Η σωστή πλευρά της ιστορίας μπορεί να είναι μόνο με την ειρήνη

 

Του Κωνσταντίνου Παπαδόπουλου

Ποιος κορυφαίος δυτικός διπλωμάτης και αναλυτής υποστήριξε τα παρακάτω στη διάσκεψη του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ ενώ τον άκουγαν οι πολιτικοί ηγέτες της Δύσης;

"Ο πόλεμος δεν πρέπει να επιτραπεί να διαρκέσει για πολύ ακόμη. Η Δύση να εκφοβίσει την Ουκρανία ώστε να αποδεχτεί τις διαπραγματεύσεις με όρους που απέχουν πολύ από τους τρέχοντες πολεμικούς της στόχους".

"H Ευρώπη θα πρέπει να θυμάται την σημασία της Ρωσίας για την περιοχή και να μην παρασυρθεί από το κλίμα της στιγμής. Η Ρωσία ήταν ουσιαστικό κομμάτι της Ευρώπης για 400 χρόνια και ήταν ο εγγυητής της ευρωπαϊκής δομής ισορροπίας δυνάμεων σε κρίσιμες στιγμές. Οι ευρωπαίοι ηγέτες δεν πρέπει να παραβλέπουν τη μακροπρόθεσμη σχέση, ούτε θα πρέπει να διακινδυνεύσουν να ωθήσουν τη Ρωσία σε μια μόνιμη συμμαχία με την Κίνα".

Αν δεν έχετε διαβάσει τη σχετική είδηση δεν θα βρείτε το όνομα του ομιλητή γιατί είναι έκπληξη. Τα είπε λοιπόν ο Χένρυ Κίσινγκερ, του οποιου η μεγαλύτερη  επιτυχία της διπλωματικής του καριέρας ήταν ότι κατάφερε να φέρει την κομμουνιστική Κίνα κοντά στα συμφέροντα των ΗΠΑ και να την στρέψει κατά της Σοβιετικής Ένωσης. Νομιμοποιείται λοιπόν η μεγαλύτερη διπλωματική αλεπού των ΗΠΑ τα τελευταία 50 χρόνια, να θεωρεί ότι η συνέχιση του πολέμου βλάπτει σοβαρά τα συμφέροντα της χώρας του καθώς προκαλεί ένα πανίσχυρο αντίπαλο δέος: τη συμμαχία της Ρωσίας με την Κίνα.

Δεν είναι μόνη της όμως η φωνή του Κίσινγκερ. Οι New York Times, η αμερικανική εφημερίδα με τη μεγαλύτερη επιρροή που παραδοσιακά υποστηρίζει το Δημοκρατικό Κόμμα σε δυο πρόσφατα άρθρα της επιτέθηκε στην πολιτική Μπάντεν για συνέχιση με κάθε μέσο του πολέμου. Κάτι πρωτοφανές αν σκεφτεί κανείς πως οι New York Times ήταν η ναυαρχίδα στήριξης του Μπάιντεν προεκλογικά. Το πρώτο άρθρο το έγραψαν οι ίδιοι οι εκδότες της εφημερίδας που απευθυνόμενοι στον ίδιο τον Μπάιντεν και στους ηγέτες της Δύσης, τους κάλεσαν να δείξουν στον Ζελένσκι ποια είναι τα όρια και να τον πιέσουν για διαπραγματεύσεις γιατί μια μακρόχρονη και ολοκληρωτική σύγκρουση με τη Ρωσία είναι ενάντια στα συμφέροντα του δυτικού κόσμου.

Στο δεύτερο άρθρο τους οι New York Times κρούουν ακόμη περισσότερο τον κώδωνα του κινδύνου προς την κυβέρνηση Μπάιντεν προειδοποιώντας πως ο πόλεμος στην Ουκρανία μπορεί να εξελιχθεί σε Παγκόσμιο Πόλεμο και πως οι ΗΠΑ έχουν τη μεγαλύτερη ευθύνη γι' αυτό.

Ακόμη και φωνές από το ίδιο το Δημοκρατικό Κόμμα στρέφονται κατά της συνέχισης του πολέμου. Ο Μπέρνι Σάντερς, επικεφαλής της αριστερής πτέρυγάς του, είπε μέσα στη Γερουσία πως αν το Μεξικό προσχωρούσε σε στρατιωτική συμμαχία αντίπαλη των ΗΠΑ, τότε αυτές θα υποχρεώνονταν να απαντήσουν όπως η Ρωσία που στράφηκε κατά της Ουκρανίας όταν θέλησε να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Ακόμη και ο  μεγαλύτερος διανοούμενος του προοδευτικού χώρου στις ΗΠΑ, ο Νόαμ Τσόμσκι, δήλωσε σε συνέντευξή του ότι ευτυχώς υπάρχει και ένας δυτικός πολιτικός που πιέζει για μια διπλωματική λύση στον πόλεμο της Ουκρανίας, αντί να ψάχνει τρόπους να τον τροφοδοτήσει. «Το όνομά του είναι Ντόναλντ Τζέι Τραμπ». Και σκεφτείτε πως ο Τσόμσκι υπήρξε σφοδρότατος επικριτής του Τραμπ στο παρελθόν για να μην πω υβριστής του.

Ας πάμε τώρα στην Ευρώπη όπου αν δεχτούμε όσα είπε ο Ζελένσκι, ο ίδιος ο Μακρόν του πρότεινε να παραχωρήσει εδάφη στη Ρωσία για να σταματήσει ο πόλεμος. Συνεπώς και ο Μακρόν ανήκει στο κλαμπ εκείνων που επιδιώκουν την ειρήνευση.

Για ποιους λόγους όλοι αυτοί οι κορυφαίοι Αμερικανοί και Δυτικοί πολιτικοί, αναλυτές, δημοσιογράφοι και διπλωμάτες πιέζουν την κυβέρνηση Μπάιντεν (και τον Ζελένσκι) να αλλάξει στρατηγική και να κινηθεί για σύντομη κατάπαυση του πολέμου;

Πρώτον γιατί στρατιωτικά η Ρωσία θα επικρατήσει όσο μεγάλη να και να είναι η δυτική βοήθεια προς την Ουκρανία. Ήδη ο Ζελένσκι παραδέχθηκε πρόσφατα πως η Ρωσία έχει κατακτήσει το 20% των εδαφών της Ουκρανίας ενώ κάποιοι  αναλυτές υποστηρίζουν πως η Ρωσία ελέγχει ήδη το 30%. Οι βρετανικοί Times έγραψαν εξάλλου πως το ηθικό του ουκρανικού Στρατού έχει καταρρακωθεί από τις διαδοχικές  ήττες.  Η λογική συνεπαγωγή των παραπάνω είναι λοιπόν πως  η συνέχιση του πολέμου θα οδηγήσει μόνο στην αύξηση των ρωσικών κατακτήσεων και όχι στην ήττα της Ρωσίας. Και βέβαια στην αύξηση των προσφύγων με τους Ουκρανούς που έχουν εγκαταλείψει τη χώρα τους να έχουν φτάσει τα 5.000.000.

Δεύτερον γιατί οι κυρώσεις της Δύσης κατά της Ρωσίας πέτυχαν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Το ρούβλι αντί να καταρρεύσει έφτασε πριν μερικές μέρες σε υψηλό 7 ετών (!!!) ενώ τα έσοδα της Ρωσίας από φυσικό αέριο και πετρέλαιο διπλασιάστηκαν στο διάστημα του πολέμου από τους αντίστοιχους περσινούς μήνες. Αντίθετα βλέπουμε την ίδια την  Ευρώπη να πληγώνεται σοβαρά από τις κυρώσεις όταν εξαιτίας τους απογειώθηκε ο πληθωρισμός και ειδικά οι τιμές στα καύσιμα και το ηλεκτρικό ρεύμα. Κάτι που απειλεί όχι μόνο τα οικονομικά των νοικοκυριών αλλά και την ίδια τη βιωσιμότητα των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων.

Τρίτον γιατί οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας την έφεραν πιο κοντά στην αγκαλιά της Κίνας ενώ μαζί με το ρωσοκινέζικο μπλοκ συντάχθηκαν και χώρες όχι μόνο σαν το Ιράν και τη Λευκορωσία που έτσι κι αλλιώς ήταν σύμμαχοι της Ρωσίας, αλλά πανίσχυρες δυνάμεις όπως η Ινδία και η Σαουδική Αραβία που η Δύση περίμενε να πάνε με το μέρος της. Δημιουργείται λοιπόν όσο κρατούν οι κυρώσεις ένας άξονας Ρωσίας-Κίνας-Ινδίας όπου οι δυο τελευταίες είναι οι χώρες με το μεγαλύτερο πληθυσμό του πλανήτη.

Τέταρτον γιατί ο πόλεμος προκαλεί εκτός από ενεργειακή κρίση και επισιτιστική. Όχι μόνο γιατί αυξάνονται καθημερινά οι τιμές βασικών διατροφικών αγαθών αλλά και γιατί είναι ορατό το ενδεχόμενο μεγάλων ελλείψεών τους στο κοντινό μέλλον. Την κατάσταση χειροτερεύει ότι η Ρωσία, η Ινδία και η Κίνα είναι οι μεγαλύτερες σιτοπαραγωγές χώρες του πλανήτη. Η Ρωσία και η Ινδία σταμάτησαν μάλιστα τις εξαγωγές σιτηρών ενώ η Κίνα είχε φροντίσει μήνες πριν τον πόλεμο να δεσμεύσει με συμβόλαια το 50% της παγκόσμιας παραγωγής σιταριού.

Για όλους αυτούς τους λόγους θα τολμήσω να ισχυριστώ πως η σωστή πλευρά της ιστορίας δεν είναι ούτε με τη Δύση, ούτε με τη Ρωσία και την Κίνα, αλλά με την ειρήνη και την συνδιαλλαγή ώστε να μην κινδυνεύσουμε ούτε από πυρηνικό πόλεμο, ούτε από μόνιμο πληθωρισμό και επισιτιστική κρίση. Θα είναι ντροπή για την Ευρώπη του 21ου αιώνα οι πολίτες της να στερούνται στοιχειώδη τρόφιμα, να κάνουν οικονομία στο ρεύμα, να μην μπορούν να πάνε μια εκδρομή με το αμάξι τους. Στήριξη λοιπόν στις φωνές που υποστηρίζουν την ειρήνη και είναι πολύ παρήγορο ότι πολλές ακούγονται πλέον από την ίδια την Αμερική, ακόμη και από τον σκληρό πυρήνα του συστήματός της.

.....................................................................................................

Ο Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος είναι τοπικός εκδότης, αρθρογράφος και συγγραφέας. Το τελευταίο του βιβλίο έχει τίτλο "Έθνος-κράτος εναντίον Παγκοσμιοποίησης-Η μητέρα των μαχών με φόντο το lockdown των κοινωνιών" και το προλόγισε ο καθηγητής Κωνσταντίνος Βέργος.

ΠΡΑΣΙΝΟ ΚΙΝΗΜΑ: Θεσμική συνάντηση, με τον πρωταθλητή Δήμαρχο της Ανακύκλωσης στην Αττική.

Με το δήμαρχο Βριλησσίων Ξένο Μανιατογιάννη, είχε συνάντηση κλιμάκιο του Πράσινου Κινήματος.

 Στη συνάντηση δεν συζητήθηκαν μόνο τα θέματα ανακύκλωσης, όπου ο Δήμος Βριλησσίων , είναι πρωταθλητής στην Αττική, αλλά και άλλα θέματα που αφορούν τις «πράσινες» πολιτικές των δήμων.

Το Πράσινο Κίνημα, εκπροσώπησε ο συμπρόεδρος Κώστας Καλογράνης, ο γενικός γραμματέας Λάμπρος Σπάθης, ο επικεφαλής του Οργανωτικού και έμπειρος αυτοδιοικητικός Άγγελος Νταβίας και ο περιφερειακός σύμβουλος και αντιπρόεδρος του ΕΔΣΝΑ, Νίκος Παπαδάκης.

Η Ανακύκλωση, φυσικά είχε την τιμητική της, στην συζήτηση με το Δήμαρχο κ. Μανιατογιάννη να αναλύει το σχέδιο του και να ακούει την ολοκληρωμένη πρόταση του Πράσινου Κινήματος, από την οποία προκύπτουν και οι αυτοχρηματοδοτούμενες «πράσινες» θέσεις εργασίας. 

Μετά και την εκλογή του πρώτου «πράσινου» αντιπροέδρου του ΕΔΣΝΑ, Νίκου Παπαδάκη, με κύρια ασχολία την Ανακύκλωση, εκφράστηκε η βούληση να βοηθηθεί περαιτέρω ο Δήμος Βριλησσίων, ο οποίος αποτελεί καλό παράδειγμα. 

Στην ατζέντα, ήταν και η Πολιτική Προστασία και το θεσμικό πλαίσιο που θέλει αλλαγή και να δοθεί έμφαση στην πρόληψη. 

Ανάλογη ήταν και η προσέγγιση για τις πολιτικές ενέργειας στην τοπική αυτοδιοίκηση, όπου το θεσμικό πλαίσιο θέλει ριζικό εκσυγχρονισμό με έμφαση στις οικιακές ενεργειακές κοινότητες. Αξίζει να αναφέρουμε ότι ο Δήμος Βριλησσίων έχει προχωρήσει στην αλλαγή του οδοφωτισμού με λάμπες led, με μία από τις καλύτερες διαδικασίες και οικονομοτεχνικές προτάσεις.

Τέλος συζητήθηκε διεξοδικά, το θέμα των ρεμάτων, όπου αναγνωρίστηκε ο πολιτικός ρεαλισμός στην εφαρμοσμένη πολιτική, σε αυτό το δύσκολο θέμα. Είναι πλέον πασιφανές ότι τα ρέματα, πρέπει να αντιμετωπιστούν ως βιότοποι και να είναι ανοιχτά, χωρίς εγκιβωτισμούς. Ταυτόχρονα, όμως, υπάρχουν περιπτώσεις που πρέπει να γίνουν εργασίες υποστύλωσης σε κάποια σημεία. Πρέπει να επικρατήσουν οι νηφάλιες και τεκμηριωμένες «πράσινες» φωνές .

Μετά τη συνάντηση ο συμπρόεδρος του Πράσινου Κινήματος Κώστας Καλογράνης δήλωσε τα εξής: 

«Είναι ευχάριστο να συζητάς για την «πράσινη» ατζέντα, με δημάρχους που έχουν προοδευτική οπτική και καταλαβαίνουν τα θέματα. Δεν είναι τυχαίο το έντονο οικολογικό αποτύπωμα που έχει ο Δήμος Βριλησσίων».

"Τι νέα από το Λιβυκό Μέτωπο;" Του Γ. Παπαγιαννόπουλου)

 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες με τις ασκήσεις Africa Lion 2022,με τους στρατιωτικούς ελιγμούς που διοργανώνει η Africom, (πρόκειται για την στρατιωτική διοίκηση που ασχολείται με την Αφρική), τρομάζει την Λιβύη.. Στη σκακιέρα αυτών των ελιγμών συμμετέχει επίσης η Ιταλία με 40 στρατιώτες του ΝΑΤΟ "Rapid Deployable Corps", Οι περισσότερες "αντίπαλες δυνάμεις" βρίσκονται στο «Chekkir», μια φανταστική Δημοκρατία με τα ίδια χρώματα σημαίας με τη Λιβύη. Οκτώ μονάδες αναπτύσσονται στην ανατολική Λιβύη, όπου κυριαρχεί ο στρατηγός Χαφτάρ, ο ισχυρός άνδρας της Κυρηναϊκής -με αμερικανικό διαβατήριο. Στις εικόνες που δημοσίευσε το ιταλικό πρακτορείο Nova, μια μη φιλική μονάδα με τη συντομογραφία PMC (αγγλικό ακρωνύμιο για το Foreign Military Company) βρίσκεται στη Jufrah, τη στρατιωτική βάση των μισθοφόρων της ρωσικής ομάδας Βάγκνερ, που μισθοδοτείτε από τον Χαφτάρ.Το μήνυμα της Ουάσιγκτον είναι σαφές: το τμήμα της Λιβύης που φλερτάρει με τη Ρωσία είναι ένας πιθανός εχθρός και εκπαιδευόμαστε για κάθε ενδεχόμενο, συμπεριλαμβανομένου ενός σεναρίου χημικής, βακτηριολογικής ή ακόμα και πυρηνικής επίθεσης.

Σύμφωνα με τον εμπειρογνώμονα της Λιβύης Jalel Harchauoi, το 2010 το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία πραγματοποίησαν τις ασκήσεις Noble Ardent (Οκτώβριος) και Austere Challenge (Απρίλιος-Μάιος): και στις δύο περιπτώσεις οι αντίπαλες μονάδες προσομοίωσης ήταν Λίβυοι. Την επόμενη χρονιά, το 2011, ήταν η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο που προκάλεσαν τη στρατιωτική επέμβαση του ΝΑΤΟ που στοίχισε τη ζωή του συνταγματάρχη Μουαμάρ Καντάφι και σήμανε το τέλος της Λιβυκής "Τζαμαχιρίγια" , κύριου συμμάχου τότε της Ιταλίας στη Μεσόγειο- και φίλου της Ελλάδας. Σήμερα, στην άσκηση υπό την ηγεσία των ΗΠΑ με περισσότερους από 7.500 στρατιώτες, οι περισσότεροι από τους «φανταστικούς μη φίλους» είναι συγκεντρωμένοι στις περιοχές που ελέγχονται από τον Χαφτάρ, τον στρατάρχη που προσπάθησε (ανεπιτυχώς) να κατακτήσει την Τρίπολη με τη βοήθεια Ρώσων μισθοφόρων. Ο ίδιος Χαφτάρ που σήμερα μπλοκάρει (ξανά) τις πετρελαιοπηγές της χώρας που είναι μέλος του καρτέλ πετρελαίου του ΟΠΕΚ, ευνοώντας τα συμφέροντα της Ρωσίας σε βάρος των δυτικών αγοραστών (συμπεριλαμβανομένης της Ιταλίας) λιβυκού αργού πετρελαίου.

-Ξένοι μισθοφόροι

Οι Ρώσοι μισθοφόροι της ομάδας Βάγκνερ συνεχίζουν να έχουν τις μπότες τους στερεωμένες γερά στην άμμο της λιβυκής ερήμου, παρά τις φήμες για μείωση του προσωπικού. Επίσης, σύμφωνα με το ιταλικό πρακτορείο Nova, το οποίο επικαλείται τρεις διαφορετικές πηγές, ο αριθμός των μισθοφόρων της Βάγκνερ που βρίσκονται στη Λιβύη για λογαριασμό της Μόσχας κυμαίνεται από 1.500 έως 5.000. Προσθέτει δε ότι μόνο μερικές δεκάδες πολιτοφυλακές έχουν μεταφερθεί στην Ουκρανία- παρότι παλαιότερες πληροφορίες μιλούσαν για μεγαλύτερο αριθμό που είχε μεταφερθεί στην Ουκρανία μέσω Συρίας.Επιπλέον, η Τουρκία δεν φαίνεται επίσης διατεθειμένη "να σηκώσει την αυλαία": το κοινοβούλιο ενέκρινε πρόσφατα την παράταση της ανάπτυξης στρατευμάτων στη Λιβύη για 18 μήνες, αρχής γενομένης από τις 2 Ιουλίου. Αν και δεν έχει εκτοξευθεί ούτε ένας πυροβολισμός (ή σχεδόν) από την κατάπαυση του πυρός του Οκτωβρίου 2020, η παρουσία ξένων μισθοφόρων στο έδαφος και στις δύο πλευρές μιας (φανταστικής) «Γραμμής Μαζινώ» της ερήμου βαραίνει πολύ τις προσπάθειες συμφιλίωσης και την αξιόπιστη προοπτική αρχαιρεσίες.

-Αδιέξοδο στη Λιβύη

Η ξένη στρατιωτική παρουσία τροφοδοτεί το «λιβυκό αδιέξοδο» που εδώ και χρόνια εμποδίζει κάθε μορφή προόδου στη βορειοαφρικανική χώρα. Μια χώρα η οποία, δεν πρέπει να ξεχνάμε, διαθέτει τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου στην Αφρική,(κατά άλλους: η Αλγερία) αλλά που δεν είναι σε θέση να παρέχει ηλεκτρική ενέργεια στους πολίτες της. Μια χώρα όπου υπάρχουν δύο κυβερνήσεις: η μία με επικεφαλής τον απερχόμενο πρωθυπουργό Abdulhamid Dbeibah με έδρα την Τρίπολη, η άλλη από τον πρωθυπουργό που ορίστηκε από τη Βουλή των Αντιπροσώπων του Τομπρούκ, Μπασάγκα, ο οποίος ανέλαβε προσωρινά τα καθήκοντά του στη Σύρτη. Και η εγγύτητα ορισμένων από τους υπουργούς της κυβέρνησης Μπασάγκα με τη Ρωσία έκανε τις Ηνωμένες Πολιτείες να ανασκουμπωθούν.. Η συμμετοχή του Οσάμα Χαμάντ, Υπουργού Οικονομικών, στο Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης (Spief) δεν πέρασε απαρατήρητη, καθώς πληθαίνουν οι φήμες για την επικείμενη άφιξη λιβυκών δηναρίων που τυπώθηκαν στη Ρωσία για να ενσωματωθούν τα (ολοένα ποιο άδεια) ταμεία του στρατηγού Χαφτάρ.

- Μερική επιστροφή της Ελλάδας.

Όπως έχουμε ξαναγράψει, το άνοιγμα της Ελληνικής πρεσβείας στην Τρίπολη, του Ελληνικού προξενείου στην Βεγγάζη (όπου υπάρχει ακόμη ένα μικρό κομμάτι της παλαιάς Ελληνικής Κοινότητας) κι΄ η επαναλειτουργία του Ελληνικού σχολείου στην Βεγγάζη ως Ευρωπαϊκού, είναι μικρά θετικά βήματα.Η καθυστερημένη, μερική επιστροφή της Ελλάδας στη Λιβύη, (μετά το Τουρκο-Λιβυκό Μνημόνιο του 2019), έχει να αντιμετωπίσει πολλά εμπόδια. Και δεν είναι λύση να είναι υπεύθυνος διπλωματικά για την Λιβύη, ο πρέσβης μας στην Αλγερία. Χρειάζονται ποιο αποφασιστικά βήματα.

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΑΡΟΝ" 03.07.22:

ΠΡΑΣΙΝΟ ΚΙΝΗΜΑ: Να μην ενσωματωθεί η ρήτρα προσαρμογής στην κιλοβατώρα

Μεγάλη είναι η κοροϊδία της κυβέρνησης για τη ρήτρα αναπροσαρμογής και τους υψηλούς λογαριασμούς που έρχονται στις οικογένειες. Σύμφωνα με τον πρόεδρο του Ινστιτούτου Καταναλωτών (ΙΝΚΑ), Γιώργο Λεχουρίτη, η ρήτρα αναπροσαρμογής θα ενσωματωθεί μέσα στην κιλοβατώρα για να μην μπορούμε ως κοινωνία να ασκήσουμε συλλογικές αγωγές εις βάρος της αισχροκέρδειας.

Η εξέλιξη αυτή είναι απολύτως δυσάρεστη για την ελληνική κοινωνία, η οποία δεν μπορεί να ανταποκριθεί στους δυσβάσταχτους οικονομικά λογαριασμούς. Μοναδικοί κερδισμένοι είναι τα Golden Boys της κυβέρνησης, που λαμβάνουν υπέρογκους μισθούς και μπόνους και οι εταιρίες πάροχοι της ενέργειας, που εμφανίζουν υπερκέρδη.

Υπενθυμίζουμε ότι ενάντια στις κυβερνητικές πρωτοβουλίες είναι και η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ). Ο πρόεδρος της ανεξάρτητης αρχής επέλεξε να δώσει συνέντευξη Τύπου κατακεραυνώνοντας την κυβέρνηση για τη ρήτρα αναπροσαρμογής, τα υπερκέρδη των εταιρειών ενέργειας, τη νόθευση του ανταγωνισμού, τις αναδρομικές επιδοτήσεις στη ΔΕΗ αλλά και στο ψαλίδισμα αρμοδιοτήτων της ΡΑΕ.

Ο Θανάσης Δαγούμας επέκρινε σφόδρα την τροπολογία για τη ρήτρα αναπροσαρμογής, την οποία η κυβέρνηση παρουσίασε ως πανάκεια για την ελάφρυνση των λογαριασμών ρεύματος, επισημαίνοντας ότι η ΡΑΕ είχε προτείνει ένα πιο σαφές πλαίσιο για τη ρήτρα αναπροσαρμογής, το οποίο απορρίφθηκε από την κυβέρνηση.

Αξίζει να αναφέρουμε ότι το Πράσινο Κίνημα, από τον Οκτώβριο του 2021, με ανακοίνωση είχε κρούση των κώδωνα του κινδύνου για τη ρήτρα αναπροσαρμογής και είχε περιγράψει αυτό που ερχότανε. Η πάγια θέση μας , είναι να καταργηθεί και να επιστρέψουμε στον παλαιό τρόπο υπολογισμού της τιμής της κιλοβατώρας, στους λογαριασμούς του ρεύματος.

Για το συγκεκριμένο θέμα η συμπρόεδρος του Πράσινου Κινήματος Ρία Ακρίβου δήλωσε τα εξής: «Η κοινωνία δεν αντέχει άλλο. Ένας ολόκληρος μισθός οικογένειας πηγαίνει για να πληρωθεί το ρεύμα. Υπάρχουν συνάνθρωποί μας που δεν έχουν να φάνε. Η ρήτρα αναπροσαρμογής είναι ληστρική και πρέπει να καταργηθεί τώρα…»

Go Green με το ΠΡΑΣΙΝΟ ΚΙΝΗΜΑ
Παίρνουμε Θέση—Η Πολιτική στην Πράξη

ΚΑΛΗ ΚΥΡΙΑΚΗ! Καιρό έχουμε να παίξουμε μουσική. 51 χρόνια χωρίς τον Jim Morrison.