Κυριακή 20 Οκτωβρίου 2013
Παγκοσμιοποίηση και το δίπολο Αριστερά-Δεξιά
ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
Ένα νέο πολιτικό φαινόμενο που χαρακτηρίζει την Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και της κοινοβουλευτικής Χούντας, στην οποία αναφέρθηκα στο προηγούμενο άρθρο, είναι η ουσιαστική κατάργηση του παλαιού πολιτικού δίπολου που καθιέρωσε και τυπικά η Γαλλική επανάσταση μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς. Του δίπολου, δηλαδή, όπου στην μεν Δεξιά ανήκαν όλες εκείνες οι πολιτικές δυνάμεις που υποστήριζαν την συνέχιση και αναπαραγωγή του ‘κατεστημένου’, είτε αυτό ήταν κάποτε η μοναρχία, είτε κατόπιν η αστική κοινοβουλευτική «δημοκρατία» και η καπιταλιστική οικονομία της αγοράς, στην δε Αριστερά εκείνες που υποστήριζαν την ανατροπή του κατεστημένου με την παραπάνω έννοια, από αντιμοναρχικούς μέχρι Μαρξιστές, αναρχικούς, αντισυστημικούς οικολόγους (σε αντίθεση με τους σημερινούς ‘γιαλαντζί’ Πράσινους) κ.λπ.. Εξ ορισμού, επομένως, η μεν Δεξιά υποστήριζε τον «Νόμο και την τάξη» και ό,τι αυτό συνεπαγόταν σε ανισότητα, ιεραρχία, προνόμια των προνομιούχων κοινωνικών στρωμάτων κ.λπ., ενώ η Αριστερά αγωνιζόταν ουσιαστικά για την ανατροπή της «καθεστηκυίας τάξης» και την ―σε διάφορους βαθμούς― ισοκατανομή της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής εξουσίας/δύναμης.
Το βασικό πεδίο όπου διεξαγόταν ο αγώνας μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς ήταν το κράτος-έθνος, έστω και εάν η Αριστερά, ιδιαίτερα η Μαρξιστική (αλλά και η ελευθεριακή), ήταν παραδοσιακά διεθνιστική, μέχρις ότου, εξαιτίας των αντικειμενικών συνθηκών, υιοθέτησε στην πράξη τον «σοσιαλισμό σε μια χώρα», ακόμη και εάν στη θεωρία και στις διακηρύξεις της παρέμεινε διεθνιστική. Όμως, αυτό ακριβώς το πεδίο εξαφανίζει η σημερινή ΝΔΤ, κυριολεκτικά «τραβώντας το χαλί» κάτω από το δίπολο της παραδοσιακής Δεξιάς-Αριστεράς. Οι συνέπειες είναι οι σεισμικές αλλαγές σε όλο το πολιτικό φάσμα που βλέπουμε σήμερα.
Όσον αφορά στην Αριστερά, πρώτα, αναμφισβήτητο σύμπτωμα του φαινομένου αυτού είναι η πολιτική χρεοκοπία της παραδοσιακής Αριστεράς, τόσο με την στενή έννοια των εκλογικών ποσοστών της, όσο και, το κυριότερο, με την ευρύτερη έννοια του μαζικού ανατρεπτικού κινήματος που προσελκύει κυρίως τα λαϊκά στρώματα και όχι, όπως σήμερα, τους βολεμένους «αριστερούς» της αστικής τάξης που επιδιώκουν μικρο-μεταρρυθμίσεις μέσα από την εκφυλισμένη «Αριστερά». Ακόμη, δηλαδή, και αν εξακολουθεί να επιβιώνει πολιτικά η «Αριστερά» αυτή, δεν παύει να είναι πλήρως ενσωματωμένη στη ΝΔΤ, όταν τα αιτήματά της κάθε άλλο παρά ανατρεπτικά είναι. Από την άλλη μεριά, το τμήμα της που ανήκει στην κομμουνιστογενή Αριστερά, μολονότι προβάλλει ανατρεπτικά αιτήματα στην θεωρία, παραμένει στην θεωρία, εφόσον δεν τα συνοδεύει με μεταβατικό πρόγραμμα και πολιτική δράση ανατροπής. Και αυτό ισχύει για οποιοδήποτε κόμμα ή οργάνωση που αυτοχαρακτηρίζεται σήμερα αριστερή, κομουνιστική, αναρχική, «Πράσινη» κ.λπ., εφόσον δεν αμφισβητεί τόσο στην θεωρία, όσο και στην πράξη, την ίδια τη ΝΔΤ, την παγκοσμιοποίηση (που στο σύστημα της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς μόνο νεοφιλελεύθερη μπορεί να είναι) και τους εκφραστές της, όπως η ΕΕ, περιμένοντας την επανάσταση για να απαιτήσει την έξοδο από την ΕΕ και να επιβάλλει την οικονομική αυτοδυναμία. Γι’ αυτό και όλη αυτή η «Αριστερά» δεν μπορεί πια να προσελκύσει μαζικά τα λαϊκά στρώματα που είναι τα κύρια θύματα της παγκοσμιοποίησης.
Αλλά στην Δεξιά, επίσης, σημειώνονται σεισμικές αλλαγές, όπως φανερώνει το γεγονός ότι τα παραδοσιακά συντηρητικά κόμματα σήμερα διατηρούνται μόνο χάρη στα σαφώς ευνοούμενα από την παγκοσμιοποίηση στρώματα που τα στηρίζουν, ενώ χάνουν καθημερινά τα λαϊκά στρώματα που είχαν «αστικοποιηθεί» στην περίοδο της σοσιαλδημοκρατίας και σήμερα φτωχοποιούνται λόγω της μαζικής ανεργίας και της φτώχειας που φέρνει η παγκοσμιοποίηση! Έτσι, σήμερα, τα συντηρητικοποιημένα αυτά λαϊκά στρώματα που συνθλίβονται από την παγκοσμιοποίηση φεύγουν μεν από την καθεστωτική Δεξιά αλλά δεν πάνε ούτε στην πλήρως ενσωματωμένη στη ΝΔΤ εκφυλισμένη «Αριστερά», ούτε στη κομμουνιστογενή ή την ψευτο-«ελευθεριακή» Αριστερά που αγωνίζεται δήθεν για αυτοδιαχείριση και δεν «βλέπει» δίπλα της τον στραγγαλισμό των λαϊκών στρωμάτων από την παγκοσμιοποίηση, την ΕΕ κ.λπ.!
Αυτά είναι τα λαϊκά στρώματα που σήμερα κινούνται μαζικά προς εθνικιστικά κόμματα, όπως π.χ. το κόμμα Ανεξαρτησίας στην Βρετανία, σε σημείο που ακόμη και η πιο έγκυρη εφημερίδα του οικονομικού κατεστημένου, οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, να τονίζουν ότι ένας άνεμος Ευρωσκεπτικισμού, που φθάνει μέχρι την απαίτηση για έξοδο από την ΕΕ, σαρώνει την Ευρώπη (15/10/2013). Αντίθετα με την άθλια προπαγάνδα της Υπερεθνικής Ελίτ, που στηρίζει σύσσωμη η χρεοκοπημένη Αριστερά, αυτό δεν σημαίνει ότι τα εκατομμύρια Ευρωπαίων που στρέφονται κατά της ΕΕ, και έμμεσα κατά της ίδιας της παγκοσμιοποίησης, έγιναν ξαφνικά... εθνικοσοσιαλιστές, λες και είμαστε στην δεκαετία του 1930. Ούτε σημαίνει ότι το 1/3 σχεδόν των Ευρωπαίων που εκτιμάται ότι θα στείλουν Ευρωσκεπτικιστές στο Ευρωκοινοβούλιο έγιναν ξαφνικά ρατσιστές. Απλά εκφράζουν, όπως γράφουν οι ΦΤ, την λαϊκή αγανάκτηση για την «οικονομική αθλιότητα και την μεγάλη ανεργία που μαστίζουν την Ευρώπη». Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι όσο περισσότερο τα κόμματα αυτά αποβάλλουν ρατσιστικά ή ακροδεξιά στοιχεία, τόσο περισσότερο ανεβαίνουν τα ποσοστά τους (π.χ. Λεπέν στην Γαλλία).
Σε αυτήν την κρίσιμη ιστορική καμπή, που θα κριθεί αν θα υποδουλωθούμε όλοι στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και την Υπερεθνική ελίτ, είναι επομένως επιτακτική ανάγκη η δημιουργία ενός παλλαϊκού Μετώπου σε κάθε χώρα που θα συμπεριλάβει όλα τα θύματα της παγκοσμιοποίησης στα λαϊκά στρώματα, ανεξάρτητα από τις σημερινές κομματικές τοποθετήσεις τους. Στην Ελλάδα, που τα λαϊκά στρώματα αντιμετωπίζουν οικονομική καταστροφή, ένα τέτοιο Μέτωπο (σε αντίθεση με τα αποπροσανατολιστικά «αντιφασιστικά» Μέτωπα που ενώνουν θύτες και θύματα!) θα μπορούσε να προσελκύσει την μεγάλη πλειοψηφία του Λαού που θα αγωνιζόταν για την άμεση μονομερή έξοδο από την ΕΕ, που την διαχειρίζεται το Ευρωπαϊκό τμήμα της Υπερεθνικής Ελίτ, και για την οικονομική αυτοδυναμία, σε ρήξη με την παγκοσμιοποίηση. Έτσι, θα μπορούσε να χτιστεί ένας νέος πραγματικός διεθνισμός από τα κάτω, ενώ παράλληλα να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για να αποφασίσει ο λαός, δημοκρατικά, τι είδους κοινωνικό-οικονομικό καθεστώς θέλει για την λαϊκή εξουσία. Αλλά θα επανέλθω.
http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2013/2013_10_20.html
http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/
http://www.periektikidimokratia.org/
Καταλυτική για τη Δημοκρατία η Αυτοδιοίκηση
Άρθρο της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΔΩΡΗ δημοτικής αυμβούλου Αθηναίων, «Δικαίωμα στην Πόλη»
Διερχόμαστε μια εποχή κατά την οποία το «τσουβάλιασμα» των εννοιών προσθέτει τα μέγιστα στην ήδη τεράστια σύγχυση: Η αλήθεια βαφτίζεται αυθαίρετα λαϊκισμός και η επιμονή στη δικαιοσύνη, την αξιοκρατία και την επιστημοσύνη, ιδεοληψία.
Εσχάτως δε, υπάρχει μια συστηματική προσπάθεια να ταυτίζεται τεχνηέντως η διαφάνεια με τη... γραφειοκρατία. Οι χρονοβόρες δηλαδή διαδικασίες, ως διά μαγείας ξεπερνιούνται (-με την «πολιτική βούληση»-) όταν θέλουμε, για κάποιους λίγους, χωρίς όμως να βελτιώνονται οι συνθήκες ή να αλλάζει το ευρύτερο πλαίσιο οριζόντια, συνολικά, για τους πολλούς.
Η αδυναμία υλοποίησης λοιπόν οποιασδήποτε ουσιαστικής μεταρρύθμισης από τη μια μεριά και η τεχνητή σύγχυση από την άλλη, οδηγούν στην αναζήτηση μεθόδων που δήθεν «θα μας λύσουν τα χέρια». Και έτσι «νομιμοποιούνται» μέθοδοι που διαμορφώνουν ως μόνιμο εργαλείο ποικίλες αμφιβόλου προέλευσης, και χωρίς δυνατότητα ελέγχου, ΜΚΟ.
Το μήνυμα εξάλλου έχει σαφώς σταλεί από όλες τις «νεοαντικομμουνιστικές» κινήσεις που διαμορφώνονται εσχάτως, εντός και εκτός Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Η αυτοτέλεια των δήμων, η οποία δεν θα κατακτηθεί με προσχηματικά ευχολόγια, δεν ολοκληρώθηκε, αφήνοντας ουσιαστικά μη ολοκληρωμένη και την ίδια τη Δημοκρατία. Θεσμικά, ως Τοπική Αυτοδιοίκηση έχουμε επιστρέψει 40 χρόνια πίσω, στην εποχή της επταετίας, όταν οι δήμοι ήταν ένα διοικητικό υποκατάστατο της κεντρικής εξουσίας και μόνο.
Επειδή, λοιπόν, προφανώς δεν έχουν δίκιο αυτοί που θεωρούν ότι δεν ευθύνεται η οικονομική κρίση για την έξαρση των ναζιστικών φαινομένων στη χώρα μας, και επειδή, επίσης προφανώς, η εμφάνιση και ανάπτυξη των νεοναζιστών δεν εδράζεται στο DNA μας, θεωρώ ότι οι λύσεις είναι θέμα πολιτικής και θεσμών, ουσιαστικά δηλαδή η ολοκλήρωση της Δημοκρατίας. Και η αποκέντρωση, η Τοπική Αυτοδιοίκηση, είναι ο θεμέλιος λίθος της Δημοκρατίας.
Φυσικά οι εποχές δεν είναι ίδιες και οι πολιτικές δεν εφαρμόζονται πλέον μέσω στυγνού καταναγκασμού. Η μέθοδος, σήμερα, είναι η συστηματική απαξίωση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης αλλά και όλων των άλλων θεσμών της Δημοκρατίας, η συρρίκνωση της δυνατότητας των πολλών να έχουν λόγο και να επηρεάζουν τις αποφάσεις που αφορούν τη ζωή τους.
Αφού λοιπόν η Αυτοδιοίκηση κατασυκοφαντήθηκε, σε κάποιες περιπτώσεις όχι χωρίς λόγο, άρχισε η συστηματική συρρίκνωσή της, η οποία βαφτίστηκε εξυγίανση.
Έτσι λοιπόν σιγά σιγά (ή γρήγορα γρήγορα) θα δούμε όλες τις δομές μας να γίνονται «σύλλογοι κυριών», νέου βέβαια τύπου. Αυτού που αναδεικνύεται, με πολύ συστηματικό τρόπο, από τα φερέφωνα του επιβεβλημένου lifestyle, το οποίο προβάλλει τη «φιλανθρωπία με το αζημίωτο» κάπου ανάμεσα στα ζώδια και τις καταχωρίσεις για τα μπαρ του συρμού.
Εσχάτως δε, υπάρχει μια συστηματική προσπάθεια να ταυτίζεται τεχνηέντως η διαφάνεια με τη... γραφειοκρατία. Οι χρονοβόρες δηλαδή διαδικασίες, ως διά μαγείας ξεπερνιούνται (-με την «πολιτική βούληση»-) όταν θέλουμε, για κάποιους λίγους, χωρίς όμως να βελτιώνονται οι συνθήκες ή να αλλάζει το ευρύτερο πλαίσιο οριζόντια, συνολικά, για τους πολλούς.
Η αδυναμία υλοποίησης λοιπόν οποιασδήποτε ουσιαστικής μεταρρύθμισης από τη μια μεριά και η τεχνητή σύγχυση από την άλλη, οδηγούν στην αναζήτηση μεθόδων που δήθεν «θα μας λύσουν τα χέρια». Και έτσι «νομιμοποιούνται» μέθοδοι που διαμορφώνουν ως μόνιμο εργαλείο ποικίλες αμφιβόλου προέλευσης, και χωρίς δυνατότητα ελέγχου, ΜΚΟ.
Το μήνυμα εξάλλου έχει σαφώς σταλεί από όλες τις «νεοαντικομμουνιστικές» κινήσεις που διαμορφώνονται εσχάτως, εντός και εκτός Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Η αυτοτέλεια των δήμων, η οποία δεν θα κατακτηθεί με προσχηματικά ευχολόγια, δεν ολοκληρώθηκε, αφήνοντας ουσιαστικά μη ολοκληρωμένη και την ίδια τη Δημοκρατία. Θεσμικά, ως Τοπική Αυτοδιοίκηση έχουμε επιστρέψει 40 χρόνια πίσω, στην εποχή της επταετίας, όταν οι δήμοι ήταν ένα διοικητικό υποκατάστατο της κεντρικής εξουσίας και μόνο.
Επειδή, λοιπόν, προφανώς δεν έχουν δίκιο αυτοί που θεωρούν ότι δεν ευθύνεται η οικονομική κρίση για την έξαρση των ναζιστικών φαινομένων στη χώρα μας, και επειδή, επίσης προφανώς, η εμφάνιση και ανάπτυξη των νεοναζιστών δεν εδράζεται στο DNA μας, θεωρώ ότι οι λύσεις είναι θέμα πολιτικής και θεσμών, ουσιαστικά δηλαδή η ολοκλήρωση της Δημοκρατίας. Και η αποκέντρωση, η Τοπική Αυτοδιοίκηση, είναι ο θεμέλιος λίθος της Δημοκρατίας.
Φυσικά οι εποχές δεν είναι ίδιες και οι πολιτικές δεν εφαρμόζονται πλέον μέσω στυγνού καταναγκασμού. Η μέθοδος, σήμερα, είναι η συστηματική απαξίωση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης αλλά και όλων των άλλων θεσμών της Δημοκρατίας, η συρρίκνωση της δυνατότητας των πολλών να έχουν λόγο και να επηρεάζουν τις αποφάσεις που αφορούν τη ζωή τους.
Αφού λοιπόν η Αυτοδιοίκηση κατασυκοφαντήθηκε, σε κάποιες περιπτώσεις όχι χωρίς λόγο, άρχισε η συστηματική συρρίκνωσή της, η οποία βαφτίστηκε εξυγίανση.
Έτσι λοιπόν σιγά σιγά (ή γρήγορα γρήγορα) θα δούμε όλες τις δομές μας να γίνονται «σύλλογοι κυριών», νέου βέβαια τύπου. Αυτού που αναδεικνύεται, με πολύ συστηματικό τρόπο, από τα φερέφωνα του επιβεβλημένου lifestyle, το οποίο προβάλλει τη «φιλανθρωπία με το αζημίωτο» κάπου ανάμεσα στα ζώδια και τις καταχωρίσεις για τα μπαρ του συρμού.
Σάββατο 19 Οκτωβρίου 2013
Και η δική μου μαμά είναι Σύριζα (από την Πλατεία)
Η μαμά μου είναι Σύριζα. Το ξέρω γιατί εδώ και 3 χρόνια το λέει σε όλους, με την πρώτη ευκαιρία.
Όταν την άκουσα να το λέει πρώτη φορά, θυμάμαι τη γιαγιά μου που της φώναζε ότι θα την πεθάνει και ότι πρέπει να σοβαρευτεί, γιατί είναι μεγάλη γυναίκα και έχει παιδιά και δεν μπορεί να πάει να ψηφίσει αυτόν τον Σύριζα που θα μας χρεοκοπήσει και θα μας βγάλει από την Ευρώπη...
Από τότε όμως που κόψανε τη σύνταξη της γιαγιάς μου και δεν της φτάνει ούτε για τα φάρμακά της, δεν έχει ξαναφωνάξει στη μαμά μου, τώρα φωνάζει όταν βλέπει ειδήσεις ότι θα την πεθάνει η κυβέρνηση, που "κακό χρόνο να’ χουνε", θα πάει να ψηφίσει και κείνη τον Σύριζα, γιατί έτσι σκατά που τα έκανε το ΠΑΣΟΚ που τόσο αγαπούσε, δεν βρίσκει άλλη λύση από... τους “τσιριζαίους” όπως λέει, που δεν τους γουστάρει και πολύ, αλλά ας όψεται η ανάγκη....
Εγώ θυμάμαι που μου έλεγε η γιαγιά, ότι η μαμά μου και ο μπαμπάς μου ήτανε ΠΑΣΟΚ από τότε που πηγαίνανε σχολείο και ήτανε και ο παππούς και η γιαγιά και μάλλον όλο μας το σόι και οι φίλοι μας, γιατί κάθε τόσο συζητάνε για το πόσο μ@......ς ήτανε που τρέχανε να πείσουν κι άλλους να είναι ΠΑΣΟΚ για να έχουν ελευθερία και δημοκρατία, γιατί ο παππούς ήταν ΕΠΟνίτης και είχανε βαρεθεί να τους κυνηγάνε, γιατί θέλανε να έχουν λεφτά όλοι και όχι λίγοι, για να έχουν γιατρούς και σχολεία, για να μπορούν να σπουδάσουν και οι φτωχοί, ενώ κάποιοι άλλοι τρέχανε να πάρουν μαϊμού επιδοτήσεις, μαϊμού συντάξεις, να διοριστούν με πλαστά πτυχία και να κάνουν μαύρες δουλειές με υπουργούς και βουλευτές και βγάλανε πολλά λεφτά εις υγείαν των κορόιδων!
Προχθές η μαμά μου φώναζε στη φίλη της την Μαρία, που ήταν κι αυτή ΠΑΣΟΚ, και της έλεγε ότι επιτέλους ξύπνησε και κατάλαβε, αυτά που η μαμά μου της έλεγε για την συντηρητική μετάλλαξη, από την εποχή κάποιου Σημίτη, όταν είπε το οριστικό αντίο στο ΠΑΣΟΚ πολλά χρόνια πριν το μνημόνιο, και την έκραζε που δεν έφυγε και εκείνη τότε.
Μετά όμως φώναζε η φίλη της η Μαρία και της έλεγε ότι δεν θέλει να γίνει Σύριζα, γιατί αυτοί τρώγονται μεταξύ τους και δεν θέλουν καθόλου αυτούς που ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ, και ότι είναι μια παρέα που δεν θέλει να γίνει πλειοψηφική και ότι σιγά μην πάει σαρανταπέντε χρονών, να βγάλει άκρη με τον κάθε κολλημένο με το γκρουπούσκουλό του.
Και μετά η μαμά μου της είπε ότι σιγά μην πάρει άδεια από κανέναν, για το αν θα είναι Σύριζα ή όχι.
Ο Σύριζα είμαστε όλοι, ούρλιαζε η μαμά μου και η Μαρία κούναγε το κεφάλι της και της έλεγε ότι μόνο ο Τσίπρας και η μαμά μου τα λένε αυτά, οι υπόλοιποι βγάζουν σπυριά με τους πρώην πασόκους.
Θυμάμαι που πέρυσι, φύγαμε γρήγορα γρήγορα από την παραλία, γιατί ήταν 3η Σεπτέβρη και μας βούτηξε όλους με το ζόρι για να πάμε σε μια συγκέντρωση στη Νίκαια, και ο μπαμπάς γέλαγε και την πείραζε που μας έτρεχε στου διαόλου τη μάνα για μνημόσυνο, αλλά μετά του άρεσε...
Η αδελφή μου μούτρωσε γιατί βαριότανε και ήθελε να πάει βόλτα και εγώ έκανα το λάθος και την ρώτησα γιατί έγινε Σύριζα και τότε πήρε φόρα και μίλαγε μια ώρα για “εθνική ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία, κοινωνική απελευθέρωση” και μου έλεγε πόσο σημαντικό είναι να μην κάθεται ο καθένας μόνος και απλά να βρίζει την κυβέρνηση και ότι πρέπει όλοι να οργανωθούμε και να διαμαρτυρόμαστε με απεργίες και συλλαλητήρια και ότι είμαι και εγώ μεγάλος και πρέπει να ξέρω τι γίνεται στην κοινωνία, ότι ζούμε σε μια χώρα που δεν είναι ανεξάρτητη και ότι σε λίγα χρόνια θα ψάχνω για δουλειά και δεν θα βρίσκω και μπλά, μπλά μπλά .... μετάνιωσα την ώρα και τη στιγμή που τη ρώτησα!!!
Μετά όμως μας έφτιαξε το κέφι γιατί στη Νίκαια, βρήκανε φίλους ο μπαμπάς και η μαμά, που είχανε χρόνια να τους δούνε και αγκαλιάζονταν και φιλιονόντουσαν και τραγουδάγανε όλοι μαζί (τα αγωνιστικά, όπως τα λέει η γιαγιά) τραγούδια του Θεοδωράκη και η μαμά ήταν πολύ χαρούμενη, γιατί εκεί ήταν όλοι Σύριζα και ήτανε πολλοί ! Και έλεγε και ξανάλεγε ότι έχει ξυπνήσει ο κόσμος, ότι θα απαλλαγούμε από τα μνημόνια, ότι ο μόνος δρόμος είναι το ΕΑΜ της γενιάς μας και ότι ο Τσίπρας το πάει καλά.
Μετά όμως μας έφτιαξε το κέφι γιατί στη Νίκαια, βρήκανε φίλους ο μπαμπάς και η μαμά, που είχανε χρόνια να τους δούνε και αγκαλιάζονταν και φιλιονόντουσαν και τραγουδάγανε όλοι μαζί (τα αγωνιστικά, όπως τα λέει η γιαγιά) τραγούδια του Θεοδωράκη και η μαμά ήταν πολύ χαρούμενη, γιατί εκεί ήταν όλοι Σύριζα και ήτανε πολλοί ! Και έλεγε και ξανάλεγε ότι έχει ξυπνήσει ο κόσμος, ότι θα απαλλαγούμε από τα μνημόνια, ότι ο μόνος δρόμος είναι το ΕΑΜ της γενιάς μας και ότι ο Τσίπρας το πάει καλά.
Προχθές πάλι μίλαγε με τη φίλη της τη Μαρία, που μάλλον έγινε και αυτή Σύριζα, αλλά δεν ήθελε με τίποτα να πάει να γραφτεί στην οργάνωση που της έλεγε η μαμά μου, και τώρα φώναζε μόνο η Μαρία και έλεγε ότι ούτε φωτογραφία της δεν θα έστελνε στην οργάνωση του Σύριζα, γιατί όσοι πήγανε και γραφτήκανε έχουν ακούσει βρισίδι που πάει σύννεφο, γιατί το μόνο που τους νοιάζει είναι ποια ομάδα θα επικρατήσει. Και η μαμά μου, πρώτη φορά είπε στη Μαρία ότι έχει δίκιο, και μου έκανε εντύπωση που μιλούσε για το Σύριζα και δεν φώναζε και δεν ήταν χαρούμενη...
Έκανα και εγώ το λάθος και της είπα ότι πήρα αποβολή γιατί προσπαθήσαμε να κάνουμε κατάληψη και μας έπιασε ο γυμνασιάρχης και μας έβαλε να γράψουμε έκθεση για τα σχολεία που δεν πρέπει να είναι κλειστά και μας ρώταγε ποιος μετάνιωσε για να μην του δώσει αποβολή.
Τότε η μαμά μου άρχισε πάλι να φωνάζει και εγώ νόμιζα ότι τα έχει πάρει μαζί μου, αλλά εκείνη φώναζε για το φασισμό που ζούμε και έλεγε στη Μαρία ότι δεν θα μεγαλώσει τα παιδιά της σαν ραγιάδες, ότι δεν αντέχει που ισοπεδώνεται η κοινωνία και κάποιοι το μόνο που κοιτάνε μην τους χαλάσει η βολή τους και δεν έχουν την πρωτοκαθεδρία του αγωνισταρά και ότι δεν περιμένει από κανέναν αποστειρωμένο να της δώσει πιστοποιητικό αριστεροσύνης και να πάνε να γ@......... δεν είναι υποχρεωμένη να αρέσει σε κανέναν.
Τότε η Μαρία της είπε να μην μιλάει έτσι μπροστά στο παιδί, - και εγώ τα πήρα γιατί είμαι μεγάλος πια- και η μαμά μου την κορόιδευε ότι είναι κόρη ναυάρχου, ενώ η μαμά μου είναι κόρη κεφαλλονίτη ναυτικού και βρίζει χωρίς να κοκκινίζει... και έτσι ευτυχώς την γλύτωσα και όχι μόνο δεν έφαγα τιμωρία για την αποβολή, αλλά μου είπε η μαμά μου ότι είναι πολύ περήφανη για μένα, που δεν έγινα δηλωσίας και ανέλαβα τις ευθύνες των πράξεών μου.
Εγώ πάλι δεν κατάλαβα τι ακριβώς είναι δηλωσίας, ο παππούς έλεγε κάτι τέτοια, αλλά είπα να μην προκαλέσω την τύχη μου και ρωτήσω τίποτα και ξαναπάρει φόρα ...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)






