι έχουν
εξαναγκάσει τον ελληνικό λαό να μετράει τη δυστυχία του έχοντας για
μονάδα μέτρησης μια…μεταμφίεση του μάρκου!
Το «μεγαλύτερο επίτευγμα» της
Ελλάδας (ω, τι κήρυγμα πατριωτισμού»!) είναι ότι, πλέον, τα μονοπώλια
μετρούν την φοροαποφυγή τους στην Ελλάδα, τις καταθέσεις τους στην
Ελβετία και την εκμετάλλευση του εργάτη στην Ευρώπη, έχοντας για μονάδα
μέτρησης μια... μεταμφίεση του μάρκου.
Πράγματι. Από
αυτή την άποψη, το ευρώ για την ολιγαρχία - και μόνο για την ολιγαρχία –
είναι μεγάλη κατάκτηση. Πράγματι, οι εγγυήσεις του ΣΥΡΙΖΑ ότι η θέση
της Ελλάδας στην ΕΕ «δεν αμφισβητείται», στην ίδια ολιγαρχία
απευθύνονται.
Ακούγοντας τους
ευρω-εκβιαστές δεν είναι δύσκολο να αντιληφθείς πως τα «επιχειρήματά
τους» δεν αξίζουν ούτε μια τρύπια δεκάρα. Κι αν η προπαγάνδα τους
καταφέρνει να «περνάει» και να βαφτίζει το μαύρο άσπρο, είναι για ένα
και μόνο λόγο: Επειδή έχει εξασφαλίσει ότι μέσα από τα καθεστωτικά ΜΜΕ,
με το διαρκές «πες - πες» της ακατάσχετης ευήθειάς της, «κάτι θα
μείνει».
Εντούτοις,
όσο κι αν μονότονα επιμένουν ότι το «ευρώ» είναι ένα τοτέμ όπου οι
Έλληνες πρέπει να προσέρχονται γονυπετείς για να το προσκυνούν και να
του προσφέρουν τα παιδιά τους, όπως ο Αβραάμ τον Ισαάκ, δε μας απαντούν:
Ποιος κερδίζει από
τη σφαγή; Ποιος κέρδισε από την ΕΕ, από τα «Αγορές», από τα Μάαστριχτ; Η
«βασιλεία των Ουρανών» που υπόσχονταν ποιον αφορούσε; Στη λατρεία ποιου
ακριβώς «Θεού» καλούν το λαό να συνεχίσει να παίρνει μέρος ως σφαχτάρι;
Τίνος «Άγιος» είναι, τελικά, το ευρώ;
Η ευρω-προπαγάνδα για
να πνιγεί μέσα στην ίδια της τη ρηχότητα είναι αρκετό να ζυγιστεί και
να μετρηθεί με το ζύγι του καθημερινού ανθρώπου. Εκείνου του ανθρώπου
που πάει στο σούπερ - μάρκετ και στη λαϊκή. Εκείνου του ανθρώπου που δεν
έχει για φάρμακα και πετρέλαιο θέρμανσης.
Ας το αποτυπώσουμε,
λοιπόν, με τον πιο απλό, έως απλουστευτικό και απλοϊκό, τρόπο. Με τον
τρόπο, δηλαδή, που υπαγορεύεται από τη δική τους «βαθύνοια», και με
δεδομένο ότι τα δώδεκα χρόνια που πέρασαν από τότε είναι ελάχιστος
χρόνος για να θολώσει η σκέψη.
Ρωτάμε: Το
ευρώ είναι ή δεν είναι εκείνο το νόμισμα που από το ίδιο βράδυ που μας
το παρουσίασε ο Σημίτης, ό,τι ο εργάτης αγόραζε με 100 δραχμές, το
επόμενο πρωί το αγόραζε με 170 δραχμές;
Το ευρώ είναι
ή δεν είναι εκείνο το νόμισμα που με το που μπήκε στη ζωή του Έλληνα,
ό,τι τη μια στιγμή κόστιζε 200 δραχμές, την ακριβώς επόμενη στιγμή ο
μισθωτός έπρεπε να πληρώσει 340,75 δραχμές για να το ψωνίσει;
Το ευρώ είναι ή δεν είναι εκείνο το νόμισμα που τίναξε την ακρίβεια ακόμα πιο ψηλά;
Το ευρώ είναι ή δεν είναι εκείνο το νόμισμα με το οποίο η Ελλάδα
- κατέρριψε κάθε προηγούμενο ρεκόρ ανεργίας,
- κατέρριψε κάθε προηγούμενο ρεκόρ φτώχειας,
- κατέρριψε, ήδη προ μνημονίου, κάθε προηγούμενο ρεκόρ πραγματικής μείωσης εισοδημάτων,
- κατέρριψε κάθε προηγούμενο ρεκόρ σε «λουκέτα» και «φέσια» στην αγορά,
- κατέρριψε κάθε προηγούμενο ρεκόρ μεταναστευτικής ροής της νεολαίας σε ομαλές συνθήκες,
- κατέρριψε κάθε προηγούμενο ρεκόρ χρεών;
Βέβαια, ισχύει
και η άλλη αλήθεια: Το ευρώ, όντως, είναι εκείνο το νόμισμα με το οποίο
η ελληνική πλουτοκρατία - πατώντας πάνω στον κοινωνικό ερειπιώνα που
αποτελεί την προϋπόθεση για την ενίσχυση της «ανταγωνιστικότητας» των
μονοπωλίων - σημείωσε τη μεγαλύτερη κερδοφορία στην ιστορία της!
Το ευρώ είναι
το νόμισμα με το οποίο οι τράπεζες έφτασαν να κατέχουν ενεργητικό 3 (!)
φορές πάνω από όλο το ΑΕΠ της χώρας με αποτέλεσμα οι δικές τους
«φούσκες» να μετατρέπονται σε χρέη για το λαό και σε πλειστηριασμούς για
τα σπίτια του λαού. Να, επομένως, από πού η απορρέει η λατρεία τους για
το ευρώ, την ΕΕ, την Ευρωζώνη ΟΝΕ...
Αυτό είναι
το ευρώ «τους». Μέσο νομισματικής καταγραφής του θησαυρισμού των λίγων
και της αποστέρησης των πολλών. Αυτό ήταν, είναι και θα είναι και κάθε
νόμισμα – από το δολάριο και τη δραχμή μέχρι τα αρχαίες μνες αι τα
τάλαντα - στο σύστημα της εκμετάλλευσης και της ταξικής ανισότητας.
Να λοιπόν γιατί
το ερώτημα δεν είναι σε ποιο νόμισμα θα μετρούν τη χλιδή τους οι
κεφαλαιοκράτες - και σε ποιο νόμισμα θα μετρούν την ανέχειά τους οι
προλετάριοι, οι άνεργοι, εξαθλιωμένοι.
Το ερώτημα δεν είναι σε ποιο νόμισμα οι μεν δουλοκτήτες θα μετράνε τα περισσεύματά τους, οι δε είλωτες το υστέρημά τους.
Το ερώτημα δεν
είναι σε ποιο νόμισμα θα μετρούν οι πολυεθνικές την υπεραξία που
σφετερίζονται και σε ποιο νόμισμα οι εργάτες και οι άνεργοι την
υποτίμηση της ζωής τους και τον εξανδραποδισμό της ύπαρξής τους.
Το δίλημμα είναι αν
ο λαός θα διατηρήσει ζωντανές τις δυνάμεις που απαιτούνται ώστε να τους
«σαρώσει» θέτοντας στην υπηρεσία του την οικονομία (συνεπώς και το
νόμισμα). Αν δηλαδή θα γίνει εκείνος πολιτικά κυρίαρχος αποτινάσσοντας
από το σβέρκο του τις πολιτικές βδέλλες. Η’ αν θα «παραδοθεί» και θα
αφεθεί να τον απομυζούν μέχρι τελευταίας «ευρωδεκάρας» εκείνοι που δεν
δίνουν για τη ζωή του «πεντάρα τσακιστή».
.jpg)
