ΕΦΥΓΕ Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΒΑΡΔΗΣ

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ....

3 Σεπτέμβρη 1974 – ΤΟΤΕ και ΤΩΡΑ - του Απόστολου Κακλαμάνη

Άρθρο του Απόστολου Κακλαμάνη,

πρώην προέδρου της Βουλής, στο Καρφί

Σάββατο 30 Αυγούστου 2014

H 3η Σεπτέμβρη, με το συμβολι­σμό της επανάστασης του 1843 κατά της βαυαροκρατίας και της «ελέω θεού» απολυταρχί­ας, επελέγη από τον Ανδρέα Παπανδρέου ως η ημέρα της Ιδρυτι­κής Διακήρυξης του Πανελλήνιου Σο­σιαλιστικού Κινήματος και αφετηρίας μιας ειρηνικής, τώρα, επανάστασης που είχε ανάγκη η χώρα και η ελληνι­κή κοινωνία.

Η διακήρυξη του τετράπτυχου «Εθνική ανεξαρτησία - Λαϊκή κυριαρχία - Κοι­νωνική απελευθέρωση, με δημοκρατι­κές διαδικασίες» ήταν ταυτόχρονα και δέσμευση για τη δικαίωση των ορα­μάτων και των θυσιών των γενεών της εθνικής αντίστασης, των ανένδοτων αγώνων και της αντιδικτατορικής πά­λης.

Κόμμα από γνήσιες πατριωτικές και δημοκρατικές δυνάμεις

Το προσκλητήριο αυτοοργάνωσης του λαού -που απευθύναμε ο Ανδρέας Παπανδρέου και οι 150 συνεργά­τες του που επέλεξε από τις γενιές αυτές ο Ανδρέας Παπανδρέου, ως συνιδρυτικά μέλη του ΠΑΣΟΚ- σήμαινε ότι για πρώτη φορά στην Ελλάδα ένα κόμμα δεν θα προέκυπτε πια, όπως ως τότε, από παρασκηνιακές διαβουλεύσεις παραγόντων του οικονομικού και κοινωνικού κατεστημένου, δηλαδή εκ των άνω, αλλά, όπως και έγινε, από τις γνήσιες πατριωτικές και δημοκρατικές δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας με την πρωτοπορία της νεολαίας -εκ των κάτω.

Οι γενιές της μεταπολίτευσης είναι γεγονός ότι δεν γνώρισαν την προ ΠΑ­ΣΟΚ Ελλάδα, ούτε της δικτατορίας, τα στελέχη της οποίας «ανδρώθηκαν» στο θερμοκήπιο του παρασυντάγματος και των έκτακτων μέτρων του μετεμφυλιακού κράτους της Δεξιάς, ούτε αυτή καθεαυτή την ολιγαρχία του πλούτου, την ιδεολογία και τα συμφέροντα της οποί­ας εξέφραζε και υπηρετούσε η Δεξιά, ούτε βεβαίως τις απρόσφορες θυσίες και τις εθνικέs περιπέτειες που οδήγη­σαν ολόκληρες γενιές και την πατρίδα οι «εκτός τόπου και χρόνου», το λιγό­τερο που μπορεί να πει κανείς, ηγεσίες της κομμουνιστικής Αριστεράς.

Η νέα Ελλάδα από τον Οκτώβρη του 1981 κι εδώ

Τα γνωρίζουμε καλά, όμως, οι παλιότεροι, που οφείλουμε να ενημερώσουμε τους νεότερους πώς δημιουργήθηκε η νέα Ελλάδα από τον Οκτώβρη του 1981 κι εδώ. Τι σήμαινε τούτο; Σήμαινε τερματι­σμό των πολιτικών διώξεων. Τον τερμα­τισμό της στελέχωσης των δημοσίων υπηρεσιών με βάση τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων. Την κατάρ­γηση του εμπορίου της υγείας με την ίδρυση του ΕΣΥ. Τη μεγάλη εκπαιδευ­τική μεταρρύθμιση (1982 -1986). Την επέκταση σε όλους τους εργαζομένους της χώρας της κοινωνικής ασφάλισης. Την κοινωνική πρόνοια και γενικώς τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων. Την ενσωμάτωση στον κοι­νωνικό κορμό των, αποκλεισμένων ως τότε, στο περιθώριό του, λαϊκών στρω­μάτων και ιδιαίτερα των πολιτών του δημοκρατικού χώρου των «βεβαρη­μένων» με προσωπικό ή οικογενεια­κό ιστορικό. Την εμπέδωση της λαϊκής κυριαρχίας με την εθνική συμφιλίω­ση. Την αποκατάσταση κράτους δικαί­ου και ελευθερίας ιδεών και πολιτικής δράσης. Την κατοχύρωση της εθνι­κής ανεξαρτησίας -«η Ελλάδα ανήκει στους 'Ελληνες». Την υπεράσπιση της ειρήνης αλλά και της εδαφικής ακεραι­ότητας της χώρας (δύο φορές, το 1982 και το 1987, αντιμετωπίστηκε η τουρ­κική απειλή στη Θράκη και το Αιγαίο) κ.ο.κ. Αυτά και πολλά άλλα, λοιπόν, σήμανε η νέα Ελλάδα μετά την άνοδο στην εξουσία και τη διακυβέρνηση της χώρας από το ΠΑΣΟΚ.

Επιχείρηση με στόχο το διασυρμό και τη διάλυση του ΠΑΣΟΚ

Σε αυτή την πορεία, το ΠΑΣΟΚ είχε σταθερά τη Δεξιά απέναντι και τη λεγόμενη Αριστερά να το πλαγιοκοπεί μονίμως, θεωρώντας τους πολίτες -θύματα της Δεξιάς και της δικής της πολιτικής- που ψήφισαν το ΠΑΣΟΚ σαν ιδιοκτη­σία της, που «έκλεψε» το ΠΑΣΟΚ. Στο τέλος, Δεξιά και Αριστερά συνασπίστη­καν στο «βρώμικο 1989» με στόχο το διασυρμό και τη διάλυση του ΠΑΣΟΚ, μια επιχείρηση που είναι και πάλι σε εξέλι­ξη στις μέρες μας.

Σήμερα, εκμεταλλεύονται τη φτώ­χεια και κάθε πρόβλημα του λαού για να συκοφαντούν το ΠΑΣΟΚ, που πρέ­πει να γίνει ο «αποδιοπομπαίος τρά­γος», ο αίρων και τις δικές τους αμαρ­τίες, όπως η άρνησή τους να «βάλουν πλάτη» όταν ξέσπασε η κρίση, αντί να υπονομεύουν την κυβέρνηση του ΠΑ­ΣΟΚ και την ίδια την πατρίδα.

Κοντεύουν να σηκώσουν από τον τάφο τον Ανδρέα Παπανδρέου και να τον δικάσουν για την ειρηνική επανάσταση τns 3ns Σεπτέμβρη 1974, την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ και τη δημοκρα­τική διακυβέρνηση της χώρας επί των ημερών του.

Να υπερασπιστούμε τους κοινούς αγώνες και το έργο του Κινήματος

Η ιστορική πραγματικότητα, όμως, εκ­δικείται τους διαστρεβλωτές της. Το πε­ρίφημο δημόσιο χρέος παραδόθηκε το 1989 από τον Ανδρέα Παπανδρέου στο 67% του ΑΕΠ για να το παραλάβει ο ίδιος το 1993 από τη ΝΔ και την κυβέρ­νηση Μητσοτάκη στο 120%. Αδίστα­κτοι συκοφάντες εκμεταλλεύονται και γενικεύουν με τη φασιστική μέθοδο της συλλογικής ευθύνης την απεχθή δράση ελάχιστων στελεχών του ΠΑ­ΣΟΚ που στη σαραντάχρονη πορεία του καπηλεύτηκαν τιs αρχές του, ασπάλακες που καταπρόδωσαν την εμπιστο­σύνη μας στη διαχείριση του δημοσίου χρήματος και του ρόλου που ανέλαβαν. Ελάχιστοι μεν αλλά ικανοί να επιτρέ­ψουν στους αντιπάλους του ΠΑΣΟΚ να συκοφαντούν και να προπηλακί­ζουν εδώ και εκεί, όταν συναντούν πολίτες από τα εκατομμύρια των οπαδών, των μελών, των στελεχών του που πί­στεψαν, αγωνίστηκαν, έδωσαν και δεν πήραν παρά μόνο περηφάνια για την προσφορά τους στο λαό και την πατρί­δα. Σε αυτούς όλους οφείλουμε ΤΩΡΑ να απευθυνθούμε για να υπερασπι­στούμε μαζί την ιστορία, τους κοινούς αγώνες και το έργο του ΠΑΣΟΚ.

Δεν άντεξαν στα δύσκολα και λιποτάκτησαν...

Ήδη, το Κίνημά μας έχει απαλλαγεί από όλα τα ιδιοτελή αυτά στοιχεία που, όπως ήταν φυσικό, δεν άντεξαν στα δύ­σκολα και λιποτάκτησαν, οι πιο πολλοί στον ΣΥΡΙΖΑ, ελπίζοντας να συνεχίσουν εκεί τη «δράση» τους. Η συντρι­πτική πλειονότητα των στελεχών πα­ραμείναμε πιστοί στον όρκο μας, όταν στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έλαχε ο κλήρος να υπερασπιστεί την πατρίδα και την ελληνική οικονομία από τον κίνδυνο της «αναπόφευκτης και άτακτης χρεοκοπΐας», λόγω της απομόνω­σής της από τις διεθνείς αγορές εξαιτίας των πλαστών, σύμφωνα και με την απόφαση της 15ns Μαρτίου 2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στατιστι­κών στοιχείων που τους έδινε η κυβέρ­νηση Καραμανλή.

Το ΠΑΣΟΚ, η κυβέρνησή του, οι βουλευτές του, που δεν λιποτάκτησαν μπροστά στο καθήκον και την ευθύνη να αποτραπεί η οικονομική κατάρρευση και η εθνική καταστροφή, υπερα­σπίστηκαν την άνοιξη 2010 Θερμο­πύλες. Κι αυτό θα καταδειχθεί όχι από αυτούς που συνεχίζουν χειραγωγώ­ντας το λαό μας κι αποπροσανατολίζοντάς τον, εκμεταλλευόμενοι τις συνέ­πειες της κρίσης, ούτε από αυτούς που υπονόμευσαν την εθνική προσπάθεια είτε καίγοντας την Αθήνα είτε «μπου­κάροντας στο μπ... τη Βουλή» ή εμπο­δίζοντας τους τουρίστες να βγουν στα λιμάνια μας ή από την άλλη τρέχοντας στα Ζάππεια κι αξιώνοντας την πρω­θυπουργία και συνωμοτώντας με τους Ευρωπαίους νεοφιλελεύθερους ομοϊ­δεάτες τους για την απομάκρυνση του νόμιμου πρωθυπουργού της χώρας, αλλά από τον αδέκαστο ιστορικό της αύριον.

Η ανασύνταξη και επανασυσπείρωση είναι όρος «εκ των ων ουκ άνευ»

Σήμερα οι αρχές του τετράπτυχου της ιστορικής διακήρυξης της 3ης Σεπτέμ­βρη 1974 είναι και πάλι επίκαιρες και απολύτως αναγκαία η εφαρμογή του για μια νέα εξίσου δημιουργική περί­οδο ανασύνταξης και αναδημιουργίας.

Το χρέος όλων των στελεχών του ΠΑΣΟΚ, όσων παραμείναμε σταθεροί, με ανιδιοτέλεια, στις ιδέες μας, είναι να υπερασπιστούμε την πανταχόθεν βαλλόμενη ιστορία του, την προσφορά του στο παρελθόν και την αξία των ιδεών του για το μέλλον.

Η ανασύνταξη και επανασυσπείρωση του ΠΑΣΟΚ στη βάση των σταθερών αξιών που διακήρυξε και εφάρμοσε και όχι στη λογική της προ­σωπικής στρατηγικής των διαφόρων παραγόντων που αποτελούν κατά κα­νόνα προϊόντα των πορτοπαράθυρων και των εντύπων των εκδοτικών συ­γκροτημάτων, είναι όρος «εκ των ων ουκ άνευ» για την αποτροπή του δρο­μολογημένου διχασμού ανάμεσα στην πολυώνυμη Δεξιά και την πολυκέλαδη Αριστερά.

Το μόνο που εγγυάται ένας τέτοιος διχασμός το γνωρίζουμε από το παρελθόν: νέες περιπέτειες για την πατρίδα, το λαό και τη δημοκρατία.

Ποιοι έχουν και ποιοι δεν έχουν θέση στο νέο ξεκίνημα

Στο νέο αυτό ξεκίνημα του ΠΑΣΟΚ έχουν θέση όλοι οι πολίτες, ακόμη και απλά μέλη μας που μέσα στη σύγχυση και τον αποπροσανατολισμό που συ­στηματικά καλλιέργησαν τα ΜΜΕ των αείποτε κατεστημένων συμφερόντων -φύσει και θέσει από τις 3 Σεπτέμβρη 1974 εχθρικών στο ΠΑΣΟΚ- αδρανοποιήθηκαν ή δοκιμάστηκε η αντοχή τους, μπήκαν σε αμφιβολίες, ακόμη και αμφισβήτηση των θέσεών μας, ιδιαίτε­ρα όταν στον υπέρτατο σκοπό της εθνι­κής σωτηρίας το ΠΑΣΟΚ αποδέχτη­κε ως «το μη χείρον...» ακόμα και την πρωθυπουργία Σαμαρά.

Αυτοί που δεν έχουν θέση είναι όσοι τιμήθηκαν από τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ, έγιναν βουλευτές, υπουργοί ή άλλοι αξιωματούχοι και λιποτάκτησαν ή με οποιονδήποτε τρόπο πρόδωσαν με τις προσωπικές τους στρατηγικές, την κε­νοδοξία τους, τη δέσμευσή τους με εκ­δοτικά συγκροτήματα και ποικιλώνυμα οικονομικά συμφέροντα και θεώρησαν ότι το ΠΑΣΟΚ είναι ο χώρος όπου μπο­ρεί κανείς να μπαινοβγαίνει κατά βούληση. Γί’ αυτούς ισχύει το «εκάς οι βέ­βηλοι».

Το ΠΑΣΟΚ στη νέα πορεία του πρέ­πει να μην αποστεί από τις παρακαταθήκες των λόγων του Ανδρέα Παπανδρέου: «Το ΠΑΣΟΚ δεν ιδρύθηκε για να αποτελέσει διάττοντα αστέρα στα δη­μόσια πράγματα του τόπου. Δεν δωρί­ζεται, δεν κληρονομείται, δεν τεμαχί­ζεται σε τιμάρια».

Π.Ο.Ε. - Ο.Τ.Α. : Πανελλαδικό Συλλαλητήριο στη Δ.Ε.Θ., Σάββατο 6 Σεπτεμβρίου

Γ.Σ.Ε.Ε. : Όλοι στο Συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης, Σάββατο 6 Σεπτέμβρη

"ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ της 3ης ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ" - ΤΟΥ Γ. ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ

Κύριε Διευθυντά

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ τα ΣΑΡΑΝΤΑ χρόνια από την ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ της 3ης ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ, ληξιαρχική πράξη γέννησης του "Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος" (ΠΑ.ΣΟ.Κ), εκφραστή ενός Ρωμαλέου Παλλαϊκού ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΎ Κινήματος -αμέσως μετά την πτώση της επτάχρονης Δικτατορίας: θα ήθελα να "ομολογήσω" ότι κυριαρχούμε από αισθήματα αντιφατικά

- ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ για την δυνατότητα -...τότε- της Έκφρασης ενός Μεγάλου Τμήματος του ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΛΑΟΥ μας, σε Κατεύθυνση Εθνικής και Κοινωνικής ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗΣ.

-ΘΥΜΟΣ και ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ για όσους προσπαθούν, τα τελευταία χρόνια, ακόμη και σήμερα να κρατούν "ζωντανή" μια Καρικατούρα αυτού, που κάποτε υπήρξε ένα Κίνημα Ζωντανό, Μαχητικό, Ελπιδοφόρο.

Ο αγώνας συνεχίζεται (όχι βέβαια με το σημερινό ΠΑ."ΣΟ".Κ....)

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Εις εκ των Συντακτών της

ΣΧΟΛΙΟ: Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην στήλη του Γ. Π. ΕΠΙ ΤΡΟΧΑΔΗΝ στο ΠΑΡΟΝ της Κυριακής και αναδημοσιεύτηκε στο blog http://energoisosialistes.blogspot.gr

Κόκκινα επιχειρηματικά δάνεια…. Εκκόλαψη νέων σκανδάλων

Γιάννης Τόλιος, διδάκτωρ οικονομικών, μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ

Τα «κόκκινα δάνεια» σε τράπεζες και «κόκκινα χρέη» σε εφορίες και ασφαλιστικά ταμεία, αποτελούν την άλλη όψη της «κρίσης υπερχρέωσης». Το ύψος των «κόκκινων δανείων» (Ιούλιος ’14) ήταν 77 δις €, από τα οποία 42 δις επιχειρηματικά, 25 στεγαστικά και 10 δις καταναλωτικά. Ο αριθμός τους αυξάνει διαχρονικά από 4,5% του συνόλου το 2004, σε 9,5% το 2009, σε 24,5% το 2012 και 35% το 2014. Η αντιμετώπιση τους αφορά όχι μόνο τους οφειλέτες και τραπεζίτες, αλλά έμμεσα την ασφάλεια καταθέσεων, την παροχή ρευστότητας στις επιχειρήσεις, την απασχόληση, ανεργία κλπ. 

Η μεγάλη καταβόθρα των κόκκινων δανείων

Εδώ θα περιοριστούμε αποκλειστικά στην εξέταση των επιχειρηματικών δανείων, που τον Ιούλιο ’14 ανέρχονταν συνολικά σε 115 δις (102 δις προς μεγάλες επιχειρήσεις και 13 δις προς ατομικές, αγροτικές και ελεύθερους επαγγελματίες) από τα οποία 42 δις ήταν «κόκκινα» (35 δις επιχειρήσεων ΑΕ και ΕΠΕ και 7 δις 100.000 περίπου ατομικών επιχειρήσεων). Κατά την ΤτΕ από τα 42 δις «κόκκινα δάνεια» τα μισά θα μπορούσαν με διάφορες ρυθμίσεις να καταστούν εξυπηρετούμενα. Το κρίσιμο ερώτημα είναι ποιος θα πληρώσει τα υπόλοιπα 21 δις και τι θα γίνουν οι εργαζόμενοι στις επιχειρήσεις που θα κλείσουν; Από την άλλη τα χρόνια ελλείμματα ρευστότητας προς επιχειρήσεις από το τραπεζικό σύστημα, σε συνδυασμό με την απουσία πολιτικής παραγωγικής ανασυγκρότησης και παρατεταμένης συρρίκνωση μισθών και συντάξεων, δεν αφήνουν ελπίδες ουσιαστικής ανάκαμψης και εξόδου της οικονομίας από την κρίση.

Τα σενάρια ρύθμισης των επιχειρηματικών δανείων

Η κυβέρνηση από κοινού με Τράπεζα Ελλάδος, τις τράπεζες και την τρόϊκα, επεξεργάζονται σενάρια αντιμετώπισης των ληξιπρόθεσμων δανείων, με επίκεντρο τα συμφέροντα των τραπεζιτών και των μεγάλων επιχειρήσεων, ρίχνοντας ουσιαστικά στον «καιάδα» χιλιάδες ΜΜΕ μαζί και εργαζόμενους. Σύμφωνα με δηλώσεις του υπουργού Ανάπτυξης κ. Δένδια, προωθείται «εξωδικαστική διαδικασία διευθέτησης χρεών» μεγάλων κυρίως επιχειρήσεων προς τράπεζες, εφορίες και ασφαλιστικά ταμεία. Στις μέθοδες διευθέτησης περιλαμβάνονται επιμήκυνση εξόφλησης, μείωση επιτοκίου, αναδιάρθρωση επιχείρησης (διορισμός νέας διοίκησης, εξαγορά ή συγχώνευση, μετοχοποίηση δανείων κά), ως και μερική διαγραφή χρεών. Προφανώς το σύστημα «διαπλοκής» (επιχειρηματιών-τραπεζών-κυβέρνησης) θα παίξει καθοριστικό ρόλο στις τελικές επιλογές. Σύμφωνα με δημοσιεύματα πολλά επιχειρηματικά δάνεια που έχουν ρυθμιστεί, φέρουν τη σφραγίδα της «διαπλοκής». Ωστόσο για να διευκολυνθούν και θεσμικά οι επιλογές, σχεδιάζονται αλλαγές στον πτωχευτικό κώδικα (άρθρο 99) ώστε οι πρώτοι πιστωτές στην εκκαθάριση να είναι οι τράπεζες και όχι το δημόσιο, τα ασφαλιστικά ταμεία ή οι εργαζόμενοι. Την απόφαση θα παίρνει το 35% των πιστωτών (βασικά τράπεζες) και όχι το 51% που ισχύει σήμερα. Είναι προφανές ότι το σχέδιο «επίλυσης» των κόκκινων επιχειρηματικών δανείων, από οικονομική και κοινωνική άποψη θα είναι επώδυνο, γιατί αποσκοπεί να φορτώσει τις συνέπειες της «εκκαθάρισης» κυρίως στο δημόσιο (εφορίες), ασφαλιστικά ταμεία, ΜΜΕ και εργαζόμενους.

Το ερώτημα που μένει αναπάντητο είναι ποιος θα πληρώσει το κόστος της «εκκαθάρισης». Αν φορτωθούν στις τράπεζες θάχουμε «εξαέρωση» της κεφαλαιακής τους βάσης αφήνοντας μετέωρες τις αποταμιεύσεις. Το «μαξιλαράκι» των 13 δις του ΤΧΣ (υπόλοιπα δεύτερου δανείου) προβάλει ως λύση, αλλά και πάλι δεν επαρκούν για το σύνολο των κόκκινων δανείων, μεταξύ αυτών και των στεγαστικών, εργαζόμενων, συνταξιούχων, ανέργων, επαγγελματιών, κά, που δεν έχουν δυνατότητα εξόφλησης. Τι μέλει γενέσθαι λοιπόν; Στις διάφορες τεχνικές επίλυσης προβάλλεται η ιδέα αποχωρισμού των κόκκινων δανείων και δημιουργία μιας «ειδικής τράπεζας χρεών» (bad-bank) που θα διαχειριστεί τα κόκκινα δάνεια καταφεύγοντας σε διάφορες ρύθμισης. Ωστόσο η αφαίρεση «κόκκινων δανείων» από τις τράπεζες (ενεργητικό), προϋποθέτει κεφαλαιακή στήριξη (παθητικό), που μόνο δημόσιος φορέας μπορεί να προσφέρει ή κάποιο υπερεθνικό ίδρυμα (πχ ΕΚΤ) που όμως δεν προκύπτει. Άρα το δημόσιο καλείται να βγάλει τα «κάστανα από τη φωτιά», με συνέπεια την αύξηση δημοσίου χρέους και συνακόλουθες πολιτικές λιτότητας.! 

Υπάρχει εναλλακτική λύση και ποια;

Η αντιμετώπιση των κόκκινων δανείων και ειδικά των επιχειρηματικών επιβάλει ριζικά διαφορετική προσέγγιση από αυτήν που προωθούν κυβέρνηση, τράπεζες και επιχειρηματική ελίτ. Το πρώτο και βασικό είναι το πέρασμα του ελέγχου των τραπεζών στο δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο. Η διαχείριση κόκκινων δανείων από ενιαίο φορέα ή από κάθε τράπεζα είναι δευτερεύον ζήτημα. Ο δημόσιος έλεγχος στο τραπεζικό σύστημα είναι το πρωτεύον που δίνει περιθώρια αντιμετώπισης τους με οικονομικούς, αναπτυξιακούς και κοινωνικούς όρους. Οι δημόσιες τράπεζες διασφαλίζοντας τις λαϊκές αποταμιεύσεις, μπορούν να απορροφήσουν σε πρώτη φάση μέρος των κόκκινων δανείων με μείωση κερδών και αποθεματικών και παράλληλα να αξιοποιήσουν χρηματοπιστωτικά εργαλεία για εξισορρόπηση ανοιγμάτων, ενώ με παροχή ρευστότητας στην οικονομία - με αναπτυξιακά και κοινωνικά κριτήρια - να δώσουν ώθηση στην παραγωγική ανασυγκρότηση, στην αύξηση ΑΕΠ και απασχόλησης και εξόδου από την κρίση. Δίδεται επίσης δυνατότητα διαχειριστικού ελέγχου σε χαριστικές ρυθμίσεις δανείων, αντικειμενικού προσδιορισμού οικονομικών δυνατοτήτων επιχειρήσεων και περιουσίας των ιδιοκτητών, καθώς αποτροπή δόλιων μεθόδων «παραγωγής» κόκκινων δανείων. Για παράδειγμα ιδιοκτήτες επιχειρήσεων που βρίσκονται στη λίστα Λαγκάρντ ή σε άλλες λίστες ή ιδιοκτήτες off-shore εταιριών που αποκρύπτουν πλούτο και περιουσιακά στοιχεία, πρέπει να έχουν διαφορετική μεταχείριση στην τελική ρύθμιση δανείων. Επίσης ριζικές αναπροσαρμογές πρέπει να γίνουν στο πτωχευτικό δίκαιο (άρθρο 99, κά) ώστε να σταματήσουν σκανδαλώδεις ρυθμίσεις. Βασικά κριτήρια απόφασης πρέπει να είναι η βιωσιμότητα επιχειρήσεων και οι θέσεις εργασίας. Επίσης όσες επιχειρήσεις επιβιώνουν με «αυτοδιαχειριστικά» σχήματα και διατηρούν θέσεις εργασίας πρέπει να στηριχτούν, όπως και βιώσιμες μικρομεσαίες και συνεταιριστικές επιχειρήσεις που δημιουργούν θέσεις εργασίας. Όλα αυτά βέβαια, όπως και άλλα, προϋποθέτουν μια άλλη κυβέρνηση που μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να δώσει, ώστε να ανοίξει ελπιδοφόρα προοπτική στην ελληνική οικονομία και κοινωνία.

Η ανθρωπογεωγραφία των αιρετών της νέας δημοτικής περίοδου

Δείτε τη μεγάλη αλλαγή στην ανθρωπογεωγραφία των αιρετών μετά τις δημοτικές εκλογές του Μαΐου (π.χ. 212 από τους 325 δημάρχους που εξελέγησαν, δηλαδή ποσοστό 65,3%, είναι νεοεκλεγμένοι), στα στατιστικά στοιχεία της μελέτης της Ελληνικής Εταιρείας Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ) Α.Ε.

Στοιχεία από localit.gr