Ο ΧΡΗΣΤΟΣ
ΑΞΙΑ
ΓΕΡΟΣ ΤΟΥ ΜΟΡΙΑ
Κυριακή 31 Οκτωβρίου 2010
Δελτίο Τύπου (31-10-2010): Κεντρική Ομιλία του Υποψηφίου Δημάρχου Νίκου Πανταζή
Ο ανεξάρτητος συνδυασμός «ΧΑΛΑΝΔΡΙ - ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ» θα κορυφώσει τη προεκλογική του επικοινωνία με τους δημότες του Χαλανδρίου, με την Κεντρική Ομιλία του Υποψηφίου Δημάρχου Νίκου Πανταζή, η οποία θα πραγματοποιηθεί στην κεντρική πλατεία του Δήμου μας την Τετάρτη 3 Νοεμβρίου και ώρα 19:00. Θα επακολουθήσει μάλιστα συναυλία για την νεολαία με τον πολύ γνωστό καλλιτέχνη τραγουδιστή της hip hop «Τακι Τσαν».
Καλούμε όλους τους δημότες να δώσουν με την παρουσία τους το μήνυμα, ότι κάτι αλλάζει στη πόλη μας. Εμείς οι δημότες παίρνουμε στα χέρια μας το μέλλον της πόλης μας.
- Γιατί μας έχει κουράσει το παρελθόν και οι πρακτικές του.
- Γιατί μας έχουν κουράσει τα μεγάλα λόγια.
- Γιατί εμείς οι Χαλανδραίοι αξίζουμε μια καλύτερη Διοίκηση. Με ρεαλισμό, στόχους και όραμα.
Μια Α Ν Ε Ξ Α Ρ Τ Η Τ Η Διοίκηση που να έχει προτεραιότητα το Χαλάνδρι.
Χαλάνδρι 31, Οκτωβρίου 2010
Υπεύθυνος Γραφείου Τύπου
Νικόλαος Σιαπέρας
Δελτίο Τύπου: 31-10-2010
Το Κάτω Χαλάνδρι γέμισε μουσική και αυτοδιοικητικές προτάσεις.
Για άλλη μια φορά, η εκδήλωση που διοργάνωσε ο ανεξάρτητος συνδυασμός «ΧΑΛΑΝΔΡΙ - ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ» έδωσε στους κατοίκους του Κάτω Χαλανδρίου το στίγμα της διαφορετικής προσέγγισης και προεκλογικής επικοινωνίας που έχει επιλέξει ο συνδυασμός μας. Στιγμές κεφιού, αλλά και πολιτικού προβληματισμού, έζησαν τη Δευτέρα 25 Οκτωβρίου 2010 οι κάτοικοι Κάτω Χαλανδρίου στον Αθλητικό Χώρο «Μ. Παπαδάκης» στην οδό Σαρανταπόρου, που συγκεντρώθηκαν για να παρακολουθήσουν την εκδήλωση που διοργάνωσε ο ανεξάρτητος συνδυασμός «ΧΑΛΑΝΔΡΙ - ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ».
Για μια ακόμα φορά, η εθελοντική προσφορά του κ. Τσελέντη, των μουσικών και του συγκροτήματος των φοιτητών που χόρεψαν αφιλοκερδώς, ήταν ανεκτίμητη.
Χαλάνδρι 31, Οκτωβρίου 2010
Υπεύθυνος Γραφείου Τύπου
Νικόλαος Σιαπέρας
ΚΑΙ 2: ΑΦΙΕΡΩΝΟΥΜΕ ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΤΟΥ 2ου ΑΛΜΠΟΥΜ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΙΤΛΟ "ΚΡΙΣΗ, ΠΟΙΑ ΚΡΙΣΗ;"
Σε όσους θέλουν να ψηφίσετε την επόμενη Κυριακή με κριτήρια το fitness, το ποδήλατο, το κανόε καγιάκ, το γυναικείο ζήτημα στον μεσοπόλεμο, την δίκοπο άνευ πηδαλιούχου, την προστασία του τυφλοπόντικα και την απαγόρευση του καπνίσματος ώστε να πεθάνουμε από την πείνα, το άγχος της επιβίωσης, την υποχρηματοδότηση των πολιτικών υγείας, την διάλυση του κοινωνικού κράτους ... υγιέστατοι!
CRISIS? WHAT CRISIS?
Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΕΙΝΑΙ SUPERTRAMP ΓΙΑ ΔΥΟ ΛΟΓΟΥΣ: 1. ΑΦΙΕΡΩΝΟΥΜΕ ΤΟ LOGICAL SONG ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΑΚΟΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΧΟΜΕΝΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΝΑ "ΒΓΟΥΝ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ ΤΟΥΣ.
When I was young, it seemed that life was so wonderful,
a miracle, oh it was beautiful, magical.
And all the birds in the trees, well they'd be singing so happily,
oh joyfully, oh playfully watching me.
But then they sent me away to teach me how to be sensible,
logical, oh responsible, practical.
And then they showed me a world where I could be so dependable,
oh clinical, oh intellectual, cynical.
There are times when all the world's asleep,
the questions run too deep
for such a simple man.
Won't you please, please tell me what we've learned
I know it sounds absurd
but please tell me who I am
I said now watch what you say they'll be calling you a radical,
a liberal, oh fanatical, criminal.
Won't you sign up your name, we'd like to feel you're
acceptable, respectable, oh presentable, a vegetable!
Oh Take it take it yeah!
But at night, when all the world's asleep,
the questions run so deep
for such a simple man.
Won't you please, please tell me what we've learned
I know it sounds absurd
but please tell me who I am,
Who I am x 3 !!!
Who knows who's so logical.
a miracle, oh it was beautiful, magical.
And all the birds in the trees, well they'd be singing so happily,
oh joyfully, oh playfully watching me.
But then they sent me away to teach me how to be sensible,
logical, oh responsible, practical.
And then they showed me a world where I could be so dependable,
oh clinical, oh intellectual, cynical.
There are times when all the world's asleep,
the questions run too deep
for such a simple man.
Won't you please, please tell me what we've learned
I know it sounds absurd
but please tell me who I am
I said now watch what you say they'll be calling you a radical,
a liberal, oh fanatical, criminal.
Won't you sign up your name, we'd like to feel you're
acceptable, respectable, oh presentable, a vegetable!
Oh Take it take it yeah!
But at night, when all the world's asleep,
the questions run so deep
for such a simple man.
Won't you please, please tell me what we've learned
I know it sounds absurd
but please tell me who I am,
Who I am x 3 !!!
Who knows who's so logical.
Σάββατο 30 Οκτωβρίου 2010
Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ
Του Βασιλείου Ν. Θεοδώρου, Ψυχολόγου – Ψυχοθεραπευτή ΣυμπεριφοράςΣχόλιο
Στα σοβαρά: Η απώλεια της μνήμης είναι ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα που παρουσιάζεται σε διαφορετικές εικόνες ασθενών. Όσοι ζουν ή έζησαν με ηλικιωμένους που έχουν γεροντική άνοια κατανοούν βιωματικά το μέγεθος του προβλήματος!
Στα αστεία: Για ενημέρωση σε όσους μέμφονται τους ψηφοφόρους ότι ξεχνούν ποιοι φταίνε για τα δεινά τους και τους ξαναψηφίζουν!
Άρθρο
Ήδη από την αρχαιότητα οι άνθρωποι ασχολούνταν με την κατανόηση της μνήμης. Ο Πλάτωνας μιλούσε για την ανάμνηση, ως το βασικό συστατικό της γνώσης, ενώ ο όρος μνήμη αποδίδεται στον Αριστοτέλη. Η πειραματική μελέτη της μνήμης ξεκίνησε το 19ο αιώνα από τον Εμπινγχάους και συνεχίστηκε αργότερα από τους Παβλώφ Θορντάϊκ κ.α. Ο Παβλώφ μάλιστα απόδειξε πρώτος τη σχέση νευρικού συστήματος και μνήμης, ενώ η λεγόμενη συμπεριφοριστική ψυχολογία πραγματοποίησε σημαντικότατες έρευνες και συνέδεσε τη μάθηση με τη μνήμη.
Η μνήμη είναι μια σύνθετη λειτουργία του νευρικού μας συστήματος που χαρακτηρίζεται από την ικανότητα να αποτυπώνει την πραγματικότητα και συγχρόνως να την αποθηκεύει και να την επαναφέρει. Η επαναφορά αυτή έχει ως σκοπό την αναγνώριση ή αναπαραγωγή πρόσωπων, πραγμάτων και καταστάσεων. Η μνήμη δεν αφορά μόνο γνώσεις και γεγονότα, αλλά και επιθυμίες, συναισθήματα και σχέδια για το μέλλον. Σχετίζεται με την περιοχή του εγκεφάλου που ονομάζεται ιππόκαμπος και λειτουργεί μέσω συνάψεων, δηλαδή συνδέσεων των νευρικών κυττάρων του εγκεφάλου.
Η μνήμη αποτελεί μια βιολογική βάση της εξέλιξης ανθρώπων και των ζώων. Στον άνθρωπο η ικανότητα αυτή βρίσκεται στο υψηλότερο επίπεδο και αποτελεί προϋπόθεση για τη μάθηση, δηλαδή την απόκτηση νέων γνώσεων, ικανοτήτων και δεξιοτήτων ή τέλος εμπειριών που αλλάζουν τη συμπεριφορά του. Η σχέση μνήμης και μάθησης επομένως είναι ότι η μάθηση είναι η εγγραφή της μνήμης και η μνήμη η διατήρηση της μάθησης.
Για λόγους κατανόησης διαχωρίζουμε τέσσερα είδη μνήμης: 1) την έκδηλη, τη συνειδητή μνήμη γεγονότων, αντικειμένων και γνώσεων, 2) την άδηλη, τη μνήμη των επίκτητων δεξιοτήτων (π.χ. οδήγηση) 3) την εργαζόμενη μνήμη που αποθηκεύει πληροφορίες που θα βοηθήσουν στη διεκπεραίωση των καθημερινών δραστηριοτήτων 4) τη βραχυπρόθεσμη, όπου αποτυπώνονται πληροφορίες για σύντομο χρονικό διάστημα (το πολύ για ένα λεπτό). Οι παραπάνω μορφές της μνήμης συνεργάζονται στενά. Το να θυμόμαστε για παράδειγμα τα ραντεβού μας, τα γενέθλια των φίλων ή για να μάθουμε να οδηγούμε απαιτεί συμμετοχή της άδηλης, έκδηλης και εργαζόμενης μνήμης.
Επίσης υφίσταται μια ακόμα μορφή μνήμης, η μακροπρόθεσμη, στην οποία διατηρείται για μέρες ή περισσότερο, μεγάλος όγκος πληροφοριών.
Η καλή μνήμη, με την έννοια της ανάκλησης των όσων έχουμε μάθει, εξαρτάται από ατομικούς παράγοντες (ηλικία, νοημοσύνη, κίνητρα, ενεργητικότητα και ρυθμός μάθησης, εμπειρίες) και από περιβαλλοντικές συνθήκες (θόρυβος, θερμοκρασία κ.α.). Επίσης σχετίζεται με την ψυχοφυσιολογική κατάσταση του ατόμου (πείνα, δίψα, κόπωση, διέγερση κ.α.) και τέλος με τον τρόπο μάθησης της προς ανάκληση πληροφορίας (επαναλήψεις, εποπτικά μέσα, τρόπος απομνημόνευσης κ.α.).
Η λήθη είναι μια διεργασία που σχετίζεται με τη μνήμη. Με την πάροδο του χρόνου χρειάζεται να απαλλασσόμαστε από κάποιες πληροφορίες ή εμπειρίες και το να ξεχνάμε είναι ένας φυσιολογικός τρόπος γι αυτό. Οι άχρηστες πληροφορίες ατροφούν όπως οι μυς του σώματος που δεν γυμνάζονται. Η διαδικασία αυτή επιτυγχάνεται είτε με τη σταδιακή απώλεια των άχρηστων πληροφοριών και εμπειριών, είτε με την αντικατάσταση από νέες.
Γίνεται κατανοητό ότι χωρίς μνήμη ένας άνθρωπος θα ήταν αδύνατο να κατανοήσει τον εαυτό του, το περιβάλλον και να οργανώσει τις δραστηριότητές του.
Επειδή ο άνθρωπος διαθέτει ένα σύνολο δυναμικών ψυχικών λειτουργιών, πολλές φορές η μνήμη επηρεάζεται και άλλες λειτουργίες, που μπορεί να την αλλοιώσουν. Κλασσικό παράδειγμα είναι οι δικαστικοί μάρτυρες που προσθέτουν στη διήγησή τους κομμάτια που φαντάζονται ή που αποτελούν τη δική τους οπτική στην αφήγηση των γεγονότων. Επίσης είναι γνωστές πολλές επιστημονικές έρευνες που επιβεβαιώνουν τη δημιουργία, μέσω ψυχολογικών μηχανισμών, αληθοφανών αλλά ψευδών αναμνήσεων.
Κάποιες φορές όμως και η μνήμη λανθάνει. Όλοι μας έχουμε κάνει κάτι παράλογο π.χ. να βάλουμε τα κλειδιά στο ψυγείο και απορούμε με τον εαυτό μας. Το γεγονός αυτό μπορεί να οφείλεται σε αφηρημάδα, αλλά μπορεί να αποτελεί ένα λάθος ταξινόμησης της μνήμης μας. Επίσης κακή συγκέντρωση, βιασύνη, αδιαφορία, θυμός, άγχος, μελαγχολία κ.α. μπορεί να δυσχεραίνουν τη μνήμη.
Πολλοί άνθρωποι θεωρούν ότι δεν έχουν καλή μνήμη και επανελέγχουν αλλεπάλληλα τις πράξεις τους (κλείδωμα, θερμοσίφωνο κ.λ.π.). Όταν αυτό συμβαίνει σε υπερβολικό βαθμό πιθανόν να οφείλεται σε προβλήματα άγχους και όχι στη μνήμη.
Η μνήμη αποτελεί μια βιολογική βάση της εξέλιξης ανθρώπων και των ζώων. Στον άνθρωπο η ικανότητα αυτή βρίσκεται στο υψηλότερο επίπεδο και αποτελεί προϋπόθεση για τη μάθηση, δηλαδή την απόκτηση νέων γνώσεων, ικανοτήτων και δεξιοτήτων ή τέλος εμπειριών που αλλάζουν τη συμπεριφορά του. Η σχέση μνήμης και μάθησης επομένως είναι ότι η μάθηση είναι η εγγραφή της μνήμης και η μνήμη η διατήρηση της μάθησης.
Για λόγους κατανόησης διαχωρίζουμε τέσσερα είδη μνήμης: 1) την έκδηλη, τη συνειδητή μνήμη γεγονότων, αντικειμένων και γνώσεων, 2) την άδηλη, τη μνήμη των επίκτητων δεξιοτήτων (π.χ. οδήγηση) 3) την εργαζόμενη μνήμη που αποθηκεύει πληροφορίες που θα βοηθήσουν στη διεκπεραίωση των καθημερινών δραστηριοτήτων 4) τη βραχυπρόθεσμη, όπου αποτυπώνονται πληροφορίες για σύντομο χρονικό διάστημα (το πολύ για ένα λεπτό). Οι παραπάνω μορφές της μνήμης συνεργάζονται στενά. Το να θυμόμαστε για παράδειγμα τα ραντεβού μας, τα γενέθλια των φίλων ή για να μάθουμε να οδηγούμε απαιτεί συμμετοχή της άδηλης, έκδηλης και εργαζόμενης μνήμης.
Επίσης υφίσταται μια ακόμα μορφή μνήμης, η μακροπρόθεσμη, στην οποία διατηρείται για μέρες ή περισσότερο, μεγάλος όγκος πληροφοριών.
Η καλή μνήμη, με την έννοια της ανάκλησης των όσων έχουμε μάθει, εξαρτάται από ατομικούς παράγοντες (ηλικία, νοημοσύνη, κίνητρα, ενεργητικότητα και ρυθμός μάθησης, εμπειρίες) και από περιβαλλοντικές συνθήκες (θόρυβος, θερμοκρασία κ.α.). Επίσης σχετίζεται με την ψυχοφυσιολογική κατάσταση του ατόμου (πείνα, δίψα, κόπωση, διέγερση κ.α.) και τέλος με τον τρόπο μάθησης της προς ανάκληση πληροφορίας (επαναλήψεις, εποπτικά μέσα, τρόπος απομνημόνευσης κ.α.).
Η λήθη είναι μια διεργασία που σχετίζεται με τη μνήμη. Με την πάροδο του χρόνου χρειάζεται να απαλλασσόμαστε από κάποιες πληροφορίες ή εμπειρίες και το να ξεχνάμε είναι ένας φυσιολογικός τρόπος γι αυτό. Οι άχρηστες πληροφορίες ατροφούν όπως οι μυς του σώματος που δεν γυμνάζονται. Η διαδικασία αυτή επιτυγχάνεται είτε με τη σταδιακή απώλεια των άχρηστων πληροφοριών και εμπειριών, είτε με την αντικατάσταση από νέες.
Γίνεται κατανοητό ότι χωρίς μνήμη ένας άνθρωπος θα ήταν αδύνατο να κατανοήσει τον εαυτό του, το περιβάλλον και να οργανώσει τις δραστηριότητές του.
Επειδή ο άνθρωπος διαθέτει ένα σύνολο δυναμικών ψυχικών λειτουργιών, πολλές φορές η μνήμη επηρεάζεται και άλλες λειτουργίες, που μπορεί να την αλλοιώσουν. Κλασσικό παράδειγμα είναι οι δικαστικοί μάρτυρες που προσθέτουν στη διήγησή τους κομμάτια που φαντάζονται ή που αποτελούν τη δική τους οπτική στην αφήγηση των γεγονότων. Επίσης είναι γνωστές πολλές επιστημονικές έρευνες που επιβεβαιώνουν τη δημιουργία, μέσω ψυχολογικών μηχανισμών, αληθοφανών αλλά ψευδών αναμνήσεων.
Κάποιες φορές όμως και η μνήμη λανθάνει. Όλοι μας έχουμε κάνει κάτι παράλογο π.χ. να βάλουμε τα κλειδιά στο ψυγείο και απορούμε με τον εαυτό μας. Το γεγονός αυτό μπορεί να οφείλεται σε αφηρημάδα, αλλά μπορεί να αποτελεί ένα λάθος ταξινόμησης της μνήμης μας. Επίσης κακή συγκέντρωση, βιασύνη, αδιαφορία, θυμός, άγχος, μελαγχολία κ.α. μπορεί να δυσχεραίνουν τη μνήμη.
Πολλοί άνθρωποι θεωρούν ότι δεν έχουν καλή μνήμη και επανελέγχουν αλλεπάλληλα τις πράξεις τους (κλείδωμα, θερμοσίφωνο κ.λ.π.). Όταν αυτό συμβαίνει σε υπερβολικό βαθμό πιθανόν να οφείλεται σε προβλήματα άγχους και όχι στη μνήμη.
Tο παρόν άρθρο έχει δημοσιευτεί στην εφημερίδα ο Πολίτης
ΧΑΛΑΝΔΡΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ :Απάντηση στο Ερωτηματολόγιο της ανοικτής συνέλευσης “ΠΟΔΗΛΑΤΕΣ”ως προς τη χρήση του ποδηλάτου στην πόλη
1. Ποιά είναι η άποψη του Συνδυασμού σας για τις ήπιες μορφές μετακίνησης (περπάτημα, ποδήλατο, ΜΜΜ);
Η ζωή και η μετακίνηση στην πόλη, η άνεση με την οποία ο πολίτης μετακινείται στην καθημερινότητά και στην πόλη του, είναι δείγμα πολιτισμού. Σίγουρα δεν μπορούμε να συνεχίσουμε τη χρήση του αυτοκινήτου με την ίδια ένταση. Απλώς, δεν θα μπορούμε να μετακινηθούμε, αυτό άλλωστε δείχνουν και όλες οι συγκοινωνιακές μελέτες. Συνειδητή πολιτική μας επιλογή, αλλά και αναγκαιότητα για την πόλη μας, είναι η δημιουργία κινήτρων για μετακίνηση στην πόλη χωρίς Ι.Χ.Ε. Δηλαδή, περπάτημα, ποδήλατο και Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Για να πετύχουμε όμως την αποθάρρυνση της χρήσης του αυτοκινήτου πρέπει να δημιουργήσουμε τις υποδομές και τα δίκτυα εκείνα που επιτρέπουν στους πολίτες να κινηθούν εναλλακτικά και οικολογικά. Για λόγους περιβαλλοντικούς, για λόγους άθλησης, αλλά και για λόγους καλύτερης εξυπηρέτησης, θεωρούμε ότι οι ήπιες μορφές μετακίνησης πρέπει να αποτελούν προτεραιότητα για την επόμενη Διοίκηση του Δήμου.
Αυτό μπορούμε να πετύχουμε με ένα πλέγμα δράσεων και δημιουργία δικτύων ΜΜΜ που θα συνδέει τη Δημοτική Συγκοινωνία με τον ΟΑΣΑ, καθώς και με τα Μέσα Σταθερής Τροχιάς, από και προς το κέντρο της πόλης, αλλά και από τις γειτονιές. Έχει αποδειχτεί ότι όταν ο πολίτης έχει αξιόπιστη εναλλακτική λύση δεν θα προτιμήσει το Ι.Χ.Ε.
Πεποίθησή μας είναι ότι την πόλη σου τη ζεις όταν την περπατάς. Στην Ελλάδα, με τις καλές Μεσογειακές καιρικές συνθήκες θα έπρεπε να μπορούμε να περπατάμε περισσότερο. Όμως, για να μπορεί ο πολίτης να περπατά στην πόλη, πρέπει να μπορεί και να το κάνει. Συνεπώς, πρέπει να προχωρήσουμε σε πεζοδρομήσεις, σε διαπλάτυνση πεζοδρομίων, καθώς και σε αξιόπιστα δίκτυα ΜΜΜ, ώστε να μπορεί ο πολίτης να κινείται άνετα και γρήγορα στην πόλη.
Ως προς το σκέλος της χρήσης του ποδηλάτου θα μου επιτρέψετε να ξεκινήσω με μια προσωπική και ιστορική χροιά την απάντησή μου. Ήμασταν η πρώτη Δημοτική Αρχή που σχεδίασε ποδηλατόδρομο στο Χαλάνδρι. Είναι από τα έργα για τα οποία είμαι προσωπικά περήφανος. Τότε, η χρήση του ποδηλάτου αντικατόπτριζε ένα ελάχιστο ποσοστό στις συνολικές μετακινήσεις. Όμως, με τις δράσεις μας, σιγά – σιγά, το ποδήλατο άρχισε να γίνεται μέρος της ζωής πολλών Χαλανδραίων. Στόχος μας είναι αυτό το ποσοστό να αυξάνεται χρόνο με το χρόνο, ώστε σύντομα να αποτελεί ένα μέσο μεταφοράς όπως τα ΜΜΜ.
2. Θεωρείτε ότι οι δρόμοι του Δήμου παρέχουν την απαιτούμενη ασφάλεια προς τους ποδηλάτες, ο αριθμό των οποίων αυξάνεται διαρκώς;
Όντως, οι ποδηλάτες αυξάνονται ημέρα με την ημέρα. Αυτό είναι ένα εξαιρετικά θετικό δείγμα. Ωστόσο, σίγουρα, η οδική ασφάλεια για τους ποδηλάτες δεν είναι αυτή που θα έπρεπε. Σκοπός μας για την επόμενη ημέρα στη Διοίκηση του Δήμου είναι να κάνουμε τους δρόμους ασφαλείς και φιλικούς προς τους συμπολίτες μας ποδηλάτες. Προτείνουμε, καταρχάς, και οδική σήμανση για τα ποδήλατα, ώστε και οι οδηγοί να είναι πιο προσεκτικοί, αλλά ταυτόχρονα να εντάξουμε στην κυκλοφοριακή διαχείριση της πόλης το ποδήλατο. Σταδιακά, πιστεύουμε ότι πρέπει σε κάθε οδική αρτηρία να υπάρχουν ειδικές διαγραμμίσεις για τους ποδηλάτες (ποδηλατόδρομοι), ώστε να κινούνται με ασφάλεια στην πόλη.
3. Ποιός είναι ο στόχος για το ποσοστό χρήσης του ποδηλάτου στο Δήμο και πώς θα τον επιτύχετε;
Το ποσοστό χρήσης του ποδηλάτου στο Δήμο Χαλανδρίου αυξάνεται σταδιακά. Εντούτοις, είναι ακόμα μικρό σε σχέση με το ποσοστό της χρήσης του αυτοκινήτου και των ΜΜΜ. Στόχος μας είναι να αυξήσουμε το ποσοστό χρήσης του ποδηλάτου όχι ως εναλλακτικό μέσο μετακίνησης στην πόλη, αλλά ως ένα από τα μέσα μετακίνησης. Σκοπός μας είναι να ενταχθεί σε τέτοιο βαθμό στην κουλτούρα της μετακίνησης, ώστε να ανταγωνίζεται τη χρήση των άλλων μέσων μεταφοράς.
Ο τρόπος με τον οποίο θα πετύχουμε την αύξηση της χρήσης είναι η σταδιακή ένταξη του ποδηλάτου στην κουλτούρα των μετακίνησεων με τα μαθητικά εκπαιδευτικά προγράμματα που σας αναλύω παρακάτω, αλλά, κυρίως, με την αύξηση των ειδικών λωρίδων και διαγραμμίσεων για τους ποδηλάτες στους οδικούς άξονες της πόλης.
4. Προτίθεσθε να αφαιρέσετε οδικό χώρο από το αυτοκίνητο για την κατασκευή δικτύου ποδηλατοδρόμων και άλλων υποδομών για το ποδήλατο;
Αναμφίβολα ναι. Η μετακίνηση με το αυτοκίνητο είναι μια συνήθεια, που όπως όλες, μπορεί να αλλάξει, αρκεί να υπάρχει η εναλλακτική λύση. Ο όγκος των αυτοκινήτων είναι, εξάλλου, τόσο μεγάλος, ώστε είναι πολύ δύσκολο να παρέμβουμε στη διαχείριση της κυκλοφορίας με αισθητό αποτέλεσμα για τους οδηγούς αυτοκινήτων. Βέβαια, το αυτοκίνητο είναι στη ζωή μας, δεν μπορούμε να καταργήσουμε τη χρήση του, ωστόσο, πλάι στους δρόμους, βάζουμε τους ποδηλατόδρομους και προσφέρουμε την εναλλακτική λύση, την οικολογική και περιβαλλοντική λύση, τη λύση της άθλησης στις μετακινήσεις μας.
5. Δεσμεύεσθε ότι σε κάθε νέο οδικό έργο θα πρέπει να προβλέπεται και λωρίδα ποδηλάτου;
Απολύτως και χωρίς συζήτηση. Κάθε νέο οδικό έργο πρέπει να προβλέπει τη δυνατότητα ασφαλούς χρήσης ποδηλάτου, άνετα πεζοδρόμια για περπάτημα, καθώς βέβαια και να εξασφαλίζει την προσβασιμότητα για τα άτομα με κινητικές δυσκολίες.
6. Σε ποιές άλλες δράσεις θα προβείτε για την προώθηση του ποδηλάτου; (π.χ. προγράμματα στα σχολεία, διάθεση δημοτικών ποδηλάτων, κ.λπ)
Η κουλτούρα της μετακίνησης στην πόλη μπορεί να αλλάξει και να γίνει φιλική προς το ποδήλατο. Γνωρίζουμε, όμως, ότι αυτό δε μπορεί να γίνει από τη μιά ημέρα στην άλλη. Όπως είχαμε πρωτοξεκινήσει τα πάρκα κυκλοφοριακής αγωγής, έτσι θα συνεχίσουμε προωθώντας τη χρήση του ποδηλάτου στην πόλη. Τα εκπαιδευτικά προγράμματα στο σχολείο, σε συνδυασμό με το πάρκο κυκλοφοριακής αγωγής, εξοικειώνει τους μικρούς πολίτες του Χαλανδρίου με το ποδήλατο και τους κάνει καλύτερους και πιο προσεκτικούς οδηγούς αυτοκινήτου. Ταυτόχρονα, αλλάζουμε τη νοοτροπία του Ι.Χ.Ε. και μαθαίνουμε τους μικρούς μας συμπολίτες πώς θα μετακινούνται άνετα, γρήγορα, κυρίως, όμως, ευχάριστα, αλλά και οικολογικά στην πόλη μας, το Χαλάνδρι.
Μακροπρόθεσμος στόχος, όπως σας έχω αναφέρει, είναι το ποδήλατο να αποτελεί μία από τις βασικές δυνατότητες μετακίνησης στην πόλη. Ωστόσο, ένας από τους τρόπους για να το πετύχουμε αυτό είναι η διάθεση δημοτικών ποδηλάτων για τις μετακινήσεις, ειδικά των νέων συμπολιτών μας, λαμβάνοντας υπ’ όψιν και τις βίαιες οικονομικές συνθήκες που πλήττουν όλους μας. Το μέτρο αυτό έχει εφαρμοστεί με επιτυχία σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις, η τεχνογνωσία υπάρχει, τα αποτελέσματα είναι πολύ ενθαρρυντικά, συνεπώς προχωράμε και στην υλοποίηση αυτού του μέτρου. Στόχος μας είναι τα δημοτικά ποδήλατα να διατίθενται στο κέντρο της πόλης, αλλά και στους σταθμούς των ΜΜΜ, ειδικά στο Μετρό, αλλά και σε επιλεγμένες, πολυπληθείς στάσεις λεωφορείων.
Κώστας Παττακός
Υπ. Δήμαρχος Χαλανδρίου
Χαλάνδρι για τους Πολίτες
Παρασκευή 29 Οκτωβρίου 2010
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΠΑΙΔΙΚΟΙ & ΒΡΕΦΟΝΗΠΙΑΚΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ ΔΗΜΟΥ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ
Χαλάνδρι, 29 Οκτωβρίου 2010
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΠΑΙΔΙΚΟΙ & ΒΡΕΦΟΝΗΠΙΑΚΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ ΔΗΜΟΥ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ
Η Ημερίδα με θέμα «Ας στήσουμε γέφυρες για την καλύτερη κατανόηση και αντιμετώπιση της συμπεριφοράς των παιδιών μας» που ήταν προγραμματισμένη να πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 1 Νοεμβρίου και ώρα 18:00 στο Κέντρο Νεότητας αναβάλλεται. Η νέα ημέρα και ώρα θα ανακοινωθεί προσεχώς.
Ο λόγος που μας οδήγησε στην απόφαση της προσωρινής ματαίωσης είναι οι απειλές που δεχτήκαμε, με φτηνές δικαιολογίες, ότι η συγκεκριμένη ημερίδα εντάσσεται στο πλαίσιο της προεκλογικής περιόδου.
Εμείς έχοντας απόλυτη συναίσθηση των γεγονότων και με το αίσθημα ευθύνης που μας διακρίνει απέναντι στους γονείς, μα κυρίως στα παιδιά, αποφασίσαμε την αναβολή για να μην υπάρξει περαιτέρω ένταση την οποία θα ήθελαν να χρησιμοποιήσουν τεχνηέντως οι γνωστοί- άγνωστοι που σκέφτονται την … αντίσταση για την αντίσταση.
Άλλωστε εμείς πιστεύουμε ότι το τελευταίο πράγμα που ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή, εν μέσω δύσκολων οικονομικών συγκυριών, τους γονείς και τα παιδιά, είναι οι εκλογές.
Με εκτίμηση
Η πρόεδρος του Νομικού Προσώπου
Κωνσταντίνα Παπαναστασίου – Αποσκίτη
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΠΑΙΔΙΚΟΙ & ΒΡΕΦΟΝΗΠΙΑΚΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ ΔΗΜΟΥ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ
Η Ημερίδα με θέμα «Ας στήσουμε γέφυρες για την καλύτερη κατανόηση και αντιμετώπιση της συμπεριφοράς των παιδιών μας» που ήταν προγραμματισμένη να πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 1 Νοεμβρίου και ώρα 18:00 στο Κέντρο Νεότητας αναβάλλεται. Η νέα ημέρα και ώρα θα ανακοινωθεί προσεχώς.
Ο λόγος που μας οδήγησε στην απόφαση της προσωρινής ματαίωσης είναι οι απειλές που δεχτήκαμε, με φτηνές δικαιολογίες, ότι η συγκεκριμένη ημερίδα εντάσσεται στο πλαίσιο της προεκλογικής περιόδου.
Εμείς έχοντας απόλυτη συναίσθηση των γεγονότων και με το αίσθημα ευθύνης που μας διακρίνει απέναντι στους γονείς, μα κυρίως στα παιδιά, αποφασίσαμε την αναβολή για να μην υπάρξει περαιτέρω ένταση την οποία θα ήθελαν να χρησιμοποιήσουν τεχνηέντως οι γνωστοί- άγνωστοι που σκέφτονται την … αντίσταση για την αντίσταση.
Άλλωστε εμείς πιστεύουμε ότι το τελευταίο πράγμα που ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή, εν μέσω δύσκολων οικονομικών συγκυριών, τους γονείς και τα παιδιά, είναι οι εκλογές.
Με εκτίμηση
Η πρόεδρος του Νομικού Προσώπου
Κωνσταντίνα Παπαναστασίου – Αποσκίτη
ΔΗΜΟΣ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ - Η ΧΘΕΣΙΝΗ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΑ ΦΟΡΤΙΣΜΕΝΟ ΚΥΚΝΕΙΟ ΑΣΜΑ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗ ΖΑΦΕΙΡΟΠΟΥΛΟΥ ΩΣ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ!
Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και κάθε επισημότητα , αλλά και με συναίσθηση των δύσκολων στιγμών που περνούν όλοι οι Έλληνες λόγω της οικονομικής κρίσης και των αντιλαϊκών μέτρων του Δ.Ν.Τ., ολοκληρώθηκαν και εφέτος οι εορταστικές εκδηλώσεις του δήμου Χαλανδρίου για την εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940. Οι εορταστικές εκδηλώσεις κορυφώθηκαν με την καθιερωμένη παρέλαση των σχολείων της πόλης μας στην πλήρως ανακατασκευασμένη Κεντρική πλατεία του Χαλανδρίου (πλατεία Αγίου Νικολάου), αλλά και αθλητικών και εξωραϊστικών συλλόγων. Ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου και μετά το τέλος της δοξολογίας ο δήμαρχος Χαλανδρίου εκφώνησε τον πανηγυρικό της ημέρας μπροστά στο ηρώο, συνδέοντας τα ιστορικά γεγονότα με την πραγματικά κρίσιμη –πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά, περίοδο που διανύουμε:
“Σεβαστοί Πατέρες, Επίσημοι προσκεκλημένοι, Κυρίες και Κύριοι συνάδελφοι, Εκπαιδευτικοί, μαθητές, γονείς, Κυρίες και Κύριοι, Σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές που διανύει η πατρίδα μας, είναι δύσκολο να επιλέξει κανείς εάν πρέπει να αρκεστεί σε μία απλή καταγραφή ιστορικών και πράγματι ένδοξων στιγμών, ή είναι προτιμότερο να αποτολμήσει να προσπαθήσει να συνδέσει τα ιστορικά γεγονότα με το χαρακτήρα των ανθρώπων και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έλαβαν χώρα, συσχετίζοντάς τα με το σήμερα και τους ανθρώπους του, άσχετα αν τα γεγονότα δεν είναι τα ίδια και δεν υπάρχουν οι ίδιες συνθήκες. Αναγκαίο, όμως, είναι να προσπαθούμε μέσα από αυτές τις διαδικασίες να αναδεικνύουμε συμπεριφορές που δημιουργούν μηνύματα για το σήμερα. Και ένα από αυτά που πρέπει να κάνουμε είναι να ερμηνεύσουμε το «ΟΧΙ» όχι απλά ως μία ιστορική δήλωση και πράξη αλλά ως μία εκτυφλωτική έκρηξη της συμπιεσμένης ενέργειας του ελληνικού λαού. Και η χρονική συγκυρία με τη γενικότερη πολιτική κατάσταση και τα κοινωνικά προβλήματα, μέσα από μία ωμή καταπίεση, είχαν ακυρώσει για κάμποσο καιρό την κοινωνική δυναμική, η οποία κοινωνική δυναμική δημιουργήθηκε και μετατράπηκε σε αντίδραση με πρωτοφανή σφοδρότητα, που έμοιαζε σαν να άνοιξε απότομα μία βαλβίδα και εκτινάχθηκε προς τη μία μεριά των εισβολέων μία θέληση, η οποία έως τότε χαραμιζόταν σε εσωτερικές τριβές. Γιατί η κοινωνία, όταν αντιμετωπίζει προβλήματα, δεν μπορεί να επιφέρει αυτό που μπορεί η πάσχουσα πατρίδα. Γιατί κινούμενοι οι άνθρωποι μέσα στην κοινωνία, μηχανικά μερικές φορές αποδέχονται το αξίωμα του διαχωρισμού μεταξύ τους με βάση τα πράγματα που κατέχουν, και οτιδήποτε φύγει από την κατοχή του ενός θα περάσει αναπόφευκτα στην κατοχή του άλλου. Πώς λοιπόν, να δωρίσει κάποιος όταν κάθε άλλος μοιάζει καμωμένος απλά για να εισπράττει; Η κοινωνία θυμίζει στο άτομο να είναι συνεπές με τον εγωισμό του, ενώ η πατρίδα του επιτρέπει να ξεχνά αυτή την υποχρέωση. Η πατρίδα τον άνθρωπο τον αγγίζει άμεσα γιατί είναι πιο γενική και πιο πλατιά η έννοιά της από την κοινωνία. Η πατρίδα αποτελεί ιδέα, και η πατρίδα που κινδυνεύει είναι η πηγή που ποτίζει τη ψυχή και το πνεύμα του ατόμου, το οποίο εξυψώνεται από την καθημερινή του λειτουργία και τον εγωισμό του και προχωρά σε πράξεις οι οποίες δεν θα πραγματοποιούνταν σε αντίστοιχες στιγμές της κοινωνικής του δραστηριοποίησης. Φαίνεται πως υπάρχει, κάτω από ορισμένες συνθήκες, κάτι το τόσο βαθύ και σπαρακτικό στην έκκληση της πατρίδας που κινδυνεύει, ώστε να μπορεί να διαπεράσει ακόμα και τον πιο καλά θωρακισμένο εγωισμό. Και τότε είναι που το άτομο μετατρέπεται σε μέρος της ομάδας, κομμάτι του συνόλου που αγωνίζεται για να διατηρηθεί η υπόσταση της πατρίδας και το δικαίωμα της ελευθερίας. Και κάτω από αυτές τις συνθήκες είναι που κάποιος δείχνει πρώτα στον ίδιο του τον εαυτό ποιος είναι πραγματικά, και τι είδους ζωή του αξίζει ενεργοποιώντας ξανά δυνατότητες που στην καθημερινότητά του είχε θάψει μέσα του. Και γενναιότητα είναι ακριβώς αυτή η ανύψωση του «πράττειν» σε όργανο αποκάλυψης τους πραγματικού εαυτού. Και έτσι γράφεται το έπος μέσα από τη διαδικασία αποκάλυψης των πραγματικών μας δυνατοτήτων, την ώρα του κινδύνου. Και ακριβώς εκείνη τη στιγμή είναι που ο ένας παρασύρει τον άλλον, ο τολμηρός παρασύρει τον διστακτικό σε μία διαδικασία διαγωνισμού άμιλλας στην δοτικότητα. Και μέσα στα χιόνια της Πίνδου ξεπλένονταν κηλίδες μίσους που είχαν μείνει από προηγούμενους διχασμούς, και κάθε έφοδος των μαχητών στο σκοτάδι αποτελούσε και ένα βήμα προς μία ενότητα που δεν έπρεπε να είναι γέννημα μόνο των κινδύνων. Και εκείνες τις καρτερικές γυναίκες στα χωριά της Ηπείρου, με τα βαθουλωμένα μάγουλα, με τις βελόνες του πλεξίματος στα ροζιασμένα τους χέρια και τα κουβάρια, το νήμα δίπλα, μπορούμε να τις φανταστούμε να πλέκουν μαζί με τα μάλλινα τα προορισμένα για τους φαντάρους και ένα διαφορετικό μέλλον για τη χώρα μας που δεν θα έπρεπε να ξεφτίζει με τις πρώτες διαφωνίες. Και μέσα στις χαράδρες των βουνών στα ελληνοαλβανικά σύνορα, οι Έλληνες δημιούργησαν σχέσεις μεταξύ τους που έμοιαζαν σαν να μην τις είχαν χρωματίσει οι κοινωνικές διαφορές, σχέσεις βασισμένες σε μία παλιά οικειότητα μέσα στην οποία παραμερίζονταν οι εντάσεις αποκλειστικά γύρω από το ποιοι κατέχουν περισσότερα ή λιγότερα. Γιατί μέσα στις χαράδρες των βουνών, όταν οι σφαίρες σφύριζαν πάνω από το κεφάλι τους, οι σκέψεις που τους διαπερνούσαν ήταν η επιλογή ανάμεσα στην αξιοπρέπεια και την ελευθερία από τη μία μεριά, και την υποταγή και τον ευτελισμό από την άλλη. Και ευρισκόμενοι πάνω στην κόψη ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο, βαπτίζονταν στο θάρρος χωρίς να σκεφτούν το τι θα επακολουθούσε. Γιατί δεν ρίχνεται κανείς στη φωτιά, επειδή έχει σκεφτεί από πριν ότι αυτός είναι ο πιο τελέσφορος τρόπος για να ικανοποιηθεί μία επιθυμία του ή για να επιτευχθεί ένας στόχος. Το θάρρος, όπως έλεγε ο Hegel, ακολουθώντας το Πλάτωνα πάνω σε αυτό, είναι μία αρετή που δεν προκύπτει από προμελέτη σχετικά με την αξία της. Εκείνος που προβαίνει σε τολμηρή κίνηση το κάνει επειδή είναι τέτοιος ώστε να μπορεί να τολμά, ή καλύτερα επειδή ο χαρακτήρας του διαθέτει και μία τέτοια πλευρά. Οι Έλληνες προσέφυγαν στην παρακαταθήκη του θάρρους τους επειδή αυτή βρισκόταν έξω από την καθημερινότητα του κοινωνικού τους βίου, όπου εκεί, όπως άλλωστε γίνεται και στις μέρες μας, καλούνταν διαρκώς ο ένας να κρίνει τον άλλον, ο ένας να μειώνει τον άλλον και να αποδεικνύονται ανεπαρκείς. Άλλωστε, η εμπειρία από την αναμέτρηση ανάμεσα στην αξιοπρέπεια και την υποταγή δεν διαλύεται ποτέ, γιατί λόγω της κρισιμότητά της διαπερνά όλα τα μόρια της συλλογικής ύπαρξης και ως ένα βαθμό καθορίζει εάν ένας λαός θέλει να θυμάται ή να λησμονεί. Όποιος έχει λιποψυχήσει κατά το παρελθόν, έχει τα μάτια στραμμένα στο μέλλον. Όχι από αισιοδοξία, αλλά γιατί είναι ζωτικό γι’ αυτόν να ελπίζει ότι εκείνο που του έλλειψε κάποτε ίσως το βρει αργότερα. Και η αλήθεια είναι ότι χωρίς κουράγιο και ελπίδα η πορεία δεν μπορεί να συνεχιστεί για πολύ. Γι’ αυτό και οι λαοί που στάθηκαν όρθιοι απέναντι σε σοβαρούς κινδύνους, ανακτούν αυτόματα την θύμηση αυτής της στάσης θάρρους ως βοήθημα όταν επανεμφανίζονται νέοι κίνδυνοι. Σε αυτή την κατηγορία εντάσσονται οι Έλληνες. Αυτή είναι η ελληνική περίπτωση, όπου το θάρρος για έναν αγώνα έως εσχάτων, ο πληθυσμός το άντλησε από ένα κοίτασμα στο συλλογικό του βίωμα, όπου εκεί συσσωρεύονταν μνήμες και ιδέες – πειστήρια για το ότι ανέκαθεν η μαχητικότητά του ήταν υψηλή. Μνήμες – πειστήρια από τους 300 του Λεωνίδα, από τους Μαραθωνομάχους, από τους Σαλαμινομάχους, το Βυζάντιο, τους αγώνες του Κολοκοτρώνη και του Καραϊσκάκη και των άλλων οπλαρχηγών του ’21. Επανειλημμένα είχε δώσει μάχες τούτος ο λαός και αυτό το βεβαίωνε η μνήμη του και αυτή η βεβαίωση τον ανέβαζε πάλι στο φυσιολογικό του επίπεδο δραστηριότητας. Και ακριβώς αυτό το «φυσιολογικό» επίπεδο δραστηριότητας του Έλληνα είναι που οδήγησε όλο τον κόσμο να αναγνωρίσει ότι οι ήρωες πολεμούν σαν τους Έλληνες. Και εκεί στα ελληνο-αλβανικά σύνορα με την ιαχή «αέρα» και αργότερα στην Εθνική Αντίσταση δημιουργήθηκαν νέες μνήμες-πειστήρια μαχητικότητας και θάρρους τούτου του λαού. Και παρ’ όλο που στις μέρες μας η πατρίδα μας δεν κινδυνεύει από κάποιους εισβολείς, νομίζω ότι πρέπει να ανακαλύψουμε ξανά αυτό το φυσιολογικό επίπεδο δραστηριότητάς μας. Και δεν χρειάζεται να φωνάξουμε αέρα αλλά «φτάνει πια». Και η μάχη που θα δώσουμε είναι η μάχη για τη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής, είναι η μάχη για την αξιοπρέπειά μας στο σύγχρονο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο γίγνεσθαι, είναι η μάχη να αντιμετωπίσουμε και να περιορίσουμε τον κακό μας εαυτό αρνούμενοι την ευκολία του ευτελισμού των πάντων και της αναξιοπιστίας και αναλαμβάνοντας το βάρος της υπεύθυνης συνεργασίας μέσα από συγκεκριμένους στόχους και ειλικρινή διάλογο, με σεβασμό στην άποψη και την προσωπικότητα του άλλου, μα πάνω απ’ όλα, με σεβασμό στην ιστορία αυτής της πατρίδας. Για να πετύχουμε έτσι τη δικαίωση των αγώνων αυτών που θυσιάστηκαν για να μπορούμε να έχουμε πατρίδα, την οποία δυστυχώς με όσα γίνονται αποδεικνύουμε ότι δεν τη σεβόμαστε και λαός ο οποίος δεν σέβεται και δεν τιμά την πατρίδα και τους αγώνες αυτών που θυσιάστηκαν για αυτήν είναι λαός ο οποίος κινδυνεύει να μην έχει μέλλον. Ας αναλογιστεί, λοιπόν, ο καθένας μας την ευθύνη του και ας μην περιμένει τι θα κάνει η πατρίδα μας γι’ αυτόν αλλά τι θα κάνει ο καθένας μας για την πατρίδα. Τελειώνοντας, θα ήθελα να μου επιτρέψετε να σας ευχαριστήσω όλες και όλους τους πολίτες του Χαλανδρίου αλλά και τους συνεργάτες μου, τους εργαζόμενους του Δήμου, και τα μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου για τη συνεργασία που είχαμε αυτά τα 16 χρόνια παρουσίας μου, είτε ως Δημοτικός Σύμβουλος αλλά ακόμα περισσότερο και ως Δήμαρχος αυτής της πόλης. Θέλω να σας ζητήσω συγνώμη για τυχόν παραλείψεις ή εσφαλμένες επιλογές, αλλά ταυτόχρονα να σας ευχαριστήσω και για τις καλές σας κουβέντες, την υποστήριξη και την εμπιστοσύνη που μου δείξατε όλα αυτά τα χρόνια. Και σας υπόσχομαι ότι από όποιο μετερίζι κι αν βρεθώ θα συνεχίσω να υποστηρίζω την πόλη που γεννήθηκα, μεγάλωσα και μεγαλώνουν τα παιδιά μου. Και εύχομαι από τις επικείμενες εκλογές ο Δήμαρχος που θα βγει να προχωρήσει την πόλη μας ακόμα γρηγορότερα μπροστά και ακόμα ψηλότερα, γιατί της αξίζει.
Σας ευχαριστώ πολύ”.
Τον λόγο του δημάρχου ακολούθησε η κατάθεση στεφάνων από πολιτικές παρατάξεις, εκπροσώπους της τοπικής αυτοδιοίκησης, συλλόγους και άλλους φορείς της πόλης μας. Την παρέλαση άνοιξε, όπως κάθε χρόνο, η Φιλαρμονική του δήμου μας και οι Xαλανδραίοι αντιστασιακοί. Την εκδήλωση έκλεισαν οι πρωταθλητές μας που εργάζονται στον Δήμο Χαλανδρίου και οι οποίοι κρατούσαν τη σημαία της πόλης μας. Ο λόγος για τους Άγγελο Παυλακάκη (Παγκόσμιος Πρωταθλητής Στίβου 100μ), Γεράσιμο Βρυώνη (Παραολυμπιονίκης στη Σφαίρα), Χαράλαμπο Παπανικοκολάου (Πρωταθλητής Ευρώπης στη Κολύμβηση) και Αντώνη Παπαντώνη (πρωταθλητή Ευρώπης στα 10.000μ.). Τέλος, ο κ. Γρηγόρης Ζαφειρόπουλος κατέθεσε στεφάνι στο μνημείο της εθνικής αντίστασης και στη συνέχεια μαζί με εκατοντάδες δημότες της πόλης μας παρακολούθησε τους Δημοτικούς χορούς που παρουσίασαν οι χορευτικές ομάδες του Χαλανδρίου.
ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ
“Σεβαστοί Πατέρες, Επίσημοι προσκεκλημένοι, Κυρίες και Κύριοι συνάδελφοι, Εκπαιδευτικοί, μαθητές, γονείς, Κυρίες και Κύριοι, Σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές που διανύει η πατρίδα μας, είναι δύσκολο να επιλέξει κανείς εάν πρέπει να αρκεστεί σε μία απλή καταγραφή ιστορικών και πράγματι ένδοξων στιγμών, ή είναι προτιμότερο να αποτολμήσει να προσπαθήσει να συνδέσει τα ιστορικά γεγονότα με το χαρακτήρα των ανθρώπων και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έλαβαν χώρα, συσχετίζοντάς τα με το σήμερα και τους ανθρώπους του, άσχετα αν τα γεγονότα δεν είναι τα ίδια και δεν υπάρχουν οι ίδιες συνθήκες. Αναγκαίο, όμως, είναι να προσπαθούμε μέσα από αυτές τις διαδικασίες να αναδεικνύουμε συμπεριφορές που δημιουργούν μηνύματα για το σήμερα. Και ένα από αυτά που πρέπει να κάνουμε είναι να ερμηνεύσουμε το «ΟΧΙ» όχι απλά ως μία ιστορική δήλωση και πράξη αλλά ως μία εκτυφλωτική έκρηξη της συμπιεσμένης ενέργειας του ελληνικού λαού. Και η χρονική συγκυρία με τη γενικότερη πολιτική κατάσταση και τα κοινωνικά προβλήματα, μέσα από μία ωμή καταπίεση, είχαν ακυρώσει για κάμποσο καιρό την κοινωνική δυναμική, η οποία κοινωνική δυναμική δημιουργήθηκε και μετατράπηκε σε αντίδραση με πρωτοφανή σφοδρότητα, που έμοιαζε σαν να άνοιξε απότομα μία βαλβίδα και εκτινάχθηκε προς τη μία μεριά των εισβολέων μία θέληση, η οποία έως τότε χαραμιζόταν σε εσωτερικές τριβές. Γιατί η κοινωνία, όταν αντιμετωπίζει προβλήματα, δεν μπορεί να επιφέρει αυτό που μπορεί η πάσχουσα πατρίδα. Γιατί κινούμενοι οι άνθρωποι μέσα στην κοινωνία, μηχανικά μερικές φορές αποδέχονται το αξίωμα του διαχωρισμού μεταξύ τους με βάση τα πράγματα που κατέχουν, και οτιδήποτε φύγει από την κατοχή του ενός θα περάσει αναπόφευκτα στην κατοχή του άλλου. Πώς λοιπόν, να δωρίσει κάποιος όταν κάθε άλλος μοιάζει καμωμένος απλά για να εισπράττει; Η κοινωνία θυμίζει στο άτομο να είναι συνεπές με τον εγωισμό του, ενώ η πατρίδα του επιτρέπει να ξεχνά αυτή την υποχρέωση. Η πατρίδα τον άνθρωπο τον αγγίζει άμεσα γιατί είναι πιο γενική και πιο πλατιά η έννοιά της από την κοινωνία. Η πατρίδα αποτελεί ιδέα, και η πατρίδα που κινδυνεύει είναι η πηγή που ποτίζει τη ψυχή και το πνεύμα του ατόμου, το οποίο εξυψώνεται από την καθημερινή του λειτουργία και τον εγωισμό του και προχωρά σε πράξεις οι οποίες δεν θα πραγματοποιούνταν σε αντίστοιχες στιγμές της κοινωνικής του δραστηριοποίησης. Φαίνεται πως υπάρχει, κάτω από ορισμένες συνθήκες, κάτι το τόσο βαθύ και σπαρακτικό στην έκκληση της πατρίδας που κινδυνεύει, ώστε να μπορεί να διαπεράσει ακόμα και τον πιο καλά θωρακισμένο εγωισμό. Και τότε είναι που το άτομο μετατρέπεται σε μέρος της ομάδας, κομμάτι του συνόλου που αγωνίζεται για να διατηρηθεί η υπόσταση της πατρίδας και το δικαίωμα της ελευθερίας. Και κάτω από αυτές τις συνθήκες είναι που κάποιος δείχνει πρώτα στον ίδιο του τον εαυτό ποιος είναι πραγματικά, και τι είδους ζωή του αξίζει ενεργοποιώντας ξανά δυνατότητες που στην καθημερινότητά του είχε θάψει μέσα του. Και γενναιότητα είναι ακριβώς αυτή η ανύψωση του «πράττειν» σε όργανο αποκάλυψης τους πραγματικού εαυτού. Και έτσι γράφεται το έπος μέσα από τη διαδικασία αποκάλυψης των πραγματικών μας δυνατοτήτων, την ώρα του κινδύνου. Και ακριβώς εκείνη τη στιγμή είναι που ο ένας παρασύρει τον άλλον, ο τολμηρός παρασύρει τον διστακτικό σε μία διαδικασία διαγωνισμού άμιλλας στην δοτικότητα. Και μέσα στα χιόνια της Πίνδου ξεπλένονταν κηλίδες μίσους που είχαν μείνει από προηγούμενους διχασμούς, και κάθε έφοδος των μαχητών στο σκοτάδι αποτελούσε και ένα βήμα προς μία ενότητα που δεν έπρεπε να είναι γέννημα μόνο των κινδύνων. Και εκείνες τις καρτερικές γυναίκες στα χωριά της Ηπείρου, με τα βαθουλωμένα μάγουλα, με τις βελόνες του πλεξίματος στα ροζιασμένα τους χέρια και τα κουβάρια, το νήμα δίπλα, μπορούμε να τις φανταστούμε να πλέκουν μαζί με τα μάλλινα τα προορισμένα για τους φαντάρους και ένα διαφορετικό μέλλον για τη χώρα μας που δεν θα έπρεπε να ξεφτίζει με τις πρώτες διαφωνίες. Και μέσα στις χαράδρες των βουνών στα ελληνοαλβανικά σύνορα, οι Έλληνες δημιούργησαν σχέσεις μεταξύ τους που έμοιαζαν σαν να μην τις είχαν χρωματίσει οι κοινωνικές διαφορές, σχέσεις βασισμένες σε μία παλιά οικειότητα μέσα στην οποία παραμερίζονταν οι εντάσεις αποκλειστικά γύρω από το ποιοι κατέχουν περισσότερα ή λιγότερα. Γιατί μέσα στις χαράδρες των βουνών, όταν οι σφαίρες σφύριζαν πάνω από το κεφάλι τους, οι σκέψεις που τους διαπερνούσαν ήταν η επιλογή ανάμεσα στην αξιοπρέπεια και την ελευθερία από τη μία μεριά, και την υποταγή και τον ευτελισμό από την άλλη. Και ευρισκόμενοι πάνω στην κόψη ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο, βαπτίζονταν στο θάρρος χωρίς να σκεφτούν το τι θα επακολουθούσε. Γιατί δεν ρίχνεται κανείς στη φωτιά, επειδή έχει σκεφτεί από πριν ότι αυτός είναι ο πιο τελέσφορος τρόπος για να ικανοποιηθεί μία επιθυμία του ή για να επιτευχθεί ένας στόχος. Το θάρρος, όπως έλεγε ο Hegel, ακολουθώντας το Πλάτωνα πάνω σε αυτό, είναι μία αρετή που δεν προκύπτει από προμελέτη σχετικά με την αξία της. Εκείνος που προβαίνει σε τολμηρή κίνηση το κάνει επειδή είναι τέτοιος ώστε να μπορεί να τολμά, ή καλύτερα επειδή ο χαρακτήρας του διαθέτει και μία τέτοια πλευρά. Οι Έλληνες προσέφυγαν στην παρακαταθήκη του θάρρους τους επειδή αυτή βρισκόταν έξω από την καθημερινότητα του κοινωνικού τους βίου, όπου εκεί, όπως άλλωστε γίνεται και στις μέρες μας, καλούνταν διαρκώς ο ένας να κρίνει τον άλλον, ο ένας να μειώνει τον άλλον και να αποδεικνύονται ανεπαρκείς. Άλλωστε, η εμπειρία από την αναμέτρηση ανάμεσα στην αξιοπρέπεια και την υποταγή δεν διαλύεται ποτέ, γιατί λόγω της κρισιμότητά της διαπερνά όλα τα μόρια της συλλογικής ύπαρξης και ως ένα βαθμό καθορίζει εάν ένας λαός θέλει να θυμάται ή να λησμονεί. Όποιος έχει λιποψυχήσει κατά το παρελθόν, έχει τα μάτια στραμμένα στο μέλλον. Όχι από αισιοδοξία, αλλά γιατί είναι ζωτικό γι’ αυτόν να ελπίζει ότι εκείνο που του έλλειψε κάποτε ίσως το βρει αργότερα. Και η αλήθεια είναι ότι χωρίς κουράγιο και ελπίδα η πορεία δεν μπορεί να συνεχιστεί για πολύ. Γι’ αυτό και οι λαοί που στάθηκαν όρθιοι απέναντι σε σοβαρούς κινδύνους, ανακτούν αυτόματα την θύμηση αυτής της στάσης θάρρους ως βοήθημα όταν επανεμφανίζονται νέοι κίνδυνοι. Σε αυτή την κατηγορία εντάσσονται οι Έλληνες. Αυτή είναι η ελληνική περίπτωση, όπου το θάρρος για έναν αγώνα έως εσχάτων, ο πληθυσμός το άντλησε από ένα κοίτασμα στο συλλογικό του βίωμα, όπου εκεί συσσωρεύονταν μνήμες και ιδέες – πειστήρια για το ότι ανέκαθεν η μαχητικότητά του ήταν υψηλή. Μνήμες – πειστήρια από τους 300 του Λεωνίδα, από τους Μαραθωνομάχους, από τους Σαλαμινομάχους, το Βυζάντιο, τους αγώνες του Κολοκοτρώνη και του Καραϊσκάκη και των άλλων οπλαρχηγών του ’21. Επανειλημμένα είχε δώσει μάχες τούτος ο λαός και αυτό το βεβαίωνε η μνήμη του και αυτή η βεβαίωση τον ανέβαζε πάλι στο φυσιολογικό του επίπεδο δραστηριότητας. Και ακριβώς αυτό το «φυσιολογικό» επίπεδο δραστηριότητας του Έλληνα είναι που οδήγησε όλο τον κόσμο να αναγνωρίσει ότι οι ήρωες πολεμούν σαν τους Έλληνες. Και εκεί στα ελληνο-αλβανικά σύνορα με την ιαχή «αέρα» και αργότερα στην Εθνική Αντίσταση δημιουργήθηκαν νέες μνήμες-πειστήρια μαχητικότητας και θάρρους τούτου του λαού. Και παρ’ όλο που στις μέρες μας η πατρίδα μας δεν κινδυνεύει από κάποιους εισβολείς, νομίζω ότι πρέπει να ανακαλύψουμε ξανά αυτό το φυσιολογικό επίπεδο δραστηριότητάς μας. Και δεν χρειάζεται να φωνάξουμε αέρα αλλά «φτάνει πια». Και η μάχη που θα δώσουμε είναι η μάχη για τη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής, είναι η μάχη για την αξιοπρέπειά μας στο σύγχρονο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο γίγνεσθαι, είναι η μάχη να αντιμετωπίσουμε και να περιορίσουμε τον κακό μας εαυτό αρνούμενοι την ευκολία του ευτελισμού των πάντων και της αναξιοπιστίας και αναλαμβάνοντας το βάρος της υπεύθυνης συνεργασίας μέσα από συγκεκριμένους στόχους και ειλικρινή διάλογο, με σεβασμό στην άποψη και την προσωπικότητα του άλλου, μα πάνω απ’ όλα, με σεβασμό στην ιστορία αυτής της πατρίδας. Για να πετύχουμε έτσι τη δικαίωση των αγώνων αυτών που θυσιάστηκαν για να μπορούμε να έχουμε πατρίδα, την οποία δυστυχώς με όσα γίνονται αποδεικνύουμε ότι δεν τη σεβόμαστε και λαός ο οποίος δεν σέβεται και δεν τιμά την πατρίδα και τους αγώνες αυτών που θυσιάστηκαν για αυτήν είναι λαός ο οποίος κινδυνεύει να μην έχει μέλλον. Ας αναλογιστεί, λοιπόν, ο καθένας μας την ευθύνη του και ας μην περιμένει τι θα κάνει η πατρίδα μας γι’ αυτόν αλλά τι θα κάνει ο καθένας μας για την πατρίδα. Τελειώνοντας, θα ήθελα να μου επιτρέψετε να σας ευχαριστήσω όλες και όλους τους πολίτες του Χαλανδρίου αλλά και τους συνεργάτες μου, τους εργαζόμενους του Δήμου, και τα μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου για τη συνεργασία που είχαμε αυτά τα 16 χρόνια παρουσίας μου, είτε ως Δημοτικός Σύμβουλος αλλά ακόμα περισσότερο και ως Δήμαρχος αυτής της πόλης. Θέλω να σας ζητήσω συγνώμη για τυχόν παραλείψεις ή εσφαλμένες επιλογές, αλλά ταυτόχρονα να σας ευχαριστήσω και για τις καλές σας κουβέντες, την υποστήριξη και την εμπιστοσύνη που μου δείξατε όλα αυτά τα χρόνια. Και σας υπόσχομαι ότι από όποιο μετερίζι κι αν βρεθώ θα συνεχίσω να υποστηρίζω την πόλη που γεννήθηκα, μεγάλωσα και μεγαλώνουν τα παιδιά μου. Και εύχομαι από τις επικείμενες εκλογές ο Δήμαρχος που θα βγει να προχωρήσει την πόλη μας ακόμα γρηγορότερα μπροστά και ακόμα ψηλότερα, γιατί της αξίζει.
Σας ευχαριστώ πολύ”.
Τον λόγο του δημάρχου ακολούθησε η κατάθεση στεφάνων από πολιτικές παρατάξεις, εκπροσώπους της τοπικής αυτοδιοίκησης, συλλόγους και άλλους φορείς της πόλης μας. Την παρέλαση άνοιξε, όπως κάθε χρόνο, η Φιλαρμονική του δήμου μας και οι Xαλανδραίοι αντιστασιακοί. Την εκδήλωση έκλεισαν οι πρωταθλητές μας που εργάζονται στον Δήμο Χαλανδρίου και οι οποίοι κρατούσαν τη σημαία της πόλης μας. Ο λόγος για τους Άγγελο Παυλακάκη (Παγκόσμιος Πρωταθλητής Στίβου 100μ), Γεράσιμο Βρυώνη (Παραολυμπιονίκης στη Σφαίρα), Χαράλαμπο Παπανικοκολάου (Πρωταθλητής Ευρώπης στη Κολύμβηση) και Αντώνη Παπαντώνη (πρωταθλητή Ευρώπης στα 10.000μ.). Τέλος, ο κ. Γρηγόρης Ζαφειρόπουλος κατέθεσε στεφάνι στο μνημείο της εθνικής αντίστασης και στη συνέχεια μαζί με εκατοντάδες δημότες της πόλης μας παρακολούθησε τους Δημοτικούς χορούς που παρουσίασαν οι χορευτικές ομάδες του Χαλανδρίου.
ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ
Περί χρέους και δανειακής σύμβασης. ΕΝΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΣΙΜΟΥ ΡΟΥΣΣΟΥ! ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ!
Στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ είναι γνωστή η καθοριστική σημασία που έχει το δίκαιο το οποίο διέπει τις δανειακές συμβάσεις ενός κράτους. Έτσι είναι πάντα προς συμφέρον του δανειζόμενου κράτους να πετύχει οι δανειακές συμβάσεις του να διέπονται από το εθνικό του δίκαιο και όχι, από το αγγλικό, το οποίο προστατεύει ιδιαίτερα το δανειοδότη. Αυτό συμβαίνει γιατί σε περίπτωση δυσκολίας στην αποπληρωμή χρέους που διέπεται από το τοπικό δίκαιο, το κράτος μπορεί να επηρεάσει την έκβαση των διαπραγματεύσεων για το νέο τρόπο καταβολής των δόσεων, τροποποιώντας τον κρατικό νόμο που διέπει τις δανειακές συμβάσεις, κάτι που έχει συμβεί, πολύ πρόσφατα, τόσο από την Ισλανδία όσο και από τη Ρωσία και την Ουρουγουάη όταν αντιμετώπισαν κρίσεις χρέους.
Στην περίπτωση της Ελλάδας η χώρα διαθέτει ένα τεράστιο πλεονέκτημα, καθώς το 90% των δανειακών συμβάσεων (δηλαδή το 90% του ελληνικού χρέους) διέπονται από το ελληνικό δίκαιο. Η Ελλάδα με συνολικό χρέος ύψους, περίπου, 319 δις ευρώ, έχει τα 296 δις να διέπονται από το ελληνικό δίκαιο!
Μετά την προσφυγή της χώρας στο ΔΝΤ και της αίτησης για δανεισμό από την ΕΕ, οδηγηθήκαμε στην υπογραφή δανειακών συμβάσεων ύψους 110 δις ευρώ, με νέους, τοκογλυφικούς, όρους. Τα δάνεια αυτά, ωστόσο, χρησιμοποιούνται και θα χρησιμοποιηθούν για την αποπληρωμή τμήματος του αρχικού χρέους της, των 319 δις ευρώ. Αυτό σημαίνει, πως η Ελλάδα ανταλλάσσει παλιό χρέος, το οποίο διέπεται από ελληνικό δίκαιο και στο οποίο δεν υπάρχουν εμπράγματες ασφάλειες στη δημόσια περιουσία, με νέο χρέος, το οποίο διέπεται από το αγγλικό δίκαιο και στο οποίο υπάρχουν εμπράγματες ασφάλειες στη δημόσια περιουσία!
Με απλά λόγια, η Ελλάδα θα μπορούσε , να προχωρήσει σε αλλαγή του νόμου που διέπει τις προβληματικές δανειακές συμβάσεις της και να πετύχει μία de facto αναδιάρθρωση ή διαγραφή του χρέους της, η οποία θα έβαζε τέλος στην κρίση. Πολύ περισσότερο που το μεγαλύτερο μέρος του χρέους εμπίπτει στην κατηγορία του «επαχθούς χρέους»
Αντί όμως για αυτό η κυβέρνηση προχώρησε ,αλλάζοντας το παλιό χρέος που δεν ήταν επιβαρυμένο με εμπράγματες ασφάλειες με νέο που είναι επιβαρυμένο με ασφάλειες επί της ελληνικής δημόσιας περιουσίας!
Σχέδιο διάσωσης της Ελλάδας ή των ευρωπαϊκών τραπεζών;
σύμφωνα δε με διεθνή έκθεση από το Κέντρο Πολιτικών και Οικονομικών Ερευνών της Ουάσιγκτον, η συμφωνία για το πακέτο στήριξης έχει πραγματοποιηθεί για να οδηγήσει σε ‘αλλαγή ιδιοκτησίας του ελληνικού χρέους’, μεταφέροντας το από τις ευρωπαϊκές τράπεζες στα κράτη της ΕΕ και την ΕΚΤ. Έτσι, οι μεν τράπεζες απαλλάσσονται από ένα επικίνδυνο ελληνικό χρέος το οποίο διέπονταν από το ελληνικό δίκαιο και η Ελλάδα επιβαρύνεται με ένα νέο χρέος το οποίο, πλέον, θα το χρωστά απευθείας σε κράτη και στην ΕΚΤ και που θα διέπεται από το αγγλικό δίκαιο και θα καλύπτεται με εμπράγματες ασφάλειες. Σύμφωνα με την ίδια έκθεση η Ελλάδα με τον δρόμο που πήρε θα βλάψει ανεπανόρθωτα την οικονομία της για πολλά χρόνια αλλά και δε θα αποφύγει, τελικά, κάποιας μορφής αναδιάρθρωση του χρέους της (ΣΣ που όμως σε αυτήν την περίπτωση θα εξυπηρετεί και πάλι τις τράπεζες και τους δανειστές).
‘Η οικονομία δε θα βελτιωθεί ούτε μέχρι το 2020’Σύμφωνα με την έκθεση του Κέντρου Πολιτικών και Οικονομικών Ερευνών της Ουάσιγκτον, αν η Ελλάδα συνεχίσει να βαδίζει στο δρόμο που επέλεξε μέχρι στιγμής, τότε το 2020 η οικονομία της θα βρίσκεται σε πολύ χειρότερη κατάσταση από αυτήν στην οποία βρισκόταν το 2008 ενώ σύμφωνα με έκθεση της Βρετανικής Αμυντικής Ακαδημίας η τρέχουσα προσπάθεια θα αποτύχει να σταθεροποιήσει την οικονομία. Επιπλέον, ακόμη και με βάση τις εκτιμήσεις του ΔΝΤ, η ελληνική οικονομία δεν πρόκειται να βελτιωθεί πριν το 2015.
Αντίθετα από ότι πιστεύεται το πρόβλημα της χώρας δεν είναι ότι δεν έχει χρήματα, αλλά ότι δε μπορεί να δανειστεί όπως δανείζονται όλα τα υπόλοιπα κράτη του κόσμου. Με το έλλειμμα να βρίσκεται στο 13% η Ελλάδα υπολείπεται 13% επί των εσόδων της για να καλύψει όλες τις ετήσιες ανάγκες της. Αν πετύχει ένα νέο διακανονισμό με τους δανειστές της χρησιμοποιώντας τα νομικά της πλεονεκτήματα, το έλλειμμα της, αυτόματα, θα μειωθεί κάτω από το 3%. Η Ελλάδα δεν είναι μία χώρα χωρίς εθνικό προϊόν και χωρίς έσοδα αλλά μία χώρα που αναγκάζεται να δανειστεί με υπέρογκα επιτόκια και πρέπει να κάνει κάτι ώστε αυτά να μειωθούν άμεσα. Ο δρόμος που έχει πάρει όχι μόνο δεν έχει οδηγήσει προς αυτήν την κατεύθυνση αλλά και έχει, ήδη, προκαλέσει μεγάλη οικονομική και κοινωνική ζημία.
Από όλα τα παραπάνω προκύπτουν ορισμένα αμείλικτα ερωτήματα:
α) Γιατί κανείς από το κυρίαρχο πολιτικό προσωπικό της χώρας δεν θέλει να χρησιμοποιήσει το μοναδικό πλεονέκτημα της Ελλάδας όσον αφορά στο δίκαιο που διέπει τις δανειακές της συμβάσεις, ώστε να δοθεί μία γρήγορη, δίκαιη, συμφέρουσα και λογική λύση στην κρίση;
Β) Για ποιο λόγο η Ελλάδα συμφώνησε στην υπογραφή δανειακών συμβάσεων που οδηγούν στην αλλαγή του δικαίου που διέπει το ελληνικό χρέος από το ελληνικό στο Αγγλικό, το οποίο είναι το πιο ευνοϊκό για τους δανειστές και το πιο ασύμφορο για τη χώρα;
Γ) Με ποια λογική η Ελλάδα επιτρέπει τη μετατροπή του χρέους από ελεύθερο από εμπράγματες ασφάλειες στη δημόσια περιουσία σε επιβαρυμένο με εμπράγματες ασφάλειες. Στην πρώτη περίπτωση προστατεύεται το συμφέρον της χώρας καθώς οι δανειστές δεν έχουν το δικαίωμα να διεκδικήσουν ελληνική περιουσία σε περίπτωση αδυναμίας αποπληρωμής τόκων των δανείων και στη δεύτερη περίπτωση προστατεύονται οι δανειστές. Γιατί η Ελλάδα προστατεύει τα συμφέροντα των δανειστών της και όχι τα δικά της;
το παρόν κείμενο βασίζεται σε σειρά άρθρων του γνωστού οικονομικού αναλυτή κ Π. Παναγιώτου. Υπεύθυνος για την απόδοση
Σίμος Ρούσσος, επικεφαλής της αντιΣΤαΣΗΣ με τους πολίτες του Χαλανδρίου.
ΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΞΕ Η ΑΦΙΣΣΑ! ΤΟΥΣ ΟΙ...ΚΩΛΟΓΟΥΣ! ΚΑΙ ΒΓΑΛΑΝΕ ΦΛΙΚΤΕΝΕΣ! ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΟΤΙ ΠΑΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠΟ ΟΣΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΟΥΝ ΟΙ ΜΕΤΡΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ!
Με την βοήθειά σας στην τελική ευθεία, ο συνδυασμός ΑΤΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ - ΟΧΙ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΜΠΟΡΕΙ να είναι στην δεύτερη Κυριακή! Και ο Αλέξης Μητρόπουλος ΜΠΟΡΕΙ να είναι ο Περιφερειάρχης Αττικής!
Είναι εποχή ΓΙΑ ΣΑΦΗ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ
ΟΧΙ ΓΙΑ ΘΟΛΑ "ΝΑΙ ΜΕΝ ΠΑΡΩΝ ΑΛΛΑ ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΛΙΓΟ ..."
ΑΓΓΕΛΟΣ ΝΤΑΒΙΑΣ
Υποψήφιος Περιφερειακός Σύμβουλος Βορείου Τομέα Αθήνας
με τον συνδυασμό του Αλέξη Μητρόπουλου.
Πέμπτη 28 Οκτωβρίου 2010
ΝΤΑΒΙΑΣ: ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΧΡΩΣΤΑΩ ΣΕ ΜΙΑ ΧΘΕΣΙΝΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
Με την αφεντιά μου ασχολήθηκε ένας δημόσιος διάλογος στο PHORUM.GR αφού ο ΑΡΙΣΤΟΣ ΩΝ έκανε πάλι ... ακρότητες. (φωτό μου στο phorum ρε Αρίστο; Θα μας κράξουν όλοι οι blogaκηδες).
http://www.phorum.gr/viewtopic.php?t=193025&p=3033497
Δεν το πήρα χαμπάρι, το είδα σήμερα οπότε χρωστάω κάποιες απαντήσεις.
1. Αρίστο ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Η συζήτηση νομίζω ότι έδειξε αρκετές από τις τάσεις στην κοινωνία και μάλιστα στο δυναμικό, μη στατικό τμήμα της, δηλαδή στους πολίτες από όλο το πολιτικό φάσμα που δεν νιώθουν ότι τα κομματικά μαντριά δεν προσφέρουν πλέον ασφάλεια, τροφή και νερό στα μαντρωμένα πρόβατα.
2. Πες στον φίλο που ρωτάει ότι στις προηγούμενες εθνικές εκλογές ψήφισα ΠΑΣΟΚ, αφού θα πρέπει να θυμηθούμε τις προεκλογικές εξαγγελίες του ΓΑΠ και τις απόψεις που κατέθεσε με τις οποίες ΑΚΟΜΑ ΣΥΜΦΩΝΩ. Ουδέποτε κρύφτηκα, ουδέποτε επιχείρησα να καρποθώ - όπως ξέρεις - ψήφο πολιτών ψαρεύοντας σε θολά νερά.
Δεν ντρέπομαι για την επιλογή μου. Ντρέπομαι για τις επιλογές τους.
3. Ο φίλος που ρωτάει μάλλον - από ότι κατάλαβα - ψήφισε ΛΑΟΣ. Νιώθει καλά που το κόμμα που ψήφισε κάτω από ένα σκεπτικό, ψήφισε το μνημόνιο; Και τέλος πάντων οι εξαπατημένοι πολίτες φταίνε ή αυτοί που τους εξαπάτησαν;
4. Δεν με αφορά προσωπικά, γιατί είμαι παλιά καραβάνα και δεν μασάω σε προσωπικές επιθέσεις, αλλά θα ήθελα να ρωτήσεις τους ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΥΣ συνομιλήτές σου, που αναζητούν πώς θα ανοίξουν δρόμους για το μέλλον, πώς είναι δυνατόν να απεγκλωβιστούν δυνάμεις που θα ζητήσουν την αλλαγή, όταν το πρώτο ερώτημα που τους τίθεται είναι "τι ήσουν πριν"; Πρόκειτε για ρητορικό ερώτημα που ΕΝΙΣΧΥΕΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΠΟΘΑΡΡΥΝΕΙ όποιον σκέφτεται να βγει από το μαντρί του. Δηλαδή δεν πρέπει να αναζητηθούν νέες συμμαχίες επάνω στο διακύβευμα της εποχής, γιατί παλιά την είχαμε δει αλλιώς; Αν συζητήσω και πείσω ή με πείσει κάποιος από άλλο - πρώην - χώρο για το δίκιο των επιχειρημάτων του πρέπει να υπάρχει τείχος; Το βάζω προς προβληματισμό.
5. Ένα κρίσιμο, ουσιαστικό ερώτημα για τον συνδυασμό μας είναι το θέμα των λαθρομεταναστών.
Πρόκειται για θέμα στο οποίο ένας ειλικρινής δίάλογος έχει αποφευχθεί, ως ταμπού άπό τον χώρο της κεντροαριστεράς.
Εϊναι και θέμα εύκολα αξιοποιήσιμο από "τους πολιτικούς μας αντιπάλους" που λέγανε οι παλαιοπολιτικοί. Θα τσαλαβουτήξω λίγο στο θέμα:
ΤΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ ΠΡΟΣΚΑΙΡΗ ΣΥΜΠΑΘΕΙΑ:
- Να τους σκοτώσουμε, να τους πετάξουμε στην θάλασσα, να τους αντιμετωπίσουμε χωρίς τον σεβασμό του έλληνα, δημοκράτη πολίτη στην ανθρώπινη ύπαρξη και αξιοπρέπεια.
- Ότι φταίνε αυτοί οι κακόμοιροι, που το κράτος μας είναι κωλοχανείο και μπαίνει όποιος θέλει, από όπου θέλει - στεριά, θάλασσα και αέρα.
-Ότι προτείνουμε μαζικό πογκρόμ.
ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ - ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ - ΝΑ ΠΟΥΜΕ:
- Το πρόβλημα ΥΠΑΡΧΕΙ. Δεν είναι κατασκεύασμα "ακροδεξιών, ρατσιτικών κύκλων". Είναι πάρα πολλοί για να μπορέσει η Ελλαδίτσα να τους απορροφήσει, πόσο μάλλον σήμερα που δεν μπορεί να απορροφήσει ούτε ... εμάς.
- Με τα γιαούρτια, στηλιάρια και τα ανοικτά κεφάλια το μόνο που γίνεται είναι να πολώνεται η κοινωνία σε ρατσιστές και αντιρατσιστές, δηλαδή καταλήγουμε πάντα σε έναν διχασμό που κάνει τους "από εδώ" να μην ακούν τους "από εκεί". Και αυτό ΔΕΝ ΠΑΡΑΓΕΙ ΛΥΣΕΙΣ.
- Είναι θέμα ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ άρα εξ ορισμού θέμα που χρήζει ειδικού, προσεκτικού χειρισμού και όχι προχειρολογία. Και πάντωςδεν θα το λύσει ο Άδωνης αν βγει περιφερειάρχης. Το πολύ πολύ να τους μαζέψει για διαγωνισμό Ασιατικής κουζίνας.
http://www.phorum.gr/viewtopic.php?t=193025&p=3033497
Δεν το πήρα χαμπάρι, το είδα σήμερα οπότε χρωστάω κάποιες απαντήσεις.
1. Αρίστο ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Η συζήτηση νομίζω ότι έδειξε αρκετές από τις τάσεις στην κοινωνία και μάλιστα στο δυναμικό, μη στατικό τμήμα της, δηλαδή στους πολίτες από όλο το πολιτικό φάσμα που δεν νιώθουν ότι τα κομματικά μαντριά δεν προσφέρουν πλέον ασφάλεια, τροφή και νερό στα μαντρωμένα πρόβατα.
2. Πες στον φίλο που ρωτάει ότι στις προηγούμενες εθνικές εκλογές ψήφισα ΠΑΣΟΚ, αφού θα πρέπει να θυμηθούμε τις προεκλογικές εξαγγελίες του ΓΑΠ και τις απόψεις που κατέθεσε με τις οποίες ΑΚΟΜΑ ΣΥΜΦΩΝΩ. Ουδέποτε κρύφτηκα, ουδέποτε επιχείρησα να καρποθώ - όπως ξέρεις - ψήφο πολιτών ψαρεύοντας σε θολά νερά.
Δεν ντρέπομαι για την επιλογή μου. Ντρέπομαι για τις επιλογές τους.
3. Ο φίλος που ρωτάει μάλλον - από ότι κατάλαβα - ψήφισε ΛΑΟΣ. Νιώθει καλά που το κόμμα που ψήφισε κάτω από ένα σκεπτικό, ψήφισε το μνημόνιο; Και τέλος πάντων οι εξαπατημένοι πολίτες φταίνε ή αυτοί που τους εξαπάτησαν;
4. Δεν με αφορά προσωπικά, γιατί είμαι παλιά καραβάνα και δεν μασάω σε προσωπικές επιθέσεις, αλλά θα ήθελα να ρωτήσεις τους ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΥΣ συνομιλήτές σου, που αναζητούν πώς θα ανοίξουν δρόμους για το μέλλον, πώς είναι δυνατόν να απεγκλωβιστούν δυνάμεις που θα ζητήσουν την αλλαγή, όταν το πρώτο ερώτημα που τους τίθεται είναι "τι ήσουν πριν"; Πρόκειτε για ρητορικό ερώτημα που ΕΝΙΣΧΥΕΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΠΟΘΑΡΡΥΝΕΙ όποιον σκέφτεται να βγει από το μαντρί του. Δηλαδή δεν πρέπει να αναζητηθούν νέες συμμαχίες επάνω στο διακύβευμα της εποχής, γιατί παλιά την είχαμε δει αλλιώς; Αν συζητήσω και πείσω ή με πείσει κάποιος από άλλο - πρώην - χώρο για το δίκιο των επιχειρημάτων του πρέπει να υπάρχει τείχος; Το βάζω προς προβληματισμό.
5. Ένα κρίσιμο, ουσιαστικό ερώτημα για τον συνδυασμό μας είναι το θέμα των λαθρομεταναστών.
Πρόκειται για θέμα στο οποίο ένας ειλικρινής δίάλογος έχει αποφευχθεί, ως ταμπού άπό τον χώρο της κεντροαριστεράς.
Εϊναι και θέμα εύκολα αξιοποιήσιμο από "τους πολιτικούς μας αντιπάλους" που λέγανε οι παλαιοπολιτικοί. Θα τσαλαβουτήξω λίγο στο θέμα:
ΤΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ ΠΡΟΣΚΑΙΡΗ ΣΥΜΠΑΘΕΙΑ:
- Να τους σκοτώσουμε, να τους πετάξουμε στην θάλασσα, να τους αντιμετωπίσουμε χωρίς τον σεβασμό του έλληνα, δημοκράτη πολίτη στην ανθρώπινη ύπαρξη και αξιοπρέπεια.
- Ότι φταίνε αυτοί οι κακόμοιροι, που το κράτος μας είναι κωλοχανείο και μπαίνει όποιος θέλει, από όπου θέλει - στεριά, θάλασσα και αέρα.
-Ότι προτείνουμε μαζικό πογκρόμ.
ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ - ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ - ΝΑ ΠΟΥΜΕ:
- Το πρόβλημα ΥΠΑΡΧΕΙ. Δεν είναι κατασκεύασμα "ακροδεξιών, ρατσιτικών κύκλων". Είναι πάρα πολλοί για να μπορέσει η Ελλαδίτσα να τους απορροφήσει, πόσο μάλλον σήμερα που δεν μπορεί να απορροφήσει ούτε ... εμάς.
- Με τα γιαούρτια, στηλιάρια και τα ανοικτά κεφάλια το μόνο που γίνεται είναι να πολώνεται η κοινωνία σε ρατσιστές και αντιρατσιστές, δηλαδή καταλήγουμε πάντα σε έναν διχασμό που κάνει τους "από εδώ" να μην ακούν τους "από εκεί". Και αυτό ΔΕΝ ΠΑΡΑΓΕΙ ΛΥΣΕΙΣ.
- Είναι θέμα ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ άρα εξ ορισμού θέμα που χρήζει ειδικού, προσεκτικού χειρισμού και όχι προχειρολογία. Και πάντωςδεν θα το λύσει ο Άδωνης αν βγει περιφερειάρχης. Το πολύ πολύ να τους μαζέψει για διαγωνισμό Ασιατικής κουζίνας.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)