Σκασμένος, λέει ο σμπίρος μου, πέρασε τις Άγιες Μέρες ο Αεικίνητος.
Έγινε μπίλιες με τον Βάσιο, ο οποίος του την είπε άτσαλα - λέει ο σμπίρος μου - και ο Γιώργος Κουράσης πήγε να σκάσει.
Άκου τώρα τι παίχτηκε αναγνώστη μου (όπως δίνει το ρεπορτάζ ο σμπίρος μου δηλαδή γιατί το πώς αυτό που θα σου περιγράψουμε το διαβάζω εγώ που είμαι αρρωστημένος εγκέφαλος ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΡΘΕΙ Η ΩΡΑ ΝΑ ΣΤΟ ΠΩ, οπότε θα μείνω στα γεγονότα).
Πήγε που λες αναγνώστη μου ο Βάσιος, με έναν γραφολόγο (κατά δήλωσή του στους παρευρισκόμενους υπαλλήλους) στον δήμο για να εξεταστεί γραφολογικά το πρωτόκολλο παραλαβής του έργου στον καταυλισμό.
Επικαλέστηκε που λες, την διαταγή που έδωσε το δικαστήριο που έγινε πριν μερικές μέρες, όπως σας έχουμε ενημερώσει, με κατηγορούμενο τον Βαγγέλη Λέκκα και παράσταση πολιτικής αγωγής εναντίον του τον Βάσιο, που αμφισβητεί, όπως ξέρεις, την υπογραφή του στο πρωτόκολλο παραλαβής του έργου - ελαφρώς καθυστερημένα βέβαια, αλλά δεν έχει σημασία, Βάσιος είναι, ό,τι θέλει λέει, όποτε θέλει το λέει, εδώ που την είδε να κάνει τον λοχία στους ιθαγενείς.
"Θέλω το πρωτόκολλο παραλαβής για να το δει ο γραφολόγος όπως διέταξε το δικαστήριο" είπε λοιπόν στους υπαλλήλους.
Η υπηρεσία τον παρέπεμψε στην αντιδήμαρχο κα Μπασιάκου από την οποία θα έπαιρναν οι υπάλληλοι την εντολή για να δώσουν οποιοδήποτε έγγραφο, ειδικά σε μια υπόθεση με την οποία ασχολούνται εισαγγελείς, ελεγκτές και δεν συμμαζεύεται.
Ο Βάσιος λοιπόν με τον γραφολόγο μπήκαν στο γραφείο της αντιδημάρχου, όπου - εντελώς τυχαία δηλαδή - υπήρχε ένα αντίγραφο του πρωτοκόλλου. (???????)
Η κα Μπασιάκου είπε στον Βάσιο ότι πρέπει να έρθει εισαγγελική παραγγελία για την γραφολογική εξέταση και δεν μπορεί να δώσει το πρωτόκολλο παραλαβής σε γραφολόγο που δεν έχει οριστεί από το δικαστήριο ( σύμφωνα πάντα με τον σμπίρο μου όλα αυτά αλλά όπως ξέρετε είναι καλός σμπίρος, καλά τα λέει.)
Όμως την ώρα που γινόταν αυτή η συζήτηση, (όλως τυχαίως), η κα Μπασιάκου βγήκε για λίγο από το γραφείο της και ο τότε ο Βάσιος πήρε το αντίγραφο και έφυγε .........
Μετά όμως, αναγνώστη μου, το έμαθε ο Δήμαρχος και θύμωσε, που πήρε χωρίς συναίνεση της διοίκησης και χωρίς εισαγγελική παραγγελία ο Βάσιος το χαρτί και έφυγε και τον πήρε τηλέφωνο, όπου σε τόνο αυστηρό, δημαρχιακό και οξύ του ζήτησε να επιστρέψει αμέσως το χαρτί στην κα Μπασιάκου. (!!!!)
Και τότε αναγνώστη μου, ο Βάσιος επετέθη στον Δήμαρχο, του είπε - σύμφωνα με τον σμπίρο μου και το ρεπορτάζ- "φταίω εγώ που σε στήριξα και έγινες δήμαρχος" και άλλα τέτοια ωραία και στρατοκαβλικά.
ΤΕΖΑ που λες αναγνώστη μου ο Αεικίνητος που τα έβαλε με όλο το Χαλάνδρι για τα μάτια του Βάσιου (και του Πρίγκηπος, αλλά αυτό είναι άλλο ανέκδοτο) που του μίλησε έτσι άσχημα, ο Προστατευόμενός του.
ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ ΛΑΜΠΡΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΚΑΣΙΛΑ! "Μα να μου μιλήσει εμένα έτσι"; έλεγε και ξανάλεγε.
(Σ.Σ. ΠΛΑΤΕΙΑΣ: Τελικά αυτός ο Δήμαρχος δεν έχει άλλο χαβά.
Μην του μιλήσεις άσχημα και σηκώσεις λίγο τον τόνο της φωνής σου.
Κατά τα άλλα κάνε ό,τι μαλακία θες. Δεν τρέχει μία.
Πάνω από όλα όμως η ευγένεια!
Να το ξέρετε αυτό αναγνώστες μου και να του μιλάτε με το σεις και με το σας, παρακαλώ.
Βρίστε τον αλλά στον πληθυντικό! Είναι κόρη ναυάρχου!
Μόνο αυτό τον νοιάζει Αφού εμείς από σήμερα θα το γυρίσουμε και θα δεις πώς θα το χειριστούμε το θέμα.
Όχι δεν θέλουμε εμείς να στεναχωρούμε τον δήμαρχο! Θα του τα ψέλνουμε ευγενικά:
"Κε Δήμαρχε, θα θέλαμε λίγο την αξιότιμη προσοχή σας διότι επιθυμούμε να διατυπώσουμε την άποψη ότι τα έχετε κάνει όλα μπουρδέλο" και έτσι δεν θα παρεξηγείται.)
Τώρα για να κλείσουμε αυτή την πρώτη μεταπασχαλινή ανάρτησή μας - και με δεδομένη και διατυπωμένη την άποψή μας αλλά και την εκτίμησή μας δια τον μεγάλο αυτό πολιτικό άνδρα, ο οποίος εκλήθη να εγκαταλείψει το στράτευμα δια να επιβάλει την τάξιν και την ευνομίαν εις το Χαλάνδρι, αντί να πάει εκεί στο χωριό του να κάνει τον αρχηγό, ένα έχουμε να πούμε εις τον Δήμαρχο:
ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΑΘΕΤΕ ΚΕ ΔΗΜΑΡΧΕ (παρακαλώ να προσέξετε τον πληθυντικό ευγενείας)
"ΚΩΛΟ ΒΑΛΑΤΕ ΜΑΓΕΙΡΑ, κε δήμαρχε, ΣΚΑΤΑ ΣΑΣ ΜΑΓΕΙΡΕΥΕΙ ΚΕ ΔΗΜΑΡΧΕ",
(ΠΑΡΟΙΜΊΑ ΠΟΥ έλεγε η γιαγιά μου!
(Σ.Σ. ΣΟΥ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΔΗΜΑΡΧΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ ΣΟΥ. ΑΛΛΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ .... ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ.)
Έχουμε όλοι μας ανάγκη από ένα μαζικό
άνοιγμα προς την κοινωνία. Έχουμε ανάγκη την εξωστρέφεια χωρίς φόβους
και ισορροπίες. Είναι η αναζωογόνησή μας.
Ασχολούμαστε ενοχλητικά -και πολλές φορές με αρρωστημένους τρόπους- με την διασφάλιση των εσωτερικών ισορροπιών και προσωπικών σχέσεων. Ήταν μια νοοτροπία και δυστυχώς εξακολουθεί. Μια νοοτροπία μικρών ομάδων, μακριά από τις μεγάλες ανάγκες της κοινωνίας. Είναι μια νοοτροπία περιθωρίου.
Η συνεργασία και η ισορροπία στην πολιτική είναι τέχνη, ικανότητα και δίνει προοπτική. Η αποθέωση όμως των ισορροπιών μεταξύ τάσεων, θέσεων και προσώπων, οδηγεί στην παράλυση και την απομόνωση από την υπόλοιπη πραγματικότητα.
Η έλλειψη προσανατολισμού και συνεχούς συνεννόησης με την κοινωνία, στρέφει όλη τη δημιουργικότητα και την έμπνευσή μας στο εσωτερικό. Πολλές φορές με τρόπους αυτοκαταστροφικούς. Για να επιβεβαιώσουμε το λόγο ύπαρξής μας φτιάχνουμε εσωτερικά μέτωπα. Φτιάχνουμε και εσωτερικούς εχθρούς. Εχθρούς που αναπαράγονται και μεταξύ τάσεων και συνιστωσών.
Κλεισμένοι μεταξύ μας, σε μια μικρή αριστερή γωνία, θεωρώντας σαν μοναδικούς συνομιλητές μας μόνο τους εθισμένους σε αυτά αριστερούς, αισθανόμαστε ότι θα λύσουμε τα προβλήματά μας και θα δώσουμε διέξοδο. Νομίζω ότι πολλές φορές ο κύκλος των πρωτοβουλιών και δραστηριοτήτων που αναζητούμε κινείται σταθερά στα ίδια μικρά όρια. Έχει τους ίδιους αποδέκτες. Όταν σχεδιάζουμε κάτι έχουμε στο μυαλό μας τους ίδιους ανθρώπους, με τις ίδιες απόψεις.
Ασχολούμαστε ενοχλητικά -και πολλές φορές με αρρωστημένους τρόπους- με την διασφάλιση των εσωτερικών ισορροπιών και προσωπικών σχέσεων. Ήταν μια νοοτροπία και δυστυχώς εξακολουθεί. Μια νοοτροπία μικρών ομάδων, μακριά από τις μεγάλες ανάγκες της κοινωνίας. Είναι μια νοοτροπία περιθωρίου.
Η συνεργασία και η ισορροπία στην πολιτική είναι τέχνη, ικανότητα και δίνει προοπτική. Η αποθέωση όμως των ισορροπιών μεταξύ τάσεων, θέσεων και προσώπων, οδηγεί στην παράλυση και την απομόνωση από την υπόλοιπη πραγματικότητα.
Η έλλειψη προσανατολισμού και συνεχούς συνεννόησης με την κοινωνία, στρέφει όλη τη δημιουργικότητα και την έμπνευσή μας στο εσωτερικό. Πολλές φορές με τρόπους αυτοκαταστροφικούς. Για να επιβεβαιώσουμε το λόγο ύπαρξής μας φτιάχνουμε εσωτερικά μέτωπα. Φτιάχνουμε και εσωτερικούς εχθρούς. Εχθρούς που αναπαράγονται και μεταξύ τάσεων και συνιστωσών.
Κλεισμένοι μεταξύ μας, σε μια μικρή αριστερή γωνία, θεωρώντας σαν μοναδικούς συνομιλητές μας μόνο τους εθισμένους σε αυτά αριστερούς, αισθανόμαστε ότι θα λύσουμε τα προβλήματά μας και θα δώσουμε διέξοδο. Νομίζω ότι πολλές φορές ο κύκλος των πρωτοβουλιών και δραστηριοτήτων που αναζητούμε κινείται σταθερά στα ίδια μικρά όρια. Έχει τους ίδιους αποδέκτες. Όταν σχεδιάζουμε κάτι έχουμε στο μυαλό μας τους ίδιους ανθρώπους, με τις ίδιες απόψεις.
Θέλουμε να ξανα-πείσουμε και να
ξανα-επιβεβαιώσουμε στο ίδιο μικρό κομμάτι της κοινωνίας την ταυτότητά
μας. Να πάρουμε από αυτούς τα εύσημα ότι είμαστε σωστοί αριστεροί. Αν το
ανάγουμε αυτό στο κοινωνικό εύρος που αφορά, μιλάμε για ελάχιστα, έως
και ασήμαντα ποσοστά.
Προσπαθούμε να φυλάξουμε καλά τη μικρή αριστερή
γωνιά μας, αλλά αφήνουμε όλο το υπόλοιπο «τέρμα» αφύλαχτο. Αφήνουμε
ελεύθερο στους αντιπάλους μας, όλο το ευρύτερο κοινωνικό πεδίο.
Το άνοιγμα στην κοινωνία δεν είναι να μοιράσουμε φυλλάδια στη λαϊκή, την εφορία, να σηκώσουμε ένα πανό στην παρέλαση ή να κολλήσουμε αφίσες. Είναι και αυτό. Άνοιγμα στην κοινωνία είναι να ακούσουμε, να συνομιλήσουμε, να αναζωογονήσουμε συλλογικά τις σκέψεις μας, να συν-διαμορφώσουμε θέσεις, να εμπλουτίσουμε με αυτά τις πρακτικές μας, να επικαιροποιούμε συνεχώς μέσω αυτών την πολιτική τακτική μας.
Αν προσπαθούσα να το σχηματοποιήσω θα έλεγα ότι, χρειαζόμαστε πολιτικές και ιδεολογικές συμμαχίες προς τα αριστερά, αλλά και κοινωνικές και εν δυνάμει πολιτικές συμμαχίες προς την άλλη πλευρά. Είναι απολύτως φυσιολογικό.
Και αυτό όχι μόνο στο κεντρικό πολιτικό επίπεδο. Αλλά και στο τοπικό. Σε κάθε μορφή οργάνωσης της κοινωνίας. Χρειαζόμαστε να συνεργαστούμε και να συνεννοηθούμε με ευρύτατα στρώματα της κοινωνίας. Και αυτά τα στρώματα είναι και πέρα απ’ ότι έχουμε συνηθίσει να εννοούμε ως Αριστερά.
Αν δεν μας εμπιστευτούν στις απλές συνεργασίες, πώς θα μας εμπιστευθούν στις μεγάλες πολιτικές.
Η προοπτική που δίνει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να αφορά στο 4-5%, 17% ή άντε το πολύ 27%. Πρέπει να πιστέψουμε ότι πρέπει να μας ακούει, ότι πρέπει να μας εμπιστεύεται, ότι πρέπει να μας ακολουθεί το 50-60%. Να μας αποδέχεται. Όχι απαραίτητα να συμφωνεί σε όλα και για όλα. Αλλά να μας βλέπει ως την αξιόπιστη διέξοδο από τα μνημόνια και την καταστροφή. Να μας βλέπει ως την αξιόπιστη εναλλακτική λύση.
Δεν είμαστε εδώ μόνο για τους λίγους «φωτισμένους» της αριστερής γωνίας. Είμαστε εδώ για τους πολλούς. Για να εκφράσουμε το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας. (…)
Η κυβέρνηση που θέλουμε, η οποία θα εφαρμόσει ένα μεταβατικό πρόγραμμα με χαρακτηριστικά έκτακτης ανάγκης, πρέπει να έχει στόχο στο επίπεδο της κοινωνίας τη συσπείρωση ευρύτερων τμημάτων, τα οποία δεν θα έχουν κατ' ανάγκη αριστερές πεποιθήσεις, αλλά θα τους καθιστά συμμάχους η σύνθλιψη που υπόκεινται η ζωής τους.Οφείλουμε, λοιπόν, να έχουμε ως διαρκή μας προτεραιότητα την αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων μέσα στην κοινωνία.
Όσο πιο γρήγορα σταματήσουμε τον κατήφορο, τόσο πιο κοντά στις θέσεις μας θα είναι η πολιτική που θα εφαρμόσουμε. (…)
Το άνοιγμα στην κοινωνία δεν είναι να μοιράσουμε φυλλάδια στη λαϊκή, την εφορία, να σηκώσουμε ένα πανό στην παρέλαση ή να κολλήσουμε αφίσες. Είναι και αυτό. Άνοιγμα στην κοινωνία είναι να ακούσουμε, να συνομιλήσουμε, να αναζωογονήσουμε συλλογικά τις σκέψεις μας, να συν-διαμορφώσουμε θέσεις, να εμπλουτίσουμε με αυτά τις πρακτικές μας, να επικαιροποιούμε συνεχώς μέσω αυτών την πολιτική τακτική μας.
Αν προσπαθούσα να το σχηματοποιήσω θα έλεγα ότι, χρειαζόμαστε πολιτικές και ιδεολογικές συμμαχίες προς τα αριστερά, αλλά και κοινωνικές και εν δυνάμει πολιτικές συμμαχίες προς την άλλη πλευρά. Είναι απολύτως φυσιολογικό.
Και αυτό όχι μόνο στο κεντρικό πολιτικό επίπεδο. Αλλά και στο τοπικό. Σε κάθε μορφή οργάνωσης της κοινωνίας. Χρειαζόμαστε να συνεργαστούμε και να συνεννοηθούμε με ευρύτατα στρώματα της κοινωνίας. Και αυτά τα στρώματα είναι και πέρα απ’ ότι έχουμε συνηθίσει να εννοούμε ως Αριστερά.
Αν δεν μας εμπιστευτούν στις απλές συνεργασίες, πώς θα μας εμπιστευθούν στις μεγάλες πολιτικές.
Η προοπτική που δίνει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να αφορά στο 4-5%, 17% ή άντε το πολύ 27%. Πρέπει να πιστέψουμε ότι πρέπει να μας ακούει, ότι πρέπει να μας εμπιστεύεται, ότι πρέπει να μας ακολουθεί το 50-60%. Να μας αποδέχεται. Όχι απαραίτητα να συμφωνεί σε όλα και για όλα. Αλλά να μας βλέπει ως την αξιόπιστη διέξοδο από τα μνημόνια και την καταστροφή. Να μας βλέπει ως την αξιόπιστη εναλλακτική λύση.
Δεν είμαστε εδώ μόνο για τους λίγους «φωτισμένους» της αριστερής γωνίας. Είμαστε εδώ για τους πολλούς. Για να εκφράσουμε το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας. (…)
Η κυβέρνηση που θέλουμε, η οποία θα εφαρμόσει ένα μεταβατικό πρόγραμμα με χαρακτηριστικά έκτακτης ανάγκης, πρέπει να έχει στόχο στο επίπεδο της κοινωνίας τη συσπείρωση ευρύτερων τμημάτων, τα οποία δεν θα έχουν κατ' ανάγκη αριστερές πεποιθήσεις, αλλά θα τους καθιστά συμμάχους η σύνθλιψη που υπόκεινται η ζωής τους.Οφείλουμε, λοιπόν, να έχουμε ως διαρκή μας προτεραιότητα την αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων μέσα στην κοινωνία.
Όσο πιο γρήγορα σταματήσουμε τον κατήφορο, τόσο πιο κοντά στις θέσεις μας θα είναι η πολιτική που θα εφαρμόσουμε. (…)
* Ο Στέφανος Καμπάς είναι μέλος του Συντονιστικού του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ Χαλανδρίου
(Το παραπάνω άρθρο περιέχει εκτενή αποσπάσματα από την τοποθέτησή του στην πρόσφατη
Γενική Συνέλευση της οργάνωσης του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ στο Χαλάνδρι)
Γενική Συνέλευση της οργάνωσης του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ στο Χαλάνδρι)
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΑΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΜΠΑ ΑΠΟ ΤΟ E-ΔΡΟΜΟΣ
ΤΑ BOLDΑΡΙΣΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ.
