Επαναφορά του αφορολόγητου για τους ελεύθερους επαγγελματίες - Προσφυγές πολιτών

 Η πρακτική της ευνοϊκότερης μεταχείρισης των εισοδημάτων που προέρχονται από μισθούς και συντάξεις στην Ελλάδα, είναι τόσο παλαιά, όσο είναι και η φορολογία εισοδήματος (δεκαετία 1950). Η πρακτική αυτή, κατά κύριο λόγο, βασίζονταν στη γενικότερη παραδοχή ότι οι ελεύθεροι επαγγελματίες είχαν τη δυνατότητα φοροδιαφυγής, κάτι που σε μεγάλο βαθμό άλλωστε αντιπροσώπευε και την πραγματικότητα.

Όμως, η δυνατότητα αυτή, εάν και στον βαθμό που υπήρχε, αφορούσε στις παλαιότερες δεκαετίες. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι γι’ αυτό ευθύνονταν η χαμηλή φορολογική συνείδηση του πληθυσμού, γενικότερα. Όμως, ευθύνονταν και η κακή οργάνωση του Κράτους, οι εγγενείς αδυναμίες από την έλλειψη μηχανογραφικών μέσων και –σοβαρότατος παράγοντας-  η έλλειψη πολιτικής βούλησης ή καλύτερα, η συνενοχή του πολιτικού συστήματος. Όλα αυτά, όντως οδηγούσαν σε φοροδιαφυγή, η οποία -σε πολλές κατηγορίες ελευθέρων επαγγελματιών- συχνά έφθανε σε προκλητικά επίπεδα.

Σήμερα, πολλοί από τους παραπάνω παράγοντες εξακολουθούν να υφίστανται, όμως, αυτό συμβαίνει σε μειωμένο βαθμό. Κατά τις προηγούμενες δεκαετίες η μηχανογράφηση και οι νέες τεχνικές ελέγχου έχουν αλλάξει πολλά στην οργάνωση και τη λειτουργία του Κράτους. Μέσα από τη μηχανογράφηση είναι περισσότερο εύκολη και πλήρης η δυνατότητα παρακολούθησης της δραστηριότητας, των εισοδημάτων και της περιουσίας των φορολογουμένων. Βέβαια, λόγω της μεταβολής των αναγκών της χώρας, έχει αλλάξει –αναγκαστικά πλέον- και η πολιτική βούληση, παρά το ότι το πολιτικό σύστημα δείχνει απρόθυμο να αποβάλει τις πρακτικές που χαρακτήριζαν τη συμπεριφορά του επί δεκαετίες.

Σε κάθε περίπτωση, εάν κάποιος μπορούσε να δικαιολογήσει την ύπαρξη μίας διαφορετικής μεταχείρισης μίας κατηγορίας φορολογουμένων στο παρελθόν, σήμερα αυτό δύσκολα θα μπορούσε να γίνει.

Όμως, ακόμη και εάν υπάρχουν σήμερα πολλοί συμπολίτες μας οι οποίοι συνεχίζουν να αποκρύβουν εισοδήματα, αυτό δε σημαίνει ότι το Κράτος δικαιολογείται να εφαρμόζει “οριζόντια μέτρα” που πλήττουν τους πάντες! Είναι βασική ευθύνη του Κράτους να αποδείξει ότι κάποιοι φοροδιαφεύγουν, να συλλάβει τη φοροδιαφεύγουσα ύλη και να τιμωρήσει τους παραβάτες.

Θεωρούμε αδιανόητο να μας λέει σήμερα η Κυβέρνηση ότι εξακολουθεί να μη μπορεί να συλλάβει τη φοροδιαφυγή. Στην ουσία δε θέλει. Και υπάρχουν άπειρα παραδείγματα που το αποδεικνύουν.

Παραδοσιακά, η διαφοροποίηση στην φορολογική επιβάρυνση μεταξύ μισθωτών, συνταξιούχων και ελευθέρων επαγγελματιών, γινόταν μέσα από το μηχανισμό του “αφορολόγητου” ποσού που δικαιούνταν ο κάθε φορολογούμενος. Σχεδόν πάντα, η κατηγορία των μισθωτών-συνταξιούχων απολάμβανε ένα υψηλότερο όριο αφορολογήτου, σε σχέση με τους ελεύθερους επαγγελματίες. Επί 60 περίπου χρόνια, η διαφορά στον τελικό φόρο που πλήρωνε η κάθε κατηγορία φορολογουμένων, ήταν μικρή και -θα λέγαμε- ανεκτή από την κοινωνία. Σήμερα όμως, η διαφορά αυτή είναι κολοσσιαία! Όπως αποδείξαμε σε μελέτη που δημοσιεύσαμε πριν από μερικές μέρες (δείτε τη μελέτη), φέτος, για το ίδιο εισόδημα (αφορά στο “μέσο εισόδημα” όπως αυτό προσδιορίζεται από τη Eurostat) που απέκτησε ένας μισθωτός εντός του 2013, ο ελεύθερος επαγγελματίας πληρώνει κατά 169,3% περισσότερο φόρο!

Αυτό είναι πλέον έξω από κάθε λογική, υπερβαίνει την όποια ανοχή και θα πρέπει να σταματήσει. Θα πρέπει επιτέλους να εφαρμοστούν οι νόμοι και το Σύνταγμα!

Επιστημονική επιτροπή Βουλής των Ελλήνων: Η κατάργηση του αφορολόγητου είναι αντισυνταγματική!

Το αφορολόγητο όριο δεν είναι απλά ένας ακόμα συντελεστής στη πολύπλοκη φορολογική εξίσωση του φορολογουμένου. Είναι θεσμός δεδομένος σε όλη την Ευρώπη και μάλιστα με πολύ μεγάλη αξία για το κράτος δικαίου και τον σεβασμό της αξιοπρέπειας του ανθρώπου. Αυτό το ποσό που είναι απαραίτητο για να εξασφαλίσει στον φορολογούμενο την ελάχιστη διαβίωση δεν πρέπει να φορολογείται γιατί αλλιώς προσβάλλεται η αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Πράγματι αν το κράτος ζητά από έναν φορολογούμενο να στερηθεί τροφή , ένδυση, ηλεκτρικό ρεύμα ή ύδρευση,  προκειμένου να πληρώσει τον φόρο που του ζητάει τότε έχουμε παραβίαση μιας πολύ σημαντικής, ίσως της σημαντικότερης όλων των υποχρεώσεων που έχει το κράτος απέναντι στους πολίτες τους: Να σέβεται την αξιοπρέπειά τους.

Αυτά δεν είναι φλυαρίες κάποιων αντιμνημονιακών ζηλωτών. Είναι η άποψη αφενός της επιστημονικής επιτροπής της Βουλής των Ελλήνων και αφετέρου του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Δικαστηρίου. Αφήνουμε τον αναγνώστη μας να διαβάσει το σχετικό απόσπασμα από την έκθεση της επιστημονικής επιτροπής της Βουλής. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα μείνει με το ερώτημα, γιατί δεν θέλουν οι πολιτικοί μας “να γίνουμε Ευρώπη” σε αυτό το ζήτημα;

“Οι προτεινόμενες ρυθμίσεις δεν περιλαμβάνουν αφορολόγητο κλιμάκιο εισοδήματος για καμία κατηγορία εισοδήματος, ενώ ειδικώς για εισόδημα από μισθωτές υπηρεσίες μέχρι 42.000 ευρώ, αντί της θέσπισης αφορολόγητου ποσού εισοδήματος, προβλέπεται μείωσή του βάσει της προτεινόμενης κλίμακας αναλογούντος φόρου, αντιστρόφως ανάλογη του ύψους του εισοδήματος αυτού (άρθρο 16 του Νσχ). Όπως έχει επισημανθεί και στις εκθέσεις της Επιστημονικής Υπηρεσίας της Βουλής επί των ν. 4110/2013 και 4024/2011, η κατάργηση του αφορολόγητου ποσού εισοδήματος ή η θέσπιση αφορολόγητου ποσού εισοδήματος το οποίο είναι χαμηλότερο από το ελάχιστο όριο διαβίωσης του φορολογουμένου, ενδεχομένως, δεν είναι συμβατή με την αρχή της φορολόγησης βάσει της φοροδοτικής ικανότητας, τον σεβασμό της αξίας του ανθρώπου και την υποχρέωση προστασίας της οικογένειας και της παιδικής ηλικίας. Συναφώς επισημαίνεται πάγια νομολογία του Γερμανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου (βλ. BVerfGE 82, 60· 87, 153 [169-171]· 99, 216· 120, 125 [155] και 99, 246 [261]) η οποία έχει ως εξής: Ο συνταγματικώς κατοχυρωμένος σεβασμός της αξίας του ανθρώπου (άρθρο 1 παρ. 1 GG), σε συνδυασμό με την επίσης συνταγματικώς κατοχυρωμένη αρχή του κοινωνικού κράτους (άρθρο 20 παρ. 1 GG), αλλά και με την υποχρέωση προστασίας της οικογένειας και των δικαιωμάτων του παιδιού (άρθρο 6 GG), δεσμεύουν τον κοινό νομοθέτη, ως προς τον σεβασμό του ελάχιστου ορίου διαβίωσης (existenzminimum) (βλ. και Tipke/Lang, Steuerrecht,20η εκδ., 2010, σελ.260-262, όπου και περαιτέρω βιβλιογραφία). Εν προκειμένω, εφόσον ο νομοθέτης, στο πλαίσιο του δικαίου της κοινωνικής πρόνοιας, καθόρισε ελάχιστο όριο διαβίωσης, το οποίο το κράτος υποχρεούται να εξασφαλίζει δια της καταβολής παροχών κοινωνικής πρόνοιας στους πολίτες που δεν διαθέτουν ίδια μέσα, είναι αυτονόητο ότι το ποσό αυτό δεν μπορεί να υπολείπεται του ελάχιστου ορίου διαβίωσης, το οποίο απαλλάσσεται του φόρου εισοδήματος. Συνεπώς, το αναγνωρισμένο στο δίκαιο της κοινωνικής πρόνοιας ελάχιστο όριο διαβίωσης συνιστά το ελάχιστο ποσό εισοδήματος που πρέπει να είναι αφορολόγητο (BVerfGE 87, 153 [169-171]. Συναφώς προς τα ανωτέρω σημειώνεται ότι, κατά τα πλέον πρόσφατα δημοσιευμένα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (Ιούλιος 2013, με έτος αναφοράς το έτος 2011) για τις συνθήκες διαβίωσης στην Ελλάδα(βλ.http://www.statistics.gr/portal/page/portal/ESYE/PAGE-livingcond/content/LivingConditionsInGreece_0713.pdf), το κατώφλι κινδύνου φτώχειας ανέρχεται στο ποσό των 6.591 ευρώ ετησίως ανά άτομο, ενώ για τη χορήγηση του Επιδόματος Κοινωνικής Αλληλεγγύης Συνταξιούχων (άρθρο 20 του ν.2434/1996) τα κριτήρια ατομικού και οικογενειακού εισοδήματος για το έτος 2013 έχουν προσδιορισθεί σε 9.884,11 ευρώ και 15.380,90 ευρώ, αντιστοίχως (ΚΥΑ 135688/0092/4.10.2011).”

(Δείτε το σύνολο της έκθεσης)
(Δείτε την προβολή των αιτίων αντισυνταγματικότητας)

Η αδικία σε βάρος των ελευθέρων επαγγελματιών και των μικρομεσαίων επιχειρηματιών

Ο νόμος 4172/2013 βάσει του οποίου φορολογούμαστε όχι μόνο δεν έχει πρόβλεψη για αφορολόγητο, αλλά κάνει μια αδικαιολόγητη διάκριση σε βάρος των ελευθέρων επαγγελματιών και μικροεπιχειρηματιών σε σχέση με τους μισθωτούς. Ειδικότερα, ο νόμος αυτός έχει προβλέψει  στο άρθρο  16 μια μείωση φόρου ανάλογα με το ύψος του εισοδήματος των μισθωτών:

1. Ο φόρος που προκύπτει κατά την εφαρμογή του άρθρου μειώνεται κατά το ποσό των δύο χιλιάδων εκατό (2.100) ευρώ, όταν το φορολογητέο εισόδημα δεν υπερβαίνει το ποσό των είκοσι ενός χιλιάδων (21.000) ευρώ. Εάν το ποσό του φόρου είναι μικρότερο των δύο χιλιάδων εκατό (2.100) ευρώ, το ποσό της μείωσης περιορίζεται στο ποσό του αναλογούντος φόρου.

2. Για φορολογητέο εισόδημα το οποίο υπερβαίνει το ποσό των είκοσι ενός χιλιάδων (21.000) ευρώ, το ποσό της μείωσης μειώνεται κατά εκατό (100) ευρώ ανά χίλια (1.000) ευρώ του φορολογητέου εισοδήματος.

3. Όταν το φορολογητέο εισόδημα υπερβαίνει το ποσό των σαράντα δύο χιλιάδων (42.000) ευρώ δεν χορηγείται μείωση φόρου.

Με την διάταξη αυτή έμμεσα ο νομοθέτης επαναφέρει το αφορολόγητο αλλά μόνο στους μισθωτούς. Συγκεκριμένα όσοι μισθωτοί έχουν εισόδημα μέχρι 9.545,45 ευρώ θα φορολογηθούν μεν με 22% από το πρώτο ευρώ και ο φόρος θα είναι 2.100,00 ευρώ αλλά παράλληλα θα είναι δικαιούχοι της μείωσης φόρου ίσης με 2.100,00 ευρώ, οπότε δεν θα κληθούν να πληρώσουν φόρο. Αντίθετα όσοι ελεύθεροι επαγγελματίες και μικροεπιχειρηματίες έχουν το ίδιο εισόδημα θα κληθούν να πληρώσουν αυτό το ποσό. Εδώ ακριβώς ξεκινά και ο ακτιβισμός που προτείνουμε στα μέλη του κόμματός μας και στους πολίτες.

Η αρχή της ισότητας

Όσο και αν είναι δύσκολο να το πιστέψουμε, στο Σύνταγμα εξακολουθεί να ισχύει (τουλάχιστον θεωρητικά) η διάταξη που λέει ότι  “Oι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους”. Πάνω σε αυτή  την διάταξη θεωρούμε ότι πρέπει οι ελεύθεροι επαγγελματίες και μικροεπιχειρηματίες να ζητήσουν να εφαρμοστεί αναλογικά και σε αυτούς το άρθρο 16 του νόμου 4172/2013. Δεν είναι λογικό ο μισθωτός με εισόδημα 9.500 ευρώ να μην φορολογείται και ο ελεύθερος επαγγελματίας ή μικροεπιχειρηματίας με ανάλογο εισόδημα να καλείται να πληρώσει φόρο 2.100 ευρώ.  Η αρχή της ισότητας επιβάλλει να επεκταθεί η εφαρμογή του άρθρου 16 σε όλους τους πολίτες. Άλλωστε το προστατευτικό δίχτυ ενός αφορολόγητου ορίου είναι υποχρέωση του κράτους όπως άλλωστε δέχονται και τα δικαστήρια στο εξωτερικό.

Φυσικά υπάρχει το επιχείρημα που σίγουρα θα ακουστεί από φιλοκυβερνητικές πηγές, ότι οι ελεύθεροι επαγγελματίες και οι μικροεπιχειρηματίες φοροδιαφεύγουν και για αυτό είναι λογικό να γίνεται αυτή η διάκριση. Αυτό όμως είναι λάθος για τρεις λόγους: Πρώτον, όπως αναφέραμε και παραπάνω, η φοροδιαφυγή είναι αποτέλεσμα του ξεχαρβαλωμένου φοροελεγκτικού μηχανισμού και δεν μπορούν να τιμωρηθούν όλοι οι έλληνες ελεύθεροι επαγγελματίες μόνο και μόνο επειδή κάποιοι φοροδιαφεύγουν. Ας κάνει σωστά την δουλεία του ο ελεγκτικός μηχανισμός. Δεύτερον υπάρχουν ορισμένες κατηγορίες ελεύθερων επαγγελματιών όπως οι συμβολαιογράφοι ή οι ασφαλιστές οι οποίοι δεν μπορούν να φοροδιαφύγουν γιατί είναι έτσι διαμορφωμένος ο τρόπος που λαμβάνουν τις αμοιβές τους ώστε να μην υπάρχει δυνατότητα να αποκρύψουν εισοδήματα. Τρίτον, αν αποκαλείς συλλήβδην μια ολόκληρη κοινωνική τάξη “φοροφυγάδες” και τους μεταχειρίζεσαι έτσι, ακόμη και αν δεν είναι, τότε αυτοί οι φορολογούμενοι αποκτούν σοβαρό κίνητρο να γίνουν “φοροφυγάδες” , αφού όσο φορολογικά συνεπείς και αν είναι, για την εφορία θα είναι πάντα “απατεώνες”. Ποιο το όφελος από την έντιμότητά τους; Με άλλα λόγια δεν συμφέρει κανένα να είναι έντιμος όταν εκ των προτέρων έχει χαρακτηριστεί ως φοροφυγάς.

Η ενδικοφανής προσφυγή για ελεύθερους επαγγελματίες και για όσους έχουν απολέσει το “αφορολόγητο”

Με το υπόδειγμα προσφυγής που παρουσιάζει σήμερα το κίνημα πολιτών “Έλληνες Φορολογούμενοι” έχουμε σαν σκοπό να ζητήσουμε από τα διοικητικά δικαστήρια που θα επιληφθούν του θέματος να αναγνωρίσουν ότι οι φορολογούμενοι που είναι ελεύθεροι επαγγελματίες και μικροεπιχειρηματίες δικαιούνται της μείωσης φόρου που δικαιούνται και οι μισθωτοί. Αυτή η κεκαλυμμένη επαναφορά του αφορολόγητου ορίου για τους μισθωτούς μέσω του άρθρου 16 του νόμου 4172/2013 θα πρέπει να ισχύει για όλους. Δεν έχει λιγότερες ανάγκες ένας ελεύθερος επαγγελματίας με εισόδημα 9.500 από έναν μισθωτό με το ίδιο εισόδημα. Για τον λόγο αυτό όλοι οι ελεύθεροι επαγγελματίες, και ειδικά αυτοί που έχουν εισόδημα κάτω από 21.000 ευρώ θα πρέπει να προσφύγουν δικαστικά διεκδικώντας την φορολογική εξομοίωσή τους με τους μισθωτούς  με την εφαρμογή του άρθρου 16 και σε αυτούς. Υπενθυμίζουμε ότι όσοι δεν μπορούν να καλύψουν έξοδα δικηγόρων και παραβόλων θα πρέπει να απευθύνονται στις διοικήσεις των αρμόδιων διοικητικών δικαστηρίων ώστε να τους χορηγείται το ευεργέτημα της πενίας.

Το κίνημα πολιτών “Έλληνες Φορολογούμενοι” πρωτοστατεί στην προσπάθεια της κοινωνίας για λιγότερους και δίκαιους φόρους. Μέσα από δράσεις κοινωνικού, νομικού και πολιτικού ακτιβισμού θα ενημερώνει τους πολίτες για τα δικαιώματά τους και θα τους υποστηρίζει στη διεκδίκησή τους, έτσι ώστε να ανατρέψουμε τη φιλοσοφία της ακολουθούμενης σήμερα, άδικης, φορολογικής πολιτικής. Πέραν από τις προσφυγές που θα καταθέσουν μέλη του κινήματος ώστε να προχωρήσει η διαδικασία στα διοικητικά δικαστήρια και ενδεχομένως στο Συμβούλιο της Επικρατείας και να υπάρξει νομολογία, θα υποστηρίξουμε με νομικές συμβουλές κάθε πολίτη που επιθυμεί να να υποβάλει την ίδια προσφυγή. Για το λόγο αυτό, εάν έχετε κάποια ερώτηση, ή εάν χρειάζεστε βοήθεια στη συμπλήρωση του “Υποδείγματος” που σας παραθέτουμε, παρακαλούμε επικοινωνήστε με τα γραφεία μας στο τηλέφωνο 210 3242032 ή (σε έκτακτες περιπτώσεις) στο 6941 474108. E-mail: ellines.forologoumenoi@gmail.com.

ΠΡΟΣΟΧΗ! Η προθεσμία για την κατάθεση ενδικοφανούς προσφυγής λήγει 30 μέρες από την ημερομηνία υποβολής της φορολογικής σας δήλωσης! Μετά την ημερομηνία αυτή, ουδεμία ενέργεια μπορείτε να κάνετε!

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Η χρηματιστικοποίηση αποτελεί κύριο χαρακτηριστικό του σύγχρονου καπιταλισμού, με τη μεγάλη πλειονότητα των οικονομολόγων να συμφωνούν ότι πίσω από τις χρηματοοικονομικές φούσκες και τις καταρρεύσεις των τελευταίων τουλάχιστον 30 ετών βρίσκεται η άνοδος του χρηματιστικού κεφαλαίου. Ωστόσο, οι ερμηνείες σχετικά με τα αίτια και το χαρακτήρα της χρηματιστικοποίησης ποικίλλουν, καθώς και οι προτάσεις για την αντιμετώπιση του φαινομένου.

Οι συζητήσεις για τη χρηματιστικοποίηση αναμένεται να εντατικοποιηθούν στο επόμενο διάστημα με την πρόσφατη δημοσίευση του βιβλίου του Κώστα Λαπαβίτσα με τον τίτλο Profiting without Producing: How Finance Exploits Us All. Πρόκειται για μια πανοραμική ματιά στο φαινόμενο της χρηματιστικοποίησης και μια εξαιρετικά διεισδυτική προσέγγιση από τη σκοπιά της ριζοσπαστικής πολιτικής οικονομίας, από αυτές που σπάνια συναντά κάποιος στον κόσμο των οικονομικών επιστημών.

Μια πιο εκτεταμένη συνέντευξη από αυτή που ακολουθεί δημοσιεύεται ταυτόχρονα στην αγγλική γλώσσα, στο δημοφιλές αμερικανικό ηλεκτρονικό έντυπο “Truthout”.

O Κώστας Λαπαβίτσας είναι καθηγητής Οικονομικών στη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Μελετών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων και επιστημονικών μελετών και τακτικός αρθογράφος στην εφημερίδα «Guardian».

Η συνέντευξη

* Το τοπίο του σύγχρονου καπιταλισμού έχει διαμορφωθεί από το νεοφιλελευθερισμό, την παγκοσμιοποίηση και τη χρηματιστικοποίηση. Τι σημαίνει για εσάς ο όρος «χρηματιστικοποίηση» και με ποιους τρόπους αντιπροσωπεύει ένα νέο χαρακτηριστικό του καπιταλισμού;

Η χρηματιστικοποίηση αποτελεί για εμένα μια νέα ιστορική περίοδο στην εξέλιξη του καπιταλισμού. Η μαρξιστική πολιτική οικονομία αναγνωρίζει τρεις μεγάλες περιόδους: τον ελεύθερο καπιταλισμό γύρω στα μέσα του 19ου αιώνα, τον μονοπωλιακό καπιταλισμό προς το τέλος του 19ου αιώνα και τον ιμπεριαλισμό που επικράτησε ίσως μέχρι το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Τα εβδομήντα χρόνια μετά τον πόλεμο είναι πολύ δύσκολο να ταξινομηθούν, αν μη τι άλλο λόγω της εξαιρετικά μεγάλης περιόδου οικονομικής άνθησης (“Long Boom”) που διήρκεσε μέχρι τις αρχές του 1970, με πρωτοφανείς ρυθμούς ανάπτυξης, αυξανόμενα εισοδήματα και μεγαλύτερη ισότητα. Στη συνέχεια υπήρξαν τέσσερις δεκαετίες με πολύ μικρά ποσοστά ανάπτυξης, στάσιμα εισοδήματα και αύξηση των ανισοτήτων.

* Πως εξειδικεύεται;

Πιο συγκεκριμένα, κατανοώ τη χρηματιστικοποίηση ως μια ιστορική περίοδο που χαρακτηρίζεται από τρεις στενά συνδεδεμένες τάσεις της καπιταλιστικής συσσώρευσης.

Πρώτον, το μεγάλο βιομηχανικό εμπορικό κεφάλαιο έχει «χρηματιστικοποιηθεί», δηλαδή έχει άφθονα παρακρατηθέντα κέρδη για τη χρηματοδότηση των επενδύσεων, αλλά συχνά χρησιμοποιεί τα κεφάλαια για συμμετοχή σε χρηματοοικονομικές συναλλαγές με σκοπό την αναζήτηση οικονομικού κέρδους.

Δεύτερον, οι μεγάλες τράπεζες εμπλέκονται λιγότερο στη χορήγηση δανείων προς το μεγάλο κεφάλαιο, ενώ αναζητούν κέρδη από συναλλαγές στις χρηματοπιστωτικές αγορές, καθώς και από τα άτομα και τα νοικοκυριά.

Τρίτον, τα νοικοκυριά έχουν τεθεί σε τροχιά γύρω από τον τομέα του επίσημου χρηματιστικού κεφαλαίου τόσο για λόγους δανεισμού όσο και για την κατοχή χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων. Ένας βασικός λόγος είναι η υποχώρηση των δημόσιων παροχών στον τομέα της στέγασης, της Εκπαίδευσης, της Υγείας, των συντάξεων, και ούτω καθ΄εξής, που συνήθως αντικαθίστανται από ιδιωτικές παροχές.

Η ιδιωτική χρηματοδότηση έχει αναδυθεί ως μεσολαβητής της πρόσβασης σε αυτά τα πολύ σημαντικά αγαθά και υπηρεσίες για τα νοικοκυριά και τους μεμονωμένους εργαζόμενους.

*Πως σχετίζεται η χρηματιστικοποίηση με το νεοφιλελευθερισμό και την παγκοσμιοποίηση;

Βλέπω το νεοφιλελευθερισμό ως το ιδεολογικό πλαίσιο που έχει διαμορφώσει την οικονομική θεωρία και πολιτική κατά τη διάρκεια των τεσσάρων τελευταίων δεκαετιών. Έχει καθορίσει το θεσμικό πλαίσιο της χρηματιστικοποίησης μέσω κυρίως της απορρύθμισης των χρηματοπιστωτικών αγορών και των αγορών εργασίας.

Βρίσκω το επιχείρημα του Mirowski ότι ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι εχθρός του κράτους και ότι δεν σηματοδοτεί μια απλή αντίθεση μεταξύ κράτους και αγοράς πολύ πειστικό. Ο νεοφιλελευθερισμός έχει να κάνει με την κατάληψη του κράτους με σκοπό την επίτευξη ριζικών αλλαγών υπέρ της αγοράς σε όλο το φάσμα της κοινωνίας. Η κατάληψη του κράτους από το νεοφιλελευθερισμό έχει θέσει τις βάσεις για τη χρηματιστικοποίηση του καπιταλισμού. Για να γίνω πιο ακριβής, η χρηματιστικοποίηση θα ήταν αδύνατη χωρίς το κράτος.

Η παγκοσμιοποίηση, από την άλλη πλευρά, είναι πολύ πιο δύσκολο να προσδιοριστεί είτε ως δύναμη είτε ως έννοια. Βεβαίως, έχει υπάρξει μεγάλη διόγκωση στις παγκόσμιες αγορές βασικών εμπορευμάτων και σημαντική αύξηση στις ξένες άμεσες επενδύσεις κατά τη διάρκεια των τεσσάρων τελευταίων δεκαετιών, που διευκολύνουν τη διεθνοποίηση της παραγωγής.

Το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό της παγκοσμιοποίησης, ωστόσο, υπήρξε η έκρηξη των χρηματοπιστωτικών αγορών και του δανεισμού. Ακόμη και οι άμεσες ξένες επενδύσεις αναφέρονται σε μεγάλο βαθμό στην εγκατάσταση τραπεζικών λειτουργιών στο εξωτερικό. Η παγκοσμιοποίηση, ως εκ τούτου, φαίνεται να αποτελεί ένα αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό της ιστορικής περιόδου της χρηματιστικοποίησης.

*Η άνοδος της χρηματιστικοποίησης συμπίπτει με τη διαδικασία αποβιομηχάνισης στις Ηνωμένες Πολιτείες στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Βλέπετε να υπάρχει κάποια σύνδεση;

Με ιστορικούς όρους, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η άνοδος της χρηματιστικοποίησης συνοδεύεται από χαμηλά ποσοστά συσσώρευσης και αύξησης της παραγωγικότητας. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η πραγματική συσσώρευση αντιμετωπίζει μια σειρά από προβλήματα και δυσκολίες, ενώ η χρηματοοικονομική συσσώρευση βιώνει εκρηκτική ανάπτυξη.

Ωστόσο, δεν νομίζω ότι οι δυσκολίες της πραγματικής συσσώρευσης οφείλονται ουσιαστικά στην έκρηξη της χρηματιστικής. Έχουν βαθύτερες ρίζες που σχετίζονται με τις «δυνάμεις παραγωγής» συμπεριλαμβανομένων των νέων τεχνολογιών πληροφοριών και τηλεπικοινωνιών, τις μεταβολές των εργασιακών δεξιοτήτων, καθώς και τις νέες μορφές οργάνωσης των επιχειρήσεων. Κατά τη διάρκεια της χρηματιστικοποίησης, οι νέες «δυνάμεις της παραγωγής» δεν συνέβαλαν στη δυναμική και διαρκή επέκταση της πραγματικής συσσώρευσης, αλλά ενθάρρυναν την εκρηκτική αύξηση της χρηματιστικής.

*Υπάρχει αντίθεση:

Δεν ασπάζομαι την άποψη που κάνει λόγο για «καλή» βιομηχανία και «κακή» χρηματιστική. Οι σχέσεις μεταξύ των δύο είναι πολύ πιο περίπλοκες, ανακλώντας αμοιβαία εξάρτηση, καθώς και σύγκρουση. Συμμερίζομαι την άποψη του Χίλφερντιγκ και την κλασσική μαρξιστική προσέγγιση του Λένιν για τον ιμπεραλισμό, που υπογράμμιζε το γεγονός ότι το βιομηχανικό κεφάλαιο και το χρηματιστικό κεφάλαιο έχουν αναπτύξει μια συμβιωτική σχέση στον προηγμένο καπιταλισμό.

Παράλληλα δεν βρίσκω ότι η βιομηχανία και η χρηματιστική έχουν συγχωνευθεί ώστε να σχηματιστεί το λεγόμενο «χρηματιστικό κεφάλαιο», δηλαδή η ειδική μορφή του κεφαλαίου που υποτίθεται ότι χαρακτήριζε την περίοδο του ιμπεριαλισμού. Αντίθετα, το σύγχρονο βιομηχανικό κεφάλαιο είναι όλο και πιο ανεξάρτητο από το τραπεζικό κεφάλαιο – σίγουρα ανάμεσα στις μεγάλες επιχειρήσεις – και είναι σε θέση να χρηματοδοτεί επενδύσεις από τα αδιανέμητα κέρδη.

Ωστόσο, οι μεγάλες επιχειρήσεις έχουν «χρηματιστικοποιηθεί», δηλαδή εμπλέκονται σε χρηματοοικονομικές συναλλαγές με σκοπό την αναζήτηση κέρδους. Η «χρηματιστικοποίηση» των μεγάλων επιχειρήσεων έχει επηρεάσει την εσωτερική τους οργάνωση, καθώς και τις μακροπρόθεσμες επενδυτικές τους στρατηγικές, με αρνητικούς τρόπους.

*Για πολλούς η αντιμετώπιση της χρηματιστικοποίησης έγκειται στη ρύθμιση του χρηματοοικονομικού τομέα. Εσείς, ωστόσο, θεωρείτε προβληματική αυτή τη λύση. Τι άλλες ρεαλιστικές εναλλακτικές λύσεις υπάρχουν;

Αντιθέτως με ό,τι λαϊκώς πιστεύεται, η περίοδος της χρηματιστικοποίησης χαρακτηρίζεται από έντονες ρυθμίσεις. Είναι αλήθεια ότι έχει υπάρξει εκτεταμένη απορρύθμιση, κυρίως με την άρση των ελέγχων σχετικά με το ύψος των επιτοκίων, τη λειτουργική εξειδίκευση των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, καθώς και για τις διεθνείς δραστηριότητες του χρηματοοικονομικού τομέα. Η άρση αυτών των ελέγχων υπήρξε καθοριστικής σημασίας για την τεράστια επέκταση των χρηματοοικονομικών λειτουργιών τόσο στο εσωτερικό των χωρών όσο και στο εξωτερικό. Παράλληλα όμως, υπήρξε μια σειρά από νέες ρυθμίσεις στις δραστηριότητες των επί μέρους χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, ιδίως των τραπεζών. Οι Συμφωνίες της Βασιλείας, με έμφαση στην κεφαλαιακή επάρκεια, είναι χαρακτηριστικό αυτής της τάσης.

Το χαρακτηριστικό γνώρισμα της νέας ρύθμισης είναι ότι έχει διαμορφωθεί από τα ίδια τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και ο σκοπός της είναι να εξασφαλιστεί η ικανότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος να αναπτύσσεται και να αποσπά κέρδη. Αυτό δεν συνέβαλε στο παραμικρό στην αποφυγή των χρηματοοικονομικών φουσκών ούτε και επέβαλε το κόστος των χρηματοπιστωτικών κρίσεων σε αυτούς που ευθύνονταν. Αντίθετα, το σύγχρονο καθεστώς ρύθμισης έχει αποτέλεσμα να είναι η κοινωνία αυτή που επωμίζεται το κύριο βάρος των οικονομικών καταστροφών, ενώ τα άτομα που σχετίζονται με τον χρηματοοικονομικό τομέα είναι αυτά που έχουν αποκομίσει τα οφέλη της επέκτασης. Η κοινωνία δεν μπορεί να περιμένει πολλά πράγματα από τις πολιτικές των ρυθμίσεων του είδους που βλέπουμε εδώ και τέσσερις δεκαετίες τώρα.

Φυσικά, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα πρέπει να εφαρμόζονται ρυθμιστικοί έλεγχοι στις διεθνείς ροές κεφαλαίων, καθώς και στις δραστηριότητες των τραπεζών. Οι ρυθμιστικοί έλεγχοι θα πρέπει επίσης να εφαρμόζονται στα επιτόκια. Αλλά είναι σαφές ότι για να είναι αποτελεσματικό ένα τέτοιο καθεστώς ρύθμισης θα πρέπει επίσης να υπάρχει παρέμβαση στη σφαίρα του διεθνούς χρήματος για τον έλεγχο των συναλλαγματικών ισοτιμιών. Αν ελέγχονταν τα επιτόκια και οι συναλλαγματικές ισοτιμίες, αυτό θα αποτελούσε σοβαρό πλήγμα για τις χρηματοπιστωτικές αγορές, ιδίως για τις αγορές παραγώγων.

Είναι προφανές, ωστόσο, ότι αυτό το είδος παρέμβασης θα ήταν αδύνατο να εφαρμοστεί χωρίς την επέκταση της δημόσιας ιδιοκτησίας στην οικονομία, συμπεριλαμβανομένων των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Δεν εννοώ απλώς εθνικοποίηση των τραπεζών, αλλά την εισαγωγή νέων δημόσιων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων που θα λειτουργούν σε μια κοινοτική και συνεταιριστική βάση, θα ελέγχονται δημοκρατικά και θα διαπνέονται από το πνεύμα της δημόσιας υπηρεσίας.

Εννοείται ότι οι αλλαγές αυτού του είδους πηγαίνουν κόντρα στη φύση των καπιταλιστικών σχέσεων της κοινωνίας. Η εναντίωση στις καπιταλιστικές σχέσεις είναι ζωτικής σημασίας για την αντιστροφή της χρηματιστικοποίησης των νοικοκυριών, η οποία σαφώς απαιτεί νέες μεθόδους δημόσιας παροχής στον τομέα της στέγασης, της Εκπαίδευσης, της Υγείας, των συντάξεων και ούτω καθ΄εξής.

Εν ολίγοις, η αντιστροφή της χρηματιστικοποίησης δεν είναι τίποτε λιγότερο από την αναδιάταξη της οικονομίας και της κοινωνίας σε μια αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Για μένα, αυτό αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του αγώνα σήμερα για τον Σοσιαλισμό.

*Δημοσιεύθηκε στην «Ελευθεροτυπία» της Κυριακής 26 Ιανουαρίου 2014

"Ας μας φτιάξουν τη λίστα των επιτρεπόμενων εκδηλώσεων απόγνωσης"

Της Ιωάννας Καρυστιάνη

Ακόμη λένε ότι η βία είναι βόμβα στα θεμέλια της δημοκρατίας και μας ζητούν σχεδόν φετιχιστικά να την καταδικάσουμε από όπου και αν προέρχεται… 

Όσοι άνηκαν στη γενιά του Πολυτεχνείου έχουν ανακηρυχθεί σε λαμόγια που φαλίρισαν την Ελλάδα, όσοι συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις ενάντια στους «ανθρωπιστικούς» πολέμους στη Γιουγκοσλαβία βαφτίστηκαν εθνικιστές, όσοι συμμετείχαν στο Δεκέμβρη του 2008, χαρακτηρίστηκαν βουτυρομπεμπέδες ή τρομοκράτες.

Ύστερα, φρόντισαν μεθοδευμένα να πουν ότι από τις πλατείες των αγανακτισμένων ξεπήδησε η Χρυσή Αυγή.

Και φτάσαμε στους περιώνυμους προπηλακισμούς, όταν απολυμένος από τα Αμυντικά Συστήματα που δέχεται τον έναν απλήρωτο λογαριασμό μετά τον άλλο πέταξε ένα μπουκάλι νερό ζήσαμε ένα τριήμερο φεστιβάλ καταδίκης στα κανάλια.

Και εγώ ερωτώ: Πώς ένας άνθρωπος μπορεί να εκφράσει την απόγνωση και την απελπισία του; Ας φτιάξουν τη λίστα των επιτρεπόμενων εκδηλώσεων απόγνωσης.

Τι θέλουν; Να πάνε 1,5 εκατομμύριο άνεργοι στα γόνατα στη Μεγαλόχαρη της Τήνου και να παρακαλέσουν να βρουν δουλειά;

Να φτιάξουν μια χορωδία και να ψάλουν τον καημό τους; Να στείλουν γυμνόστηθες τις κόρες τους έξω από το Μαξίμου;

Ουσιαστικά, το μόνο που επιτρέπεται είναι να αυτοκτονούν στα μουγκά και κατά μόνας. Τείνει να υπονομεύεται κάθε μορφή πολιτικής αποδοκιμασίας γιατί ένα είναι το ανίκητο όπλο, το πλήθος.

Και κάνουν ό,τι μπορούν να μην βρεθεί η καταπληκτική συνδεσμολογία που θα επιτρέψει στον κόσμο να ενωθεί και να διεκδικήσει μία άλλη ζωή.

http://www.koutipandoras.gr

Iστορίες φορολογικού παραλόγου

Στην Ελλάδα πληρώνεις φόρο επειδή κατέχεις δελτίο παροχής υπηρεσιών, ανεξαρτήτως αν το χρησιμοποιείς ή όχι.

Πληρώνεις φόρο επειδή είσαι ιδιοκτήτης ενός ακινήτου, ανεξαρτήτως αν αυτό σου αποφέρει εισόδημα ή όχι.

Και πληρώνεις φόρο πολυτελείας για ένα αυτοκίνητο άνω των 2.000 κυβικών, ακόμη και αν αυτό είναι κλεισμένο στο γκαράζ.

Σε μια αποθήκη 100 τετραγωνικών μέτρων με αντικειμενική αξία 10.000 ευρώ, επιβάλλεται το ίδιο τέλος ακινήτων με ένα ρετιρέ έκτου ορόφου ίδιας επιφάνειας - το ρετιρέ έχει δεκαπλάσια αντικειμενική αξία. Ενα από τα «θαύματα» που γίνονται με το χαράτσι της ΔΕΗ, το οποίο εν πολλοίς διατηρείται και με τον ενιαίο φόρο ακινήτων.

Υπολογίζουμε φόρο στο… φόρο.
Επί του φόρου εισοδήματος που παρακρατείται από το μισθό μας, επιβάλλουμε εισφορά αλληλεγγύης.

Επί του ειδικού φόρου κατανάλωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης ή στη βενζίνη, καταλογίζεται ΦΠΑ, ενώ το ίδιο συμβαίνει και με το φόρο κινητής τηλεφωνίας.

Ο πελάτης πληρώνει την αξία των προϊόντων που προμηθεύτηκε με μεταχρονολογημένη επιταγή εξάμηνης διάρκειας. Η εφορία όμως εισπράττει το ΦΠΑ ανά μήνα ή ανά τρίμηνο. Ισως ο κυριότερος λόγος συσσώρευσης χρεών από ΦΠΑ ειδικά από τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

Κατά την απόκτηση ενός ακινήτου με οποιονδήποτε τρόπο (αγορά, γονική παροχή, κληρονομιά), η εφορία δεν καταγράφει στο ηλεκτρονικό περιουσιολόγιο τα στοιχεία (επιφάνεια, διεύθυνση κ.λπ.), παρά το γεγονός ότι αυτός που αποκτά το ακίνητο πρέπει υποχρεωτικά να επισκεφτεί την αρμόδια ΔΟΥ. Καλείται ο ίδιος ο φορολογούμενος να το πράξει συμπληρώνοντας τη δήλωση Ε9 -πολλές φορές λανθασμένα- με καθυστέρηση έως και 20 μηνών.

Ο ενοικιαστής δεν πληρώνει το ενοίκιο. Οµως, ο ιδιοκτήτης θα πληρώσει το φόρο που αναλογεί κανονικά, εκτός και αν αποφασίσει να το χάσει οριστικά, δωρίζοντάς το στο… κράτος. Η δήλωση δωρεάς δεν µπορεί να ανακληθεί.

Μνημείο παραλογισμού αποτελεί η επιβολή του φόρου πολυτελείας στα Ι.Χ. άνω των 1.929 κυβικών. Μοντέλο Mercedes του 2012, σημερινής αξίας 44.000 ευρώ, επιβαρύνεται μόνο με τέλη κυκλοφορίας ύψους 255 ευρώ γιατί έχει μικρό κινητήρα. Αντιθέτως, αυτοκίνητο μάρκας ΚΙΑ του 2003, το οποίο δεν «πιάνει» περισσότερα από 2.000 - 3.000 ευρώ στην αγορά, φορολογείται με φόρο πολυτελούς διαβίωσης και τέλη κυκλοφορίας ύψους… 1.880 ευρώ, περίπου όσα και
η αξία του.

Οι φοιτητές με μηδενικό εισόδημα που σπουδάζουν στην επαρχία δεν δικαιούνται επίδομα θέρμανσης γιατί θεωρούνται «προστατευόμενα μέλη». Οι φοιτητές που έχουν βρει δουλειά και υποβάλλουν ξεχωριστή φορολογική δήλωση εισπράττουν κανονικά το επίδομα.

Οι φορολογικές δηλώσεις υποβλήθηκαν φέτος ηλεκτρονικά. Ομως, εκατοντάδες χιλιάδες φορολογούμενοι πρέπει να επισκεφτούν την εφορία τουλάχιστον τρεις φορές, μόνο και μόνο επειδή δικαιούνται επιστροφή φόρου:
Η πρώτη επίσκεψη για να γίνει έλεγχος της δήλωσης και να προσκομισθούν τα δικαιολογητικά.
Η δεύτερη επίσκεψη για να γνωστοποιηθεί στον φορολογούμενο ότι θα πρέπει να προσκομίσει -όταν θα κληθεί εγγράφως- αίτηση, στην οποία θα αναγράφεται ο τραπεζικός του λογαριασμός.
Και η τρίτη επίσκεψη για να κατατεθεί η σχετική αίτηση.
Μπορεί κάλλιστα ο αριθμός του τραπεζικού λογαριασμού να έχει δηλωθεί στην αρχική φορολογική δήλωση. Αυτό δεν παίζει, όμως, ρόλο καθώς το τμήμα εσόδων μιας εφορίας που ζητάει τον αριθμό του τραπεζικού λογαριασμού δεν επικοινωνεί με τη Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων, που υποδέχεται τις ηλεκτρονικές φορολογικές δηλώσεις.
Η διαδικασία αυτή εφαρμόζεται φέτος για όλους τους φορολογουμένους που κλήθηκαν για επανέλεγχο και δικαιούνται επιστροφή φόρου. Σε δεινή θέση βρίσκονται οι κάτοικοι απομακρυσμένων ή νησιωτικών περιοχών, όπως ο υπαγόμενος στη ΔΟΥ Μήλου, που πρέπει να απευθυνθεί στη ΔΟΥ Πειραιά, ή ο κάτοικος της Ορεστιάδας, ο οποίος υπάγεται πλέον στη ΔΟΥ Αλεξανδρούπολης.

Τα τεκμήρια διαβίωσης αποτελούν ούτως ή άλλως ελληνική πατέντα, ενώ το ύψος στο οποίο έχουν εκτιναχθεί δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Το πιο εντυπωσιακό, πάντως, είναι ότι πλέον αποτελεί τεκμήριο και ο… γάμος. Ζευγάρι παντρεμένων πρέπει να καλύψει τεκμήριο 5.000 ευρώ, ακόμη και αν δεν έχει κανένα απολύτως περιουσιακό στοιχείο στην κατοχή του.

Πηγή:http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_11/11/2013_527207 - Θάνος Τσίρος

Για την αναδημοσίευση στην Πλατεία: Κ.Α. - Λογιστής

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΤΥΧΕΡΟΥ ΜΙΣΘΩΤΟΥ ΜΕ 1500 ΕΥΡΩ ΤΟΝ ΜΗΝΑ ΜΙΣΘΟ!

Mε µεικτό µηνιαίο µισθό 1.500 ευρώ, ο πρωταγωνιστής της ιστορίας µας θεωρείται από τους τυχερούς, καθώς έχει δουλειά και ο εργοδότης πληρώνει στην ώρα του.

Ποτέ δεν θα φανταζόταν ότι από τις «παχυλές» για την εποχή αποδοχές, περίπου το 60% θα κατέληγε µε τον ένα ή τον άλλο τρόπο στο ταµείο του κράτους.

Φόρος εισοδήµατος, ασφαλιστικές εισφορές, εισφορά αλληλεγγύης, φόρος κατοχής ακινήτων, τέλη κυκλοφορίας, ειδικοί φόροι κατανάλωσης σε είδη πρώτης ανάγκης και ΦΠΑ: όλοι οι πολίτες στην Ευρώπη αντιµετωπίζουν αυτούς τους φόρους.

Οµως, για τον Ελληνα, επιβάλλεται σχεδόν παντού ο υψηλότερος συντελεστής.

Ενώ για τις παροχές που λαµβάνει από το κράτος ως ανταπόδοση της υψηλής φορολογίας, καλύτερα κρύβε λόγια...

Υφιστάµεθα τις µεγαλύτερες κρατήσεις από το µισθό µας, αντιµετωπίζουµε τον τρίτο υψηλότερο ΦΠΑ στην Ευρώπη και τον µεγαλύτερο φόρο στο πετρέλαιο θέρµανσης, πληρώνουµε ειδικό φόρο κατανάλωσης στο ηλεκτρικό ρεύµα και στο κινητό τηλέφωνο, ενώ θεσπίσαµε φόρο κατοχής για αυτοκίνητα και ακίνητα. Το αποτέλεσµα είναι αυτό που εξιστορεί ο πρωταγωνιστής µας, ένας από τους εκατοντάδες χιλιάδες εκπροσώπους της λεγόµενης «µεσαίας τάξης».

Ο µηνιαίος µισθός των 1.500 ευρώ υπάρχει µόνο στα χαρτιά. 

Ο εργοδότης παρακρατεί αυτοµάτως 248 ευρώ για την ασφαλιστική εισφορά του εργαζοµένου και την αποδίδει στο ΙΚΑ. Επίσης, αφαιρεί 126 ευρώ για το φόρο εισοδήµατος και 13 ευρώ για την εισφορά αλληλεγγύης, η οποία θεσπίστηκε ως προσωρινό µέτρο, αλλά θα γίνει µόνιµη.

Οι καθαρές αποδοχές 
διαµορφώνονται στα 1.116 ευρώ.

Κάτοικος Χαλανδρίου ο µισθωτός µας, ζει σε ένα διαµέρισµα 120 τ.µ. πενταετίας. Για κάθε τετραγωνικό πληρώνει περίπου 6,5 ευρώ φόρο κατοχής ή 780 ευρώ συνολικά. Τώρα ο φόρος κατοχής λέγεται «χαράτσι µέσω της ∆ΕΗ», από το νέο έτος θα λέγεται ενιαίος φόρος ακινήτων. Με την αναγωγή σε µηνιαία βάση, προκύπτει πρόσθετη επιβάρυνση 65 ευρώ.

Εχει και αυτοκίνητο ένα 1.600άρι, για το οποίο πληρώνει 265 ευρώ ετησίως σε τέλη κυκλοφορίας (ή 22 ευρώ το µήνα). 

 ∆ιανύει περίπου 15.000 χιλιόµετρα, για τα οποία καταναλώνει 1.200 λίτρα βενζίνης. Ο φόρος ανά λίτρο φτάνει περίπου στο ένα ευρώ (στη βενζίνη επιβάλλεται και φόρος κατανάλωσης και ΦΠΑ), που σηµαίνει ότι στο καύσιµο επιβάλλεται φόρος 100 ευρώ το µήνα.

Πάµε τώρα στην κάλυψη βασικών αναγκών - ηλεκτροδότηση και θέρµανση.
 ∆ιαµέρισµα 120 τετραγωνικών στην Αττική χρειάζεται περίπου 1.200 λίτρα πετρέλαιο. Με τιµή λιανικής στο 1,28 ευρώ, ο φόρος διαµορφώνεται στα 57 λεπτά.
∆ηλαδή, πληρώνει περίπου 1.500 ευρώ στον έµπορο καυσίµων και από αυτά τα 684 (ή 57 ευρώ το µήνα) κατευθύνονται στον κρατικό κορβανά.

Για κατανάλωση 1.200 κιλοβατωρών ανά τετράµηνο, η ∆ΕΗ χρεώνει περίπου 115 ευρώ. Οµως, ο λογαριασµός εκτοξεύεται στα 300 αν συνυπολογιστούν δηµοτικά τέλη και φόροι, τέλος ακίνητης περιουσίας, ΦΠΑ, ειδικός φόρος κατανάλωσης και διάφορες χρεώσεις για το σύστηµα µεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας, τις υπηρεσίες κοινής ωφέλειας και τη µείωση των εκποµπών αέριων ρύπων.

Ολα αυτά βγαίνουν περίπου στα 185 ευρώ το τετράµηνο ή 46 ευρώ µηνιαίως.

Να έχει κι ένα κινητό τηλέφωνο ο πρωταγωνιστής µας; Αν υποτεθεί ότι κάνει λογαριασµό 41 ευρώ το µήνα, τα 11,33 είναι φόρος (φόρος κινητής τηλεφωνίας και ΦΠΑ επί του φόρου).

Αν καπνίζει κιόλας ένα πακέτο την ηµέρα, χρειάζεται άλλα 114 ευρώ.
Από αυτά τα 92 είναι φόροι.

Αν αφαιρεθούν οι δαπάνες που προαναφέρθηκαν, στον φορολογούµενο έχουν αποµείνει περίπου 500 ευρώ για να καλύψει τα έξοδα του σούπερ µάρκετ, ένδυση, υπόδηση, φροντιστήρια κ.λπ. Α
υτές οι δαπάνες υπάγονται σε ΦΠΑ 23% ή 13% για τα τρόφιµα, που σηµαίνει ότι η εφορία απορροφά περίπου 100 ευρώ µηνιαίως. Τελείωσε ο µήνας και τα 1.500 ευρώ εξανεµίστηκαν.

Τώρα γνωρίζουµε ποιος πήρε τα περισσότερα: η εφορία και τα ασφαλιστικά ταµεία, µε συνολικές εισπράξεις 880 ευρώ.

Πηγή:http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_11/11/2013_527207 - Θάνος Τσίρος

Για την αναδημοσίευση στην Πλατεία: Κ.Α. - Λογιστής

"ΤΟ ΔΕ ΤΗ ΕΒΔΟΜΗ ΗΜΕΡΑ"

Του ΣΑΡΑΝΤΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Επειδή δεν είδα να κάνουν αισθητή την παρουσία τους διαμαρτυρόμενοι κατά της εργασίας την Κυριακή οι φρουροί των ιστορικοηθικών ελληνοχριστιανικών ιδεωδών. Φαίνεται ότι "το δε τη εβδόμη ημέρα.." είναι πολύ υποδεέστερο από το "ουδαμως σβέννυτο το θρήσκευμα από των ταυτοτήτων". Eπειδή τον Πατριωτισμό δεν τον αφήνουμε στα βρωμόχερα των φασιστών, oφείλουμε να πούμε και τα εξής : Η εργασία την Κυριακή πέρα από αντιλαϊκή και αντεργατική επίθεση έχει και άλλες προεκτάσεις.

Βάλει κατά του πρωτοκυττάρου της κοινωνίας που είναι η οικογένεια. Η Ελληνική Λαϊκή Παράδοση απαιτεί το γεύμα της Κυριακής. Οικογένεια σημαίνει το γένος ( καταγωγή εξ αίματος) του Οίκου, του σπιτιού, της Οικίας. Το βασικό συστατικό του Οίκου είναι στην Ελλάδα από τα Ομηρικά χρόνια η κοινή τράπεζα, που επιζεί ακόμη στα μοναστήρια μας ως στοιχείο της ιστορικής και θρησκευτικής παράδοσης, η κοινή τράπεζα είναι σπουδαστήριο Αγάπης και Ανανέωσης του δεσμού της οικογένειας. Διαζύγιο άλλωστε είναι ο χωρισμός από τραπέζης και κλίνης. Την κοινή τράπεζα έχουμε ως εικόνα όταν βγαίνουμε με τους φίλους έξω. Με ευκαιρία την κοινή τράπεζα μιλάμε και μεταδίδουμε στα παιδιά μας ιδέες και αξίες. Πέρα από αυτά η οικογένεια πρέπει να έχει κοινές εκδηλώσεις, περίπατο, Μουσείο. Για να εμπεδώνεται μάλιστα ως αξιακό το αίσθημα πρέπει να επιβεβαιώνεται από τη δημόσια υποστήριξή του, δηλαδή από τη μαζικοποίηση των οικογενειακών εκδηλώσεων. Δεν υπάρχει μία ημέρα για να παρέξει ανάλογη ευκαιρία εκτός από την Αργία.

Ιστορικά, στην Ελλάδα η ημέρα της Αργίας είναι η Κυριακή. Έχει μάλιστα ψηφιστεί στην Ελλάδα από το 1909 από την Κυβέρνηση Κυριακούλη Μαυρομιχάλη που δεν ήταν, βέβαια, Αριστερός. Στο Ιστορικό Αλφαβητάρι με το Μίμη και τη Λόλα, όχι στα «Αετόπουλα» (όπου και εκεί, βέβαια, τονίζεται η σπουδαιότητα της οικογένειας εκτενώς) υπάρχει και οπτικοποιημένη η εικόνα της Κυριακής (Εκκλησία, τραπέζι κ.λπ, ακριβώς για να υποστηρίξει την Κυριακή ως οικογενειακή λειτουργία).

Από την άλλη η Κυριακή είναι για να συμπληρώνουμε τη μόρφωσή μας, να μεταδίδουμε τη γνώση όπου μπορούμε, και όσοι έχουν και άλλες ανησυχίες να θρησκεύονται, να πολιτικοποιούνται. Επίσης είναι η ημέρα για να γίνονται πολιτικές και αθλητικές εκδηλώσεις. Το ζήτημα «γήπεδο» δεν είναι κοινωνιολογικά επιπολαιότητα, αλλά και το ζήτημα «Οργάνωση » δεν είναι φαντασιακό σχήμα.

Για τα τουριστικά μέρη, τους εθνικούς δρόμους, και τις επιχειρήσεις που από τα πράγματα δεν μπορούν να κλείσουν Κυριακή υπάρχει από έτη η ανάλογη νομοθεσία.

Η Κυριακή αργία έχει καθιερωθεί με πάνδημους αγώνες, πριν την ύπαρξη ΚΚΕ στην Ελλάδα, ούτε καν του ΣΕΚΚΕ..

Και για να μη μου προσάψουνε , πολλοί καλοί και άσπονδοι φίλοι την εύκολη κατηγορία ότι οι παλαιοκουκουέδικες μέθοδοί μου, φτάνουν μέχρι την υιοθεσία του όπλου της παράδοσης για να δημιουργήσω εντυπώσεις , να δούμε και μια πρόχειρη ιστορική απόδειξη .

Αν μελετήσουμε τον ιστορικό λόγο του Άρη Βελουχιώτη στη Λαμία, μας λύνονται πολλές απορίες για το ποιος είναι ο αντιδραστικός άξονας που βάλει κατά των ιδιαιτέρων στοιχείων του λαού μας. Ιστορία και παράδοση ( οι Γιάννηδες), μικροιδιοκτησία ( πεζούλες) κ.λπ.

Την Κυριακή κυνήγησαν στην Ευρώπη μόνο τα καθεστώτα Μουσολίνι και Χίτλερ. Στην Ελλάδα, μάλιστα, στις πιο παραδοσιακές κοινωνίες, Κρήτη, ορεινή Ελλάδα, ένας λόγος για την αντιπαράταξη αντίστασης στον κατακτητή ήταν η αγγαρεία και την Κυριακή που επέβαλε αναγκαστικά ο Κατακτητής στις δεκαπενταμερίες. Το Ολοκαύτωμα της Βιάννου και της Ανατολικής Ιεράπετρας, οφείλεται στην άρνηση των κατοίκων να δουλέψουν αναγκαστικά στις δεκαπενταμερίες. Οι Γερμανοί που εκστράτευσαν θέλοντας να «τιμωρήσουν» τους κατοίκους της περιοχής για τη μη παροχή εργασίας στις δεκαπενταμερίες τσακίστηκαν στην Κάτω Σύμη Βιάννου από το αντάρτικο τη ομάδας Μαπαντουβά, ο οποίος δεν ήταν αριστερός

Η υποστήριξη της εργασίας την Κυριακή είναι υποστήριξη μιας πλουτοκρατικής διαστροφής του καπιταλιστικού συστήματος που βάλει κατά της οικογένειας, του έθνους, του λαού και της πατρίδας.

Η Κυριακή είναι και θα είναι αργία. Δεν μπορεί να ανατραπεί αυτό επειδή το θέλει ένας επαγγελματίας ανεπάγγελτος πολιτικός και μερικοί κομπλεξικοί, ηλίθιοι, ευρωλιγούρηδες που θέλουν ντε και καλά να πάνε Κυριακή για shopping. Γιατί στο κάτω κάτω ποσώς με ενδιαφέρει τί γίνεται στην Αμερική, στη Σουηδία ή στο Τσιμπουκιστάν

Εκεί μπορεί να υπάρχουν άλλα χαρακτηριστικά και άλλες ανάγκες, αφορούν το εκεί λαϊκό κίνημα. Εγώ δεν αποδέχομαι τον κοσμοπολιτισμό, ούτε την ομογενοποίηση των λαών. Ο κάθε λαός έχει τα ιστορικά χαρακτηριστικά του. Η παγκόσμια κοινότητα τα σέβεται αυτά τα χαρακτηριστικά.

Έπρεπε να είναι άλλες εποχές, όπως π.χ. η εποχή του Μάρτη του 1942 που ο πεινασμένος Αθηναίος διαδήλωνε μαχητικά και συνέτριβε και τη Γκεστάπο, να μην έχει μείνει βιτρίνα στη θέση της και πελάτης ακαρπάζωτος...

Πηγή: new-deal.gr, 4/11/2013

K.A.

Συναισθηματική άνοια

Της Ξένιας Κουναλάκη από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 22/8/2013

Το Μέγαρο Μαξίμου επανεξετάζει, λέει, την απόφαση διορισμού του Χρήστου Παπουτσή στην Παγκόσμια Τράπεζα, επειδή διαπίστωσε ότι υπάρχουν αντιδράσεις. Χρειάστηκε περίπου ενάμιση μήνα για να διαπιστώσει ότι η κατακραυγή είναι διακομματική. Εχει ενδιαφέρον αυτή η πλήρης αποξένωση από την κοινωνία, η παντελής αποτυχία του πολιτικού συστήματος να αφουγκραστεί την κοινή γνώμη. Δεν είναι όμως μόνο οι πολιτικοί που παρουσιάζουν αυτήν τη χρονοκαθυστέρηση στην αντίληψη του περιβάλλοντος κλίματος. Η ειδησεογραφία της τελευταίας εβδομάδας μάς έδωσε πολλά παραδείγματα μπρεχτικής αποστασιοποίησης του κατεστημένου, επιχειρηματικού, καλλιτεχνικού, ακαδημαϊκού, από το κοινό αίσθημα.

Η πανεπιστημιακός και συγγραφέας Λένα Διβάνη βιάστηκε να γράψει ένα ατυχές τουίτ και έπειτα από αυτήν τη σπουδή επέδειξε εντυπωσιακή βραδύτητα στην προσπάθειά της να συνειδητοποιήσει την οργή που προκάλεσε η επίμαχη αποστροφή της περί «τζαμπατζήδων». Ανεξάρτητα από το απαράδεκτο διαδικτυακό λιντσάρισμα που υπέστη, η στάση της καθόλη τη διάρκεια της μίνι-κρίσης που δημιούργησε το θανατηφόρο περιστατικό στο τρόλεϊ μαρτυρά παντελή άγνοια κινδύνου. Δείχνει να μην έχει καταλάβει ότι στις εποχές που ζούμε ένα βεβιασμένο, αψυχολόγητο τουίτ μπορεί σχεδόν να πυροδοτήσει κοινωνική έκρηξη.

Γνήσια έκπληξη για την αποπομπή του εξέφρασε κι ο Στέλιος Σταυρίδης, πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ, ο οποίος επίσης επέδειξε μηδενική συναισθηματική νοημοσύνη στο χειρισμό της υπόθεσης ΟΠΑΠ. Δεν το χωρούσε ο νους του πώς ένα ταξιδάκι με λίαρ τζετ για να κερδίσει μερικές ώρες ύπνου έχει τόσο μεγάλη συμβολική σημασία και εν τέλει μπορεί να απαξιώσει όλη τη συμφωνία. Εξίσου άστοχη ενέργεια μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει τη μαντινάδα που συνέθεσε για τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά ο σκηνοθέτης Γιάννης Σμαραγδής, ο οποίος σημειωτέον διεκδικεί την προεδρία του Δ.Σ. του Εθνικού Θεάτρου. Aν τελικά διοριστεί στο συγκεκριμένο πόστο ο κ. Σμαραγδής, δεν θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποδείξουν τόσο ο ίδιος όσο και το Μαξίμου ότι επελέγη αξιοκρατικά και όχι εξαιτίας του ύμνου του προς τον πρωθυπουργό;

Μέσα σε λίγες μόνο μέρες είδαμε πώς άνθρωποι της πολιτικής, του πανεπιστημίου, των επιχειρήσεων, εξακολουθούν να φέρονται σαν να μη συνέβη τίποτα, τη στιγμή που η ζωή όλων των άλλων έχει έρθει ανάποδα. Βέβαια, δουλειά των διανοοουμένων είναι να κεντρίζουν την κοινωνία, αποδομώντας στερεότυπα και διαταράσσοντας τη συλλογική μακαριότητα. Ομως η μακαριότητα έχει προ πολλού διαταραχθεί και πολλοί διανοούμενοι αποτυγχάνουν να επιδείξουν την αναγκαία ενσυναίσθηση. Οι «άνθρωποι της αγοράς», από την πλευρά τους, αποδεικνύονται πολύ λίγοι ως εν δυνάμει διαχειριστές της εξουσίας, ελλείψει πολιτικού κριτηρίου. Και οι καλλιτέχνες για μία ακόμη φορά ψάχνουν μαικήνες. Η «ελίτ» κοιμάται, ενώ η κοινωνία σπαράσσεται.