ΚΑΛΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ

ΚΥΡΙΑΚΟΣ - Ο ΑΜΕΣΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ!

Δεν είναι δημοκρατικό - κατά τον Κούλη - να κηρύσσουν απεργία οι συνδικαλιστές - ΔΗΛΑΔΗ ΟΙ ΑΙΡΕΤΟΙ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΙ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΚΑΘΕ ΚΛΑΔΟΥ με απόφασή των συλλογικών οργάνων - ΣΟΥ ΛΕΕΙ ο Κούλης.

Πρέπει να γίνεται καθολική ψηφοφορία μεταξύ των εργαζομένων - λέει ο Κούλης - και να ψηφίζεται η απεργία από το 50+1 % των εργαζομένων αλλιώς απεργία να μην γίνεται, λέει ο Κούλης και το ΔΝΤ.

Μάιστα.
Είναι αμεσοδημοκρατικός ο Μητσοτάκης για τους εργαζόμενους.
Η αντιπροσωπευτικότητα είναι ξεπερασμένο σύστημα (όπου βολεύει).

Αυτός και ο Λιερός ένα πράγμα.

Ξέρει ότι έτσι ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΊΑ.

Έχουν αμολυθεί και οι τσάτσοι - μαρχιδόπουλοι τριγύρα και τα βάζουν ΣΥΛΛΉΒΔΗΝ με τους συνδικαλιστές.
Στην πραγματικότητα ΔΕΝ ΤΑ ΒΑΖΟΥΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΕΣ!

ΤΑ ΒΑΖΟΥΝ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ.
 Εγώ συμφωνώ με τον Κυριάκο. Θα στο πω να το ξέρεις!

Τίποτα να μην περνάει χωρίς καθολική ψηφοφορία και το 50+1% σε όλους τους ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΥΣ ΚΑΤΟΧΥΡΩΜΕΝΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ: Συνδικαλισμό, αυτοδιοίκηση, Κυβέρνηση, Δικαιοσύνη.

(Αυτό για να θυμίσουμε επ' ευκαιρία σε όλους τους κάφρους του κοινωνικού αυτοματισμού ΟΤΙ Η ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ κατοχυρώνεται από το ΣΥΝΤΑΓΜΑ αυτής της χώρας).

Τέρμα η ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Να το αλλάξουμε το πράγμα λοιπόν.

Αλλά σε όλα όμως, όχι όπου βολεύει ταξικά το κεφάλαιο και την πλουτοκρατία ενάντια στον εργαζόμενο.

ΠΑΝΤΟΥ:
Γιατί να εγκρίνουν - ας πούμε - οι βουλευτές τα μνημόνια και τους εφαρμοστικούς;;;

ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ και αν δεν ψηφίζονται από το 50+1% των πολιτών απλά να μην εφαρμόζονται.

Απολύσεις;
Κάνει πρόταση η κυβέρνηση και μετά γίνεται ψηφορορία με το 50+1!
Αλλιώς ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ!

Μειώσεις μισθών;
Ψηφοφορία! Το 50+1 αλλιώς όχι!

Να πληρώνει η αυτοδιοίκηση το ΤΑΙΠΕΔ για να χρησιμοποιεί την δημόσια γη;
ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ και το 50+1!
Αλλιώς ΟΧΙ! θα την χρησιμοποιεί τσάμπα.

Έτσι δεν είναι κατ' αναλογίαν της λογικής του Κυριάκου;
ΟΧΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΙΑ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΩΝ!

ΑΜΕΣΗ!

ΤΙ;
ΟΧΙ; 

ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ πρέπει να ισχύει η αμεσοδημοκρατία;

Α! Μάιστα!

ΣΧΟΛΙΟ 1: 
Κυριάκο μου φαίνεται ότι κάπου σε αυτό το σημείο θα αρχίσει η κατηφόρα. 
Σε βλέπω στο τέλος να μείνεις εσύ, ο Βορίδης και ο Άδωνης.

ΣΧΟΛΙΟ 2: Μακρυά από εμάς η υπεράσπιση του ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ όπως είναι σήμερα, τον συνδικαλισμό των επαγγελματιών. ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΙΔΙΩΝ  ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ να το διορθώσουν, αλλάζοντας τους εκπροσώπους τους και αναβαθμίζοντας την παρέμβασή τους.
ΟΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΤΟ  ΧΡΕΩΚΟΠΗΜΕΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ!
Δεν είναι αντικείμενο ΣΩΤΗΡΙΑΣ οι χρειαζούμενες αλλαγές.

ΑΦΙΕΡΩΣΗ ΙΧ ΓΙΑ ΕΝΑΝ (Μ)ΑΡΧΙΔΟΠΟΥΛΟ: ΒΛΑΚΑ ΕΥΡΩΛΗΓΟΥΡΗ ΑΡΧΙΛΑΜΟΓΙΟ ΦΙΛΕ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΑΚΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΙΣΤΟ ΣΟΥ ΕΧΕΙ ΜΙΛΗΣΕΙ ΠΟΤΕ ΚΑΝΕΙΣ;;;

«Στροβιλισμός Σωμάτων μέσα στο Όνειρο. Γυμνό Ι» - Έκθεση Φωτογραφίας του Στέλιου Μπακλαβά

 

"Φωτογραφίζοντας Χορό 16 χρόνια ήρθε η στιγμή αυτή την χαρά να την μετατρέψω σε μία αύρα ενέργειας του γυμνού σώματος.Το γύμνο σώμα χορεύει και την ίδια στιγμή υπάρχει εκεί μπροστά μας και ταυτόχρονα μετουσιώνεται σε μη ύπαρξη.Ταξίδι στον μαγικό κόσμο της στιγμής και την ίδια στιγμή στο χάσιμο της και το πέρασμα σε μία διάσταση ανυπαρξίας.Στο μεσοδιάστημα αυτό έχουμε τον "Στροβιλισμό" που μας εμφανίζει αυτό που υπάρχει ή νομίζουμε πως υπάρχει και μας οδηγεί μέσα στα δικά μας κρυφά περάσματα της εικόνας και της σκέψης.Το σώμα γυμνό, ένας κορμός δέντρου με καταγραφή χιλιάδων ετών μας οδηγεί να απολαύσουμε την μοναδικότητά του και το μυστηριακό ενεργειακό τοπίο που διαθέτει και να απλώσουμε τις αισθήσεις μας επάνω στα κύμματα της ωκεάνιας ομορφιάς του και να καταδυθούμε μέσα στην μοναδικότητα της ύπαρξής μας..."

Στέλιος Μπακλαβάς

"Με τον Στέλιο Μπακλαβά περπατήσαμε στους ίδιους δρόμους, μεγαλώσαμε στις ίδιες γειτονιές στο Περιστέρι, πήγαμε στα ίδια σχολεία κι αυτό στάθηκε η αρχική αφορμή για τη γνωριμία μας. Μετά τον γνώρισα περισσότερο και μέσα από την φωτογραφική δουλειά του.

Ο Στέλιος Μπακλαβάς είναι ένας φωτογράφος της κίνησης. Μολονότι η φωτογραφία είναι ένα μέσον που επιτυγχάνει να ακινητοποιήσει τον Χρόνο σε μια απόλυτη στιγμή, ο Σ. Μ μετέχει και ακολουθεί το χρονικό συνεχές, ουσιαστικά δεν παγώνει τον χρόνο σε μια οριστικότητα αλλά επιβραδύνει την δράση για να μας φανερώσει, αιχμαλωτίζοντας την, μια χρονική ρευστότητα.

Παρακολουθώντας το ιδιαίτερο ενδιαφέρον του που διαμορφώνει την οπτική, την αισθητική και την στάση του στο σύνολο της δουλειάς του, θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει την εκφραστική του εμμονή ως «εικόνες – σώματα χρόνου», η επικέντρωσή του σε αυτό το χρονικό συνεχές τον κατακλύζει. Μέσα σαυτό το Χώρο ο ίδιος - αν και φωτογράφος – δεν κατέχει ποτέ μια θέση παρατηρητή, μετέχει διαρκώς αυτής της συνεχούς χρονικής εκτύλιξης, στο σαγηνευτικό πεδίο μιας αισθησιακής δράσης και της λαχανιασμένης υγρής ανάσας των σωμάτων.

Πέραν του οπτικού φωτογραφικού μέσου ως διαμεσολαβητή στη διαδικασία ανάδειξης και παραγωγής της Εικόνας, ο εκφραστικός μηχανισμός του δεν είναι τόσο οπτικός όσο απτικός. Οι Εικόνες του μοιάζουν να έχουν βγει από δικές του χειρονομίες πάνω στο σώμα, είναι το αποτέλεσμα μιας στάσης συμμετοχής, εμπλοκής και παγίδευσης στον αισθησιασμό και την ερωτική ενέργεια του δρώντος σώματος. Η ματιά του ακουμπάει αυτά τα σώματα καταργώντας την απόσταση του παρατηρητή. Αυτό που τελικά θα αποτυπωθεί στην Εικόνα είναι οι εκφάνσεις μιας ρέουσας υγρής αισθησιακότητας του σώματος. Δεν αναπαριστά το σώμα, μα την ενέργεια, την ανάσα και την δράση του στο χώρο, μια παραστατικοποίηση του ενεργειακού του πεδίου. Αν δεν είχαμε την εμπειρία και την κουλτούρα της φωτογραφικής εικόνας, πραγματικά δεν θα αναγνωρίζαμε στις εικόνες αυτές σώματα γιατί είναι περισσότερο παγιδεύσεις της αίσθησης, δεν βλέπουμε σε αυτές αλλά νοιώθουμε από αυτές.

Στην πρόσφατη ενότητα της δουλειάς του το γυναικείο σώμα περιβάλλεται από διαφανείς μεμβράνες. Δεν πρόκειται για στοιχείο απόκρυψης, μα περισσότερο για περιβάλλον που τροφοδοτεί, εκτρέφει και προστατεύει. Διαμορφώνει ένα περιβάλλον όπου ο ιδρώτας, η ανάσα, η ενέργεια, η δράση, η αισθησιακότητα και η πλευστότητα του σώματος εκτυλίσσεται μέσα σε αυτή την «αμνιακή κοιλότητα».

Νύμφες που ζουν μέσα στο συμβολικό τους αμνιακό σάκο, μέχρι να επέλθει η ρήξις των μεμβρανών…"

Γιώργος Χαρβαλιάς.
Καθηγητής Ζωγραφικής, πρώην Πρύτανης της ΑΣΚΤ.

Στον εκθεσιακο χωρο θα υπαρχει μια εικαστικη κατασκευη ( η Πολυγνωτεια Εστια) που θα ειναι μια συμμετοχικη προσκληση/προκληση για τον θεατη της εκθεσης, που εαν επιθυμει, θα φωτογραφιζεται μεσα σε αυτην (την αμνιακη κοιλοτητα -που αναφερει ο Κος Χαρβαλιας) σε μια αναλογη φορμα και θεματικη της εκθεσης και την επομενη μερα θα εκτιθεται σε τυπωμενη φωτογραφια στον εκθεσιακο χωρο.

ΚΑΛΗΜΕΡΑ. ΚΑΛΗ ΚΥΡΙΑΚΗ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΡΙΑΝΗ "ΜΕΓΑΛΗ" ΜΕΡΑ ΤΩΝ ΔΗΜΑΙΡΕΣΙΩΝ

Αύριο λοιπόν η δημαρχιακή περίοδος του Συμεών φτάνει στα μισά.

Δεν είναι "απολογιστικό" αυτό το άρθρο για τις πολιτικές που ασκήθηκαν ανά τομέα και βέβαια δε εζήλωσα δόξαν καθηγητού γυμνασίου - βαθμολόγου για να αρχίσω να βαθμολογώ τα στελέχη της απερχόμενης διοίκησης που αύριο θα αντικατασταθούν με το "μετωπικό σχήμα" που θα πάει την πλειοψηφία στις δημοτικές εκλογές.

Δημοτικές εκλογές που φαίνεται ότι μπορεί να έρθουν και ΝΩΡΙΤΕΡΑ από τον Σεπτέμβριο του 2019, αν ψηφιστεί το πολυθρύλητο νομοσχέδιο του Εσωτερικών για την αυτοδιοίκηση, που ολημερίς το χτίζουνε και το βράδυ γκρεμίζεται (και που κινείται γενικά  σε θετική κατεύθυνση κατά την ταπεινή μου γνώμη, όπως και παλαιότερα έχω τοποθετηθεί, αφού είμαι διαχρονικά και αταλάντευτα υπέρ της απλής αναλογικής και της αναίρεσης της δημαρχιακής μονοκρατορίας στην αυτοδιοίκηση.
Θα επανέλθουμε σε αυτό).

Η συνολική μου άλλωστε άποψη για τα 2,5 χρόνια της ΠΡΩΤΗΦΟΡΑΣ νομίζω ότι είναι γνωστή τοις πάσι από την καθημερινή αρθρογραφία της ΠΛΑΤΕΙΑΣ.

ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΑ τόσο των αιρετών (προεδρείο ΔΣ, Επιτροπές), όσο και των αντιδημάρχων.

Η ΤΡΑΓΙΚΗ ΜΟΙΡΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

«Η ΤΡΑΓΙΚΗ ΜΟΙΡΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ»
Του Γεωργίου Παπασίμου

Δικηγόρου

Site: http://www.gpapasimos.gr/

Twitter: @PapasimosG


Το 1954 ένας εκ των κορυφαίων σύγχρονων φιλοσόφων, Κώστας Αξελός, στο Παρίσι δημοσίευσε το δοκίμιο «La destin de la Grece» («Η μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας»). Τα ερωτήματα και οι καταγραφές, που θέτει στο δοκίμιο αυτό και αφορούν την Ελληνική πραγματικότητα, μέσα από τις «δυσπλασίες» της, τις οποίες εντοπίζει στην αδυναμία παραγωγής σκέψης, άρα αυτογνωσίας, και αδυναμία παραγωγής έργου, άρα αδυναμία προσαρμογής στους όρους της νεωτερικότητας, καθώς και στον σπαραγμό της Νεοελληνικής κοινωνίας από εσωτερικούς διχασμούς, στην προσπάθειά της να αναζητήσει ταυτότητα, θα μπορούσαν να είχαν γραφτεί σήμερα. Όπως, μάλιστα, αναφέρει χαρακτηριστικά, η Ελλάδα είναι μια «σχεδόν πραγματικότητα», που προσπαθεί να καλύψει το κενό της σκέψης, δημιουργώντας μύθους.

Το βιβλίο αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία στη σημερινή «βύθιση» της Χώρας, μετά τον εφτάχρονο «μνημονιακό οδοστρωτήρα» και την διάλυση των ελπίδων και των προοπτικών, που είχε δημιουργήσει κατά την περίοδο του αντιμνημονιακού αγώνα ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και οι συναφείς με αυτόν πολιτικές δυνάμεις (αποδείχθηκαν, ότι ήταν «πομφόλυγες» και μύθοι), γιατί τίθεται το καταλυτικό ερώτημα, που πρέπει κάθε Νεοέλληνας να θέσει στον εαυτό του και να απαντήσει.

Τι πραγματώσαμε ως κοινωνία σε αυτά τα εξήντα περίπου χρόνια από την συγγραφή του βιβλίου «ως προς το δρόμο του ελληνικού έθνους, την ελληνική αυτοσυνείδησή του»; Δυστυχώς, οι απαντήσεις είναι πολύ οδυνηρές για την σύγχρονη Ελλάδα, η οποία βρίσκεται σήμερα σε μία από τις πιο κρίσιμες στιγμές της σύγχρονης Ιστορίας της, βιώνοντας οικονομική ύφεση «πολεμικού» χαρακτήρα, πλήρη αποβιομηχάνιση και διάλυση της παραγωγικής της βάσης, δημιουργία κοινωνικών «ερειπίων», με χαρακτηριστικότερο και οδυνηρότερο παράδειγμα την φυγή της πνευματικής αφρόκρεμας της νέας γενιάς στις καπιταλιστικές μηχανές της Δύσης ως έτοιμο επιστημονικό προσωπικό. Ενώ θα έπρεπε να είναι ένα από τα μεγαλύτερα «εργαλεία» της «για την μετατροπή της από εισαγωγέα, καταναλωτή ξένων επιτευγμάτων σε παραγωγό – παρασκευαστή του πεπρωμένου της», όπως αναφέρει χαρακτηριστικά στο δοκίμιο του αυτό ο Κώστας Αξελός.

Έχουμε αναφερθεί σε αυτή τη στήλη πολλές φορές στις μείζονες αιτίες της διαχρονικής αυτής υποβάθμισης και καθυστέρησης της Χώρας και έχουμε προβάλει τις σημαντικές απόψεις των σπουδαίων σύγχρονων Ελλήνων φιλοσόφων, Παναγιώτη Κονδύλη, Κώστα Αξελού, Κορνήλιου Καστοριάδη, Κώστα Παπαϊωάννου, Νίκου Πουλαντζά κ.λπ., που αφορούν την έλλειψη εθνικής αστικής τάξης από την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους και την παρουσία στη θέση της, μιας κλεπτοκρατικής παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας, τον έντονο «πελατειασμό», που έχει διαβρώσει το πολιτικό σύστημα και όλους τους ενδιάμεσους θεσμούς του κρατικού εποικοδομήματος.

Όμως, τις μεγαλύτερες ευθύνες για την τραγική μοίρα της Ελλάδος τις έχει το πολιτικό σύστημα και το πολιτικό προσωπικό εν συνόλω, αφού η ύπαρξη και η λειτουργία των κομμάτων θα έπρεπε να έχει ως κεντρικό στόχο την «επούλωση» των διαχρονικών «πληγών» της Χώρας και την αναζήτηση της οδού της ανάπτυξης και της κοινωνικής δικαιοσύνης, λαμβανομένων, βεβαίως, υπόψη των ταξικών συμφερόντων, που εξυπηρετούν τα διάφορα κόμματα γενικά ιστορικά.

Το πολιτικό, όμως, προσωπικό, που άσκησε εξουσία καθόλη την περίοδο, για την οποία συζητάμε, και ιδιαίτερα τα τελευταία οδυνηρά μνημονιακά χρόνια, αντί να αποτελέσει τον φραγμό για την επιβολή ενός ισχυρού εθνικού πλαισίου ανάπτυξης, με βάση τα ισχυρά συγκριτικά πλεονεκτήματα της Ελλάδος, μετατράπηκε σε οργανικό τμήμα της «παρασιτικής» οικονομικής ολιγαρχίας, αποκτώντας συμφέροντα, ως επιμέρους ειδικό στρώμα στο Κράτος, μέσω των προνομίων και της ατιμωρησίας, τα οποία ενσωματώνουν σχεδόν τους πάντες, που συμμετέχουν στο σημερινό πολιτικό εποικοδόμημα, με αποτέλεσμα την δόμηση ενός κλεπτοκρατικού συστήματος.

Η αντιμετώπιση της σημερινής ανηλεούς κρίσης, μπορεί να γίνει μόνο μέσα από την αναζήτηση της οδού προς την Ελληνική αυτοσυνείδηση, όπως την προσδιορίζει εύστοχα ο Κώστας Αξελός, από ένα νέο Πολιτικό Υποκείμενο Αλλαγής, που θα εκφράζει πραγματικά την Ελληνική κοινωνία, την οργή, αλλά και τις χαμένες ελπίδες της και θα αποτελείται από πολιτικό προσωπικό, που δεν θα έχει σχέσεις με συμφέροντα του Κράτους και πολιτική λογική την κατάληψη της εξουσίας, ως αυτοσκοπό και προσωπικό κομματικό « λάφυρο».