Κάθε χρόνο τιμάμε τη μνήμη του Αντώνη Τρίτση, ενός ριζοσπάστη πολιτικού, που πέρασε από το πολιτικό σκηνικό της χώρας μετά τη μεταπολίτευση και άφησε τα αποτυπώματά του με έργα και κυρίως με ιδέες του.
Η συνέπεια λόγων και έργων, το ήθος και η εντιμότητά του ήταν εκείνα που τον ακολουθούσαν παντού, όπου κι αν πέρασε και άφησε τη σφραγίδα του, έγραψε δηλαδή Ιστορία.
Στις 7 Απριλίου του 1992 άφησε την τελευταία του πνοή, 55 χρόνων, σε μια στιγμή που είχε κληθεί για να υπηρετήσει την πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους, την πόλη των Αθηνών. Όμως δεν πρόλαβε…
Όπως δεν πρόλαβε και η χώρα να τον δει να την υπηρετεί όπως ήξερε, με τις ιδέες του και την ευρηματικότητά του για λύσεις που υπηρετούν τους πολίτες, από θέσεις που άξιζε.
Πολεμήθηκε σκληρά από τους αντιπάλους, ιδιαίτερα από εκείνους που πίσω από τους χαρακτηρισμούς τους περί «τρελού Κεφαλονίτη», «αιθεροβάμονα πολιτικού», «αγύριστου κεφαλιού», «ιδιόρρυθμου πολιτικού», σχεδόν πάντα έκρυβαν διάφορα συμφέροντα, διαφθορά και σπατάλη, τα οποία τελικά – έπειτα από πολλά χρόνια – έριξαν τη χώρα μας στα βράχια!!!
Βρισκόμαστε στα τέλη του 1989 και ο Τρίτσης έχει διαγραφεί από το ΠΑΣΟΚ γιατί διαφωνούσε με την πολιτική που ακολουθούσε για το σκάνδαλο Κοσκωτά. Έχει ήδη φτιάξει το «Ελληνικό Ριζοσπαστικό Κίνημα», έχει αποτύχει στις εκλογές του Ιουνίου 1989, ενώ δεν έχει λάβει μέρος στις εκλογές του Νοεμβρίου του ίδιου έτους.
Με μανία είχε πέσει στη συγγραφή ενός βιβλίου που αναφέρεται στην Ελλάδα και στο οποίο διατυπώνει μια ριζοσπαστική πρόταση για τη χώρα. Ο Τρίτσης δεν ήταν μόνο καλός αναλυτής των πολιτικών εξελίξεων στη χώρα, ήταν και μεγάλος γνώστης της ιστορίας του τόπου. Προχωρούσε στη βαθιά ανάλυση των προβλημάτων της χώρας. Είχε τεράστιες ικανότητες στο θέμα της σύνθεσης των προτάσεων και της παρουσίασης έτσι ενός σχεδίου για την εθνική ανασυγκρότηση της χώρας… Έτσι το βιβλίο με τον τίτλο «Και όμως υπάρχει δρόμος - Η ριζοσπαστική πρόταση» κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1989…
Περιλάμβανε προφητικές αναλύσεις για το πρόβλημα της χώρας και διαπιστώσεις που σήμερα εντυπωσιάζουν, καθώς και προτάσεις που ακόμη και σήμερα περιμένουν να βρεθεί κάποιος για να τις υλοποιήσει.
Σήμερα, τιμώντας για άλλη μια χρονιά τη μνήμη του, δημοσιεύσουμε ένα μικρό απόσπασμα από αυτό το βιβλίο του, που αφορά συνοπτικά τα προβλήματα της οικονομίας που αντιμετώπιζε τότε η χώρα. Προβλήματα που διαπιστώθηκαν από τον Αντώνη Τρίτση 24 χρόνια πριν και συνεχίζουν να υπάρχουν μέχρι σήμερα. Προβλήματα που κυρίως δημιούργησαν τη σημερινή οικονομική χρεοκοπία και τα οποία ταλαιπωρούν τον ελληνικό λαό. Προβλήματα των οποίων η ύπαρξη δείχνει την αδυναμία και την ανικανότητα του πολιτικού συστήματος να τα διαπιστώσει και να επιχειρήσει τη λύση τους. Συνοπτικά στο βιβλίο ο Αντώνης Τρίτσης διαπίστωνε:
Το ζήτημα της Οικονομίας
«Η Ελλάδα», έγραφε, «έχει σήμερα (σ.σ.: το 1989) μια υπανάπτυκτη οικονομία και αυτό συνιστά το θεμελιακό της πρόβλημα από το οποίο εκπορεύονται όλα τα άλλα που βρίσκουν έκφραση στον κοινωνικό και πολιτικό χώρο.
Αυτή είναι η πικρή αλήθεια για τη χώρα μας, που έντονα διακρίνεται μέσα στο διεθνές πλαίσιο που κινείται και ζει – πρωταρχικώς της ΕΟΚ – και δεν μπορεί πια να κρυφθεί πίσω από τα διογκωμένα οικονομικά μεγέθη ή τις δυτικογενείς θεωρητικές δοξασίες.
Οι ενδείξεις της ελληνικής οικονομικής υπανάπτυξης είναι σαφείς:
(α) Απουσία συγκροτημένων οικονομικών δομών
• Λείπει η δυναμική γεωργία.
• Η δυναμική βιομηχανία.
• Η σύγχρονη τεχνική και τεχνολογική υποδομή.
• Οι σύγχρονες υπηρεσίες.
• Η σύγχρονη παιδεία.
• Αντίθετα, έντονη είναι η παρουσία της παραοικονομίας και της κερδοσκοπίας της γης και της οικοδομής, σε καταλυτική μάλιστα κλίμακα για ολόκληρη την οικονομία.
• Υπάρχει, επίσης, η παραμορφωτική διόγκωση του δημόσιου τομέα ως παρασιτικού υποδοχέα της ανεργίας (με καταλυτικές – αρνητικές – πολιτικές προεκτάσεις).
(β) Τεράστιο δημόσιο χρέος, εξωτερικό και εσωτερικό, που οδηγεί σε χρεοκοπία το ελληνικό κράτος, το ‘‘κράτος πρόνοιας’’ και ολόκληρο τον δημόσιο τομέα, και που απειλεί την πολιτική υποταγή της χώρας στα ‘‘σταθεροποιητικά’’ όργανα του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου (ΔΝΤ, Διεθνής Τράπεζα κ.λπ.)!
(γ) Χρόνιο αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο της χώρας (εισαγωγές - εξαγωγές). Η διευρυνόμενη απόστασή της από τις άλλες χώρες της ΕΟΚ.
(δ) Χρόνιος στασιμοπληθωρισμός και αυξανόμενη ανεργία ιδιαίτερα στους νέους και τις γυναίκες.
(ε) Συνεχιζόμενη εξάρτηση της οικονομίας από ανεξέλεγκτους, όλο και πιο επισφαλείς, ‘‘άδηλους’’ πόρους (τουριστικό, ναυτιλιακό, μεταναστευτικό συνάλλαγμα).
(στ) Παραγωγική και οικιστική κατάρρευση της αγροτικής επαρχίας και παρασιτική διόγκωση της Αθήνας και των άλλων μεγάλων πόλεων.
(ζ) Δημογραφική κατάρρευση.
(η) Καταστροφή πλουτοπαραγωγικών πόρων, συνέπεια του ‘‘μοντέλου’’ ανάπτυξης που ακολουθήθηκε σε ολόκληρη τη μεταπολεμική περίοδο, από όλες τις κυβερνήσεις μέχρι σήμερα.
(θ) Κατάλυση του παραγωγικού ‘‘ήθους’’. Οι Έλληνες ως άτομα, ως παραγωγικές τάξεις, ως κοινωνία, έχουμε χάσει τη συνείδηση και την αυτοπειθαρχία του ‘‘παραγωγού’’, του υπεύθυνου ‘‘επαγγελματία’’.
Διαχείριση χρεοκοπίας
Η οικονομική - αναπτυξιακή πολιτική όλων των μέχρι σήμερα κυβερνήσεων δεν άγγιξε αυτά τα δομικά και ποιοτικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας, αλλά πάντα περιορίστηκε στη διαχείριση των – χρεοκοπημένων μονίμως – δημοσιονομικών και νομισματικών μεγεθών. Η ‘‘θεραπεία’’ για τη χρεοκοπία του κράτους είναι γνωστή – την υπαγορεύουν με σταθερότητα 40 χρόνια τώρα οι διεθνείς ‘‘σταθεροποιητικοί’’ οργανισμοί – όπως είναι επίσης γνωστοί και εκείνοι που την πληρώνουν, οι μισθωτοί και οι μικροί επιχειρηματίες».
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
