Η Δημοσιογραφία Επιπέδου 1 είναι απαραίτητη.
Είναι αυτή που καταγράφει τι συνέβη.
Έγινε μια συνεδρίαση. Πάρθηκε μια απόφαση. Έγινε μια δήλωση. Εκδόθηκε ένα δελτίο Τύπου. Υπήρξε μια καταγγελία. Κάποιος είπε κάτι και κάποιος άλλος απάντησε.
Το πρώτο καθήκον της δημοσιογραφίας είναι να βρει την πληροφορία, να την ελέγξει, να τη διασταυρώσει και να την παραδώσει στον πολίτη όσο γίνεται καθαρότερη.
Τι έγινε; Ποιος το είπε; Πότε; Τι αποφασίστηκε; Ποιος ψήφισε τι;
Χωρίς αυτό δεν υπάρχει ενημέρωση.
Υπάρχει όμως και η Δημοσιογραφία Επιπέδου 2.
Αρχίζει όταν, αφού μάθεις τι έγινε, ρωτήσεις:
Γιατί έγινε; Πώς φτάσαμε εδώ; Τι προηγήθηκε; Τι λένε τα έγγραφα; Συμφωνεί η σημερινή αφήγηση με όσα έλεγαν οι ίδιοι άνθρωποι πριν από πέντε, δέκα ή είκοσι χρόνια; Τι δεν μας είπαν; Και ποιο ερώτημα έμεινε αναπάντητο;
Εκεί το δελτίο Τύπου δεν είναι η είδηση.
Είναι μία από τις πηγές της έρευνας.
Η ανακοίνωση μιας δημοτικής αρχής δεν είναι περισσότερο «αλήθεια» από την ανακοίνωση μιας αντιπολίτευσης επειδή έχει λογότυπο και αριθμό πρωτοκόλλου. Και μια καταγγελία δεν γίνεται γεγονός επειδή έχει πολλά θαυμαστικά.
Όλα είναι υλικό.
Αποφάσεις, πρακτικά, ΦΕΚ, συμβάσεις, προϋπολογισμοί, δικαστικές αποφάσεις, παλιές εφημερίδες, προηγούμενες δηλώσεις — και βεβαίως η μνήμη της πόλης.
Η Δημοσιογραφία Επιπέδου 1 λέει:
«Χθες συνέβη αυτό».
Η Δημοσιογραφία Επιπέδου 2 ρωτά:
«Ωραία. Και τώρα για πάμε λίγο πίσω. Πώς φτάσαμε ως εδώ;»
Οι δύο αυτές λειτουργίες δεν ανταγωνίζονται η μία την άλλη.
Η δεύτερη δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την πρώτη. Αν δεν έχεις εξακριβώσει πρώτα τι συνέβη, κινδυνεύεις να χτίσεις ολόκληρη ανάλυση πάνω σε κάτι που απλώς δεν έγινε.
Αλλά και η πρώτη, όταν μένει μόνη της, εύκολα μετατρέπεται σε έναν ατελείωτο πίνακα ανακοινώσεων:
Είπε ο Δήμος — απάντησε η αντιπολίτευση — ανακοίνωσε ο σύλλογος — κατήγγειλε το σωματείο.
Χρήσιμα όλα αυτά.
Αλλά κάποιος πρέπει κάποια στιγμή να ανοίξει και τον φάκελο.
Η ΠΛΑΤΕΙΑ επιστρέφει και για τα δύο
Η ΠΛΑΤΕΙΑ θα κάνει, βεβαίως, Δημοσιογραφία Επιπέδου 1.
Θα καταγράφει την επικαιρότητα, τις αποφάσεις, τις ανακοινώσεις και τις αντιπαραθέσεις της πόλης.
Αλλά αυτό, από μόνο του, δεν καλύπτει κάποιο μεγάλο κενό στην ενημέρωση του Χαλανδραίου πολίτη.
Υπάρχουν και άλλοι συνάδελφοι που κάνουν αυτή τη δουλειά. Και την κάνουν καθημερινά. Άλλωστε, το διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν κάνει την πρόσβαση στην πρωτογενή πληροφορία ασύγκριτα ευκολότερη απ’ ό,τι ήταν πριν από είκοσι ή τριάντα χρόνια.
Ο πολίτης μπορεί πολλές φορές να δει μόνος του μια ανακοίνωση, μια συνεδρίαση ή μια δημόσια αντιπαράθεση σχεδόν την ώρα που συμβαίνει.
Το πραγματικό κενό βρίσκεται αλλού.
Στη Δημοσιογραφία Επιπέδου 2.




