ΥΠΟΥΡΓΟΣ: Είναι πραγματικά αδύνατο να μιλήσει οποιοσδήποτε για χρονοδιαγράμματα για ένα έργο. Το εθνικό οδικό δίκτυο Πάτρα - Αθήνα - Θεσσαλονίκη - Εύζωνοι, που ξεκίνησε το 1960, εντάχθηκε σε όλα τα κοινοτικά πλαίσια στήριξης από το 1989 έως σήμερα και ολοκληρώνεται σήμερα. Είναι, όμως, προφανές ότι το θεσμικό πλαίσιο παραγωγής έργων όλα αυτά τα χρόνια επέτρεπε να γίνονται υπερβάσεις που δρούσαν ανασταλτικά στην ολοκλήρωση των έργων, στην ένταξη και συμπλήρωση νέων έργων υποδομών, στην ανάπτυξη της χώρας με παραγωγικό πρόσημο.
Είναι προφανείς οι συνέπειες στην κοινωνία, στην οικονομική ζωή της χώρας, στο έλλειμμα δυνατοτήτων που θα έδιναν στη χώρα νέα έργα υποδομών, στην απώλεια μεγάλων ποσών από τα προηγούμενα πλαίσια στήριξης.
Σύμφωνα με τον πίνακα[1], το συνολικό κατασκευαστικό κόστος των οδικών υποδομών ανέρχεται σε 3,5 δισ. ευρώ σε τρέχουσες τιμές και αφορά συνολικά 476,7 χλμ. που κατασκευάστηκαν παλιότερα. Η χώρα, επιτέλους έπειτα από πολλές δεκαετίες, έχει αποκτήσει ένα θεσμικό πλαίσιο που δεν επιτρέπει τις στρεβλώσεις που ζήσαμε στο παρελθόν. Είναι η στιγμή που ο ελληνικός λαός, οι υγιείς παραγωγικές δυνάμεις πρέπει να αποκτήσουν ένα συγκεκριμένο σχέδιο για το μοντέλο ανάπτυξης της χώρας. Για τους τομείς που επιλέγει να βασιστεί η οικονομία μας, ώστε να στεκόμαστε στα δικά μας πόδια. Με βάση αυτές τις επιλογές, πρέπει να καθοριστούν οι προτεραιότητες υλοποίησης των υποδομών που χρειαζόμαστε.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: “Το Ελληνικό Δημόσιο δεν αναλαμβάνει κανένα ρίσκο για τις Συμβάσεις Παραχώρησης και καμία εγγύηση για τα δάνεια των τραπεζών και των παραχωρησιούχων” δήλωνε το 2007 ο κ. Γ. Σουφλιάς, τότε υπουργός ΠΕΧΩΔΕ, κατά τη διαδικασία κύρωσης από τη Βουλή (με ψήφους Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ) των πέντε συμβάσεων παραχώρησης αυτοκινητοδρόμων. Έκτοτε κύλισε πολύ νερό στο αυλάκι. Το σχόλιό σας;
ΥΠΟΥΡΓΟΣ: Δεν ισχύει αυτό ή ισχύει εν μέρει. Στις δανειακές συμβάσεις του 2008 υπήρχε όρος, ο οποίος έδινε στις τράπεζες το δικαίωμα να αναστείλουν τη χρηματοδότηση των έργων σε περίπτωση που από τα έσοδα δεν εξασφαλίζονταν η αποπληρωμή των δανείων. Οι υπόψη δανειακές συμβάσεις είχαν γίνει αποδεκτές από το Δημόσιο κατά την έναρξη της περιόδου παραχώρησης το 2008. Οι τράπεζες επωφελήθηκαν από τις καθυστερήσεις των έργων (απαλλοτριώσεις και αρχαιολογία) και ανέστειλαν τη χρηματοδότησή τους. Επιπλέον, στις συμφωνίες επανεκκίνησης το 2013 προβλέφθηκε σύμφωνα με τα αιτήματα των τραπεζών, αναδιαπραγμάτευση των περιθωρίων των επιτοκίων δανεισμού, καθώς και μείωση του φυσικού αντικειμένου των έργων με αφαίρεση τμημάτων που είχαν χαμηλά προσδοκώμενα έσοδα (π.χ. Πάτρα - Πύργος - Τσακώνα).
