Ο ΧΡΗΣΤΟΣ

ΑΞΙΑ

ΓΕΡΟΣ ΤΟΥ ΜΟΡΙΑ

Τρίτη 7 Δεκεμβρίου 2010

ΔΗΜΟΣ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ - ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Χαλάνδρι, 6 Δεκεμβρίου 2010

6ος ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ ΔΗΜΟΥ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ 2010-2011

Για 6η χρονιά συνεχίζεται ο Μαραθώνιος Παιδικής Ανάγνωσης Δήμου Χαλανδρίου στα δημοτικά σχολεία του Χαλανδρίου και των γύρω δήμων.

6 χρόνια δημιουργικής ανάγνωσης των παιδιών μέσα από το πρόγραμμα του Μαραθώνιου Παιδικής Ανάγνωσης, που είναι ένα επιτυχημένο εκπαιδευτικό και ψυχαγωγικό πρόγραμμα με τη μορφή βιβλιοδιαγωνισμού. Διοργανώνεται από τη Βιβλιοθήκη του Αετοπούλειου Πολιτιστικού Κέντρου, την Παιδική βιβλιοθήκη «Μίμης Βασιλόπουλος» και τα βιβλιοπωλεία «Ευριπίδης». Με τη βοήθεια των εκπαιδευτικών των σχολείων έχει καθιερωθεί ως ετήσιος θεσμός στο δήμο Χαλανδρίου. Σημαντική είναι και η συμβολή των εκδοτών που υποστηρίζουν το πρόγραμμα από την αρχή της λειτουργίας του.

Στόχος του προγράμματος είναι η καλλιέργεια της σχέσης των παιδιών με την ανάγνωση μέσα από τη γνωριμία τους με τα έργα της κλασικής και της σύγχρονης παιδικής λογοτεχνίας καθώς και η επαφή με την παιδική βιβλιοθήκη «Μίμης Βασιλόπουλος» για δανεισμό, χρήση του πληροφοριακού της τμήματος και γνωριμία με τις υπηρεσίες της.

Ο 6ος Μαραθώνιος ξεκινά τον Δεκέμβριο 2010 και λήγει τον Ιούνιο 2011.

Οι μαθητές καλούνται να διαβάσουν προτεινόμενα βιβλία και στη συνέχεια βραβεύονται για τη συμμετοχή τους. Οι προτάσεις των βιβλίων για διάβασμα γίνονται από τις βιβλιοθηκονόμους των δύο βιβλιοθηκών και προσπαθούν να καλύπτουν τα ενδιαφέροντα των παιδιών μέσα από την ελληνική και παγκόσμια λογοτεχνία.

Η γιορτή για την έναρξη του 6ου Μαραθώνιου Παιδικής Ανάγνωσης Δήμου Χαλανδρίου θα γίνει το

Σάββατο 11 Δεκεμβρίου 2010, στις 12:00 το μεσημέρι

στην Παιδική βιβλιοθήκη «Μίμης Βασιλόπουλος»

Σε χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα και σε γιορτινή διάθεση θα διασκεδάσουμε παρέα με το μουσικοκινητικό εργαστήρι «Να, τι χρειάζονται τα παραμύθια» της Αγγελικής Βαρελλά

από το συλλογικό έργο

«Στον κήπο με τα παραμύθια» από τις εκδόσεις Ε.Ψ.Υ.Π.Ε.

Παρουσιάζει η μουσικοπαιδαγωγός Αγγέλικα Σλάβικ

(Παλαιολόγου, Αβέρωφ και Σόλωνος, Χαλάνδρι Τ 210 6801654 F 210 6801654 E mvaslib@otenet.gr )
ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ

Εισήγηση - Παρέμβαση της «πρΟΤΑσης Εργαζομένων του Δήμου Χαλανδρίου» στο 39ο Καταστατικό – Οργανωτικό και 40ό Ενδιάμεσο Συνέδριο της Π.Ο.Ε. – Ο.Τ.Α.

Χαλάνδρι 6 Δεκεμβρίου 2010


Συνάδελφοι,


Η πολυδιάστατη κρίση που περνάει η χώρα μας, μάς φέρνει αντιμέτωπους με βουνά προβλημάτων. Προβλήματα τα οποία δεν αντιμετωπίστηκαν ποτέ στο παρελθόν, με αποτέλεσμα τώρα να μην υπάρχει ούτε ένας τομέας της Ελληνικής Οικονομίας που να μη βρίσκεται σε ύφεση.

Ευθύνη φέρουμε όλοι, για την κατάντια της χώρας μας. Ο καθένας στο μερίδιο που του αναλογεί. Δε θα πρέπει, όμως, να παραβλέψουμε το γεγονός ότι, το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης ανήκει στους πολιτικούς και στην πολιτική, στο διεφθαρμένο σύστημα των ΜΜΕ στη χώρα μας, το οποίο χειροκροτεί και συντηρεί τη χρεοκοπία του πολιτικού μας συστήματος.

Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω είναι να κατηγορούνται οι εργαζόμενοι – και μόνο αυτοί – ειδικά το τελευταίο διάστημα, και να βρίσκονται – πλέον – μόνιμα στο εκτελεστικό απόσπασμα. Και όταν διαμαρτύρονται για την αβεβαιότητα του εργασιακού και ασφαλιστικού τους μέλλοντος το οποίο υπονομεύεται, σχεδόν καθημερινά, τότε κατηγορούνται για τεμπελιά και αχαριστία.

Συνάδελφοι,

Είναι πλέον επιτακτική η ανάγκη, όλες οι συνδικαλιστικές παρατάξεις να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να σταθούν – όλοι μαζί – στο πλευρό των εργαζομένων.

Οι σημαντικότατες απώλειες στα εισοδήματά μας, η κατακραυγή κατά των Δημοσίων Υπαλλήλων και των υπαλλήλων του ευρύτερου δημοσίου τομέα από τα «Μίντια» και τα διάφορα «κατευθυνόμενα παπαγαλάκια» και, τελικά, η προσπάθεια απαξίωσής μας ως ανθρώπων και ως εργαζομένων στα μάτια των Ελλήνων και Ευρωπαίων πολιτών, καλό θα είναι να μας προβληματίσει και να μας εφοδιάσει με δύναμη για αγώνα, επιμονή και υπομονή. Για συντονισμένες προσπάθειες οι οποίες να μη παραμείνουν, για άλλη μια φορά, «προσδοκίες», «υποσχέσεις» και «οράματα».

Συνάδελφοι,

- Η υπεράσπιση του εισοδήματός μας και των ασφαλιστικών – συνταξιοδοτικών μας δικαιωμάτων καθώς και η εξασφάλιση του «εφάπαξ» και της επικουρικής σύνταξης,

- Η αναπλήρωση των μισθοδοτικών μας απωλειών σε συνδυασμό με ένα πραγματικά ενιαίο μισθολόγιο. Η Δημόσια Διοίκηση, έχει ανάγκη από ένα μισθολόγιο , που θα εξισώνει τις μισθολογικές αδικίες , θα ανταποκρίνεται στο κόστος ζωής και σε συνδυασμό με τις αναγκαίες προσλήψεις θα οδηγήσουν στην ποιοτική αναβάθμιση των υπηρεσιών και επομένως στην καλύτερη εξυπηρέτηση του πολίτη

- Η υπογραφή ΣΣΕ για το προσωπικό Ιδιωτικού Δικαίου των ΟΤΑ,

- Η εξαίρεση των Δήμων από τη γενική οδηγία για μία πρόσληψη για κάθε πέντε συνταξιοδοτήσεις,

- Η τακτοποίηση των εργαζομένων με συμβάσεις ορισμένου χρόνου που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες,

- Η διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα των ΟΤΑ, καθώς ιδιωτικά συμφέροντα επιχειρούν να «εισβάλλουν» και στο χώρο μας ολοκληρωτικά είναι κάποια – μερικά από τα χρόνια – προβλήματα στα οποία πρέπει να επικεντρωθούμε. Είναι αιτήματα όχι μόνο ενός συγκεκριμένου κλάδου, αλλά ανησυχίες μιας τεράστιας μερίδας εργαζομένων που αγωνιούν για το μέλλον τους και για το μέλλον των παιδιών τους.

Μετά τις τελευταίες κινητοποιήσεις, φάνηκε ότι, είναι επιτακτική η ανάγκη να κάνει η Π.Ο.Ε. – Ο.Τ.Α. το πρώτο βήμα ώστε να καλλιεργηθεί ένας καταρχήν διάλογος με τις άλλες συνδικαλιστικές οργανώσεις, προκειμένου από κοινού να αντιμετωπίσουμε τους «καλλικρατικούς», «μνημονιακούς» ή άλλους αντιεργατικούς κανόνες που ορίζονται από άλλους για εμάς, χωρίς εμάς, δηλαδή κινδύνους που βρίσκονται στο κατώφλι μας.

Επιτακτική φάνηκε επίσης η ανάγκη για περισσότερη ενημέρωση των εργαζομένων των Ο.Τ.Α. και καλύτερη οργάνωσή τους, μέσω, πιθανόν, συνελεύσεων σε κάθε Δήμο χωριστά, με στόχο ΚΑΙ τη μαζικότερη συμμετοχή σε κινητοποιήσεις – αγώνες – δρώμενα.

Το μέγεθος των προβλημάτων που έχουμε να αντιμετωπίσουμε, σε συνδυασμό με την καταιγίδα παραπληροφόρησης και στοχοποίησης – ενοχοποίησης και κατασυκοφάντησής μας, ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ μεγαλύτερη, μαζικότερη συμμετοχή και ΑΠΑΙΤΕΙ αποβολή του οποιουδήποτε ίχνους μικροπαραταξιακής τακτικής, απ’ όπου κι αν προέρχεται

Μπροστά σ΄ αυτή την πρωτόγνωρη ύφεση – κρίση που έχει εισβάλει σε κάθε επίπεδο στη ζωή μας, επιβάλλεται το συνδικαλιστικό κίνημα να σταθεί στο ύψος του, με ωριμότητα και σύνεση , αντιμετωπίζοντας τα ΄΄εμπόδια ΄΄ και τους ΄΄κινδύνους΄΄ μ΄ένα σκοπό

<< ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΡΙΘΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΥΠΟΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΑΠ΄ ΟΛΑ ΣΤΗ ΖΩΗ>>

Συναδελφικά
Η Συντακτική Ομάδα της“πρΟΤΑσης Εργαζομένων Δήμου Χαλανδρίου”
Άκης Γκόγκος, Παναγιώτης Κατσαρλίνος,
Δημήτρης Μ. Χανιωτάκης, Πέτρος Χριστοδούλου

Κυριακή 5 Δεκεμβρίου 2010

6-12! ΕΥΤΥΧΩΣ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΖΟΥΝ ΣΤΗΝ ΜΑΚΑΡΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΑΝΑΠΕ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ! ΓΙΑ ΑΛΛΟΥΣ ΗΤΑΝ ΣΑ ΝΑ ΗΤΑΝ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ! ΠΑΙΔΙΑ ΗΡΕΜΙΑ ΑΥΡΙΟ! ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ, ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ!

Κυκλοφοριακές ρυθμίσεις τη Δευτέρα στο κέντρο της Αθήνας

Real.gr - Κοινωνία - Κυκλοφοριακές ρυθμίσεις τη Δευτέρα στο κέντρο της Αθήνας

ΤΟ ΨΑΡΕΨΑΜΕ ΣΤΟ FACEBOOK ! ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΝΟΥΜΕ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΞΕΧΑΣΑΝ ΠΩΣ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ!

ΓΙΑ ΜΑΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΜΕ ΜΕΤΑΞΥ 1960 ΚΑΙ 1980....!!!!!!!!

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε... Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή...

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά.. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση.

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι..

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε.. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι.. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ.. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια η τα αγόρια κυνηγώντας τα, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί....


ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ TO ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΠΑΙΔΙΑ....

Ο ΦΟΒΟΣ

Του Βασιλείου Ν. Θεοδώρου, Ψυχολόγου – Ψυχοθεραπευτή Συμπεριφοράς

Σχόλιο

Στα σοβαρά: Ο φόβος αποτελεί ενα μηχανισμό ελέγχου των ατόμων και των κοινωνιών - αποτελεί μάλιστα και εργαλείο πολιτικής.
Στα αστεία: Ο φόβος φυλάει τα έρημα! Άραγε πως είναι να είσαι βουλευτής κυβερνώντος κόμματος στις μέρες μας;     
 
Άρθρο

Ο φόβος είναι η δυσάρεστη αίσθηση που δημιουργεί η ψυχοσωματική αντίδραση σε κάποιο υπαρκτό κίνδυνο ή απειλή. Αποτελεί ένα συνηθισμένο συναίσθημα, αν και κατά γενική ομολογία, είναι δυσάρεστο. Ο πραγματικός λόγος που εμφανίζεται είναι για να προφυλάξει τον άνθρωπο από έναν πραγματικό ή υποθετικό κίνδυνο απώλειας της ζωής. Φανταστείτε πόσο θα διακινδύνευε ο καθένας μας, αν δεν υπήρχε ο φόβος. Θα μπορούσαμε να φτάνουμε στα άκρα των δυνατοτήτων μας και να παραβαίνουμε κάθε ανθρώπινο ή φυσικό νόμο, υπερβαίνοντας κάθε λογικό όριο! Αποτέλεσμα αυτού θα ήταν να κινδυνεύει το ανθρώπινο είδος από εξαφάνιση και θα ήταν αδύνατο να υπάρχει οποιαδήποτε μορφή κοινωνικής οργάνωσης. Τί θα συνέβαινε αν ξαφνικά όλοι μας οδηγούσαμε τα αυτοκίνητα μας, ριψοκίνδυνα και οριακά, χωρίς κανένα φόβο; Ειδικά για την Ελλάδα, με τα πολλά τροχαία ατυχήματα, κάτι τέτοιο θα σήμαινε εξόντωση του πληθυσμού σε ελάχιστο χρόνο! 

Ο φόβος λοιπόν είναι ένας επιβιωματικός μηχανισμός που περιλαμβάνει την ψυχολογική διάσταση, την υποκειμενική, δηλαδή την αίσθηση φόβου και τις λεγόμενες φυσιολογικές μεταβολές που συμβαίνουν στο σώμα μας. Οι μεταβολές αυτές λαμβάνουν χώρα ως εξής: Όταν αντιλαμβανόμαστε κάποιον κίνδυνο ή τον αναμένουμε ο εγκέφαλός μας στέλνει το μήνυμα απελευθέρωσης δύο χημικών ουσιών του οργανισμού, της αδρεναλίνης και της νοραδρεναλίνης που εκκρίνονται από τα επινεφρίδια. Με τη βοήθεια αυτών των ουσιών προκαλούνται λειτουργίες που  αντιλαμβανόμαστε και ως σωματικά συμπτώματα, καθώς ο οργανισμός ετοιμάζεται να δώσει μάχη ή να τραπεί σε φυγή. Αυτές είναι 1) η αύξηση των παλμών της καρδιάς και της δύναμης των παλμών, που βοηθά στην αύξηση της ροής του αίματος, με αποτέλεσμα να βελτιώνεται η διανομή του οξυγόνου στους ιστούς και να αποβάλλονται τα άχρηστα προϊόντα από αυτούς, 2) η αλλαγή της ροής του αίματος, το αίμα απομακρύνεται από το δέρμα, τα δάκτυλα των χεριών και των ποδιών, 3) η αλλαγή της αναπνοής - γίνεται πιο γρήγορη και επιπόλαιη, γιατί οι ιστοί χρειάζονται περισσότερο οξυγόνο για να ετοιμαστούν για δράση όταν εμφανίζεται κάποιος κίνδυνος, 4) η εφίδρωση, ώστε το δέρμα να γλιστράει και ο θηρευτής να δυσκολεύεται να αρπάξει το θύμα, επίσης να δροσίζεται το σώμα όταν υπερθερμανθεί, 5) η διαστολή στις κόρες των ματιών, για καλύτερη όραση, 6) η μείωση της σιελόρροιας που προκαλεί αίσθηση ξηρότητας στο στόμα, 7) η μείωση της λειτουργίας του πεπτικού συστήματος, 8) η σύσφιξη πολλών ομάδων μυών, ώστε να προετοιμασθούν για έντονη προσπάθεια και 9) η γενική δραστηριοποίηση του μεταβολισμού για τη διασφάλιση περισσότερης ενέργειας.

Είμαστε ο μοναδικός οργανισμός, που συνειδητοποιεί την ύπαρξή του και την πιθανότητα να πάψει να ζει. Ο φόβος είναι το τίμημα αυτής της συνειδητότητας. Ο άνθρωπος είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος σε κάθε απειλή ή σε ότι εκλάβει ως απειλή. Σήμερα, στην εποχή της εικόνας, τα μάτια μας πλέον αποτελούν τα τηλεοπτικά ΜΜΕ και αυτά γνωρίζουν τις αδυναμίες μας. Ξέρουν καλά ότι λίγη υπερβολή κάνει τη διαφορά και μας έλκει την προσοχή. Η μακαρίτισσα η γιαγιά μου, μην γνωρίζοντας από μάρκετινγκ, όταν έβλεπε στην τηλεόραση κάποια τραγική είδηση τηλεφωνούσε  να μάθει αν είμαστε καλά, ανεξάρτητα από το αν το συμβάν εξελισσόταν σε άλλη πόλη, χώρα ή ήπειρο! Ο φόβος ήταν φανερά πιο ισχυρός από το μήνυμα.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Επταήμερη", Αρ. φύλλου 13, Παρασκευή 26 Νοεμβρίου 2004