Το Σχόλιο της "πρΟΤΑσης εργαζομένων Δήμου Χαλανδρίου", 21-10-2013

εργαζομένων Δήμου Χαλανδρίου

http://www.protasiergazomenwn.gr/

pr_ota_si@yahoo.gr

Χαλάνδρι 21-10-2013

Αγαπητοί συνάδελφοι, αγαπητοί φίλοι

Συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό και σθένος η διάλυση του δημοσίου τομέα της χώρας μας και η αποκαθήλωση των εργαζομένων σε αυτό.

Καθημερινά, «εφευρίσκεται» και κάτι καινούριο, προκειμένου να προστεθεί στη «φαρέτρα» των ΑΝ-επιχειρημάτων της δικομματικής παραπληροφόρησης, της χειραγώγησης και των μεθοδεύσεων. 

Προσέξτε:

Χωρίς υψηλά προσόντα φέρονται να είναι περίπου οι μισοί δημόσιοι υπάλληλοι, καθώς από τους 607.516 εργαζόμενους σχεδόν οι πέντε στους δέκα είναι απόφοιτοι ΑΕΙ ή ΤΕΙ, ενώ παράλληλα μόλις το 40% των υπαλλήλων ξέρει να χειρίζεται ηλεκτρονικούς υπολογιστές. 

Σοβαρά; Δεν γνωρίζαμε ότι το Δημόσιο λειτουργεί με τεφτέρια. Το μάθαμε ΚΑΙ αυτό, όπως και τα περί…1.500.000 δημοσίων υπαλλήλων των ΠαπακωνσταντινουΛοβέρδων…

Επίσης :

Καταργείται η μηχανογραφική άδεια 6 ημερών το χρόνο που από το 1989 χορηγείται στους δημοσίους υπαλλήλους, οι οποίοι κάνουν χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών. 

Με ΤΟ ΠΡΟΣΧΗΜΑ ότι, εξοικονομούνται – λέει - ετησίως, περίπου, 1,8 εκατομμύρια εργατοώρες στο δημόσιο τομέα!!

Ερώτηση 1η : Αφού… μόλις το 40% των υπαλλήλων ξέρει να χειρίζεται ηλεκτρονικούς υπολογιστές (βλ. παραπάνω), πόσες, άραγε, τέτοιες άδειες δίδονται;

Ερώτηση 2η : Αλήθεια, ΠΟΣΑ χρήματα θα εξοικονομούνταν ΑΝ αντιμετωπιζόταν (όχι «ριζικά», ΑΠΛΑ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΤΑΝ…) η εισφοροδιαφυγή, η φοροδιαφυγή και άλλα αξιόποινα αδικήματα από μια μειοψηφία;

Ακόμη : 

Εξορθολογίζονται οι αναρρωτικές και οι εκπαιδευτικές άδειες των δημοσίων υπαλλήλων. Συγκεκριμένα, οι βραχυχρόνιες αναρρωτικές μειώνονται από 10 μέρες το χρόνο σε 8 με ιατρική γνωμάτευση, ενώ οι μέρες αναρρωτικής που χορηγούνται με απλή υπεύθυνη δήλωση του υπαλλήλου μειώνονται από 4 σε 2 και όχι συνεχόμενες. Όσον αφορά στις άδειες εξετάσεων που χορηγούνται σε φοιτητές - δημοσίους υπαλλήλους, αυτές μειώνονται από 20 μέρες σε 10 ανά εκπαιδευτικό έτος, ενώ για κάθε μέρα εξετάσεων χορηγείται πλέον μια ημέρα αντί 2 που ισχύει σήμερα.

Ερώτηση: Τι χρειάζονται οι αναρρωτικές άδειες; Γιατί απλά δεν καταργείτε τις ΠΑΝΤΟΣ ΕΙΔΟΥΣ ασθένειες; Και…τι θα πει «εκπαιδευτική άδεια»; «Εκπαίδευση»; Δεν είπαμε; Κ Α Ι Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΒΛΑΠΤΕΙ. 

Αγαπητοί συνάδελφοι

Η «πρΟΤΑση» εδώ και αρκετό καιρό υποστηρίζει ότι, μοναδική διέξοδος από τα προβλήματα της καθημερινότητάς μας και της χώρας μας είναι η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ στις αστήρικτες αιτιάσεις και στις φανταστικές απαιτήσεις των διαφόρων «σωτήρων».

Αν αυτή δεν μπορεί να διατυπωθεί επειδή η «προθυμία» κάποιων να υπακούουν στις προσταγές της τρόϊκας υπερβαίνει το πατριωτικό τους καθήκον, τότε υποχρεωτικά πρέπει να προχωρήσουμε σε ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΛΥΣΗ, η οποία μπορεί να δοθεί ΜΟΝΟ με την ΑΜΕΣΗ προσφυγή στις κάλπες. 

Έτσι και ΜΟΝΟ έτσι μπορεί μπει ένα ΣΤΟΠ στη ΛΕΗΛΑΣΙΑ μας και να απομονωθούν αυτοί που επιθυμούν να καταστήσουν τη χώρα μας προτεκτοράτο «πολυτελείας».

Θα επαναλάβουμε την ίδια, τετριμμένη πια, «συμβουλή» μας: Να είμαστε αλληλέγγυοι, με εγρήγορση και επαγρύπνηση, ώστε να δώσουμε την πολιτική μάχη προκειμένου να διαφυλάξουμε το μέσο βιωσιμότητάς μας – την εργασία μας - και να προστατεύσουμε το αύριο των παιδιών μας.

πρΟΤΑση

Άκης Γκόγκος, Παναγιώτης Κατσαρλίνος,

Δημήτρης Μ. Χανιωτάκης, Πέτρος Χριστοδούλου

ΟΣΟ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΔΗΜΟ ΜΑΣ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ... ΠΗΖΟΥΝ ΤΥΡΟΓΑΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΝΑ ΑΝΤΙΓΡΑΨΟΥΝ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΜΑΣ!

Παγκοσμιοποίηση και το δίπολο Αριστερά-Δεξιά

ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Ένα νέο πολιτικό φαινόμενο που χαρακτηρίζει την Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και της κοινοβουλευτικής Χούντας, στην οποία αναφέρθηκα στο προηγούμενο άρθρο, είναι η ουσιαστική κατάργηση του παλαιού πολιτικού δίπολου που καθιέρωσε και τυπικά η Γαλλική επανάσταση μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς. Του δίπολου, δηλαδή, όπου στην μεν Δεξιά ανήκαν όλες εκείνες οι πολιτικές δυνάμεις που υποστήριζαν την συνέχιση και αναπαραγωγή του ‘κατεστημένου’, είτε αυτό ήταν κάποτε η μοναρχία, είτε κατόπιν η αστική κοινοβουλευτική «δημοκρατία» και η καπιταλιστική οικονομία της αγοράς, στην δε Αριστερά εκείνες που υποστήριζαν την ανατροπή του κατεστημένου με την παραπάνω έννοια, από αντιμοναρχικούς μέχρι Μαρξιστές, αναρχικούς, αντισυστημικούς οικολόγους (σε αντίθεση με τους σημερινούς ‘γιαλαντζί’ Πράσινους) κ.λπ.. Εξ ορισμού, επομένως, η μεν Δεξιά υποστήριζε τον «Νόμο και την τάξη» και ό,τι αυτό συνεπαγόταν σε ανισότητα, ιεραρχία, προνόμια των προνομιούχων κοινωνικών στρωμάτων κ.λπ., ενώ η Αριστερά αγωνιζόταν ουσιαστικά για την ανατροπή της «καθεστηκυίας τάξης» και την ―σε διάφορους βαθμούς― ισοκατανομή της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής εξουσίας/δύναμης.

Το βασικό πεδίο όπου διεξαγόταν ο αγώνας μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς ήταν το κράτος-έθνος, έστω και εάν η Αριστερά, ιδιαίτερα η Μαρξιστική (αλλά και η ελευθεριακή), ήταν παραδοσιακά διεθνιστική, μέχρις ότου, εξαιτίας των αντικειμενικών συνθηκών, υιοθέτησε στην πράξη τον «σοσιαλισμό σε μια χώρα», ακόμη και εάν στη θεωρία και στις διακηρύξεις της παρέμεινε διεθνιστική. Όμως, αυτό ακριβώς το πεδίο εξαφανίζει η σημερινή ΝΔΤ, κυριολεκτικά «τραβώντας το χαλί» κάτω από το δίπολο της παραδοσιακής Δεξιάς-Αριστεράς. Οι συνέπειες είναι οι σεισμικές αλλαγές σε όλο το πολιτικό φάσμα που βλέπουμε σήμερα.

Όσον αφορά στην Αριστερά, πρώτα, αναμφισβήτητο σύμπτωμα του φαινομένου αυτού είναι η πολιτική χρεοκοπία της παραδοσιακής Αριστεράς, τόσο με την στενή έννοια των εκλογικών ποσοστών της, όσο και, το κυριότερο, με την ευρύτερη έννοια του μαζικού ανατρεπτικού κινήματος που προσελκύει κυρίως τα λαϊκά στρώματα και όχι, όπως σήμερα, τους βολεμένους «αριστερούς» της αστικής τάξης που επιδιώκουν μικρο-μεταρρυθμίσεις μέσα από την εκφυλισμένη «Αριστερά». Ακόμη, δηλαδή, και αν εξακολουθεί να επιβιώνει πολιτικά η «Αριστερά» αυτή, δεν παύει να είναι πλήρως ενσωματωμένη στη ΝΔΤ, όταν τα αιτήματά της κάθε άλλο παρά ανατρεπτικά είναι. Από την άλλη μεριά, το τμήμα της που ανήκει στην κομμουνιστογενή Αριστερά, μολονότι προβάλλει ανατρεπτικά αιτήματα στην θεωρία, παραμένει στην θεωρία, εφόσον δεν τα συνοδεύει με μεταβατικό πρόγραμμα και πολιτική δράση ανατροπής. Και αυτό ισχύει για οποιοδήποτε κόμμα ή οργάνωση που αυτοχαρακτηρίζεται σήμερα αριστερή, κομουνιστική, αναρχική, «Πράσινη» κ.λπ., εφόσον δεν αμφισβητεί τόσο στην θεωρία, όσο και στην πράξη, την ίδια τη ΝΔΤ, την παγκοσμιοποίηση (που στο σύστημα της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς μόνο νεοφιλελεύθερη μπορεί να είναι) και τους εκφραστές της, όπως η ΕΕ, περιμένοντας την επανάσταση για να απαιτήσει την έξοδο από την ΕΕ και να επιβάλλει την οικονομική αυτοδυναμία. Γι’ αυτό και όλη αυτή η «Αριστερά» δεν μπορεί πια να προσελκύσει μαζικά τα λαϊκά στρώματα που είναι τα κύρια θύματα της παγκοσμιοποίησης.

Αλλά στην Δεξιά, επίσης, σημειώνονται σεισμικές αλλαγές, όπως φανερώνει το γεγονός ότι τα παραδοσιακά συντηρητικά κόμματα σήμερα διατηρούνται μόνο χάρη στα σαφώς ευνοούμενα από την παγκοσμιοποίηση στρώματα που τα στηρίζουν, ενώ χάνουν καθημερινά τα λαϊκά στρώματα που είχαν «αστικοποιηθεί» στην περίοδο της σοσιαλδημοκρατίας και σήμερα φτωχοποιούνται λόγω της μαζικής ανεργίας και της φτώχειας που φέρνει η παγκοσμιοποίηση! Έτσι, σήμερα, τα συντηρητικοποιημένα αυτά λαϊκά στρώματα που συνθλίβονται από την παγκοσμιοποίηση φεύγουν μεν από την καθεστωτική Δεξιά αλλά δεν πάνε ούτε στην πλήρως ενσωματωμένη στη ΝΔΤ εκφυλισμένη «Αριστερά», ούτε στη κομμουνιστογενή ή την ψευτο-«ελευθεριακή» Αριστερά που αγωνίζεται δήθεν για αυτοδιαχείριση και δεν «βλέπει» δίπλα της τον στραγγαλισμό των λαϊκών στρωμάτων από την παγκοσμιοποίηση, την ΕΕ κ.λπ.!

Αυτά είναι τα λαϊκά στρώματα που σήμερα κινούνται μαζικά προς εθνικιστικά κόμματα, όπως π.χ. το κόμμα Ανεξαρτησίας στην Βρετανία, σε σημείο που ακόμη και η πιο έγκυρη εφημερίδα του οικονομικού κατεστημένου, οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, να τονίζουν ότι ένας άνεμος Ευρωσκεπτικισμού, που φθάνει μέχρι την απαίτηση για έξοδο από την ΕΕ, σαρώνει την Ευρώπη (15/10/2013). Αντίθετα με την άθλια προπαγάνδα της Υπερεθνικής Ελίτ, που στηρίζει σύσσωμη η χρεοκοπημένη Αριστερά, αυτό δεν σημαίνει ότι τα εκατομμύρια Ευρωπαίων που στρέφονται κατά της ΕΕ, και έμμεσα κατά της ίδιας της παγκοσμιοποίησης, έγιναν ξαφνικά... εθνικοσοσιαλιστές, λες και είμαστε στην δεκαετία του 1930. Ούτε σημαίνει ότι το 1/3 σχεδόν των Ευρωπαίων που εκτιμάται ότι θα στείλουν Ευρωσκεπτικιστές στο Ευρωκοινοβούλιο έγιναν ξαφνικά ρατσιστές. Απλά εκφράζουν, όπως γράφουν οι ΦΤ, την λαϊκή αγανάκτηση για την «οικονομική αθλιότητα και την μεγάλη ανεργία που μαστίζουν την Ευρώπη». Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι όσο περισσότερο τα κόμματα αυτά αποβάλλουν ρατσιστικά ή ακροδεξιά στοιχεία, τόσο περισσότερο ανεβαίνουν τα ποσοστά τους (π.χ. Λεπέν στην Γαλλία).

Σε αυτήν την κρίσιμη ιστορική καμπή, που θα κριθεί αν θα υποδουλωθούμε όλοι στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και την Υπερεθνική ελίτ, είναι επομένως επιτακτική ανάγκη η δημιουργία ενός παλλαϊκού Μετώπου σε κάθε χώρα που θα συμπεριλάβει όλα τα θύματα της παγκοσμιοποίησης στα λαϊκά στρώματα, ανεξάρτητα από τις σημερινές κομματικές τοποθετήσεις τους. Στην Ελλάδα, που τα λαϊκά στρώματα αντιμετωπίζουν οικονομική καταστροφή, ένα τέτοιο Μέτωπο (σε αντίθεση με τα αποπροσανατολιστικά «αντιφασιστικά» Μέτωπα που ενώνουν θύτες και θύματα!) θα μπορούσε να προσελκύσει την μεγάλη πλειοψηφία του Λαού που θα αγωνιζόταν για την άμεση μονομερή έξοδο από την ΕΕ, που την διαχειρίζεται το Ευρωπαϊκό τμήμα της Υπερεθνικής Ελίτ, και για την οικονομική αυτοδυναμία, σε ρήξη με την παγκοσμιοποίηση. Έτσι, θα μπορούσε να χτιστεί ένας νέος πραγματικός διεθνισμός από τα κάτω, ενώ παράλληλα να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για να αποφασίσει ο λαός, δημοκρατικά, τι είδους κοινωνικό-οικονομικό καθεστώς θέλει για την λαϊκή εξουσία. Αλλά θα επανέλθω.

​​http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2013/2013_10_20.html

http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/
http://www.periektikidimokratia.org/​

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ...

Α.Σ.Κ.-Ο.Τ.Α. : Να είμαστε όλοι εκεί!

ΤΟΥ ΣΤΑΘΗ ΑΠΟ ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΠΑΡΟΝ

Καταλυτική για τη Δημοκρατία η Αυτοδιοίκηση

                                              Άρθρο της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΔΩΡΗ δημοτικής αυμβούλου Αθηναίων, «Δικαίωμα στην Πόλη»

Διερχόμαστε μια εποχή κατά την οποία το «τσουβάλιασμα» των εννοιών προσθέτει τα μέγιστα στην ήδη τεράστια σύγχυση: Η αλήθεια βαφτίζεται αυθαίρετα λαϊκισμός και η επιμονή στη δικαιοσύνη, την αξιοκρατία και την επιστημοσύνη, ιδεοληψία.

Εσχάτως δε, υπάρχει μια συστηματική προσπάθεια να ταυτίζεται τεχνηέντως η διαφάνεια με τη... γραφειοκρατία. Οι χρονοβόρες δηλαδή διαδικασίες, ως διά μαγείας ξεπερνιούνται (-με την «πολιτική βούληση»-) όταν θέλουμε, για κάποιους λίγους, χωρίς όμως να βελτιώνονται οι συνθήκες ή να αλλάζει το ευρύτερο πλαίσιο οριζόντια, συνολικά, για τους πολλούς.

Η αδυναμία υλοποίησης λοιπόν οποιασδήποτε ουσιαστικής μεταρρύθμισης από τη μια μεριά και η τεχνητή σύγχυση από την άλλη, οδηγούν στην αναζήτηση μεθόδων που δήθεν «θα μας λύσουν τα χέρια». Και έτσι «νομιμοποιούνται» μέθοδοι που διαμορφώνουν ως μόνιμο εργαλείο ποικίλες αμφιβόλου προέλευσης, και χωρίς δυνατότητα ελέγχου, ΜΚΟ.

Το μήνυμα εξάλλου έχει σαφώς σταλεί από όλες τις «νεοαντικομμουνιστικές» κινήσεις που διαμορφώνονται εσχάτως, εντός και εκτός Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Η αυτοτέλεια των δήμων, η οποία δεν θα κατακτηθεί με προσχηματικά ευχολόγια, δεν ολοκληρώθηκε, αφήνοντας ουσιαστικά μη ολοκληρωμένη και την ίδια τη Δημοκρατία. Θεσμικά, ως Τοπική Αυτοδιοίκηση έχουμε επιστρέψει 40 χρόνια πίσω, στην εποχή της επταετίας, όταν οι δήμοι ήταν ένα διοικητικό υποκατάστατο της κεντρικής εξουσίας και μόνο.

Επειδή, λοιπόν, προφανώς δεν έχουν δίκιο αυτοί που θεωρούν ότι δεν ευθύνεται η οικονομική κρίση για την έξαρση των ναζιστικών φαινομένων στη χώρα μας, και επειδή, επίσης προφανώς, η εμφάνιση και ανάπτυξη των νεοναζιστών δεν εδράζεται στο DNA μας, θεωρώ ότι οι λύσεις είναι θέμα πολιτικής και θεσμών, ουσιαστικά δηλαδή η ολοκλήρωση της Δημοκρατίας. Και η αποκέντρωση, η Τοπική Αυτοδιοίκηση, είναι ο θεμέλιος λίθος της Δημοκρατίας.

Φυσικά οι εποχές δεν είναι ίδιες και οι πολιτικές δεν εφαρμόζονται πλέον μέσω στυγνού καταναγκασμού. Η μέθοδος, σήμερα, είναι η συστηματική απαξίωση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης αλλά και όλων των άλλων θεσμών της Δημοκρατίας, η συρρίκνωση της δυνατότητας των πολλών να έχουν λόγο και να επηρεάζουν τις αποφάσεις που αφορούν τη ζωή τους.

Αφού λοιπόν η Αυτοδιοίκηση κατασυκοφαντήθηκε, σε κάποιες περιπτώσεις όχι χωρίς λόγο, άρχισε η συστηματική συρρίκνωσή της, η οποία βαφτίστηκε εξυγίανση.

Έτσι λοιπόν σιγά σιγά (ή γρήγορα γρήγορα) θα δούμε όλες τις δομές μας να γίνονται «σύλλογοι κυριών», νέου βέβαια τύπου. Αυτού που αναδεικνύεται, με πολύ συστηματικό τρόπο, από τα φερέφωνα του επιβεβλημένου lifestyle, το οποίο προβάλλει τη «φιλανθρωπία με το αζημίωτο» κάπου ανάμεσα στα ζώδια και τις καταχωρίσεις για τα μπαρ του συρμού.

http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=393115