Η συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου προχθές ήταν αναμενόμενο ότι ΔΕΝ ΘΑ ΑΣΧΟΛΗΘΕΙ με το Χαλάνδρι, τα προβλήματά του, τους κατοίκους του παρά μόνο ως πάρεργο.
Το δημοτικό συμβούλιο της πόλης, μετά την διάσπαση της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ και τον διαγκωνισμό μεταξύ των πρώην συντρόφων δια την σφραγίδα της αριστεράς (μπαίνοντας) έχει γίνει αρένα ακραίων αντιπαραθέσεων και συνδικαλιστικών ανταγωνισμών που λίγο αφορούν τον ΔΗΜΟΤΗ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ και τις περισσότερες φορές τον βλάπτουν, με την έννοια ότι ο δήμος του αντί να ασχολείται με το αν θα του προσφέρει καλύτερες υπηρεσίες και θα ανοίξει προοπτικές για το μέλλον της πόλης .... περί άλλων τυρβάζει.
Και δεν αναφέρομαι στις χρήσιμες αντιπαραθέσεις επί της ουσίας των πολιτικών που εφαρμόζονται ή δεν εφαρμόζονται από τον δήμο για τα μεγάλα θέματα της πόλης. Αλλά για την αποκρουστική απόπειρα των διαγωνιζομένων να κερδίσουν το μεγαλύτερο αριστερόσημο.
Από τη μια η διοίκηση του δήμου που προσπαθεί να αποχρεωθεί, όσο μπορεί τον ΣΥΡΙΖΑ και επιλογές του, βερμπαλιστικά και ανέξοδα για την πολιτική που υλοποιεί κατά γράμμα.
Από την άλλη οι αντάρτες που θεωρούν ότι "έβγαλαν από πάνω τους" το ΣΥΡΙΖΙΛΙΚΙ και υπό την ομπρέλα της κομμουνιστικής ορθοδοξίας που τους προσφέρει η Λούλα, προσπαθούν να πείσουν το - περιορισμένο - ακροατήριο της καργαριστεράς ότι εκείνοι είναι ακόμα συνεπείς αριστεροί και αντιμνημονιακοί και όσα ψήφισαν τρία χρόνια - από αγορές δημόσιας γης από το ΤΑΙΠΕΔ, από αγωγές σε πολιτικούς τους αντιπάλους και όσα στήριξαν για τα μεγάλα πολεοδομικά θέματα της πόλης επί Κουράση και την τριετία Συμεών, δεν έχουν καμία σημασία, είναι λεπτομέρειες μπροστά στο αγωνιστικό σθένος που επιδεικνύουν τώρα με κάθε σημαντική ή ασήμαντη αφορμή.
