Στο ΤΕΛ ΑΒΙΒ εχθές, ομάδα ακραίων εβραιοσιωνιστών ΜΑΣ ΠΗΔΗΞΕ ΤΟΝ ΠΡΕΣΒΗ!
http://www.tanea.gr/athlitismos/article/?aid=4650623
Ο ΧΡΗΣΤΟΣ
ΑΞΙΑ
ΓΕΡΟΣ ΤΟΥ ΜΟΡΙΑ
Παρασκευή 19 Αυγούστου 2011
Δεν ξανάγινε;! - Ή μάλλον πότε ξανάγινε
Τους δανείζουμε για να μας "βοηθήσουν"!
Συμφωνήθηκε με την υπ. Οικονομικών της Φινλανδίας να μας δώσουν δάνειο (οικονομική βοήθεια μας το είχαν πει), "χωρίς εμπράγματες εγγυήσεις"!!!
Αντ' αυτού, "η Ελλάδα θα καταθέσει" προκαταβολικά "ένα ποσό σε κρατικό λογαριασμό της Φινλανδίας, ανάλογο με το ποσό της δικής της συνεισφοράς -μαζί με τους τόκους"!
Η Φινλανδία θα "επενδύσει σε ομόλογα και θα εκμεταλευθεί τα κατατεθημένα ελληνικά χρήματα για διάστημα 15-30 χρόνων".
Αν τους γυρίσουμε πίσω τα δανεικά, θα μας τα επιστρέψουν, αν όχι θα "πατσίσουμε";;;
Το πού θα βρει η "πτωχή και δανειζόμενη" Ελλάδα τα χρήματα για να δανείσει τη Φινλανδία παραμένει άγνωστο. Πάντως η κυρία Ούρπιλαϊνεν μας άφησε το περιθώριο να επιλέξουμε "αν θα βρούμε τα χρήματα αυτά από έσοδα αποκρατικοποιήσεων ή ........."
Τι εμπράγματες εγγυήσεις λοιπόν;! Aυτά είναι ξεπερασμένες "αγκυλώσεις" με αβεβαιότητα!
Υπάρχει κάτι πιο εξασφαλισμένο από τα μετρητά που θα καταθέσει "ζεστά" το ελληνικό δημόσιο σε κρατικό λογαριασμό της Φινλανδίας;;;
Eχει ξαναγίνει να δοθεί δάνειο, αφού πρώτα ο δανειστής το έχει προεισπράξει από τον οφειλέτη;;
Πάμε σε μια τράπεζα να δανειστούμε και αφού πρώτα καταθέσουμε -σε άλλο λογαριασμό- την αξία του δανείου, τότε μας δίνουν το ΕΝΤΟΚΟ δάνειο και λέμε κι ευχαριστώ! Κοροιδία; Και όμως έτσι είναι τα πράγματα!!!
Το ενυπόθηκο ή εμπράγματο δάνειο, είναι πλέον για αφελείς και ντεμοντέ λογιστάκους, μπροστά σε αυτή την "εφεύρεση"!!!
Το κυριότερο: αποτελεί Δούρρειο Ίππο και κακή αρχή για τον ...μετέπειτα "δανεισμό" της χώρας και όχι μόνον της δικής μας.
Ποιός δεν θα θέλει να απολαμβάνει τους όρους της Φινλανδίας στο εξής;
Την έβαλαν μπροστά κι οι άλλοι πίσω ακολουθούν.
Η Αυστρία ήδη "ζήλεψε"....
Για άλλη μια φορά, η Αθήνα ανοίγει δρόμους (νεοφιλελευθερισμού)...
(Η αλήθεια είναι ότι την λογική αυτή του "δώσε μου για να σου δώσω", την εφάρμοσαν και οι "παραχωρησιούχοι" εργολάβοι στα έργα των εθνικών οδών. Πρώτα εμείς πληρώνουμε διόδια, για έργο που θα το παραδώσουν μετά από χρόνια, με τον όρο να εξακολουθούμε να πληρώνουμε διόδια....)
Όλη αυτή η διαδικασία θυμίζει τα περίφημα "αγγλικά δάνεια"
Διακόσια χρόνια μετά συζητάμε γιαυτά και απορούμε για το αίσχος.
Μα τότε ο λαός ήταν φτωχός, αμόρφωτος, εξαθλιωμένος από τον πόλεμο.
Σήμερα όμως;
Ιδού μια σύντομη περιγραφή των δανείων και των όρων τους:
"Οι Έλληνες ζήτησαν και πήραν από τους Άγγλους, για τις ανάγκες τον Αγώνα, δυο δάνεια, συνολικού ύψους 2.800.000 λιρών. Το πρώτο συνομολογήθηκε το 1823 για 800.000 λίρες, από τις οποίες οι Έλληνες πήραν στα χέρια τους μόλις 278.700 λίρες. Το δεύτερο συνομολογήθηκε το 1825 για 2.000.000 λίρες και πήραν μόνο 816.000 λίρες.
Η διαφορά κρατήθηκε από τους Άγγλους δανειστές αδελφούς Ρικάρντο, για προκαταβολές τόκων, έξοδα, προμήθειες και μεσιτείες των διαφόρων επιτήδειων.
Τα δάνεια αυτά, καθαρώς τοκογλυφικά και ληστρικά δεν είχαν προηγούμενο στις διεθνείς συναλλαγές και δεν χρησίμευσαν» καθόλου για τους σκοπούς για τους οποίους συνομολογήθηκαν.
Θεωρήθηκε δε μεγάλη επιτυχία, για την οποία το Έθνος, έπρεπε να τους οφείλει ευγνωμοσύνη."
Σε αυτό τον δανεισμό είχε αντιδράσει ο Κολοκοτρώνης, ο οποίος μετά από λίγο φυλακίσθηκε...
Απόσπασμα από το βιβλίο του Θεόδωρου Δημοσθ. Παναγόπουλου
ΣτΚ
--------------------------------------------------------------------------------
Τα στοιχεία για τη "Νέα μορφή δανεισμού" προέρχονται το www.in.gr και το http://www.enet.gr/
Συμφωνήθηκε με την υπ. Οικονομικών της Φινλανδίας να μας δώσουν δάνειο (οικονομική βοήθεια μας το είχαν πει), "χωρίς εμπράγματες εγγυήσεις"!!!
Αντ' αυτού, "η Ελλάδα θα καταθέσει" προκαταβολικά "ένα ποσό σε κρατικό λογαριασμό της Φινλανδίας, ανάλογο με το ποσό της δικής της συνεισφοράς -μαζί με τους τόκους"!
Η Φινλανδία θα "επενδύσει σε ομόλογα και θα εκμεταλευθεί τα κατατεθημένα ελληνικά χρήματα για διάστημα 15-30 χρόνων".
Αν τους γυρίσουμε πίσω τα δανεικά, θα μας τα επιστρέψουν, αν όχι θα "πατσίσουμε";;;
Το πού θα βρει η "πτωχή και δανειζόμενη" Ελλάδα τα χρήματα για να δανείσει τη Φινλανδία παραμένει άγνωστο. Πάντως η κυρία Ούρπιλαϊνεν μας άφησε το περιθώριο να επιλέξουμε "αν θα βρούμε τα χρήματα αυτά από έσοδα αποκρατικοποιήσεων ή ........."
Τι εμπράγματες εγγυήσεις λοιπόν;! Aυτά είναι ξεπερασμένες "αγκυλώσεις" με αβεβαιότητα!
Υπάρχει κάτι πιο εξασφαλισμένο από τα μετρητά που θα καταθέσει "ζεστά" το ελληνικό δημόσιο σε κρατικό λογαριασμό της Φινλανδίας;;;
Eχει ξαναγίνει να δοθεί δάνειο, αφού πρώτα ο δανειστής το έχει προεισπράξει από τον οφειλέτη;;
Πάμε σε μια τράπεζα να δανειστούμε και αφού πρώτα καταθέσουμε -σε άλλο λογαριασμό- την αξία του δανείου, τότε μας δίνουν το ΕΝΤΟΚΟ δάνειο και λέμε κι ευχαριστώ! Κοροιδία; Και όμως έτσι είναι τα πράγματα!!!
Το ενυπόθηκο ή εμπράγματο δάνειο, είναι πλέον για αφελείς και ντεμοντέ λογιστάκους, μπροστά σε αυτή την "εφεύρεση"!!!
Το κυριότερο: αποτελεί Δούρρειο Ίππο και κακή αρχή για τον ...μετέπειτα "δανεισμό" της χώρας και όχι μόνον της δικής μας.
Ποιός δεν θα θέλει να απολαμβάνει τους όρους της Φινλανδίας στο εξής;
Την έβαλαν μπροστά κι οι άλλοι πίσω ακολουθούν.
Η Αυστρία ήδη "ζήλεψε"....
Για άλλη μια φορά, η Αθήνα ανοίγει δρόμους (νεοφιλελευθερισμού)...
(Η αλήθεια είναι ότι την λογική αυτή του "δώσε μου για να σου δώσω", την εφάρμοσαν και οι "παραχωρησιούχοι" εργολάβοι στα έργα των εθνικών οδών. Πρώτα εμείς πληρώνουμε διόδια, για έργο που θα το παραδώσουν μετά από χρόνια, με τον όρο να εξακολουθούμε να πληρώνουμε διόδια....)
Όλη αυτή η διαδικασία θυμίζει τα περίφημα "αγγλικά δάνεια"
Διακόσια χρόνια μετά συζητάμε γιαυτά και απορούμε για το αίσχος.
Μα τότε ο λαός ήταν φτωχός, αμόρφωτος, εξαθλιωμένος από τον πόλεμο.
Σήμερα όμως;
Ιδού μια σύντομη περιγραφή των δανείων και των όρων τους:
"Οι Έλληνες ζήτησαν και πήραν από τους Άγγλους, για τις ανάγκες τον Αγώνα, δυο δάνεια, συνολικού ύψους 2.800.000 λιρών. Το πρώτο συνομολογήθηκε το 1823 για 800.000 λίρες, από τις οποίες οι Έλληνες πήραν στα χέρια τους μόλις 278.700 λίρες. Το δεύτερο συνομολογήθηκε το 1825 για 2.000.000 λίρες και πήραν μόνο 816.000 λίρες.
Η διαφορά κρατήθηκε από τους Άγγλους δανειστές αδελφούς Ρικάρντο, για προκαταβολές τόκων, έξοδα, προμήθειες και μεσιτείες των διαφόρων επιτήδειων.
Τα δάνεια αυτά, καθαρώς τοκογλυφικά και ληστρικά δεν είχαν προηγούμενο στις διεθνείς συναλλαγές και δεν χρησίμευσαν» καθόλου για τους σκοπούς για τους οποίους συνομολογήθηκαν.
Θεωρήθηκε δε μεγάλη επιτυχία, για την οποία το Έθνος, έπρεπε να τους οφείλει ευγνωμοσύνη."
Σε αυτό τον δανεισμό είχε αντιδράσει ο Κολοκοτρώνης, ο οποίος μετά από λίγο φυλακίσθηκε...
Απόσπασμα από το βιβλίο του Θεόδωρου Δημοσθ. Παναγόπουλου
ΣτΚ
--------------------------------------------------------------------------------
Τα στοιχεία για τη "Νέα μορφή δανεισμού" προέρχονται το www.in.gr και το http://www.enet.gr/
Η αντίσταση στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση.
ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/
Η αυθόρμητη εξέγερση της «υπο-τάξης» στη Βρετανία δηλαδή των κατεξοχήν θυμάτων της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης (εξέγερση, που σύσσωμο το πολιτικό σύστημα, συμπεριλαμβανoμένων των Εργατικών, και με την ανοχή των εργατικών συνδικάτων χαρακτηρίζουν ως «εγκληματική δραστηριότητα» που πρέπει να συντριβεί με μαζικές συλλήψεις και πολύχρονες φυλακίσεις!) ανέδειξε ένα γεγονός γενικότερης σημασίας. Ότι, παρά την παραπλανητική φιλολογία της ρεφορμιστικής αριστεράς για τη δήθεν τεράστια σημασία σήμερα των ειρηνικών εκδηλώσεων τύπου πλατείας Συντάγματος στην ανατροπή τυραννικών καθεστώτων (που στην πραγματικότητα δεν επαληθεύτηκε πουθενά παρά μόνο όπου τα συμφέροντα των ξένων και ντόπιων ελίτ συνέπιπταν με τα αιτήματα των πλατειών --Τυνησία, Αίγυπτος), οι λαοί στην απόγνωσή τους πάλι καταφεύγουν στις ιστορικές μορφές εξέγερσης. Και αυτό, διότι ξέρουν καλά ότι οι εξεγέρσεις αυτές δεν μπορούν ποτέ να αγνοηθούν από τις ελίτ, όπως οι ειρηνικές εκδηλώσεις των πλατειών (στις οποίες προσχώρησαν τώρα ακόμη και οι «προοδευτικοί» Σιωνιστές!) που δικαιολογημένα εγκωμιάζουν οι ελίτ και τα συστημικά ΜΜΕ. Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι οι αυθόρμητες εξεγέρσεις θα μπορούσαν ποτέ να ανατρέψουν ένα κοινωνικό-οικονομικό σύστημα (σε αντίθεση με το πολιτικό προσωπικό του) όπως το σημερινό, εάν δεν στηρίζονται σε ένα οργανωμένο πολιτικό κίνημα με το δικό του αντισυστημικό πρόταγμα, όπως άλλωστε σαφώς δείχνει η Ιστορική εμπειρία. Εντούτοις, η ζημιά από τις εξεγέρσεις αυτές στις ελίτ είναι πολύ μεγαλύτερη από οποιαδήποτε ειρηνική εκδήλωση, διότι στη προσπάθειά τους να τις συντρίψουν εξαναγκάζονται να φανερώνουν την πραγματική φύση της «δημοκρατίας» τους, που στηρίζεται, σε τελική ανάλυση, στη φυσική βία με στόχο την αναπαραγωγή της οικονομικής βίας πάνω στην οποία θεμελιώνεται η αντιπροσωπευτική «δημοκρατία».
Όμως, είναι η οικονομική βία της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης που έσπρωξε την Αγγλική υπο-τάξη των ανέργων, των περιθωριοποιημένων και των νέων χωρίς μέλλον στη βία και τη λεηλασία, εφόσον η οργή τους, έμμεσα αν όχι άμεσα, στρεφόταν ενάντια στην τρομερή ανισότητα που δημιουργεί η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Μια ανισότητα που έχει πάρει διαστάσεις Βικτωριανής εποχής σήμερα στη Βρετανία, με το πλουσιότερο 10% του πληθυσμού να είναι 100 φορές πλουσιότερο από το φτωχότερο 10%![1] Και αυτό γιατί, συνήθως υποσυνείδητα, αντιλαμβάνονται ότι η ανατροπή της καπιταλιστικής νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης δεν είναι θέμα ανατροπής κάποιων κακών συνωμοσιολόγων και των ολέθριων πολιτικών τους που δήθεν εκφράζουν μια νέα καπιταλιστική «στρατηγική» (όπως αποπροσανατολιστικά υποστηρίζει η ρεφορμιστική Αριστερά αλλά και πολλοί στην «ελευθεριακή»![2]), αλλά θέμα ανατροπής του ίδιου του συστήματος της οικονομίας της αγοράς, του οποίου η δυναμική (και όχι απλώς κάποιο εγκληματικό «δόγμα»!) αναπόφευκτα οδήγησε σε αυτή! Με άλλα λόγια, η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση είναι ΣΥΣΤΗΜΙΚΟ φαινόμενο και ανατρέπεται μόνο μέσα από την ανατροπή των θεσμών της και ιδιαίτερα των ανοικτών και «απελευθερωμένων» αγορών κεφαλαίου, εργασίας και εμπορευμάτων που αποτελούν αποτέλεσμα της δυναμικής της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς και επιβάλλουν σήμερα οι ελίτ είτε «ειρηνικά», μέσα από τους διεθνείς οργανισμούς που ελέγχουν (ΔΝΤ, ΕΕ κ.λπ.), είτε με τη βία (Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη), με στόχο να εντάξουν κάθε χώρα στη διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς.
Τα ίδια βέβαια ισχύουν, και ακόμη περισσότερο, σε σχέση με αδίστακτες κοινοβουλευτικές Χούντες σαν τη δική μας που δεν έχουν τη παραμικρή λαϊκή νομιμοποίηση για τα εξοντωτικά μέτρα που επιβάλλουν κατά των λαϊκών στρωμάτων, όπως ακόμη και το τελευταίο (εαρινό) Ευρωβαρόμετρο έδειξε, με το 90% των πολιτών να μην τα επιδοκιμάζουν, αλλά παρόλα αυτά η Χούντα να μην διανοείται να ζητήσει τη λαϊκή έγκριση με ένα πραγματικά δημοκρατικό δημοψήφισμα. Αντίθετα, η Χούντα αυτή, με τη στήριξη των συστημικών καναλιών και των ακαδημαϊκών «εν υπηρεσία» (που παριστάνουν τους ανεξάρτητους αναλυτές ενώ συγχρόνως αμείβονται πλουσιοπάροχα ως συστημικοί συμβουλάτορες παντός είδους), καθώς βέβαια και την ωμή βία των σωμάτων ασφαλείας που όλο και εντείνεται, και με την επικουρία της «Δικαιοσύνης» (που δεν διστάζει να επιβάλλει μεγαλύτερες ποινές κάθειρξης για τις στρακαστρούκες των εξεγερμένων νεολαίων από αυτές που μπορούν να επιβάλλουν τα Νορβηγικά δικαστήρια σε έναν εγκληματία κατά της ανθρωπότητας), τώρα προχωρά σε αυτό που ακόμη και διεθνείς συστημικές εφημερίδες χαρακτηρίζουν ως «ένα από τα μεγαλύτερα ξεπουλήματα στη δυτική Ιστορία»[3] και στη πλήρη υποδούλωση του Ελληνικού λαού, όπως τη χαρακτηρίζει ο γνωστός διεθνής οικονομικός αναλυτής Max Keiser.[4] Και φυσικά, στο πλαίσιο αυτό, το σύστημα δεν έχει κανένα δισταγμό να παραχωρήσει και την ψευτο-“ελευθερία” να κυβερνάς το σώμα σου παίρνοντας ναρκωτικές ουσίες, που λειτουργούν ανασταλτικά στη συμμετοχή σε συλλογικούς αγώνες αντίστασης κατά της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και σπρώχνουν τους νέους στην εξατομίκευση των προβλημάτων τους…
[1] John Hills’ Report (National Equality Panel), “An Anatomy of Economic Inequality in the UK” (2010)
[2] Bλ π.χ. Φώτη Τερζάκη, “Ο νεοφιλελευθερισμός ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας”, (Βιβλιοθήκη, “Ε”, 21/5/2011)
[3] H. Smith, “€50bn fire sale of state assets under way amid warnings over price and openness”, Guardian, 2/8/2011
[4] RT, “Episode 167”, http://rt.com/programs/keiser-report/episode-167-selective-default/
περιοδικό Περιεκτική Δημοκρατία
http://www.inclusivedemocracy.org/pd/
http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/
Η αυθόρμητη εξέγερση της «υπο-τάξης» στη Βρετανία δηλαδή των κατεξοχήν θυμάτων της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης (εξέγερση, που σύσσωμο το πολιτικό σύστημα, συμπεριλαμβανoμένων των Εργατικών, και με την ανοχή των εργατικών συνδικάτων χαρακτηρίζουν ως «εγκληματική δραστηριότητα» που πρέπει να συντριβεί με μαζικές συλλήψεις και πολύχρονες φυλακίσεις!) ανέδειξε ένα γεγονός γενικότερης σημασίας. Ότι, παρά την παραπλανητική φιλολογία της ρεφορμιστικής αριστεράς για τη δήθεν τεράστια σημασία σήμερα των ειρηνικών εκδηλώσεων τύπου πλατείας Συντάγματος στην ανατροπή τυραννικών καθεστώτων (που στην πραγματικότητα δεν επαληθεύτηκε πουθενά παρά μόνο όπου τα συμφέροντα των ξένων και ντόπιων ελίτ συνέπιπταν με τα αιτήματα των πλατειών --Τυνησία, Αίγυπτος), οι λαοί στην απόγνωσή τους πάλι καταφεύγουν στις ιστορικές μορφές εξέγερσης. Και αυτό, διότι ξέρουν καλά ότι οι εξεγέρσεις αυτές δεν μπορούν ποτέ να αγνοηθούν από τις ελίτ, όπως οι ειρηνικές εκδηλώσεις των πλατειών (στις οποίες προσχώρησαν τώρα ακόμη και οι «προοδευτικοί» Σιωνιστές!) που δικαιολογημένα εγκωμιάζουν οι ελίτ και τα συστημικά ΜΜΕ. Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι οι αυθόρμητες εξεγέρσεις θα μπορούσαν ποτέ να ανατρέψουν ένα κοινωνικό-οικονομικό σύστημα (σε αντίθεση με το πολιτικό προσωπικό του) όπως το σημερινό, εάν δεν στηρίζονται σε ένα οργανωμένο πολιτικό κίνημα με το δικό του αντισυστημικό πρόταγμα, όπως άλλωστε σαφώς δείχνει η Ιστορική εμπειρία. Εντούτοις, η ζημιά από τις εξεγέρσεις αυτές στις ελίτ είναι πολύ μεγαλύτερη από οποιαδήποτε ειρηνική εκδήλωση, διότι στη προσπάθειά τους να τις συντρίψουν εξαναγκάζονται να φανερώνουν την πραγματική φύση της «δημοκρατίας» τους, που στηρίζεται, σε τελική ανάλυση, στη φυσική βία με στόχο την αναπαραγωγή της οικονομικής βίας πάνω στην οποία θεμελιώνεται η αντιπροσωπευτική «δημοκρατία».
Όμως, είναι η οικονομική βία της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης που έσπρωξε την Αγγλική υπο-τάξη των ανέργων, των περιθωριοποιημένων και των νέων χωρίς μέλλον στη βία και τη λεηλασία, εφόσον η οργή τους, έμμεσα αν όχι άμεσα, στρεφόταν ενάντια στην τρομερή ανισότητα που δημιουργεί η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Μια ανισότητα που έχει πάρει διαστάσεις Βικτωριανής εποχής σήμερα στη Βρετανία, με το πλουσιότερο 10% του πληθυσμού να είναι 100 φορές πλουσιότερο από το φτωχότερο 10%![1] Και αυτό γιατί, συνήθως υποσυνείδητα, αντιλαμβάνονται ότι η ανατροπή της καπιταλιστικής νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης δεν είναι θέμα ανατροπής κάποιων κακών συνωμοσιολόγων και των ολέθριων πολιτικών τους που δήθεν εκφράζουν μια νέα καπιταλιστική «στρατηγική» (όπως αποπροσανατολιστικά υποστηρίζει η ρεφορμιστική Αριστερά αλλά και πολλοί στην «ελευθεριακή»![2]), αλλά θέμα ανατροπής του ίδιου του συστήματος της οικονομίας της αγοράς, του οποίου η δυναμική (και όχι απλώς κάποιο εγκληματικό «δόγμα»!) αναπόφευκτα οδήγησε σε αυτή! Με άλλα λόγια, η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση είναι ΣΥΣΤΗΜΙΚΟ φαινόμενο και ανατρέπεται μόνο μέσα από την ανατροπή των θεσμών της και ιδιαίτερα των ανοικτών και «απελευθερωμένων» αγορών κεφαλαίου, εργασίας και εμπορευμάτων που αποτελούν αποτέλεσμα της δυναμικής της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς και επιβάλλουν σήμερα οι ελίτ είτε «ειρηνικά», μέσα από τους διεθνείς οργανισμούς που ελέγχουν (ΔΝΤ, ΕΕ κ.λπ.), είτε με τη βία (Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη), με στόχο να εντάξουν κάθε χώρα στη διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς.
Τα ίδια βέβαια ισχύουν, και ακόμη περισσότερο, σε σχέση με αδίστακτες κοινοβουλευτικές Χούντες σαν τη δική μας που δεν έχουν τη παραμικρή λαϊκή νομιμοποίηση για τα εξοντωτικά μέτρα που επιβάλλουν κατά των λαϊκών στρωμάτων, όπως ακόμη και το τελευταίο (εαρινό) Ευρωβαρόμετρο έδειξε, με το 90% των πολιτών να μην τα επιδοκιμάζουν, αλλά παρόλα αυτά η Χούντα να μην διανοείται να ζητήσει τη λαϊκή έγκριση με ένα πραγματικά δημοκρατικό δημοψήφισμα. Αντίθετα, η Χούντα αυτή, με τη στήριξη των συστημικών καναλιών και των ακαδημαϊκών «εν υπηρεσία» (που παριστάνουν τους ανεξάρτητους αναλυτές ενώ συγχρόνως αμείβονται πλουσιοπάροχα ως συστημικοί συμβουλάτορες παντός είδους), καθώς βέβαια και την ωμή βία των σωμάτων ασφαλείας που όλο και εντείνεται, και με την επικουρία της «Δικαιοσύνης» (που δεν διστάζει να επιβάλλει μεγαλύτερες ποινές κάθειρξης για τις στρακαστρούκες των εξεγερμένων νεολαίων από αυτές που μπορούν να επιβάλλουν τα Νορβηγικά δικαστήρια σε έναν εγκληματία κατά της ανθρωπότητας), τώρα προχωρά σε αυτό που ακόμη και διεθνείς συστημικές εφημερίδες χαρακτηρίζουν ως «ένα από τα μεγαλύτερα ξεπουλήματα στη δυτική Ιστορία»[3] και στη πλήρη υποδούλωση του Ελληνικού λαού, όπως τη χαρακτηρίζει ο γνωστός διεθνής οικονομικός αναλυτής Max Keiser.[4] Και φυσικά, στο πλαίσιο αυτό, το σύστημα δεν έχει κανένα δισταγμό να παραχωρήσει και την ψευτο-“ελευθερία” να κυβερνάς το σώμα σου παίρνοντας ναρκωτικές ουσίες, που λειτουργούν ανασταλτικά στη συμμετοχή σε συλλογικούς αγώνες αντίστασης κατά της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και σπρώχνουν τους νέους στην εξατομίκευση των προβλημάτων τους…
[1] John Hills’ Report (National Equality Panel), “An Anatomy of Economic Inequality in the UK” (2010)
[2] Bλ π.χ. Φώτη Τερζάκη, “Ο νεοφιλελευθερισμός ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας”, (Βιβλιοθήκη, “Ε”, 21/5/2011)
[3] H. Smith, “€50bn fire sale of state assets under way amid warnings over price and openness”, Guardian, 2/8/2011
[4] RT, “Episode 167”, http://rt.com/programs/keiser-report/episode-167-selective-default/
περιοδικό Περιεκτική Δημοκρατία
http://www.inclusivedemocracy.org/pd/
Πέμπτη 18 Αυγούστου 2011
ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΨΑΧΝΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ "ΑΚΡΑΙΟΙ" ΚΑΙ "ΠΕΡΙΘΩΡΙΑΚΟΙ" ΟΙ ΝΕΟΙ! ΑΠΛΑ ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΤΟΥΣ ΘΕΛΕΙ "ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ"
5 εκατομμύρια άνεργοι νέοι στην ΕΕ
Περιμένοντας έξω από τα Γραφεία ΕργασίαςΣύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat (Έκθεση Ιούλιος 2011) 5 εκατ. νέοι μεταξύ 15 και 24 ετών είναι άνεργοι. Πρωταθλήτρια στην ανεργία των νέων η Ισπανία με 45,7%, ακολουθούμενη από την Ελλάδα με 38,5%.
Από το τέλος της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης η Ισπανία, η Ελλάδα, η Λετονία και η Λιθουανία δεν κατάφεραν να μειώσουν την ανεργία στους νέους. Τα ποσοστά ανεργίας των νέων στις χώρες αυτές είναι γύρω στο 20% παραπάνω από τα ποσοστά που είχαν πριν από την παγκόσμια οικονομική ύφεση, δηλαδή πριν από το 2008.
Ως σοβαρές αιτίες για την Ελλάδα και την Ισπανία αναφέρονται η κρίση χρεών και τα δημόσια ελλείμματα.
Στην Ισπανία, όπου ένας στους δύο νέους είναι άνεργος (45,7%), δεν υπάρχει απλώς έλλειψη θέσεων εργασίας, αλλά η διαφθορά και οι τεράστιες περικοπές της κυβέρνησης Θαπατέρο δεν αφήνουν περιθώρια ανάκαμψης.
Έστω και αν το πρώτο τρίμηνο του 2011 υπήρξε μηδαμινή αύξηση της ανάπτυξης (0,3% του ΑΕΠ) χάρις στις εξαγωγές της Γερμανίας και της Γαλλίας.
Δεν δημιουργούνται όμως θέσεις εργασίας και η χώρα εξακολουθεί να υποφέρει από τις συνέπειες της φούσκας των ακινήτων.
Υψηλά ποσοστά ανεργίας στους νέους έχει επίσης η Ιταλία (27,8%), η Ιρλανδία (26,9%), και η Πορτογαλία (26,8%).
Η Βρετανία με 19,6% άνεργους νέους, και μάλιστα έγχρωμους και
μεταναστευτικής καταγωγής, διαθέτει μεν λιγότερη ανεργία από τον μέσο όρο ανεργίας των νέων στην ΕΕ, αλλά παρουσιάζει ανοδική αύξηση γύρω στο 6% σε σχέση με το 2008, έτος της οικονομικής κρίσης.
Άνεργοι νέοι – η πιο 'ευαίσθητη' ομάδα στις αναταράξεις της οικονομίας
Τέλος η Γερμανία με 9,1% ανεργία στους νέους καταλαμβάνει την 3η θέση στην κλίμακα ‘χαμηλότερης ανεργίας’, μετά την Ολλανδία (7.1%) και την Αυστρία (8,2%).
Στα στατιστικά στοιχεία εμφαίνεται ότι η Γερμανία έχει συνολικά χαμηλότερη ανεργία στους νέους, από όσο είχε πριν από το 2008.
Η Ομοσπονδιακή Στατιστική Υπηρεσία (Destatis) υπογραμμίζει ότι τα στοιχεία παραπλανούν, διότι οι νέοι στη Γερμανία έχουν στην πλειονότητά τους συμβόλαια ή εργασίες «με μη τυπικά χαρακτηριστικά».
Δηλαδή απασχολούνται με συμβόλαια περιορισμένου χρόνου, μειωμένου ωραρίου, ειδικές συμβάσεις 20ωρου την εβδομάδα ή και λιγότερων ωρών και εντελώς προσωρινά (λιγότερο από δύο φορές την εβδομάδα) σε περιοδική απασχόληση.
Όλοι αυτοί οι νέοι δεν εμφανίζονται ασφαλώς στις στατιστικές ως άνεργοι, αλλά ούτε ως δυνητικοί άνεργοι. Συνιστούν όμως τις πιο ευαίσθητες ομάδες εργαζομένων στις αναταράξεις της οικονομίας και στις διακυμάνσεις των εξαγωγών.
Σίγουρο είναι μόνον ένα, υπογραμμίζει η Ομοσπονδιακή Στατιστική Υπηρεσία, ότι: «οι νέοι στη Γερμανία είναι πιο συχνά άνεργοι από ότι ολόκληρος ο υπόλοιπος εργαζόμενος πληθυσμός».
Ταυτόχρονα επισημαίνεται ότι στη Γερμανία υπάρχει σταθερή ζήτηση εργατικού δυναμικού: 974.000 κενές θέσεις εργασίας (χωρίς τις επιδοτούμενες) κατέγραψε το Ινστιτούτο Ερευνών στην Αγορά Εργασίας (IAB) για το δεύτερο εξάμηνο του 2011.
Δηλαδή 190.000 θέσεις παραπάνω από πέρσι την ίδια εποχή, αλλά 80.000 λιγότερες από τις αρχές του 2011.
Υπάρχουν επομένως ακόμη περιθώρια εύρεσης εργασίας και απασχόλησης.
Eurostat / Destatis / IAB / Βιβή Παπαναγιώτου
Υπεύθ. Σύνταξης Ειρήνη Αναστασοπούλου
Deutsche Welle
http://www.dw-world.de/dw/article/0,,15313670,00.html
Τετάρτη 17 Αυγούστου 2011
ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΑΕΤΟΠΟΥΛΕΙΟΥ - ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΝΠ
"Συγχαρητήρια"...
Μια τεραστίων διαστάσεων Η Τ Τ Α για τους εργαζόμενους του Αετοπούλειου.
Εκτός και αν όσοι επεδίωξαν την αυτονομία του μπορούν να δώσουν ΑΜΕΣΗ λύση στη χρόνια ΕΛΛΕΙΨΗ ΒΑΣΙΚΩΝ ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΩΝ, έτσι ώστε να μπορεί και ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ αυτόνομα το Πολιτιστικό Κέντρο.
Μια τεραστίων διαστάσεων Η Τ Τ Α για τους εργαζόμενους του Αετοπούλειου.
Εκτός και αν όσοι επεδίωξαν την αυτονομία του μπορούν να δώσουν ΑΜΕΣΗ λύση στη χρόνια ΕΛΛΕΙΨΗ ΒΑΣΙΚΩΝ ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΩΝ, έτσι ώστε να μπορεί και ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ αυτόνομα το Πολιτιστικό Κέντρο.
Δημήτρης Μ. Χανιωτάκης
Μόνιμος Υπάλληλος του Αετοπούλειου
Βουλγαρία: Πρότυπο τουριστικής ανάπτυξης (;) και ...θεματικού τουρισμού
Βουλγαρία: «μεθυστικές» διακοπές με φτηνό αλκοόλ και συνθετικά ναρκωτικά.
Bar crawl, η νέα μόδα
«Πληρώνεις 6, άντε 7 Λεβα το ποτήρι τη βότκα, είναι 3 ευρώ και στη Γερμανία κάνει 6 ευρώ». Και το αλκοόλ που προσφέρεται στα μπαρ και στις ντίσκο παράνομο, δεν έχει φορολογηθεί. Τα περιθώρια κέρδους είναι τεράστια.
Περισσότεροι από 400.000 ξένοι τουρίστες έκαναν διακοπές στο Obzor πέρυσι, φέτος υπολογίζεται ότι ο τουρισμός θα αυξηθεί κατά 12% σε ολόκληρη τη Βουλγαρία.
Ο αλκοολτουρισμός είναι σε "έξαρση¨στη Βουλγαρία. Τα λεγόμενα bar crawl υπόσχονται ποτό και δυνατές εμπειρίες μέχρι τελικής πτώσης. Η χώρα θέλει να βγάλει τη "ρετσινιά" της φτηνού τουριστικού προορισμού.
Η Βουλγαρία έχει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά για έναν λεγόμενο βιώσιμο τουρισμό: αμμουδιές, φυσικά πάρκα, ιστορικούς θησαυρούς.
Τελευταία όμως έχει αναπτυχθεί ένα άλλο είδος, ο αλκολτουρισμός.
Πριν λίγες μέρες 2 νεαροί τουρίστες σκοτώθηκαν πέφτοντας από το μπαλκόνι του ξενοδοχείου τους στην πόλη Obzor της Μαύρης Θάλασσας, ήταν Άγγλος και Πολωνός. Και στους δύο βρέθηκε μεγάλη περιεκτικότητα οινοπνεύματος στο αίμα τους. Τις προάλλες 15 ξένοι τουρίστες σώθηκαν από βέβαιο πνιγμό, ήταν τύφλα στα μεθύσι.
Bar crawl, η νέα μόδα
«Στη Βουλγαρία ανθεί ο αλκοολτουρισμός», λέει ένας Γερμανός.
«Πληρώνεις 6, άντε 7 Λεβα το ποτήρι τη βότκα, είναι 3 ευρώ και στη Γερμανία κάνει 6 ευρώ». Και το αλκοόλ που προσφέρεται στα μπαρ και στις ντίσκο παράνομο, δεν έχει φορολογηθεί. Τα περιθώρια κέρδους είναι τεράστια. Οι παραλία της πανέμορφης πόλης Obzor στη Μαύρη Θάλασσα είναι γεμάτη νεαρούς. Μιλούν Ρωσικά, Αγγλικά, Γερμανικά, Σουηδικά.
Η "Αλλη" άποψη των κοινωνικών ταραχών-Οι φτωχοί φταίνε για την κρίση & oι "βολεμένοι" εξεγείρονται
Συμβαίνουν κι αλλού...
Τα επιχειρήματα του "μαζί τα φάγαμε", οι "κοπρίτες" και οι "τζαμπατζήδες" υπάρχουν παντού, σε διεθνή κλίμακα (δεν είναι ελληνική πατέντα).
Η λογική του "ζούμε πάνω από τις δυνάμεις μας", μετατρέπεται σε καταστροφέα -μόνο- των κοινωνικών δαπανών κι "όποιος αντέξει".
Ο στιγματισμός, η περιθωριοποίηση και εντέλει η "απαλλαγή" ενός "παρασιτικού" μέρους της κοινωνίας, για να επιβιώσει το "υγιές" τμήμα της είναι η σημαία του νεοφιλελευθερισμού και οδηγεί κατευθείαν στον εκφασισμό λογικής και πρακτικών.
Ένα ενδιαφέρον άρθρο για την "άλλη" άποψη των κοινωνικών εξεγέρσεων
ΣτΚ
http://www.city-journal.org/2011/eon0810td.html
Theodore Dalrymple
Η σκληρή εγκληματικότητα την οποία επιδεικνύει ένα σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού της Αγγλίας δεν με εκπλήσσει. Γράφω για αυτό το θέμα εδώ και 20 χρόνια. Το να το διαπιστώσω την προϊούσα εκδήλωση εγκληματικής βίας, δεν απαιτούσε ιδιαίτερη παρατηρητικότητα εκ μέρους μου.
Αυτοί που δεν το έβλεπαν, και έκλειναν τα μάτια, είναι η βρετανική διανόηση και η πολιτική τάξη, που όχι μόνο δεν το είδαν, αλλά δεν μπορούν να καταλάβουν και τη σημαντικότητά του. Οι διανοούμενοι δεν θέλουν να αλλάζουν τις απόψεις τους, και οι πολιτικοί τις πολιτικές τους.
Τρεις άνδρες παρασύρθηκαν από αυτοκίνητο, και έχασαν τη ζωή τους, προσπαθώντας να υπερασπίσουν τη περιουσία τους στο Birmingham, πόλη στην οποία κάποτε ζούσα και περπατούσα στους δρόμους της καθημερινά.
Μόνο λοιπόν όποιος περπατά αλλά δεν παρατηρεί τι γίνεται γύρω του, και δεν βλέπει τα πρόσωπα και τις συμπεριφορές των νέων, μόνο αυτός θα πρέπει να εκπλήσσεται με όσα συμβαίνουν σήμερα.
Οι ταραχές αποτελούν την αποθέωση του κοινωνικού κράτους, και της βρετανικής λαϊκής κουλτούρας. Πρόκειται για έναν πληθυσμό, του οποίου πιπιλίζουν τα αφτιά οι πολιτικοί και οι διανοούμενοι, ότι δικαιούται ένα υψηλό επίπεδο κατανάλωσης, άσχετα από την προσωπική προσπάθεια, και άρα τα θεωρεί όλα ως δεδομένα, και όταν δεν τα απολαμβάνει, τότε αισθάνεται αδικημένος.
Τα επιχειρήματα του "μαζί τα φάγαμε", οι "κοπρίτες" και οι "τζαμπατζήδες" υπάρχουν παντού, σε διεθνή κλίμακα (δεν είναι ελληνική πατέντα).
Η λογική του "ζούμε πάνω από τις δυνάμεις μας", μετατρέπεται σε καταστροφέα -μόνο- των κοινωνικών δαπανών κι "όποιος αντέξει".
Ο στιγματισμός, η περιθωριοποίηση και εντέλει η "απαλλαγή" ενός "παρασιτικού" μέρους της κοινωνίας, για να επιβιώσει το "υγιές" τμήμα της είναι η σημαία του νεοφιλελευθερισμού και οδηγεί κατευθείαν στον εκφασισμό λογικής και πρακτικών.
Ένα ενδιαφέρον άρθρο για την "άλλη" άποψη των κοινωνικών εξεγέρσεων
ΣτΚ
http://www.city-journal.org/2011/eon0810td.html
Theodore Dalrymple
Ο Βρετανικός εκφυλισμός
Οι ταραχές δεν πρέπει να εκπλήσουν κανέναν
Η σκληρή εγκληματικότητα την οποία επιδεικνύει ένα σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού της Αγγλίας δεν με εκπλήσσει. Γράφω για αυτό το θέμα εδώ και 20 χρόνια. Το να το διαπιστώσω την προϊούσα εκδήλωση εγκληματικής βίας, δεν απαιτούσε ιδιαίτερη παρατηρητικότητα εκ μέρους μου.
Αυτοί που δεν το έβλεπαν, και έκλειναν τα μάτια, είναι η βρετανική διανόηση και η πολιτική τάξη, που όχι μόνο δεν το είδαν, αλλά δεν μπορούν να καταλάβουν και τη σημαντικότητά του. Οι διανοούμενοι δεν θέλουν να αλλάζουν τις απόψεις τους, και οι πολιτικοί τις πολιτικές τους.
Τρεις άνδρες παρασύρθηκαν από αυτοκίνητο, και έχασαν τη ζωή τους, προσπαθώντας να υπερασπίσουν τη περιουσία τους στο Birmingham, πόλη στην οποία κάποτε ζούσα και περπατούσα στους δρόμους της καθημερινά.
Μόνο λοιπόν όποιος περπατά αλλά δεν παρατηρεί τι γίνεται γύρω του, και δεν βλέπει τα πρόσωπα και τις συμπεριφορές των νέων, μόνο αυτός θα πρέπει να εκπλήσσεται με όσα συμβαίνουν σήμερα.
Οι ταραχές αποτελούν την αποθέωση του κοινωνικού κράτους, και της βρετανικής λαϊκής κουλτούρας. Πρόκειται για έναν πληθυσμό, του οποίου πιπιλίζουν τα αφτιά οι πολιτικοί και οι διανοούμενοι, ότι δικαιούται ένα υψηλό επίπεδο κατανάλωσης, άσχετα από την προσωπική προσπάθεια, και άρα τα θεωρεί όλα ως δεδομένα, και όταν δεν τα απολαμβάνει, τότε αισθάνεται αδικημένος.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)