Τότε οι δημοσκοπήσεις έδειξαν ότι οι Αγανακτισμένοι αλλά και οι συμπαθούντες προς αυτούς είναι δυο εκατομμύρια συμπολίτες μας.
Ένας απίστευτος αριθμός που αυτομάτως θα τους έκανε κυρίαρχους του πολιτικού σκηνικού στο οποίο τα δυο μεγάλα κόμματα έχουν χάσει μεγάλο μέρος της δύναμης τους. Πλην όμως οι Αγανακτισμένοι είχαν ένα σημαντικό πρόβλημα, δεν είχαν έναν πολιτικό φορέα να τους εκφράσει. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα αφενός να μην μπορούν να διαμορφώσουν ένα συγκεκριμένο πολιτικό πλαίσιο εναλλακτικών προτάσεων που να μπορεί να πείσει τους συμπολίτες μας που έχουν απογοητευθεί από τα κόμματα.
Μοιραία λοιπόν μετά την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου και τους τόνους των χημικών που μετακόμισαν στα πνευμόνια των Αγανακτισμένων το κίνημα εκφυλίστηκε. Δεν υπήρχε ο πολιτικός φορέας εκείνος που θα έδινε όραμα και στρατηγική τις στιγμές της απογοήτευσης. Που θα αντιλαμβανόταν ότι η κατάληψη της Πλατείας είχε καταντήσει ένα ακτιβιστικό φετίχ που δεν αρκούσε χωρίς την ανάληψη πρωτοβουλιών πανελλαδικής εμβέλειας. Που θα διαμόρφωνε πειστικό πολιτικό πλαίσιο και θα ακύρωνε τις διασπαστικές τάσεις. Έτσι στιγμές σαν αυτή της 28ης Οκτωβρίου που ο ελληνικός λαός έδειξε σύσσωμος στην πολιτική ηγεσία την αντίδραση του έχοντας σαν πρωτοπορία τους ίδιους τους μαθητές, έγιναν όλο και πιο σπάνιες.
Σήμερα η κληρονομιά του κινήματος είναι δεκάδες η και εκατοντάδες ομάδες διάσπαρτες σε όλη την επικράτεια της χώρας. Χαρακτηριστικό των μελών τους ότι είναι δημοκράτες, είναι πατριώτες, είναι κατά του μνημονίου και της τροικανής κατοχής.
