Η κυβέρνηση δεν επιβάλει τον νόμο αλλά «νομοθετεί» την επιβολή

Η κυβέρνηση δεν επιβάλει τον νόμο αλλά «νομοθετεί» την επιβολή

Με αφορμή τα επεισόδια στην ΑΣΟΕΕ, οι Πράσινοι υπερασπίζονται το ελεύθερο πνεύμα και την αρχή της μη βίας

Η κλιμάκωση της αστυνομικής βίας, με την επίθεση στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, την εκτεταμένη χρήση χημικών σε κεντρική λεωφόρο της Αθήνας, δίχως κανέναν πραγματικό λόγο παρά μόνο την επίδειξη δύναμης και την υπόμνηση του νέου δόγματος “Νόμος και Τάξη” και η επιλογή της κυβέρνησης να στοχοποιήσει ως κύριο αντίπαλό της τους φοιτητές και τις φοιτήτριες, τους «αναρχικούς» και τους εναλλακτικούς χώρους, δείχνουν πως δεν έχει καμία πρόθεση να υπερασπίσει τη Δημοκρατία και να αντιμετωπίσει στη ρίζα τους τα προβλήματα. Αντίθετα, η κυβέρνηση επιδιώκει να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση της ευταξίας, ώστε οι πραγματικές εστίες ανομίας να μπορούν να λειτουργούν απρόσκοπτα, αυγατίζοντας τη διαπλοκή τους με την καθεστηκυία πολιτική τάξη, σε βάρος της κοινωνίας. Επιδιώκει να σκηνοθετήσει κλίμα δήθεν ασυμβίβαστης σύγκρουσης και το κλειστό Πανεπιστήμιο παραμονές της επετείου του Πολυτεχνείου της προσφέρει σαφώς έναν κρυψώνα παραβατικότητας.

Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση δεν έχει σκοπό να επιβάλει τον νόμο αλλά να «νομοθετήσει» την επιβολή. Ο νόμος, όμως, πρέπει να αφορά τα συνταγματικά δικαιώματα, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την ελευθερία της έκφρασης και την προστασία του ανοιχτού πνεύματος. Και στόχος της κυβέρνησης δεν είναι η αντιμετώπιση των κουκουλοφόρων αλλά η μέσω της αστυνομικής βίας τρομοκρατία των κοινωνικών κινημάτων και των φοιτητών με ελεύθερο πνεύμα.

Ταυτόχρονα, η συντηρητική και νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση δίνει σήμα προειδοποίησης να μην υπάρξουν αντιδράσεις στον προωθούμενο ελιτισμό της Παιδείας, στα νέα μέτρα υπερσυγκέντρωσης του πλούτου στους λίγους ή στους νέους νόμους που θα σαρώσουν το περιβάλλον προς χάριν της αβίωτης «ανάπτυξης».

Όμως ούτε ο αυταρχισμός, ούτε η προκλητική αστυνομία βία, ούτε οι γνωστοί «μπαχαλάκηδες» που της προσφέρουν το άλλοθι με τις γιάφκες και τις μολότοφ, ούτε το συντηρητικό καθηγητικό κατεστημένο που δεν υπερασπίστηκε το πανεπιστημιακό άσυλο, κλείνοντας το Πανεπιστήμιο, μπορούν να απαξιώσουν και να δυσφημίσουν το ελεύθερο ανοιχτό δημόσιο Πανεπιστήμιο και τη δημιουργική διακίνηση ιδεών που τους αμφισβητεί.

Η σταθερή προσήλωση των Πράσινων στις αρχές της μη βίας και της ανοιχτής κοινωνίας είναι ο δρόμος που μας βγάζει από τον φαύλο κύκλο της σύγκρουσης, ο δρόμος της ειρηνικής επίλυσης των διαφορών, του ήπιου πολιτισμού στις προσωπικές, κοινωνικές, πολιτικές και διεθνείς σχέσεις. Είναι ο δρόμος που αποκλείει τις συντηρητικές και επικίνδυνες για τη Δημοκρατία προκλήσεις και πρακτικές, τα πολιτικά παραπετάσματα αποπροσανατολισμού από την πραγματικότητα, την προσπάθεια διαμόρφωσης μιας τρομοκρατημένης κοινωνίας που θα σιωπά και ανυποψίαστων φοιτητών, που θα πάρουν το πτυχίο τους για να γίνουν «φιλήσυχοι» πολίτες στην ουρά των ανέργων.
Βιώνουμε εποχές όπου η ακρότητα συγκροτείται και αντεπιτίθεται στις ζωές μας και στη ζωή την ίδια. Η ευθύνη μας να αντιδράσουμε σκεπτόμενα, δημιουργικά και συγκροτημένα γίνεται κάθε μέρα και μεγαλύτερη. Και ένα βήμα είναι η μαζική συμμετοχή των πολιτών στους εορτασμούς του Πολυτεχνείου 

Φίλοι Περιβάλλοντος-Πάτημα Χαλανδρίου: Συνάντηση με την αντιπεριφερειάρχη Λουκία Κεφαλογιάννη

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Την αδιαπραγμάτευτη αντίρρηση τους εξέφρασαν, στις 09.11.2019, κάτοικοι - μέλη του Συλλόγου «ΦΙΛΟΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ - ΠΑΤΗΜΑ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ», ενώπιον της Αντιπεριφεριάρχη Βορείου Τομέα Λουκίας Κεφαλογιάννη, ως προς τη δημιουργία εγκαταστάσεων σχετικών με απορρίμματα, εντός του ΧΕΥ 9, επί της Λεωφόρου Ηρακλείτου, στο Πάτημα Χαλανδρίου.

Εκφράσθηκαν εύλογοι προβληματισμοί για τη θέση του ΧΕΥ 9 δίπλα στον τερματικό του μετρό και του προαστιακού, αλλά και δίπλα σε κατοικίες, γραφεία, επιχειρήσεις και καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος. Η Αντιπεριφερειάρχης, η οποία βρέθηκε στον ΧΕΥ 9 και αφού διεπίστωσε όλες τις δραστηριότητες, οι οποίες αναπτύσσονται πέριξ αυτού, ενημερώθηκε πλήρως για το τεράστιο πρόβλημα που έχει προξενήσει η Δημοτική Αρχή στην τοπική κοινωνία και συμφώνησε ότι δεν είναι δυνατόν να δημιουργηθεί στον Χ.Ε.Υ. 9 ΣΜΑ, ΚΔΑΥ, πάρκινγκ απορριμματοφόρων και εγκαταστάσεις καθαριότητας και μάλιστα χωρίς τη συναίνεση των κατοίκων, που είναι οι άμεσα θιγόμενοι.

Ευχαριστούμε την Αντιπεριφερειάρχη Βορείου Τομέα Αττικής, Λουκία Κεφαλογιάννη, για την άμεση ανταπόκριση της στην πρόσκληση και την κατανόηση του μείζονος ζητήματος, που μας απασχολεί.

Εκ του Συλλόγου «ΦΙΛΟΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ - ΠΑΤΗΜΑ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ»

Γιώργος Ανδρικόπουλος,
Πρόεδρος Δ.Σ.

ΣΧΟΛΙΟ Α.Ν.: 

BYPASS ΣΤΟΝ ΔΗΜΟ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙ Η ΚΥΡΙΑ ΑΝΤΙΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗΣ ψηφοθηρώντας με το πιο δύσκολο θέμα για το μέλλον της πόλης;;;

ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΚΑΛΑ Η ΚΥΡΙΑ ΑΝΤΙΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗΣ, λέμε εμείς.

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΑ, ΣΟΥ ΛΕΕΙ ....

ΑΠΟ ΤΗ ΦΑΙΔΡΑ ΠΟΡΤΟΚΑΛΕΑ, ΣΤΗΝ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥ ΟΡΙΖΟΝΤΑ

Του Γεωργίου Παπασίμου
Δικηγόρου
Site: http://www.gpapasimos.gr/
Twitter: @PapasimosG


Δέκα χρόνια σχεδόν από τον προκρούστειο μνημονιακό ζυγό, τη συντριβή κάθε ελπίδας για πολιτική αλλαγή, που είχε δημιουργήσει η άνοδος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στην εξουσία μετά το 2015, την επάνοδο στην εξουσία, με αυτοδυναμία μάλιστα, της Ν.Δ. και ενώ υπήρξε η ανάδυση στην επιφάνεια των μεγάλων παθογενειών και στρεβλώσεων του ελληνικού κράτους και της ελληνικής κοινωνίας, που θα έπρεπε να οδηγήσει σε εγρήγορση τους πάντες, η χώρα συνεχίζει να πορεύεται στον παρακμιακό δρόμο, χωρίς καμία ουσιαστική αντίδραση.

Παρά τις υψιπετείς ρητορικές κορώνες της σημερινής πρωθυπουργικής ομάδας για επαναφορά της Ελλάδος στην κανονικότητα και σε δυναμική ανάκαμψη της οικονομίας, η πραγματικότητα βοά περί του αντιθέτου.

Η Ελλάδα, λίγο πριν τη συμπλήρωση των 200 χρόνων από την επανάσταση του 1821, που της χάρισε την ελευθερία και την ύπαρξή της ως έθνος στην νεωτερική ιστορική περίοδο, βρίσκεται σήμερα στη σκοτεινή πλευρά της σελήνης ως προς τις προοπτικές και το μέλλον της. Μάλιστα, ο ίδιος ο διατυμπανιζόμενος εορτασμός των 200 χρόνων από την επανάσταση του 1821, αντί να αποτελέσει ένα ισχυρό πλαίσιο ενδοσκόπησης και εθνικής αυτογνωσίας στους σημερινούς δύσκολους καιρούς, φαίνεται να μετατρέπεται σε ένα επικοινωνιακό θέατρο αλυσιτελών εντυπώσεων, μία πιθανώς μικρή απομίμηση της καρικατούρας των Ολυμπιακών Αγώνων, που αποτέλεσαν έναν αυτοτελή παράγοντα επιτάχυνσης της χρεοκοπίας της χώρας.

Κι αν οι παραπάνω διαπιστώσεις διακρίνονται από πεσιμισμό, όπως θα μπορούσε κάποιος καλόπιστος να αντιτείνει, η πραγματικότητα, που βιώνουμε όλοι μας, δεν αφήνει δυστυχώς πολλά περιθώρια για κάτι άλλο.

Η κυριαρχία και η επανάληψη του τοξικού δικομματισμού και ενός υπονομευμένου κομματικού συστήματος, που κινείται μεταξύ της μετριοκρατίας, των χαμηλών προσδοκιών και της ατομικής ή συντεχνιακής εξυπηρέτησης, πλακώνει τα πάντα. Κανένα όραμα αναδημιουργίας, αυτογνωσίας και ισχυρού πλαισίου προστασίας του Ελληνισμού μέσα στις τελευταίες παγκόσμιες ανακατατάξεις δεν φαίνεται στο προσκήνιο. Οι ραγδαίες εξελίξεις λόγω της ανάδυσης ενός πολύ-πολικού κόσμου στα πλαίσια του «φθινοπώρου της αμερικανικής ηγεμονίας», ο επιθετικός αναθεωρητισμός της Τουρκίας, που δεν ορρωδεί προ ουδενός και κινείται μέσα στα πλαίσια που της παρέχει η σημερινή διεθνής ρευστότητα, ο μεταναστευτικός-προσφυγικός εφιάλτης, που φαίνεται να αποτελεί ένα εργαλείο υπονόμευσης των εθνικών συμφερόντων, η δραματική υστέρηση στο επίπεδο αυτό της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δημιουργούν ένα κυκεώνα αρνητικών επιπτώσεων, ιδιαίτερα για τα μείζονα εθνικά θέματα. Είναι γνωστό ότι, ως προς αυτά, κυριαρχούσε ο «στρουθοκαμηλισμός» και η ψευδαίσθηση ότι κάποιοι τρίτοι (Ε.Ε., Η.Π.Α. κ.λπ.) ήταν αυτοί που θα συνέδραμαν στην λύση προβλημάτων, που θα προέρχονταν από επιθετική ενέργεια της Τουρκίας

Τώρα, που όλα αυτά έχουν συντριβεί, αντί να υπάρξει εγρήγορση για αλλαγή πλαισίου και προσανατολισμού, η θλιβερή κομματοκρατία και ο τοξικός σημερινός δικομματισμός συνεχίζουν ατάραχοι το ίδιο έργο μικροπολιτικής και επιφανειακής διαχείρισης εντυπώσεων, χωρίς καμία ουσία. Για παράδειγμα, αντί της εθνικής ενότητας στο επίπεδο ανάπτυξης ενός υγιούς πατριωτισμού στην ελληνική κοινωνία απέναντι στις θύελλες που μαίνονται δίπλα μας, υπάρχουν κάποιοι που εκθείασαν με έντονο τρόπο την αθλιότητα κάποιων αφελών κοριτσιών, που παρεισέφρησαν στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, που αποτελεί ένα ορόσημο αντίστασης και πατριωτισμού του ελληνικού λαού απέναντι στο φασισμό και τη γελοιοποίησαν με χορευτικές πιρουέτες τύπου Monty Python.

Αντί της εθνικής στρατηγικής για το προσφυγικό μεταναστευτικό, που φαίνεται να αποκτά σιγά-σιγά στοιχεία εθνικής κρίσης, ο δημόσιος λόγος κατακλύζεται από τα ιδεολογικά φληναφήματα τύπου Γιαννούλη και από τις ανόητες υποστηρικτικές δηλώσεις τύπου Κυρανάκη προς κάποιες θλιβερές μειοψηφίες που προτάσσουν τα τσικνίσματα.

Και βέβαια, δεν είναι μόνο αυτά από τα οποία κατακλύζεται ο δημόσιος διάλογος, σε αυτή την κρίσιμη περίοδο, αφού παντού κυριαρχεί η μικροπολιτική και η ανέξοδη, ρηχή κομματική αντιπαράθεση, έτσι ώστε να είναι απόλυτα δικαιολογημένος ο τίτλος περί «φαιδράς πορτοκαλέας», που αποτελεί ειρωνική αναφορά για μια χώρα που δε μπορεί να την πάρει κανείς στα σοβαρά.

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, απαιτείται άμεση αντίδραση από την κοινωνία και τις υγιώς σκεπτόμενες κοινωνικές δυνάμεις, που βιώνουν όλα αυτά τα ζητήματα και αναζητούν διέξοδο. Απαιτείται η δημιουργία ενός συλλογικού ορίζοντα, που δεν μπορεί να είναι άλλος σήμερα από την υποστήριξη και διαφύλαξη των δικαιωμάτων του Ελληνισμού στην ευρύτερη περιοχή, αλλά και την παράλληλη ανατροπή των εξωτερικών στρεβλώσεων, που αφήνουν «ανάπηρη» την ελληνική κοινωνία και τη μετατρέπουν σε «φθίνον έθνος», σύμφωνα με την διατύπωση του Παναγιώτη Κονδύλη.

Cine ΑΡΓΩ: Προβολή της ταινίας "Arizona Dream", την Πέμπτη 14/11 στα γραφεία του Συλλόγου

Φαίνεται πως για κάποιο καιρό ακόμη θα ξεκινάμε τις προσκλήσεις μας στο Cine ΑΡΓΩ με τον ίδιο τρόπο...
Οπότε και τώρα, μετά από απουσία σχεδόν σχεδόν ενός μήνα από την πολιτιστική πραγματικότητα της πόλης μας, το Cine ΑΡΓΩ επιστρέφει ανακοινώνοντας πως και η προβολή αυτής της εβδομάδας θα πραγματοποιηθεί στα γραφεία του Συλλόγου ΑΡΓΩ στο Χαλάνδρι, λόγω των συνεχιζόμενων εργασιών στο Κέντρο Νεότητας!!

Γεγονός, βέβαια, που δε μας πτοεί στο ελάχιστο, γι'αυτό και σας προσκαλούμε αυτή την Πέμπτη 14/11 και ώρα 20:30 στα γραφεία του Πολιτιστικού & Επιστημονικού Συλλόγου Χαλανδρίου ΑΡΓΩ στην οδό Σοφοκλή Βενιζέλου 20 στο Χαλάνδρι, στην προβολή μίας εκ των πιο ιδιαίτερων και ανορθόδοξων ταινιών της δεκαετίας του '90, μιας ταινίας που καταφέρνει με σχεδόν μαγικό μα άκρως κινηματογραφικό τρόπο να ενώσει έναν Βαλκάνιο δημιουργό με την Αμερικάνικη έρημο...
μία αξιοζήλευτη ομάδα νέων και καταξιωμένων αστέρων του Χόλιγουντ με την αισθητική της νοτιοανατολικής Ευρώπης... τη ροκ προσωπικότητα και φωνή του Ίγκυ Ποπ με Βουλγάρικες χορωδίες και λαϊκά όργανα...τους Εσκιμώους των πόλων με ένα ιπτάμενο ψάρι στην έρημο της Αριζόνα...στο πολυβραβευμένο αριστούργημα του Εμίρ Κουστουρίτσα

"Arizona Dream"

Παραγωγή: ΗΠΑ, Γαλλία - 1993
Σκηνοθεσία: Emir Kusturica
Σενάριο: David Atkins, Emir Kusturica
Πρωταγωνιστούν: Johnny Depp, Jerry Lewis, Faye Dunaway, Lily Taylor, Vincent Gallo, Paulina Porizkova
Μουσική: Goran Bregovic
Φωτογραφία: Vilko Filac
Κουστούμια: Jill M. Ohanneson
Διάρκεια: 140'

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

ΣΥΓΛΗΤΟΣ ΕΜΠ: Η ΕΠΙΔΕΙΞΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ ΣΤΟ ΟΠΑ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΑΝΗΣΥΧΙΑ

Δεν είναι ο Joker, είναι ο σύγχρονος καπιταλισμός, Όλγα Μοσχοχωρίτου - Λεωνίδας Βατικιώτης

Ζήτω ο αμερικανικός κινηματογράφος!

Με το αριστούργημα του Τοντ Φίλιπς το Χόλιγουντ για πολλοστή φορά επαναφέρει την Πολιτική στις αίθουσες κινηματογράφου. Ο Τζόκερ είναι μια βαθιά πολιτική ταινία γι’ αυτό και το FBI τοποθέτησε στις αίθουσες της Νέας Υόρκης πράκτορές του για να προλάβει και να καταστείλει αντιδράσεις του κοινού, που θα εμπνευστούν απ’ όσα δείχνει η ταινία.

Ο Τζόκερ είναι ένας κακοποιημένος στην παιδική του ηλικία, ψυχικά διαταραγμένος μεσήλικας σε επαγγελματικό αδιέξοδο. Ακριβώς εδώ παύει η ιστορία του να περιστρέφεται γύρω από μια εξαιρετική περίπτωση. Όλες οι εμπλοκές γύρω από τις οποίες υφαίνεται το σενάριο είναι η καθημερινότητα όλων μας:

Είναι το παρακμιακό και συρρικνούμενο κράτος πρόνοιας που παύει να χορηγεί φάρμακα και ψυχολογική υποστήριξη στους ψυχικά ασθενείς…

Είναι οι πάμφτωχοι συνταξιούχοι καταδικασμένοι να ζουν μέσα στις στερήσεις που εναποθέτουν όλες τις ελπίδες τους σε κάποιο οικονομικό και πολιτικό μεγιστάνα…

Είναι η επίδειξη κυνισμού και η πολιτική μηδενικής ανοχής απέναντι στους φτωχούς, ως υποκατάστατο της κατάργησης του κράτους πρόνοιας…

Είναι η εκπληκτική αντίθεση πλούτου φτώχειας, όπως συμπυκνώνεται από την μια στο φτωχικό διαμέρισμα που κατοικεί ο Άρθουρ Φλεκ και στους βρόμικους, γεμάτους άστεγους δρόμους που περιφέρεται κι από την άλλη στο παλάτι το οποίο κατοικεί φρουρούμενος ο υποψήφιος δήμαρχος Τόμας Γουέιν και στην απαστράπτουσα αίθουσα συναυλιών…

Είναι ο καθημερινός σκυλίσιος ανταγωνισμός στους χώρους εργασίας με τις αλληλοϋπονομεύσεις, τα πισώπλατα μαχαιρώματα και τις προσβολές, που ενίοτε συμπληρώνεται με την υποκρισία…

Είναι η αλητεία των στελεχών της Γουόλ Στριτ που χαρακτηρίζονται ως ευυπόληπτοι πολίτες αλλά ξεδίνουν σε μια μοναχική επιβάτη του μετρό και αμέσως μετά δεν διστάζουν να δείρουν τον Τζόκερ…

Είναι οι χαρισματικοί αλλά αδίστακτοι τηλεαστέρες, δολοφόνοι χαρακτήρα on air, που εξασφαλίζουν τα χειροκροτήματα κατόπιν παραγγελίας της φωτεινής επιγραφής και καλούν στα στούντιο ανυποψίαστους θαυμαστές τους για να γελάσουν μαζί τους.

Είναι η κοινωνικός αυτοματισμός, μέσω των δεκτών μας που διασύρει όποιον απεργεί πολύ περισσότερο αν αυτοί είναι εργάτες στην καθαριότητα, υπό την επίκληση του φόβου για εμφάνιση ασθενειών, κ.α.

Είναι η απάντηση των μεταλλαγμένων γατών απέναντι στην ανύπαρκτη απειλή των μεταλλαγμένων ποντικιών.

Είναι το μίσος ενάντια στους πλούσιους και την αστυνομία που περιμένει να ανάψει μια σπίθα για να μετατραπεί σε πυρκαγιά κι άλλα πολλά.

Ο σκηνοθέτης καθόλου τυχαία τοποθετεί χρονικά την ταινία του στα τέλη της δεκαετίας του ’70, αρχές δεκαετίας ’80, την εποχή της ανόδου του νεοφιλελευθερισμού όταν στις ΗΠΑ εγκαταλείπονται ακόμη κι αυτές οι μικρές προσπάθειες δημιουργίας ενός συνεκτικού κράτους πρόνοιας. Είναι μια εποχή που ακόμη κι αν έκλεισε με την εκλογή του Τραμπ, έγινε για να τη διαδεχθεί μια άλλη, χειρότερη…

Η ταινία είναι ένα αριστούργημα από κάθε άποψη: κουστούμια, μουσική, ήχος, φωτογραφία, διάλογοι. Όλα μαζί υπηρετούν ένα πρωτότυπο σενάριο, που κυρίως όμως είναι βαθιά πολιτικό.

Κι αν τα παραπάνω αποτελούν τη μεγάλη εικόνα, αυτό που κάνει την ταινία ένα πραγματικό έργο τέχνης είναι όλα όσα υποβόσκουν.

Όλα αυτά που σου μεταφέρουν έναν κόμπο στο λαιμό και αισθάνεσαι να σε αφορούν, προσωπικά κι ότι η Γκόθαμ που πνίγεται στα σκουπίδια είναι η δική σου πόλη και ότι το ξερό, άρρωστο γέλιο του Joker που μετατρέπεται σε κλαυθμό, είναι και δικό σου γέλιο.

Είναι ευφυέστατο το σενάριο που χρησιμοποιεί μια πραγματική νόσο (το χωρίς συναισθηματικό ισοδύναμο, γέλιο, είναι παράπλευρο σύμπτωμα της σχιζοφρένειας και άλλων νευρολογικών νόσων) για να καταδείξει μία κοινωνία που νοσεί στο σύνολό της. Που την εξανάγκασαν να γελά, να είναι κωμική ήτοι υποτίθεται να γλεντά τη ζωή.

Ενώ είναι μια κοινωνία που στο εσωτερικό της βρίσκεται σε ανελέητο ταξικό πόλεμο. Και ακόμα χειρότερα. Οι αναπτυγμένες χώρες της Δύσης, οι μητροπόλεις του καπιταλισμού που εξάγουν πόλεμο, καταστρέφονται οι ίδιες, από μόνες τους, σαν να τις τρώνε εσωτερικά, καρκινικά κύτταρα που πολλαπλασιάζονται ανεξέλεγκτα.

Κι οι άνθρωποι, απελπισμένοι, που τους ζητούν παρά τη δυστυχία που τους έχουν εξαναγκάσει να ζουν, να φορούν τη μάσκα του κλόουν για να επιζήσουν, όταν θα εξεγερθούν ενάντια στην ελίτ που έχει το θράσος να τους ενοχοποιήσει για την ίδια τη φτώχεια που τους έχει ρίξει, θα το κάνει με την ίδια ανελέητη απελπισία που έχει ήδη περιπέσει.

Μέσα σ’ αυτόν τον κοινωνικό και προσωπικό όλεθρο, οι άνθρωποι είναι υποχρεωμένοι να ζουν κάτω από την επιβολή της «αναγκαστικής ευτυχίας»

«Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 έκανε την εμφάνισή της στις ΗΠΑ και μια νέα “επιστήμη της ευτυχίας”, βάση της οποίας αποτελεί η αποκαλούμενη θετική ψυχολογία. Σήμερα, πολλά χρόνια μετά, γιατροί και σύμβουλοι προσωπικής ανάπτυξης (life coaching), διασημότητες τύπου Όπρα Γουίνφρεϊ και πάσης φύσεως ειδικοί, είναι έτοιμοι να μας διδάξουν πώς να είμαστε ευτυχισμένοι.
Το κίνημα της θετικής ψυχολογίας υποστηρίζει πως η ευτυχία αποτελεί αποκλειστικά ζήτημα προσωπικών επιλογών, ότι ο καθένας μπορεί, με την αρωγή των ειδικών και την επεξεργασία των σκέψεων και των συναισθημάτων του, να γίνει ευτυχισμένος και πως μια φυσιολογική ζωή δεν εξαρτάται από την απουσία δυσκολιών και από το πώς αισθάνεται ο καθένας, αλλά από τη διαρκή επιδίωξη να αισθανόμαστε διαρκώς ολοένα πιο ευτυχισμένοι.
Αλλά όπως συμβαίνει και με πολλά άλλα προϊόντα που κυκλοφορούν στην αγορά και προβάλλονται από τους ειδικούς της ευτυχίας, η πρακτική αυτή, αντλεί τη δύναμή της από την υπόσχεση ότι αποτελεί πανάκεια για όλα τα ενδημικά προβλήματα του νεοφιλελευθερισμού. Και επιμένει πως οι ρίζες των προβλημάτων πρέπει να αναζητηθούν στους ανθρώπους και όχι στην κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα».
Τα παραπάνω δεν αποτελούν δικές μας σκέψεις. Είναι αποσπάσματα από τις επιστημονικές απόψεις της διακεκριμένης κοινωνιολόγου Έβα Ιλούζ, καθηγήτριας στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ, και του ισπανού ψυχολόγου Έντγκαρ Καμπάνας, συγγραφείς του δοκιμίου Happycratie. Comment l’industrie du bonheur a pris le contrôle de nos vies (Ευτυχιοκρατία – Πώς η βιομηχανία της ευτυχίας ελέγχει τις ζωές μας).

Ο Τζόκερ λοιπόν θα τους κάνει τη χάρη και με το σχηματισμένο με αίμα στόμα του κλόουν θα τους φωνάξει: «Ένα γέλιο θα σας θάψει…»

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΜΜΟΝ