Η σωστή πλευρά της ιστορίας μπορεί να είναι μόνο με την ειρήνη

 

Του Κωνσταντίνου Παπαδόπουλου

Ποιος κορυφαίος δυτικός διπλωμάτης και αναλυτής υποστήριξε τα παρακάτω στη διάσκεψη του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ ενώ τον άκουγαν οι πολιτικοί ηγέτες της Δύσης;

"Ο πόλεμος δεν πρέπει να επιτραπεί να διαρκέσει για πολύ ακόμη. Η Δύση να εκφοβίσει την Ουκρανία ώστε να αποδεχτεί τις διαπραγματεύσεις με όρους που απέχουν πολύ από τους τρέχοντες πολεμικούς της στόχους".

"H Ευρώπη θα πρέπει να θυμάται την σημασία της Ρωσίας για την περιοχή και να μην παρασυρθεί από το κλίμα της στιγμής. Η Ρωσία ήταν ουσιαστικό κομμάτι της Ευρώπης για 400 χρόνια και ήταν ο εγγυητής της ευρωπαϊκής δομής ισορροπίας δυνάμεων σε κρίσιμες στιγμές. Οι ευρωπαίοι ηγέτες δεν πρέπει να παραβλέπουν τη μακροπρόθεσμη σχέση, ούτε θα πρέπει να διακινδυνεύσουν να ωθήσουν τη Ρωσία σε μια μόνιμη συμμαχία με την Κίνα".

Αν δεν έχετε διαβάσει τη σχετική είδηση δεν θα βρείτε το όνομα του ομιλητή γιατί είναι έκπληξη. Τα είπε λοιπόν ο Χένρυ Κίσινγκερ, του οποιου η μεγαλύτερη  επιτυχία της διπλωματικής του καριέρας ήταν ότι κατάφερε να φέρει την κομμουνιστική Κίνα κοντά στα συμφέροντα των ΗΠΑ και να την στρέψει κατά της Σοβιετικής Ένωσης. Νομιμοποιείται λοιπόν η μεγαλύτερη διπλωματική αλεπού των ΗΠΑ τα τελευταία 50 χρόνια, να θεωρεί ότι η συνέχιση του πολέμου βλάπτει σοβαρά τα συμφέροντα της χώρας του καθώς προκαλεί ένα πανίσχυρο αντίπαλο δέος: τη συμμαχία της Ρωσίας με την Κίνα.

Δεν είναι μόνη της όμως η φωνή του Κίσινγκερ. Οι New York Times, η αμερικανική εφημερίδα με τη μεγαλύτερη επιρροή που παραδοσιακά υποστηρίζει το Δημοκρατικό Κόμμα σε δυο πρόσφατα άρθρα της επιτέθηκε στην πολιτική Μπάντεν για συνέχιση με κάθε μέσο του πολέμου. Κάτι πρωτοφανές αν σκεφτεί κανείς πως οι New York Times ήταν η ναυαρχίδα στήριξης του Μπάιντεν προεκλογικά. Το πρώτο άρθρο το έγραψαν οι ίδιοι οι εκδότες της εφημερίδας που απευθυνόμενοι στον ίδιο τον Μπάιντεν και στους ηγέτες της Δύσης, τους κάλεσαν να δείξουν στον Ζελένσκι ποια είναι τα όρια και να τον πιέσουν για διαπραγματεύσεις γιατί μια μακρόχρονη και ολοκληρωτική σύγκρουση με τη Ρωσία είναι ενάντια στα συμφέροντα του δυτικού κόσμου.

Στο δεύτερο άρθρο τους οι New York Times κρούουν ακόμη περισσότερο τον κώδωνα του κινδύνου προς την κυβέρνηση Μπάιντεν προειδοποιώντας πως ο πόλεμος στην Ουκρανία μπορεί να εξελιχθεί σε Παγκόσμιο Πόλεμο και πως οι ΗΠΑ έχουν τη μεγαλύτερη ευθύνη γι' αυτό.

Ακόμη και φωνές από το ίδιο το Δημοκρατικό Κόμμα στρέφονται κατά της συνέχισης του πολέμου. Ο Μπέρνι Σάντερς, επικεφαλής της αριστερής πτέρυγάς του, είπε μέσα στη Γερουσία πως αν το Μεξικό προσχωρούσε σε στρατιωτική συμμαχία αντίπαλη των ΗΠΑ, τότε αυτές θα υποχρεώνονταν να απαντήσουν όπως η Ρωσία που στράφηκε κατά της Ουκρανίας όταν θέλησε να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Ακόμη και ο  μεγαλύτερος διανοούμενος του προοδευτικού χώρου στις ΗΠΑ, ο Νόαμ Τσόμσκι, δήλωσε σε συνέντευξή του ότι ευτυχώς υπάρχει και ένας δυτικός πολιτικός που πιέζει για μια διπλωματική λύση στον πόλεμο της Ουκρανίας, αντί να ψάχνει τρόπους να τον τροφοδοτήσει. «Το όνομά του είναι Ντόναλντ Τζέι Τραμπ». Και σκεφτείτε πως ο Τσόμσκι υπήρξε σφοδρότατος επικριτής του Τραμπ στο παρελθόν για να μην πω υβριστής του.

Ας πάμε τώρα στην Ευρώπη όπου αν δεχτούμε όσα είπε ο Ζελένσκι, ο ίδιος ο Μακρόν του πρότεινε να παραχωρήσει εδάφη στη Ρωσία για να σταματήσει ο πόλεμος. Συνεπώς και ο Μακρόν ανήκει στο κλαμπ εκείνων που επιδιώκουν την ειρήνευση.

Για ποιους λόγους όλοι αυτοί οι κορυφαίοι Αμερικανοί και Δυτικοί πολιτικοί, αναλυτές, δημοσιογράφοι και διπλωμάτες πιέζουν την κυβέρνηση Μπάιντεν (και τον Ζελένσκι) να αλλάξει στρατηγική και να κινηθεί για σύντομη κατάπαυση του πολέμου;

Πρώτον γιατί στρατιωτικά η Ρωσία θα επικρατήσει όσο μεγάλη να και να είναι η δυτική βοήθεια προς την Ουκρανία. Ήδη ο Ζελένσκι παραδέχθηκε πρόσφατα πως η Ρωσία έχει κατακτήσει το 20% των εδαφών της Ουκρανίας ενώ κάποιοι  αναλυτές υποστηρίζουν πως η Ρωσία ελέγχει ήδη το 30%. Οι βρετανικοί Times έγραψαν εξάλλου πως το ηθικό του ουκρανικού Στρατού έχει καταρρακωθεί από τις διαδοχικές  ήττες.  Η λογική συνεπαγωγή των παραπάνω είναι λοιπόν πως  η συνέχιση του πολέμου θα οδηγήσει μόνο στην αύξηση των ρωσικών κατακτήσεων και όχι στην ήττα της Ρωσίας. Και βέβαια στην αύξηση των προσφύγων με τους Ουκρανούς που έχουν εγκαταλείψει τη χώρα τους να έχουν φτάσει τα 5.000.000.

Δεύτερον γιατί οι κυρώσεις της Δύσης κατά της Ρωσίας πέτυχαν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Το ρούβλι αντί να καταρρεύσει έφτασε πριν μερικές μέρες σε υψηλό 7 ετών (!!!) ενώ τα έσοδα της Ρωσίας από φυσικό αέριο και πετρέλαιο διπλασιάστηκαν στο διάστημα του πολέμου από τους αντίστοιχους περσινούς μήνες. Αντίθετα βλέπουμε την ίδια την  Ευρώπη να πληγώνεται σοβαρά από τις κυρώσεις όταν εξαιτίας τους απογειώθηκε ο πληθωρισμός και ειδικά οι τιμές στα καύσιμα και το ηλεκτρικό ρεύμα. Κάτι που απειλεί όχι μόνο τα οικονομικά των νοικοκυριών αλλά και την ίδια τη βιωσιμότητα των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων.

Τρίτον γιατί οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας την έφεραν πιο κοντά στην αγκαλιά της Κίνας ενώ μαζί με το ρωσοκινέζικο μπλοκ συντάχθηκαν και χώρες όχι μόνο σαν το Ιράν και τη Λευκορωσία που έτσι κι αλλιώς ήταν σύμμαχοι της Ρωσίας, αλλά πανίσχυρες δυνάμεις όπως η Ινδία και η Σαουδική Αραβία που η Δύση περίμενε να πάνε με το μέρος της. Δημιουργείται λοιπόν όσο κρατούν οι κυρώσεις ένας άξονας Ρωσίας-Κίνας-Ινδίας όπου οι δυο τελευταίες είναι οι χώρες με το μεγαλύτερο πληθυσμό του πλανήτη.

Τέταρτον γιατί ο πόλεμος προκαλεί εκτός από ενεργειακή κρίση και επισιτιστική. Όχι μόνο γιατί αυξάνονται καθημερινά οι τιμές βασικών διατροφικών αγαθών αλλά και γιατί είναι ορατό το ενδεχόμενο μεγάλων ελλείψεών τους στο κοντινό μέλλον. Την κατάσταση χειροτερεύει ότι η Ρωσία, η Ινδία και η Κίνα είναι οι μεγαλύτερες σιτοπαραγωγές χώρες του πλανήτη. Η Ρωσία και η Ινδία σταμάτησαν μάλιστα τις εξαγωγές σιτηρών ενώ η Κίνα είχε φροντίσει μήνες πριν τον πόλεμο να δεσμεύσει με συμβόλαια το 50% της παγκόσμιας παραγωγής σιταριού.

Για όλους αυτούς τους λόγους θα τολμήσω να ισχυριστώ πως η σωστή πλευρά της ιστορίας δεν είναι ούτε με τη Δύση, ούτε με τη Ρωσία και την Κίνα, αλλά με την ειρήνη και την συνδιαλλαγή ώστε να μην κινδυνεύσουμε ούτε από πυρηνικό πόλεμο, ούτε από μόνιμο πληθωρισμό και επισιτιστική κρίση. Θα είναι ντροπή για την Ευρώπη του 21ου αιώνα οι πολίτες της να στερούνται στοιχειώδη τρόφιμα, να κάνουν οικονομία στο ρεύμα, να μην μπορούν να πάνε μια εκδρομή με το αμάξι τους. Στήριξη λοιπόν στις φωνές που υποστηρίζουν την ειρήνη και είναι πολύ παρήγορο ότι πολλές ακούγονται πλέον από την ίδια την Αμερική, ακόμη και από τον σκληρό πυρήνα του συστήματός της.

.....................................................................................................

Ο Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος είναι τοπικός εκδότης, αρθρογράφος και συγγραφέας. Το τελευταίο του βιβλίο έχει τίτλο "Έθνος-κράτος εναντίον Παγκοσμιοποίησης-Η μητέρα των μαχών με φόντο το lockdown των κοινωνιών" και το προλόγισε ο καθηγητής Κωνσταντίνος Βέργος.

Όχι στη δαιμονοποίηση της ιταλικής κυβέρνησης – Ναι στις διεκδικήσεις του Νότου

του Κώστα Παπαδόπουλου



Έχω τεράστιο πρόβλημα με τη δαιμονοποίηση της ιταλικής κυβέρνησης από μια μερίδα του αριστερού Τύπου και από φίλους αριστερούς. Θα εξηγήσω γιατί.

Το Κίνημα 5 Αστέρων (Κ5Α) αποτελείται από 48% αριστερούς, από 30% που δηλώνουν ούτε αριστεροί, ούτε δεξιοί και το υπόλοιπο 22% προέρχεται από το κέντρο και τη δεξιά.

Λοιπόν αυτή είναι μιά πολιτική κατανομή που θα μπορούσε να ταιριάζει γάντι με την κατανομή ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ.

Όσο για τη Λέγκα ας πούμε ότι είναι το αντίστοιχο των ΑΝΕΛ προς το δεξιότερο.

Ή σαν τους Χριστιανοκοινωνιστές με τους οποίους συγκυβερνάει η Μέρκελ και που στράφηκαν ακόμη δεξιότερα.

Η ιταλική κυβέρνηση ωστόσο πρέπει να κριθεί από τις πολιτικές της, όχι από την πολιτική προέλευση των κομμάτων της.

Για παράδειγμα όταν συγκρούεται ο Σαλβίνι με το ιερατείο των Βρυξελλών γιατί θέλει να δώσει ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα σε 6.000.000 φτωχούς, εγώ θεωρώ ότι ακολουθεί μια ΑΡΙΣΤΕΡΗ πολιτική (και θα τον βοηθήσει η όσμωση με το K5A να ανακαλύψει αριστερότερες).

Επίσης θεωρώ πως είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία αν η ιταλική κυβέρνηση δεν υποχωρήσει να δούμε την ΕΕ να αλλάζει επιτέλους η να βουλιάζει.

Και μην φοβάστε, θα προτιμήσει να αλλάξει αν δει ότι βουλιάζει.

Το μόνο λοιπόν πρόβλημα δεν είναι το αντάρτικο της ιταλικής κυβέρνησης αλλά μήπως οι Ιταλοί πολιτικοί προετοιμάζονται για κωλοτούμπα.

Ακόμη και σε αυτό όμως το ζήτημα θα συνιστούσα υπομονή.

Γιατί η Ιταλία έχει τη δύναμη να εκβιάσει την Ευρώπη μέσω των ομολόγων που βρίσκονται στις γαλλογερμανικές τράπεζες.

Και με το γεγονός ότι η άνοδος των ιταλικών σπρεντ σημαίνει ταυτόχρονα άνοδο όλων των ευρωπαϊκών και των αμερικάνικων ακόμη.

Κι αυτό γιατί η Ιταλία είναι η τρίτη οικονομία της ΕΕ και η 11η του κόσμου.

Το οποίο σημαίνει ότι διαθέτει όπλα που δεν διέθετε η Ελλάδα το 2015.

Και μην ξεχνάμε ότι το 2016 συνέβηκε το Brexit που το στήριξε μάλιστα ένας λαός πολύ συντηρητικότερος από τους Ιταλούς κόντρα σε όλες τις προβλέψεις τους διεθνούς Τύπου.

Θα ευχόμουν λοιπόν να σταματήσει η δαιμονοποίηση της ιταλικής κυβέρνησης ειδικά όταν οι ψηφοφόροι του Κ5Α είναι στην πλειοψηφία τους αριστεροί.

Και όταν οι ελαφρύνσεις της ιταλικής κυβέρνησης στον προϋπολογισμό που κατέθεσε έχουν κοινωνικό και αριστερό χαρακτήρα.

Θα προέτρεπα επιπλέον να υποστηρίξουν όσοι θέλουν μια διαφορετική Ευρώπη με κάθε τρόπο την Ιταλία στη σύγκρουση της με την ΕΕ.

Και λέω Ιταλία γιατί ακράδαντα πιστεύω πως ο ιταλικός λαός την στηρίζει ήδη αυτή τη σύγκρουση.

Αν προδοθούμε από τους πολιτικούς της Λέγκας και του Κ5Α, προδοθήκαμε. Αν όμως οι Ιταλοί καταφέρουν με τη στάση τους να αλλάξουν αυτή τη ρημαδόΕΕ δεν θα αισθανθούμε ντροπή επειδή τους ειρωνευόμασταν η τους βρίζαμε όταν αυτοί πολέμαγαν;

Προσέξτε τρεις εκδοχές για την κατάληξη της σύγκρουσης. Στην πρώτη αν η Ιταλία χάσει, πιθανότατα η ΕΕ θα προχωρήσει σε ασφυκτικότερο μαρκάρισμα των οικονομιών των χωρών-μελών τοποθετόντας υπουργό Οικονομικών για όλη την ΕΕ. Πιθανότατα κάποια νέα εκδοχή του Σόιμπλε.

Στη δεύτερη εκδοχή επέρχεται συμβιβασμός ανάμεσα σε Ιταλία και ΕΕ οπότε ανοίγει ο δρόμος και για διαπραγματεύσεις άλλων χωρών.

Στην τρίτη εκδοχή η Ιταλία κερδίζει τη σύγκρουση και γίνεται παράδειγμα και για άλλες χώρες να αμφισβητήσουν τους κανόνες του Μάαστριχ.

Την ίδια στιγμή που η Ιταλία διεκδικεί έναν κοινωνικότερο προυπολογισμό δέστε και την εικόνα που διαμορφώνεται στις χώρες του Νότου.

Η κυβέρνηση Τσίπρα στην Ελλάδα και η κυβέρνηση Κόστα στην Πορτογαλία μετά την έξοδο των χωρών τους από τα μνημόνια προχώρησαν σε αυξήσεις μισθών και σε κοινωνικές ελαφρύνσεις.

Στην Ισπανία οι Σοσιαλιστές σε συνεννόηση με τους Ποδέμος αύξησαν τους μισθούς πριν λίγες μέρες.

Ο Νότος σαν έτοιμος από καιρό δείχνει το δρόμο για αλλαγές στην ΕΕ του αποτυχημένου Μάαστριχ.

Με Αμερική, Γαλλία και Ισραήλ – Η κρίσιμη γεωπολιτική επιλογή όταν η Τουρκία απειλεί Αιγαίο και Κύπρο

του Κ. Παπαδόπουλου - δημοσιεύτηκε στο tribune.gr

Κάθε φορά που τα έθνη οδηγούνται σε έναν Παγκόσμιο Πόλεμο ή σε έναν Ψυχρό Πόλεμο, αυξάνεται κάθετα η γεωπολιτική σημασία της Ελλάδας και αναθερμαίνονται οι σχέσεις της με τους δυτικούς συμμάχους της.

Δεδομένου ότι το τελευταίο διάστημα φαίνεται ότι μπορεί να ξεσπάσει αν όχι Παγκόσμιος Πόλεμος τουλάχιστον μια μεγάλη πολυετής σύγκρουση στη Μέση Ανατολή η ένας νέος Ψυχρός Πόλεμος, έχουμε νέα γεωπολιτική αναβάθμιση της Ελλάδας.

Και ακριβώς σε αυτή την περίοδο επιβάλλεται η Ελλάδα να φερθεί έξυπνα, να συνάψει στενές συμμαχικές σχέσεις με τις μεγάλες χώρες που την έχουν ανάγκη και να εξασφαλίσει αφενός την άμυνα της, αφετέρου να αναβαθμίσει την οικονομία της και να προχωρήσει σε έξοδο από την κρίση με την βοήθεια τους.

Ποιες είναι αυτές οι χώρες που μας έχουν ανάγκη σε αυτή την κρίσιμη περίοδο; Οι ΗΠΑ, το Ισραήλ και η Γαλλία.

Το ειδικό βάρος και των τριών χωρών στην παγκόσμια σκακιέρα δεν χρειάζεται ειδικές συστάσεις.

Οι ΗΠΑ παραμένουν η πρώτη οικονομία του πλανήτη, η πρώτη στρατιωτική δύναμη και η κορυφαία τεχνολογική δύναμη.

Το Ισραήλ είναι το απόρθητο φρούριο της Δύσης στη Μέση Ανατολή.

Όσο για τη Γαλλία είναι η μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη της ΕΕ μετά την έξοδο της Βρετανίας και η μόνη πλέον χώρα της που έχει πυρηνικά.

Επιπλέον η κυβέρνηση Τραμπ την έχει αναδείξει σε προνομιακό της σύμμαχο σνομπάροντας ταυτόχρονα τη Γερμανία.

Άρα αν πάμε σε πολυετή σύγκρουση στη Μέση Ανατολή θα αναβαθμιστεί εκθετικά και ο πολιτικός ρόλος της Γαλλίας στην ΕΕ και πιθανότατα θα εκθρονίσει τη Γερμανία με τη βοήθεια των ΗΠΑ.

Θα αναφερθώ τώρα στα δύο μεγάλα μέτωπα δυνάμεων που συγκροτήθηκαν πρόσφατα προκειμένου να συγκρουστούν για την κυριαρχία στη Μέση Ανατολή.

To πρώτο είναι η Τριμερής Ρωσίας-Τουρκίας-Ιράν με τους ηγέτες των τριών χωρών να συνεδριάζουν στο Σότσι της Μαύρης Θάλασσας στις 22 Νοεμβρίου του 2017.

Η επόμενη συνάντηση του Πούτιν, του Ερντογάν και του Ροχανί έγινε στην Άγκυρα στις 4 Απριλίου.

Σε αυτήν ο Πούτιν δέσμευσε τον Ερντογάν να αγοράσει τους S-400 και παράλληλα ανακοίνωσε ρώσικη επένδυση ύψους 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων προκειμένου να δημιουργηθεί πυρηνικός σταθμός στο Άκουγιου της Τουρκίας.

Επίσης δήλωσε ότι θα κατευθυνθούν ρώσικες επενδύσεις 50 δισεκατομμυρίων προς το Ιράν ενώ συζητήθηκε το τελευταίο να μπει σε ζώνη ελεύθερης οικονομικής σύνδεσης με την Ευρασιατική Ενωση του Πούτιν.

Απάντηση της Αμερικής στην Τριμερή αυτή ήταν μια μυστική σύσκεψη στην Ουάσιγκτον.

Σε αυτήν συμφωνήθηκε η δημιουργία της Πενταμερούς μεταξύ ΗΠΑ, Βρετανίας, Γαλλίας, Σαουδικής Αραβίας και Ιορδανίας.

Αυτές οι χώρες συμφώνησαν να υπερασπιστούν τα συμφέροντα τους που συμπίπτουν στη Μέση Ανατολή και να εμποδίσουν την επιρροή των χωρών της Τριμερούς.

Σύμμαχοι της Τριμερούς είναι τα συριακά στρατεύματα του Άσαντ, η ιρανοκίνητη Χεζμπολάχ, οι Σιίτες στην Υεμένη και το τουρκόφιλο Κατάρ.

Σύμμαχοι της Πενταμερούς είναι το Ισραήλ, οι Κούρδοι και οι ένοπλοι βραχίονες της συριακής αντιπολίτευσης.

Η Πενταμερής δήλωσε παρούσα στη Συρία μέσω του πρόσφατου βομβαρδισμού που πραγματοποίησαν οι ΗΠΑ, η Βρετανία και η Γαλλία.

Ενώ παράλληλα ακούμε ότι ο Τραμπ βρίσκεται σε επαφές για τη δημιουργία πολυεθνικού δυτικόφιλου στρατού που θα δράσει στη Συρία.

Προφανώς από στρατιώτες χωρών της Πενταμερούς ενώ ήδη μαθαίνουμε πως Γάλλοι κομάντος έφτασαν στη Συρία.

Από τη στιγμή που η Τουρκία που απειλεί σε Αιγαίο και Κύπρο είναι με την Τριμερή, τα συμφέροντα της Ελλάδας είναι προφανώς να βρεθεί με την πλευρά της Πενταμερούς.

Όχι φυσικά να παραταχθεί στρατιωτικά μαζί της αλλά να διευκολύνει με τον τρόπο της. Παραδείγματος χάριν, να προσφέρει κρίσιμες βάσεις στους Αμερικάνους.

Και ταυτόχρονα να συσφίξει ακόμη περισσότερο τις συμμαχικές σχέσεις της με το Ισραήλ στα πλαίσια ενδυνάμωσης του μεσογειακού άξονα, Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ-Αιγύπτου.

Ενός άξονα που μπορεί να γίνει στην περιοχή μας το αντίβαρο της επεκτατικότητας της Τουρκίας σε Αιγαίο και Κύπρο. Μαζί με τη βοήθεια Αμερικής και Γαλλίας φυσικά.

Υπάρχουν πολλές αντιδράσεις σε μερίδα του ελληνικού λαού για τη συμμαχία με τους Αμερικάνους που παραδοσιακά αντιμετωπίζονται σαν φονιάδες των λαών ή με τους Ισραηλινούς που είναι Σιωνιστές και «τυραννούν» τους Παλαιστίνιους.

Δεν σκέφτονται όμως όσοι λειτουργούν με τέτοιες ιδεοληψίες και στερεότυπα πως αν συμβεί ένας σεισμός στον πυρηνικό σταθμό του Άκουγιου που χρηματοδοτούν οι Ρώσοι για τον Ερντογάν θα έχουμε κάποια εκατομμύρια νεκρούς σε Κύπρο, Αιγαίο και Συρία.

Ενώ αντίθετα Αμερική και Ισραήλ δεν θέλουν τον πυρηνικό σταθμό.

Δεν γνωρίζουν επίσης πως η Μουσουλμανική Αδελφότητα που χρηματοδοτεί ο Ερντογάν απειλεί την Ελλάδα και τα Βαλκάνια μέσω πυρήνων της σε Βοσνία, Αλβανία και Κόσσοβο.

Και πως θα περικύκλωνε την Ελλάδα αν δεν γινόταν το αμερικανόφιλο-φιλοϊσραηλινό πραξικόπημα του Αλ Σίσι στην Αίγυπτο που ανέτρεψε τον Μοχάμετ Μόρσι τον Ιούλιο του 2013.

Ο Μόρσι ήταν ηγετικό στέλεχος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και θα λειτουργούσε ως τσιράκι κυριολεκτικά του Ερντογάν που επίσης είναι μέλος της.

Θα βρισκόταν λοιπόν η Ελλάδα περικυκλωμένη από 80.000.000 Τούρκους και 80.000.000 Αιγύπτιους με ηγέτες που ανήκαν στη Μουσουλμανική Αδελφότητα αν δεν επενέβαιναν οι «κακοί» Αμερικανοί και Ισραηλινοί στην Αίγυπτο προκειμένου να προωθήσουν τον Αλ Σίσι.

Άλλοι άπιστοι Θωμάδες υποστηρίζουν πως η Ελλάδα δεν παίρνει κάποιες αντιπαροχές προκειμένου να πάει σε στενότερη συμμαχική σχέση με τους Αμερικάνους.

Λοιπόν ουδέν αναληθέστερο τούτου. Ας δούμε αναλυτικά τους λόγους.

α) Οι Αμερικάνοι εισηγήθηκαν το 2016 στο Ισραήλ ο αγωγός East Med να περάσει τελικά μέσω Ελλάδας και όχι μέσω Τουρκίας όπως ήταν ο αρχικός και κατά πολύ φτηνότερος σχεδιασμός. Θυμίζω ότι ο αγωγός East Med θα μεταφέρει φυσικό αέριο του Ισραήλ, της Κύπρου και της Ελλάδας στην Ευρώπη. Και πως αναβαθμίζει κάθετα τον γεωπολιτικό ρόλο της Ελλάδας στην ΕΕ.

β) Οι Αμερικάνοι σχεδιάζουν το δεύτερο μεγάλο ενεργειακό πρότζεκτ για την τροφοδοσία της Ευρώπης να υλοποιηθεί στην Αλεξανδρούπολη και όχι στην Ανατολική Θράκη. Μιλάω φυσικά για τον σταθμό μετατροπής του LNG.

γ) Οι Αμερικάνοι μέσω του Μπάρακ Ομπάμα βοήθησαν το καλοκαίρι του 2015 τον Τσίπρα να πετύχει να εγγραφεί στο τρίτο μνημόνιο σαν υποχρέωση των δανειστών η ελάφρυνση χρέους. Ενώ από το 2012, οι αμερικάνικες εφημερίδες με επικεφαλής τους New York Times και τον νομπελίστα Πωλ Κρούγκμαν έγραφαν τακτικά για την ανάγκη ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους.

δ) Οι Αμερικάνοι με τους οίκους αξιολόγησης και τα funds τους οδήγησαν σε κατάρρευση την τούρκικη λίρα. Διόλου τυχαία στην υποβάθμιση της συμμετείχε και η Goldman Sachs. Διόλου επίσης τυχαία ο Ερντογάν κατήγγειλε δυτική οικονομική συνωμοσία κατά της Τουρκίας.

ε) Οι Αμερικάνοι μεταφέρουν τις βάσεις τους από την Τουρκία στην Ελλάδα και από το τουρκόφιλο Κατάρ στην αμερικανόφιλη Σαουδική Αραβία. Σε περίπτωση που η Τουρκία αποχωρήσει η εκδιωχθεί από το ΝΑΤΟ, σενάριο λίαν πιθανό, αυτές οι βάσεις θα ενταχθούν στο αμυντικό σύστημα της χώρας μας.

στ) Οι Αμερικάνοι προωθούν την Ελλάδα σαν ηγέτιδα δύναμη στα Βαλκάνια τα οποία θέλουν να τα μετατρέψουν σε άπαρτο φρούριο της Δύσης. Η είσοδος βαλκανικών κρατών σε ΝΑΤΟ και ΕΕ για την οποία αγωνίζεται ο Κοτζιάς εξασφαλίζει ότι θα απομακρυνθεί η τούρκικη επιρροή στην περιοχή.

ζ) Οι Αμερικάνοι το τελευταίο διάστημα μέσω ενεργειών του πρέσβη Τζέφρυ Πάιατ έχουν ωθήσει τρεις Ελληνοαμερικάνους επιχειρηματίες να σώσουν τα Ναυπηγεία της Σύρου και να προχωρήσουν σε επενδύσεις στην Κασσιόπη της Κέρκυρας και στα Αφάντου της Ρόδου. Πολύ περισσότερες αμερικάνικες επενδύσεις θα ανακοινωθούν στη φετεινή ΔΕΘ όπου οι ΗΠΑ είναι φέτος ο τιμητικός καλεσμένος.

Να πω και δυό λόγια όμως για τους «κακούς» Σιωνιστές Εβραίους.

Δεν θέλουν να αντιληφθούν οι επικριτές τους από τα δεξιά η αριστερά άκρα ότι το κράτος του Ισραήλ έχει μόνο την έκταση της Πελοποννήσου ενώ μεγάλο μέρος του είναι έρημος.

Και φυσικά ξεχνούν να πουν πως οι «καλοί καταπιεσμένοι» Άραβες εδώ και αιώνες σφετερίστηκαν τα εδάφη πολλών χωρών στη Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική ενώ η αρχική κοιτίδα τους ήταν μόνο η Σαουδική Αραβία.

Αγνοούν επίσης όσοι θέλουν να τα σπάσουμε με το Ισραήλ ότι έτσι θα το σπρώξουμε στην αγκαλιά της Τουρκίας.

Αγνοούν τέλος ότι τα ενεργειακά συμφέροντα Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ είναι πλέον κοινά.

Και πως αν θέλει η Ελλάδα να επιβιώσει και να αναπτυχθεί τα επόμενα κρίσιμα χρόνια, κλειδί είναι η εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων της.

Πώς όμως θα βγουν οι υδρογονάνθρακες σε Λιβυκό, Αιγαίο και Κύπρο χωρίς τη βοήθεια του Ισραήλ, της Αμερικής, της Γαλλίας και της Αιγύπτου;

Ας μην ξεχνάμε ότι η αμερικάνικη Exxon Mobil και η γαλλική Τοtal ήδη έχουν κάνει κοινοπραξία για το Ιόνιο και ενδιαφέρονται και για τις υπόλοιπες περιοχές των κοιτασμάτων της Ελλάδας.

Και ότι για να προστατεύσει την γεώτρηση της Exxon Mobil στην Κύπρο τμήμα του αμερικάνικου 6ου στόλου κατέπλευσε κοντά στην περιοχή της κυπριακής ΑΟΖ.

Μετά απ’ αυτό οι Τούρκοι εγκατέλειψαν τους λεονταρισμούς τους.

Οσο για τη Γαλλία, το γεγονός ότι συμπαρατάχθηκε με την Αμερική, μπορεί να αποβεί ιδιαίτερα ιστορικό γεγονός.

Σε συνδυασμό πάντα με το ότι η Γερμανία δεν κλήθηκε από τους Αμερικάνους να συμμετάσχει στην Πενταμερή.

Και σε συνδυασμό με την δήλωση Τραμπ ότι προτιμά να συνομιλεί με τη Γαλλία παρά με την ΕΕ σε θέματα εμπορίου.

Η Αμερική λοιπόν έχει κάθε συμφέρον να επιβάλλει τη Γαλλία σαν ηγέτιδα χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Και αυτό θα είναι λαχείο για την Ελλάδα που υπέφερε από την τυραννική ηγεμονία της Γερμανίας ενώ έχει τις καλύτερες διαχρονικά σχέσεις με την Γαλλία που τονίζονται με κάθε τρόπο και επί Μακρόν.

Μακάρι να μην έχουμε πολύχρονη πολυεθνική σύγκρουση στη Μέση Ανατολή.

Μακάρι να οδηγήσουν οι εξελίξεις σε μια συνεννόηση Τραμπ με Πούτιν προκειμένου να εξασφαλιστεί η ειρήνη.

Επειδή όμως οι Ρωμαίοι συμβούλευαν, «si vis pacem para bellum», δηλαδή αν επιθυμείς ειρήνη να παρασκευάζεσαι για πόλεμο, η Ελλάδα οφείλει να προχωρήσει σε στενές συμμαχικές σχέσεις με την Αμερική, το Ισραήλ και τη Γαλλία.

Αυτή η συμμαχία είναι χρήσιμη ακόμη και σε ειρηνική περίοδο σαν αποτρεπτικός παράγοντας των επεκτατικών σχεδίων του Ερντογάν σε Ελλάδα και Κύπρο.

Συνεργάτες του Δικτύου7 σχολιάζουν την επικαιρότητα:

http://halandrinet7.com/

Ενδεχομένως η πρωτοφανής ματαίωση του ταξιδιού του Γιώργου Παπανδρέου στις ΗΠΑ που ανακοινώθηκε το Σάββατο συνδέεται με τυχόν καυτή εβδομάδα στο Αιγαίο και όχι με την ανάγκη παρακολούθησης των οικονομικών εξελίξεων. Πράγματι τη Δευτέρα ξεκινάει δοκιμαστική γεώτρηση στο κοίτασμα Λεβιάθαν νοτίως της Κύπρου και παραμένει άγνωστη η αντίδραση της Αγκύρας.

Ταυτόχρονα η όλη εβδομάδα είναι εξαιρετικά κρίσιμη καθώς μεθαύριο θα ζητήσουν οι Παλαιστίνιοι αναγνώριση τους από τον ΟΗΕ. Τούρκοι και Ρώσοι θα υποστηρίξουν το αίτημα των Παλαιστινίων ενώ Αμερικανοί και Ισραηλινοί θα σταθούν απέναντι. Μεθαύριο Τρίτη θα έχουμε και κρίσιμη συνάντηση Ερντογάν με Ομπάμα με τους Τούρκους όμως να έχουν διαμηνύσει δια στόματος Νταβούτογλου πως «δεν χρειαζόμαστε τη μεσολάβηση των ΗΠΑ για την κρίση με το Ισραήλ». Ο Αμερικάνος πρωθυπουργός θα τα πει και με τον Νετανιάχου κάποια στιγμή από τη Δευτέρα ως την Τέταρτη. Eνα σοβαρό σενάριο που ερμηνεύει την απόπειρα «μανατζαρίσματος» των Παλαιστινίων από τους Τούρκους τον τελευταίο καιρό και την προσπάθεια των τελευταίων να πετύχουν την αναγνώριση τους στον ΟΗΕ παρουσίασε ο Σάββας Καλεντερίδης στις 9 Σεπτεμβρίου.

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2011/09/12.html

Κώστας Παπαδόπουλος

Η γκλομπαλιστική ατζέντα για Ελλάδα και Ευρώπη.

Θα επιχειρήσω μια ερμηνεία των όσων είδαμε σε Ελλάδα και Ευρώπη τον τελευταίο χρόνο. Εκτιμώ ότι τα διαφορά γκλομπαλιστικά κονκλάβια που εκπροσωπούν το διεθνές τραπεζικό κεφαλαίο έπεισαν τους ηγέτες των κυριότερων κρατών της Ευρωζώνης πως είναι αναγκαίο να συμβούν οι εξής αλλαγές…

1) Να υπάρξει ένα χρονικό διάστημα στο οποίο η ΕΕ μαζί με το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα να αναλάβουν οικονομική εξουσία σε αρκετά κράτη της Ευρωζώνης σε μια προσπάθεια να τρέξουν την πορεία προς την παγκόσμια κυβέρνηση, κάνοντας μαστ την εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας από όσα κράτη έχουν μεγάλο δημόσιο χρέος (σχεδόν όλα). Πιλότος η Ελλάδα, ακολουθεί ο ευρωπαϊκός Νότος, μετά το πράγμα πάει προς το Βορρά.

2) Μέσω της παρέμβασης της Τροικας σε αυτά τα κράτη να ληφθούν "διορθωτικά μετρά", τουτέστιν καταβαράθρωση μισθών και συντάξεων, κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων και οσονούπω και αστικών ελευθεριών με πρόσχημα τον πόλεμο της τρομοκρατίας. Τα μετρά όμως θα είναι άδικα και αντιαναπτυξιακά ώστε η κρίση να μεγαλώσει. Και εδώ γίνεται κατανοητό γιατί τόσα χρονιά γέμιζαν αβέρτα την Ευρώπη με λαθρομετανάστες, για να μπορούν να αποδεχθούν τα χαμηλά μεροκάματα που οι Ευρωπαίοι αρχικά θα αρνηθούν.

3) Όταν η κρίση στις ευρωπαϊκές χώρες ενταθεί περισσότερο σε σημείο να καλπάζει η ανεργία, η εξαθλίωση μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού και ταυτόχρονα υπάρξει έκρηξη της εγκληματικότητας (η οποία θα βοηθήσει για την καταστολή αστικών ελευθεριών παράλληλα με την απειλή της τρομοκρατίας) τότε τα κονκλάβια θα προτείνουν ένα νέο Σχέδιο Μάρσαλ εξόδου από την κρίση με τη διαφορά ότι θα απαιτήσουν από τις εθνικές κυβερνήσεις ότι προκειμένου να δώσουν τα λεφτά και να ξεκινήσουν επενδύσεις και κοινωνικά προγράμματα εργασίας (όπως επί Ρούζβελτ) θα είναι αναγκαίο να υπακούσουν τα κράτη σε μια παγκόσμια Επιτροπή Σοφών η οποία θα συντονίζει τα διορθωτικά μετρά κατά της κρίσης, αυτή η Επιτροπή σκοπεύουν να καταστεί σταδιακά η παγκόσμια κυβέρνηση.

Το κράτος το οποίο επιλέχθηκε πιλοτικά για να ξεκινήσει αυτό το ντόμινο ήταν η Ελλάδα, η οποία είχε τέσσερεις ιδιότητες που την κατακτούσαν κατάλληλη...

1) Υψηλό δημόσιο χρέος και ταυτόχρονα χαμηλότατη ανάπτυξη καθώς βάσει σχεδίου δεν παρήγε τίποτα πέρα από την οικοδομή, την οποία επίσης φρόντισαν να βάλουν σε στόχο...

2) Έναν πρωθυπουργό και μεγαλοκυβερνητικά στελέχη που ήταν από καιρό μυημένοι στα νεοταξίτικα σχεδία σε σημείο να προμοτάρουν ανοιχτά (μονοί στην Ευρώπη μαζί με τους Άγγλους και τον Τρισέ) την ανάγκη για μια παγκόσμια κυβέρνηση (Παπανδρέου, Πάγκαλος)...

3) Δεν αρκούσε που μια κυβέρνηση Πασόκ θα ήταν εντελώς φιλική προς τις μεθοδεύσεις που ήθελαν να ξεκινήσουν πειραματικά από μας, αυτό που κυρίως μέτρησε στα σχεδία τους είναι ότι το Πασόκ είχε δημιουργήσει στην Ελλάδα ένα ιδιότυπο καθεστώς διαπλοκής το οποίο περιλάμβανε τους πολιτικούς του, τους μεγάλους μηντιοβαρώνους, τους μεγαλοσυνδικαλιστές καθώς και πρόσωπα κλειδιά στο χώρο της Αριστεράς. Αυτό το "καθεστώς Πασόκ" θεωρήθηκε ότι έχει τη δυναμική να επιβάλλει στον ελληνικό λαό τόσο την υπαγωγή στο μνημόνιο όσο και την κατάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων χωρίς να ανοίξει ρουθούνι. Βεβαία αναμένουν κοινωνική έκρηξη αλλά φρόντισαν πρώτα να κερδηθεί χρόνος ώστε ο λαγός-λαός να μπει στην κατσαρόλα για βράσιμο, δηλαδή να έχουν γίνει οι κινήσεις κλειδιά: υπαγωγή στο μνημόνιο, λήψη των μέτρων, ψήφιση νεοταξιτικων νομοσχεδίων σε όλους τους τομείς, μετατροπή του μνημονίου σε ενυπόθηκο. Όταν θα έρθει η έκρηξη θα φροντίσουν να αλλάξουν την κυβέρνηση και να ξανακερδίσουν χρόνο μέχρι να περάσουν και το δεύτερο γύρο των μεταρρυθμίσεων. Πιστεύω ότι μέσα στο κόλπο ήταν και η συμφωνία με τον πρόεδρο του ΛΑΟΣ ο οποίος θα αναλάμβανε να πείσει τα μεγαλοστελεχη του για τη στήριξη στο μνημόνιο και τα μετρά, έτσι θα κοντρόλαραν τον εθνικιστικό χώρο και την Αριστερά θα την αφήναν να κάνει ανέξοδη επαναστατική γυμναστική αφού έλεγχαν τους συνδικαλιστές οι οποίοι δεν θα αφήναν να φουντώσει το μέτωπο των απεργιών-διαδηλώσεων...

4) Ο μεγάλος ορυκτός πλούτος της Ελλάδας ο οποίος τώρα μπορεί να βγει αφού η Τρόικα έχει εξασφαλίσει ότι το χρέος έγινε ενυπόθηκο και έτσι το διεθνές κεφαλαίο θα μπορέσει να βάλει χέρι άγριο τόσο σε πετρέλαια όσο και μεταλλεύματα. Καταλαβαίνετε γιατί τόσα χρονιά δεν αφήναν τις ελληνικές κυβερνήσεις να ορύξουν αυτό τον πλούτο; Γιατί περίμεναν βάσει σχεδίου να γίνει με τέτοιες συνθήκες που θα δικαιολογούσαν και τη δική τους παρουσία στο κόλπο. Γνωρίζετε γιατί έπεσε ο Παπανδρέου το 89 και έσκασε το σκάνδαλο Κοκότα; Γιατί το 1987 θεωρώντας ότι είναι παντοδύναμος έκανε μια συμφωνία με την καναδική Ντενισον να εξάγει τα πετρέλαια του Αιγαίου, κάτι που δεν επέτρεψε το διεθνές κεφάλαιο το οποίο έβγαλε στη φορά το σκάνδαλο του Τάμπυ και εξασφάλισε ότι όλα τα μήντια θα βαρέσουν τον Ανδρέα. Προσθέστε στα μεζεδάκια και τα δις που έβγαλαν οι παρατρεχάμενοι του διεθνείς κερδοσκόποι (όπως ο Πολσον) από τα παιχνίδια σε συμφωνία με την ελληνική κυβέρνηση με την άνοδο των σπρεντ. Διότι αν δεν ανέβαιναν τα σπρεντ δεν θα χρειαζόταν η υπαγωγή στο μνημόνιο, η Ελλάδα θα μπορούσε να δανειστεί φτηνά. Συν ότι η επέκταση της κρίσης θα κλείσει τα μικρά και μεσαία μαγαζιά αφήνοντας να κυριαρχούν στην αγορά μονό οι αλυσίδες των ξένων πολυεθνικών, οι οποίες γουστάρουν να μπουκάρουν μέχρι και στο χώρο των κλειστών επαγγελμάτων.

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ: ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ

Πάντα πίστευα πως οι δημοτικές εκλογές πρέπει να απεγκλωβίζονται από στενά κομματικές η παραταξιακές λογικές και να υπάρχει ένας κάποιος βαθμός ελευθερίας από την κομματική πειθαρχία. Ότι πρέπει να ψηφίζουμε πρόσωπα και παρέες προσώπων με γνώμονα την κοινωνική και αυτοδιοίκητη παρουσία τους στην τοπική ζωή, με γνώμονα το πρόγραμμα τους για το Δήμο και όχι με πυξίδα την οποία κομματική ορθοδοξία. Θεωρούσα για παράδειγμα ότι τα χρίσματα των κομμάτων στις τοπικές κοινωνίες είναι κάποιου είδους νταβατζιλίκι και αναίρεση της εννοίας της αυτοδιοίκησης. Με την έννοια ότι αν οι δημοτικές παρατάξεις είναι πλοκάμια κομμάτων, για τι σόι αυτονομία της αυτοδιοίκησης μιλάμε;

Αυτές οι δημοτικές εκλογές όμως έχουν και ένα άλλο κυρίαρχο χαρακτηριστικό που ξεπερνάει την προηγουμένη πολιτική εκτίμηση κατʼ εξαίρεση. Ένα χαρακτηριστικό που τους προσδίδει καθαρά πολιτική χροιά πέρα από την οποία αυτοδιοικητική. Πρέπει σε αυτές να αποδοκιμασθούν οι δημοτικές η περιφερειακές παρατάξεις που σχετίζονται με κόμματα που επιδοκιμάζουν το Μνημόνιο. Και βεβαία για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας, να αποδοκιμασθούν οι παρατάξεις που έχουν πάρει χρίσμα από την κυβέρνηση.

Αγαπητοί φίλοι αναγνώστες δεν μπόρεσα εύκολα να γράψω τις προηγούμενες γραμμές. Όμως έρχονται μερικές στιγμές στη ζωή μας που τα πράγματα ξεκαθαρίζουν και ξέρεις πως ακόμη κι αν μιλάς «ακραία» η με λογικές τελείως ξένες αυτές που μας σερβίρουν τα καλά μας τηλεοπτικά κανάλια, βρίσκεσαι καβάλα στο άσπρο άλογο και όχι στο μαύρο. Αυτές λοιπόν οι δημοτικές εκλογές η μοίρα το έφερε να μπορέσουν να γίνουν ένα δημοψήφισμα κατά του Μνημονίου. Ένα δημοψήφισμα που μας το αρθήκαν, μια ψηφοφορία που ούτε καν μέσα στη Βουλή έγινε με νομότυπες διαδικασίες (καταστρατηγήθηκε κοινοβουλευτικός νομός για να περάσει).

Δεν τα έχω με τη συγκεκριμένη κυβέρνηση, ούτε με τα πρόσωπα της. Τα έχω με μια συγκεκριμένη τάση που αναδύεται πάνω από τα κράτη δυτικού τύπου. Αναφέρομαι σε μια Ιερή Συμμαχία μεταξύ της Παγκόσμιας Τράπεζας, του ΔΝΤ και σκληρών κύκλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μια τάση που εκπέμπεται από αυτά τα διεθνή κέντρα και αφορά την εκχώρηση των αρμοδιοτήτων των κρατών σε διεθνή διευθυντήρια, μια πρόθεση να μας κάνουν να ξεχάσουμε τα εργατικά δικαιώματα και το κοινωνικό κράτος που με τόσους κόπους και θυσίες κτίσαμε οι ευρωπαϊκοί λαοί, μια τάση να διαλύσουν τη μεσαία τάξη και τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα.

Δεν είναι λοιπόν το πρόβλημα μας τόσο το Πασόκ, όσο κυρίως η νοοτροπία των συγχρόνων κομμάτων εξουσίας σε όλη την Ευρώπη να παίζουν μονό διαχειριστικό ρολό, να είναι απλές ορντινάτσες των υπερεθνικών διευθυντηρίων. Αυτό το πράγμα μπορούμε να το αλλάξουμε, μπορούμε τουλάχιστον να το διαπραγματευτούμε. Η Ισλανδία με το δημοψήφισμα της πριν κάτι μήνες και η Γαλλία των εργατικών και μαθητικών κινητοποιήσεων έδωσαν το μήνυμα και οι Έλληνες στις ερχόμενες δημοτικές εκλογές πρέπει να αναλάβουν τη σκυτάλη. Το δημοψήφισμα κατά του Μνημονίου δεν θα είναι ένα αντιπασοκικο δημοψήφισμα (μην πέσετε αυτή τη λούμπα, δείτε μακρύτερα), θα έχει πολύ ευρύτερο χαρακτήρα. Θα είναι αποδοκιμασία διεθνών πολιτικών τάσεων που στοχεύουν το πορτοφόλι σου φίλε αναγνώστη και το μέλλον των παιδιών σου. Πολιτικών που θέλουν να κοινοποιήσουν την εργασία και να διαλύσουν κάθε κοινωνικό κράτος. Πολιτικών που θα επιδιώκουν την κρίση να την πληρώσεις εσύ αλλά όχι η νομενκλατούρα και τα κρατικά μεγαλοστελεχη των ευρωπαϊκών κρατών. Πολιτικών που θέλουν να βάλεις λουκέτο στο μαγαζί σου και στο γραφείο σου και στη θέση σου να έρθουν υπερεθνικές αλυσίδες. Πολιτικών που αν δεν φρεναριστούν από τους λαούς θα επιδιώκουν μέχρι και συρρίκνωση των δημοκρατικών κατακτήσεων και ελευθεριών.

Είπαμε, μια νέα Ιερά Συμμαχία πλανιέται πάνω από την Ευρώπη και την Αμερική. Το δημοψήφισμα στις εκλογές μπορεί να στραφεί εναντίον της και εναντίον των πολιτικών της. Γιατί πρέπει να θυμηθούμε ότι αυτή η εξίσωση έχει δυο παράγοντες. Δεν παίζουν μονοί τους η Διεθνής Τράπεζα, το ΔΝΤ και η ΕΕ, υπάρχει και ο άλλος πόλος της εξίσωσης που αφορά κάτι εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους που έχουν υψηλό μορφωτικό επίπεδο και μεγάλο παρελθόν κοινωνικών και πολιτικών αγώνων. Αν οι Ευρωπαίοι προχωρήσουν σε κοινωνικούς αγώνες που θα διεξαχθούν μαζικά, ακομμάτιστα, συντεταγμένα, χωρίς πράξεις βίας και έκτροπα, θα υποχρεώσουν τα διευθυντήρια αν όχι σε υποχώρηση, τουλάχιστον σε μερική αναδίπλωση η διαπραγμάτευση. Κι αυτό μπορούμε να το πετύχουμε. Εγώ βεβαία ονειρεύομαι να εξαπλωνόταν η ιδέα όταν θα δυνάμωνε αυτό το πανευρωπαϊκό κίνημα ώστε να διεκδικούσαμε ένα νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο, μια νέα Μάγκνα Κάρτα. Αλλά ας ξεκινήσουμε από τα αυτονόητα πρώτα. Σε λίγες μέρες έχουμε εκλογές.

ΚΑΚΑ ΨΥΧΡΑ ΚΑΙ ΑΝΑΠΟΔΑ

Δεν χρειάζεται να έχει κάποιος γνώσεις πυρηνικής φυσικής για να αντιληφτεί ότι τα μετρά της αύξησης του φόρου καύσιμων κατά 10% σε συνδυασμό με τις διαδοχικές αυξήσεις του ΦΠΑ αντί να οδηγήσουν σε αποπληθωρισμό θα ανεβάσουν αρκετά τις τιμές στα περισσότερα αγαθά και υπηρεσίες.

Την ίδια στιγμή θα κληθούν οι χαμηλόμισθοι και οι χαμηλοσυνταξιούχοι μετά τις περικοπές στα πενιχρά εισοδήματα τους να επιβιώσουν στην ακριβότερη πλέον χώρα του κόσμου που θα πρέπει να γίνει ακόμη πιο ακριβή σύμφωνα με τις λογικές διεθνών και ντόπιων καρεκλοκενταύρων.

Έτσι λοιπόν και με βάση τα αναμενόμενα λουκέτα σε αρκετές επιχειρήσεις και μικρομάγαζα η ανεργία (η πραγματική όχι αυτή των μαϊμού υπολογισμών) θα εκτοξευτεί το φθινόπωρο στο 25%.

Παράλληλα οι χαμηλόμισθοι και οι χαμηλοσυνταξιούχοι μετά τις νέες περικοπές θα έχουν πρόβλημα διαβίωσης (είδατε μήπως τους νέους λογαριασμούς της ΔΕΗ;) δε συζητάω καν τι πρόβλημα θα έχουν όσοι απ αυτούς έχουν και δανεισμό. Έστω λοιπόν ότι χαμηλόμισθοι και άτομα μερικής απασχόλησης αυτή τη στιγμή είναι το ένα τέταρτο του πληθυσμού.

Σε συνδυασμό με τους ανέργους (που επίσης θα φτάσουν σύντομα το 25%) φτάνουμε σε ένα εφιαλτικό ποσοστό 50% του πληθυσμού που δεν θα μπορεί να καλύψει βασικές βιοτικές ανάγκες.

Άρα είναι δεδομένη η αργεντινοποίηση της χωράς και η κοινωνική έκρηξη.

Και η ερώτηση είναι αν μπορούμε αυτό να το προλάβουμε.

Ναι αν γινόντουσαν κάποια συγκεκριμένα πράγματα.

1: αναδιαπραγμάτευση του χρέους σε μεγάλο βάθος χρόνου, δηλαδή για παράδειγμα ότι χρωστάμε τα επόμενα τρία χρόνια να τα πληρώσουμε σε βάθος δέκα χρόνων.

2. όχι περικοπές σε εισοδήματα μέχρι 1200 ευρώ και από κει και πέρα περικοπές αυξανόμενες αναλογικά καθώς αυξάνει το εισόδημα. Ο στόχος θα ‘ταν οι μεγαλύτερες περικοπές να γίνουν στα στελέχη εκείνα του δημόσιου τομέα που αποτελούν τη νομενκλατούρα του τόπου (μεγαλοστελέχη ΔΕΚΟ, ΕΡΤ, ΟΠΑΠ, Εφοριών, βουλευτές και ευρωβουλευτές). Έτσι και τα χαμηλά εισοδήματα δεν θα αγγιζόντουσαν και θα γινόταν κάπως πράξη το να πληρώσουν την κρίση οι έχοντες και κατέχοντες. Οπότε και ο κόσμος θα αντιδρούσε θετικά και θα στήριζε μέτρα που προωθούν λιτότητα μεν αλλά σε πνεύμα κοινωνικής δικαιοσύνης κατά το δυνατόν.

3. στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων με πάγωμα οφειλών τους στις τράπεζες για ένα εξάμηνο η και χρόνο και κατάργηση του Τειρεσία αν κάποιος καταφέρει να αποπληρώσει το χρέος που τον έβαλε στα διατραπεζικά κιτάπια (δηλαδή ότι γίνεται στην Κύπρο).

4. κατάργηση κατασχέσεων πρώτης κατοικίας, πάγωμα οφειλών για όσο διάστημα κάποιοι αποδεδειγμένα έγιναν άνεργοι η μερικής απασχόλησης ενώ είχαν δανειστεί σε φάση πλήρους απασχόλησης, επιμήκυνση των προγραμμάτων καταβολής δόσεων σε όσους από τους υπόλοιπους το ζητήσουν (το τελευταίο ήδη ξεκίνησε).

Για να γίνουν όμως όλα αυτά χρειάζεται να τα ζητήσουμε συντεταγμένα και με πολιτικούς τρόπους. Αν τα κόμματα και οι πολιτικές οικογένειες που μας έφεραν σʼ αυτό το χάλι αδυνατούν να ασπαστούν απλές λογικές διαχείρισης της κρίσης και προσπαθούν να σώσουν το πορτοφόλι των διαπλεκόμενων φίλων τους αλλά όχι τα φάρμακα της γιαγιάς και το βασικό μισθό των νέων παιδιών που θα πρέπει να μπορούν να δημιουργήσουν οικογένεια, ας παραιτηθούν.

Η ανανέωση του πολιτικού σκηνικού δεν μπορεί να γίνει μόνο με κάποιες δίκες που το πολύ πολύ θα βάλουν κάποιους για ένα εξάμηνο φυλακή και μετά θα τους βγάλουν λόγω υγείας και το κύκλωμα θα τους αποζημιώσει αλλιώς.

Χρειάζεται πλήρης ανανέωση των πολιτικών δυνάμεων του τόπου και δέσμευση των νέων φορέων πάνω σε κοινωνικές πολιτικές που αποτελούν μονόδρομο για να επιβιώσει ο λαός και η χώρα...

Αισιοδοξώ ότι αυτό θα το καταλάβουν σύντομα ακόμη και οι δυναστείες που κυβερνούν πίσω από τα παρασκήνια αυτόν τον τόπο. Κύριοι για να διασώσετε το σύστημα πρέπει να μπορούμε να ζήσουμε κι εμείς.

Οδηγός Συμβουλών για την Περίοδο της Κρίσης

1) Ψωνίζετε ελληνικά προϊόντα, όταν μπείτε στο σουπερμάρκετ δοκιμάστε μια φορά να ψωνίσετε είδη που έχουν στην ετικέτα τους ελληνική προέλευση, βοηθάτε στο να επιβιώσουν οι ντόπιες εταιρείες και να μην κλείσουν η αναγκαστούν να φύγουν για τη Βουλγαρία. Εκτός αυτού τα χρήματα που δώσατε θα κινηθούν μέσα στην ελληνική αγορά που χρειάζεται ανάσες. Στερηθείτε για λίγο τις αγαπημένες σας ξένες μάρκες γιατί αυτή η κίνηση τονώνει την ελληνική οικονομία σε μια δύσκολη περίοδο και είναι προς το δικό σας συμφέρον. Μην σας ξεγελούν οι ελληνικές ονομασίες, τσεκάρετε την χώρα προέλευσης διπλά στο μπραντ νειμ της ετικέτας. Υπάρχει λόγος να ψωνίζουμε τουρκικά όσπρια, κινέζικα φασολάκια, ινδικό ρύζι, ισραηλινά πορτοκάλια, χιλιανά κρασιά, τυριά από οπουδήποτε πλην Ελλάδας; Για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος του προβλήματος έχουμε φτάσει στο σημείο να τρώμε εισαγόμενες φακές σε ποσοστό 92% και ρεβίθια σε ποσοστό 69%. Ναι αλλά κάμποσα είδη θα αντείπει κάποιος είναι φτηνότερα από τα δικά μας, αυτό δεν είναι έτσι απαραίτητα καθότι αν ψάξουμε λίγο περισσότερο θα εντοπίσουμε ελληνικά προϊόντα σε εξίσου ανταγωνιστικές τιμές, κι αν είναι ελαφρά μεγαλύτερες ας ξέρουμε ότι ένα μεγάλο μέρος του συνόλου των χρημάτων που θα δώσουμε θα επιστρέψει στην τσέπη μας με αρκετούς τρόπους, αφήστε που έτσι κι αλλιώς τουλάχιστον στα γεωργικά είδη και στα τρόφιμα τα ελληνικά είναι καλύτερης ποιότητας. Δεν είναι θέμα εθνικού εγωισμού μια τέτοια κίνηση, είναι θέμα επιβίωσης.


2) Ψωνίστε στην τοπική αγορά του Χαλανδρίου. Ήδη ένα μεγάλο ποσοστό της αγοράς της πόλης μας έχει ρίξει αρκετά τις τιμές. Είναι άσχημο να περπατάς σε κεντρικούς δρόμους της πόλης και να βλέπεις μαγαζιά κλειστά και άδειες βιτρίνες με τους λογαριασμούς σφηνωμένους κάτω από την πόρτα. Δεν έχει νόημα να ψωνίζουν οι Χαλανδραίοι στο κέντρο της Αθήνας η σε γειτονικούς δήμους ούτε σε θέμα ποικιλίας, ούτε σε θέμα των χαμηλότερων τιμών πια, ας σκεφτούμε τοπικά σʼ αυτή τη φάση και ας στηρίξουμε τα μαγαζιά της γειτονιάς μας.

3) Μην δίνετε βάση σε όσους διασπείρουν ειδήσεις τύπου ότι στο Νομισματοκοπείο τυπώνουν ξανά χαρτονομίσματα σε δραχμές ώστε να είναι έτοιμοι στην περίπτωση που αναγκαστούμε να βγούμε εκτός ΕΕ. Η ότι πρέπει να αποσύρετε τις καταθέσεις σας γιατί θα τις χάσετε, ότι τάχα οι τράπεζες θα αδυνατούν να αποπληρώσουν τους καταθέτες τους μετά από λίγο καιρό. Μην ακούτε τερατωδίες, μην τις πιστεύετε και μην τις αναπαράγετε. Περνάμε μια δύσκολη κρίση αλλά δεν ήρθε το τέλος του κόσμου. Δεν είναι μόνο η Ελλάδα σʼ αυτή τη δύσκολη θέση, ούτε μόνο η Ιταλία με την Ισπανία, την Πορτογαλία και την Ιρλανδία. Βαθύτατο πρόβλημα και μεγάλο έλλειμμα έχει και η Αμερική με την Αγγλία. Αναγκαστικά λοιπόν θα γίνουν διορθωτικές κινήσεις σε παγκόσμιο επίπεδο κάποια στιγμή.

4) Πτώχευση σε επίπεδο κράτους δεν σημαίνει παύση πληρωμών και συντάξεων, σημαίνει απλά αδυναμία καταβολής των τόκων των δανείων τα οποία το επιβαρύνουν. Ας μην πανικοβαλλόμαστε ακούγοντας σενάρια για πτώχευση, στην περίπτωση αυτή οι μόνοι που χάνουν άμεσα είναι όσοι μας έχουν δανείσει, δεν θα χάσει ο υπάλληλος το μισθό του ούτε η γιαγιά τη σύνταξη της. Πέραν τούτου την ΕΕ και κατʼ επέκταση τη δυτική οικονομία δεν τη συμφέρει η πτώχευση της Ελλάδας γιατί κάτι τέτοιο θα λειτουργούσε πιθανότατα σαν ντόμινο και θα έφερνε ένα τσουνάμι πανικού σε όλες τις αγορές.

5) Σαφώς οι άνεργοι και οι χαμηλόμισθοι έχουν αδυναμία να αγοράζουν αγαθά και υπηρεσίες σʼ αυτή τη φάση πέραν των απολύτως απαραίτητων για την επιβίωση τους. Η κρίση στην αγορά δεν οφείλεται τόσο σʼ αυτούς κατά τη γνώμη μου, οφείλεται ότι έχουν τρομάξει από την τρομολαγνεία των ΜΜΕ οι έχοντες και οι κατέχοντες, δηλαδή τα μεσαία και ανώτερα στρώματα. Πολλοί απʼ αυτούς και ειδικά οι μεσαίοι ψωνίζουν σαφώς λιγότερο, κρατώντας λεφτά στην άκρη για την περίπτωση που τα πράγματα γίνουν πολύ χειρότερα. Λάθος γιατί το συμφέρον τους αυτή τη στιγμή είναι τα λεφτά που έτσι κι αλλιώς θα τα ψώνιζαν πέρυσι η πρόπερσι να τα ξαναρίξουν στην αγορά. Η κατανάλωση που θα δημιουργήσουν θα είναι σε όφελος και των ίδιων και της αγοράς και της κοινωνίας. Όσο κυκλοφορεί το χρήμα τόσο σώζουμε την κατάσταση. Αν το κρύβουμε σε σεντούκια η κάτω από παπλώματα βοηθάμε να έρθει μια μέρα που οι εταιρείες θα την κάνουν συνολικά για Ανατολική Ευρώπη και οι Έλληνες θα γίνουν μετανάστες. Ψωνίστε λοιπόν άφοβα όσοι μπορείτε, περισσότερο από ποτέ αυτή η κίνηση θα έχει θετικό αντίκτυπο, ένα μεγάλο μέρος της κρίσης οφείλεται σε ψυχολογικούς λόγους.. Κι αν θέλετε κάντε κι ένα τηλέφωνο στα κανάλια διαμαρτυρόμενοι για το κλίμα τρομοκρατίας των δελτίων ειδήσεων.

Κακά, Ψυχρά και Ανάποδα

Πολλές φορές κάθομαι και σκέφτομαι  πως φτάσαμε σ’ αυτό το χάλι σαν χώρα και σαν λαός. Δεν μιλάω μόνο για την οικονομική κρίση και την μεγάλη αύξηση της ανεργίας και των νεόπτωχων, μιλάω για μια σειρά από θέματα που τελικά σηματοδοτούν μια γενικότερη κρίση. Για πολύ καιρό ήμουνα θιασώτης της άποψης ότι ήμασταν ένας λεβέντης λαός και παράλληλα πολύ καλλιεργημένος που όμως τον τρώγανε τα κέντρα και τα παράκεντρα, οι κακοί ξένοι, οι μεγάλες δυνάμεις. Τώρα τελευταία άλλαξα άρδην τη γνώμη μου και θεωρώ ότι πρώτα εμείς φταίμε και δίνουμε δικαιώματα και ότι ο εχθρός και μέσα στη χώρα βρίσκεται και μάλλον μέσα στην ίδια μας τη ψυχοσύνθεση και νοοτροπία. Θα δώσω κάποια παραδείγματα μιας ανεύθυνης νοοτροπίας που μας τυραννάει χωρίς να βγάζω τον εαυτό μου  απ’ έξω… Πρώτα απ’ όλα η νοοτροπία ότι το κομματικό συμφέρον προηγείται του εθνικού και του κοινωνικού. Θυμόσαστε ποτέ τα κόμματα να συνεργάζονται στα κρίσιμα ζητήματα η κάποια κομματικά μεγαλοστελέχη να κάνουν την κριτική τους και να μην ρίχνουν όλες τις ευθύνες σ’
αυτούς του απέναντι κόμματος; Όλοι παρέλαβαν καμένη γη από τους προηγούμενους και οι ίδιοι δεν έφταιξαν στο παραμικρό.Θυμόσαστε να χαράζουν κοινή πολιτική έστω για τα εθνικά θέματα όπως ξέρω γω γίνεται σε άλλες χώρες που υπάρχει ένα υπερκομματικό πλάνο (ας πούμε στην γείτονα προς Ανατολάς); Ακόμη και τα κόμματα της Αριστεράς δεν έχουν καταφέρει μέχρις στιγμής να χαράξουν κοινή πορεία στα πλέον βασικά που ζητάει η βάση τους. Θυμόσαστε να έχει γίνει κανόνας του δημόσιου βίου μας η εθελούσια παραίτηση υπουργών όταν ευθύνονται για καραμπινάτα σκάνδαλα; Στο εξωτερικό όμως που υποτίθεται ότι οι άνθρωποι δεν έχουν την βαρβάτη πολιτικοποίηση τη δική μας κάτι τέτοιο έχει γίνει κανόνας.

Δεύτερον η νοοτροπία ότι το συντεχνιακό συμφέρον προηγείται του κοινωνικού. Δεν νοείται σε πολιτισμένο κράτος να έχουν καλλιεργηθεί νοοτροπίες ότι ένας κλάδος μπορεί να απεργεί καταχρηστικά σε βάρος άλλων κλάδων ή ακόμη και της υγείας των πολιτών. Για παράδειγμα βεβαίως και οι αγρότες είναι μια από τις βασικότερες τάξεις που πρέπει να προσεχθούν από ένα κράτος κοινής λογικής αλλά από την άλλη δεν νοείται ότι μπορούν να κλείνουν εθνικούς δρόμους κόβοντας το μεροκάματο άλλων επαγγελματιών η ζημιώνοντας πολλές επιχειρήσεις. Και εδώ ας κάνουμε μια σύνδεση και με τα προηγούμενα που λέγαμε. Πόσες φορές σας έχει τύχει να δείτε την εκάστοτε αντιπολίτευση να υποστηρίζει τα δίκαια αιτήματα των εργατών και όταν γίνεται εξουσία να μιλάει για παράλογες απαιτήσεις τη στιγμή που η πρώην κυβέρνηση που συκοφαντούσε τους αγρότες σε παρόμοια φάση τώρα ως αντιπολίτευση συμπαρίσταται στα ορθολογικά αιτήματά τους; Τρίτον η νοοτροπία ότι το περιβαλλοντολογικό κομμάτι πρέπει  να έρχεται δεύτερο μπροστά στο εφήμερο κέρδος διαφόρωνμεγαλοεπιχειρηματιών. Υπάρχει σίγουρα λόγος που η Αθήνα είναι ίσως η ασχημότερη πρωτεύουσα της Ευρώπης, χωρίς μεγάλα πάρκα, χωρίς τη διατήρηση και ανακαίνιση ιστορικών κτιρίων, χωρίς μια πολεοδομία με έστω βασικούς κανόνες.

Υπάρχει σίγουρα λόγος που τα νησιά μας ασχήμυναν με πρόχειρες και κιτς κατασκευές.Υπάρχει λόγος που βασικοί δασικοί πνεύμονες καίγονται κάθε χρόνο χωρίς κάποιοι να μαθαίνουν από τα λάθη τα δικά τους η των προηγούμενων και βέβαια ενώ ο λαός απαιτεί αυστηρά νομοσχέδια για τους  καταπατητές μετά έρχονται οι χαριστικές ρυθμίσεις και ο λαός κοιμάται.

Τέταρτον η νοοτροπία μειωμένων αντανακλαστικών που έχουμε σε μεγάλα οικονομικά και κοινωνικά θέματα από τα οποία εξαρτάται η επιβίωσή μας. Όταν ήρθε το ευρώ καταφέραμε να γίνουμε η χώρα της ευρωζώνης με το μεγαλύτερο όργιο ανατιμήσεων επί της πραγματικής αξίας. Έτσι η αγοραστική μας δύναμη σαν λαού μέσα σε δυο τρία χρόνια έπεσε σε τρομακτικό ποσοστό (είμαι αναρμόδιος να το υπολογίσω αλλά δεν πιστεύω και κάποιες έρευνες που θεωρούν ότι αυτό έγινε μόνο σε ποσοστό 30%) με αποτέλεσμα την ασφυξία ρευστότητας των επιχειρήσεων και το κύμα δανεισμού…

Πέμπτον η νοοτροπία να ξεχνάμε εύκολα και να ανεχόμαστε συμπεριφορές πολιτικές που μας μειώνουν. Είχαν βγει εν χορώ όλες σχεδόν οι μεγάλες εφημερίδες της «κεντροαριστεράς» και κατηγορούσαν τον Ανδρέα Παπανδρέου το 1988-89 σαν Νονό και Δον Κορλεόνε. Όταν όμως πέρασαν κάνα δυο χρόνια διακυβέρνησης Μητσοτάκη ξαφνικά αναζήτησαν στο πρόσωπο του Ανδρέα την καταλληλότερη λύση διαδοχής. Τελικά ρε σεις ήταν βρόμικο το 89 η όχι; Αν ήταν βρόμικο γιατί επαναφέρατε το Νονό; Αν δεν ήταν γιατί τον κατασυκοφαντήσατε; Αυτό ως παράδειγμα τρομερού πολιτικού αμοραλισμού που έμεινε αναπάντητο από τους αναγνώστες των εν λόγω φύλλων…

Θα μπορούσα να αναφερθώ και σε άλλες περιπτώσεις τραγικών νοοτροπιών αλλά νομίζω ότι τα πράγματα μιλάνε μόνα τους. Γιατί εμείς να έχουμε την ασχημότερη πρωτεύουσα της Ευρώπης; Γιατί να συμβεί σε μας το μεγαλύτερο όργιο ανατιμήσεων με το ευρώ;

Γιατί στη δική μας χώρα να μην παραιτούνται υπουργοί στα μεγάλα σκάνδαλα; Γιατί να μη μονοιάζουμε έστω στο χείλος του γκρεμού; Γιατί να πριμοδοτούμε όσους ξέρουμε ότι μας δουλεύουν; Από την άλλη ευαισθησία δεν μας λείπει, ξέρω γω με το τσουνάμι ήμασταν από τις χώρες που αναλογικά μαζέψαμε τα περισσότερα χρήματα και αγαθά. Αλλά αποδείχθηκε ότι μετά από κάποιους μήνες τα περισσότερα από τα αγαθά είχαν παρατηθεί στους διαδρόμους διαφόρων αποθηκών κα ιδεν έφτασαν στον προορισμό τους. Άρα ούτε πονηροί είμαστε
όπως καμωνόμαστε. Δεν ξέρωαν υπάρχει θεραπεία, πάντως ας αρχίσουμε να το συζητάμε μεταξύ μας ότι δεν είμαστε και οι πιο μάγκες του πλανήτη. Ούτε καν αμερικανάκια …

Ο λόγος περί κρίσης και περί του που βόσκει το χρήμα

Η παγκόσμια οικονομική κρίση φαίνεται πως αντί να διορθώνεται, ολοταχώς επιδεινώνεται. Το κακό είναι ότι δεν φαίνονται σημάδια στον ορίζοντα έστω και μακροπρόθεσμα που να γεννούν κάποια ελπίδα. Τα κράτη είναι υπερχρεωμένα, οι επιχειρήσεις κλείνουν ή απολύουν προσωπικό, η ανεργία φουντώνει, ο υπερδανεισμός είναι κανόνας. Να πέσει χρήμα στην αγορά θα ήταν μια λύση. Αλλά πως όταν τα χρεωμένα κράτη δεν μπορούν να κάνουν γενναίες αυξήσεις μισθών, όταν οι τράπεζες κοψαν ουσιαστικά τα δάνεια χωρίς προϋποθέσεις (εγγυητής ή προσημείωση), όταν οι μεγάλοι επενδυτές την κάνουν ολοταχώς για χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και της Ασίας; Πώς θα μπορέσει να μειωθεί η ανεργία όταν διαρκώς λαθρομετανάστες πλημμυρίζουν την Ευρώπη;


Πώς φτάσαμε ως εδώ; Πώς καταφέραμε τουλάχιστον στην Ευρώπη να βρισκόμαστε σε τέτοια χάλια; Όταν το 1989 έπεσε το Τείχος του Βερολίνου και το 1992 ιδρύθηκε η ΕΕ με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, υπήρχε τεράστια ευφορία στις αγορές, στους επενδυτές, στους λαούς. Αλλά ας μου επιτρέψετε να κατονομάσω την αρχή όλων των προβλημάτων μας. Γύρω στα τέλη της δεκαετίας του 90 άρχισαν να πέφτουν κατά πολύ τα επιτόκια από τις δυτικές τράπεζες. Αυτό έφερε σαν αποτέλεσμα να είναι ασύμφορο για τον μικρό και μεσαίο καταθέτη να έχει τα χρήματά του στην Τράπεζα. Τα τράβηξε λοιπόν με σκοπό να τα επενδύσει κάπου αλλού και κατά σύμπτωση την ίδια εποχή τα χρηματιστήρια ήταν φουλ ευνοϊκά και με φοβερές επιδόσεις. Ο φίλος μας ο πρώην καταθέτης λοιπόν άρχισε να τζογάρει τα χρήματά του στο χρηματιστήριο, έβλεπε διαρκώς να ανεβαίνει το κασέ του κι έτσι αποφάσισε να τζογάρει και λεφτά της επιχείρησής του. Όλα καλά και δώστου οι κουβέντες για λαϊκό καπιταλισμό, για το χρηματιστήριο που θα μας κάνει όλους πλούσιους. Μέχρι που στις αρχές του 2000 αρχίζει η χρηματιστηριακή κατάρρευση σε πλήθος από χώρες μεταξύ των οποίων και η ημετέρα. Χάνονται λεφτά και όχι μόνο οι άλλοτε καταθέσεις του μικρομεσαίου μας αλλά και μέρος της περιουσίας του.

Εκείνη λοιπόν την εποχή εμφανίζονται στις οθόνες των καναλιών και στα ταμπλόιντ των περιπτέρων οι διαφημίσεις για το πλαστικό χρήμα. Δανειστείτε λοιπόν για να ξεχρεώσετε τις ζημιές που σας έφεραν τα χρηματιστήρια. Πιστωτικές κάρτες, καταναλωτικά δάνεια, στεγαστικά, επιχειρηματικά, διακοποδάνεια, νοσηλειοδάνεια, γαμοδάνεια (δάνεια γάμου). Χωρίς πολλές προϋποθέσεις αρχικά, εύκολα κάποιος μπορούσε να πάρει και στεγαστικό. Και ο κόσμος αγόρασε δάνεια, η ευφορία των αγορών υπήρχε ακόμη και όλοι πίστευαν πως θα τα εξοφλήσουν εύκολα ή δύσκολα. Μετά από ένα, δυο χρόνια άρχισαν τα σφιξίματα, αλλά τότε βγήκαν τα δάνεια δεύτερης γενιάς, Σχεδόν χωρίς καθόλου προϋποθέσεις, τα πήρε ο κόσμος για να ξοφλήσει τα δάνεια πρώτης γενεάς, ενώ πολλοί δανείστηκαν περισσότερο κι από διαφορετικές τράπεζας. Και τότε πάλι την κατάσταση έσωσαν τα δάνεια τρίτης γενιάς, τα λεγόμενα δάνεια-σκουπες (θέλετε να σας μαζέψουμε τις κάρτες και τα δάνεια σας σε ένα δάνειο χαμηλότοκο;).

Κάπου εκεί σκάει το κανόνι των ακίνητων στις ΗΠΑ. Και τότε τα διευθυντήρια των Κεντρικών Τραπεζών και οι μεγάλοι Τραπεζικοί Οίκοι αποφασίζουν ομοφώνα, δεν θα υπάρξουν δάνεια τετάρτης γενιάς, ότι πήρατε πήρατε. Από τις καθόλου προϋποθέσεις για δάνειο φτάνουμε στις σουπερ προϋποθέσεις (ελάχιστος δανεισμός του υποψήφιου δανειολήπτη, εγγυητής ή προσημείωση η και τα δυο, Ε9 ικανοποιητικό, άριστη καταβολή των μέχρι τώρα δόσεων) και λεφτά στο χέρι ελάχιστα. Πολλά δάνεια κόβονται αν και πληρούν τις προϋποθέσεις. Μια αγορά (όχι μόνο η ελληνική) που είχε μάθει να κινείται τραπεζικά (καταναλωτές και επιχειρήσεις) στεγνώνει.

Και το ερώτημα μπορεί να τεθεί ως εξής. Κύριοι γιατί ενώ ξέρατε ότι τα δάνεια που χορηγείτε είναι επισφαλή φτάσατε στο σημείο να τα χορηγείτε πριν χωρίς προϋποθέσεις; Και γιατί τώρα φτάνετε στο άλλο άκρο (παρότι σε Αμερική, Ελλάδα και αλλού πήρατε κρατικές εγγυήσεις) και όχι σε κάποιο ενδιάμεσο νορμάλ στάδιο;

Μας λένε διάφορα οι διεθνείς αναλυτές για να εξηγήσουν τα αίτια της κρίσης, μιας κρίσης που συνέβη σε ευημερούσες οικονομίες με πολλές ασφαλιστικές δικλείδες, Όμως ένας απλός παρατηρητής ίσως και να μπορεί να κάνει μια περίεργη διαπίστωση. Ότι μέσα στη δεκαετία του 2000 το χρήμα σκουπίστηκε υπέρ των μεγάλων δυο φορές. Μια φορά με τα χρηματιστήρια και μια με το πλαστικό χρήμα και τα δάνεια. Πότε ξεκίνησαν όλα αυτά; Όταν μέσα σε πλαίσιο ευφορίας κάποιοι μείωσαν δραματικά τα επιτόκια.

Μα θα πει κανείς δε γίνονται τέτοια πράγματα, απλά η υπερβολική ελευθερία των αγορών μας έφτασε εκεί, αν υπήρχε λίγη κρατική παρέμβαση η έστω κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας από διεθνή επιτελεία ίσως να μη φτάναμε εκεί.

Εμείς ας του δώσουμε δίκιο, ας μην πούμε ότι τα εισοδήματα και οι περιούσιες των λαών σε λιγότερο από μια δεκαετία πέρασαν δυο φορές σε ξένα χέρια στη μεγαλύτερη ανακατανομή εισοδήματος που υπήρξε ποτέ…

Κι ας παρακάμψουμε και μια παλιά ειδησούλα που ξέθαψε χωρίς να το επιδιώκει ο συντάκτης της εν λόγω στήλης πριν λίγες μέρες…

Στο κείμενο-διακηρυξη που έστειλε ο Μπους στο Κογκρέσο, στις 20 Σεπτεμβρίου 2002, με τίτλο « Η Νέα Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας», περιλαμβάνεται το εξής χαιλαιτ: «Η παγκοσμιοποίηση της πλανητικής οικονομίας θα συνεχισθεί με άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ πλουσίων και φτωχών.»

Κώστας Παπαδόπουλος