- ΠΟΤΕ ΠΕΘΑΝΕ Ο ΣΕΡ?
- ΟΠΟΤΕ ΘΕΣ ΕΣΥ ΣΟΥΛΤΑΝΕ ΜΟΥ!
![]() |
| από airetos.gr |
Ο επικεφαλής της παράταξης “Χαλάνδρι Αλλάζουμε Πορεία” οργανωτικός υπεύθυνος του Πράσινου Κινήματος , κ. Άγγελος Νταβίας , δήλωσε σχετικά: “
Άλλο ένα βήμα στην κατεύθυνση της πλήρους κατάργησης κάθε έννοιας αντιπολίτευσης και ελέγχου στην τοπική αυτοδιοίκηση επιχειρεί η κυβέρνηση με το νομοσχέδιο που “πέρασε” το Υπουργείο Εσωτερικών και αφορά την Τροποποίηση της παρ. 7 άρθρου 67 ν. 3852/2010 (Καλλικράτης).
Συγκεκριμένα η τροποποίηση καταργεί το δικαίωμα των επικεφαλής των δημοτικών παρατάξεων να προτείνουν στην προ ημερησίας διάταξης συζήτηση, θέματα για συζήτηση και απόφαση προς ένταξη στην ημερήσια διάταξη.
Με “σκοπό να διασφαλιστεί η εύρυθμη λειτουργία των δημοτικών συμβουλίων” ισχυρίζεται η υπουργική πρόταση.
Ήδη από το νόμο Θεοδωρικάκου που έχει κριθεί αντισυνταγματικός από το 3ο τμήμα του ΣτΕ σε πολλές διατάξεις του - η πρώτη μάλιστα ήδη κρίθηκε αντισυνταγματική και από την ολομέλεια του ΣτΕ και έπεται η συνέχεια - τα δημοτικά συμβούλια έχουν καταστεί ουσιαστικά άχρηστα, αφού οι πιο σημαντικές αποφασιστικές τους αρμοδιότητες έχουν μεταφερθεί στην Οικονομική Επιτροπή και την Επιτροπή Ποιότητας Ζωής.
Στα όργανα δηλαδή που ο αντισυνταγματικός νόμος Θεοδωρικάκου παρέχει στον εκάστοτε δήμαρχο την απόλυτη πλειοψηφία άσχετα με το αποτέλεσμα των δημοτικών εκλογών.
Η λαϊκή κυριαρχία και η αρχή της ισότητας της ψήφου έχουν ήδη παραβιαστεί και αυτό υπογραμμίζεται αυτή την περίοδο με τις αποφάσεις του ΣτΕ, δικαιώνοντας όσους - λίγους - αυτοδιοικητικούς αντιταχθήκαμε στις θεσμικές ακροβασίες του νόμου αυτού - κόντρα (όπως πάντα) στο ρεύμα της νεκρικής υπακοής των χρισματούχων κομματικών στελεχών που έχουν μετατρέψει την αυτοδιοίκηση σε χειροκροτητή των κομματικών επιλογών των προϊσταμένων τους.
Και μέσα σε αυτό το κλίμα της πανηγυρικής της ήττας στο ΣτΕ, μια ήττας που περνάει στα ψιλά της επικαιρότητας αφού κανένα μεγάλο κόμμα από αυτά που κρατούν όμηρο την αυτοδιοικήση χρόνια τώρα, δεν επενδύει πολιτικά σε αυτό το μείζον θέμα δημοκρατίας, η κυβέρνηση κάνει το επόμενο βήμα.
Αντί να σπεύσει να εξομαλύνει με παρεμβάσεις ΕΚΔΗΜΟΚΡΑΤΙΣΜΟΥ και εφαρμογής του πνεύματος των αποφάσεων του Συμβουλίου της Επικρατείας το θεσμικό περιβάλλον στους ΟΤΑ, έρχεται και αποτελειώνει κάθε έννοια δημοκρατικού ελέγχου στην λειτουργία των αιρετών οργάνων, αφαιρώντας από τις εκλεγμένες δημοτικές παρατάξεις και τους επικεφαλής τους το δικαίωμα να καταθέτουν ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ λήψης απόφασης από τα δημοτικά συμβούλια.
Προτάσεις που - έτσι και αλλιώς ήταν στο χέρι της πλειοψηφίας να αποδεχτεί ή να απορρίψει.
Για την “εύρυθμη" λειτουργία των δημοτικών συμβουλίων λέει ο κ. Βορίδης οι δημοτικές παρατάξεις δεν πρέπει να έχουν καν το δικαίωμα καν να καταθέτουν προτάσεις τους.
Ώστε να προστατεύονται οι πλειοψηφίες ακόμα και από αυτό το πολιτικό κόστος να τις απορρίπτουν "για την εύρυθμη λειτουργία των δημοτικών συμβουλίων'.
Εξ ορισμού ΚΑΘΕ πρόταση από τις δημοτικές παρατάξεις εκτός αυτής του δημάρχου κρίνεται άχρηστη και ανούσια να συζητηθεί κατά το νομοσχέδιο του κ. Βορίδη.
Και μένει λοιπόν να απαντηθεί ένα απλό ερώτημα. Το οποίο βέβαια είναι ρητορικό:
Μα αν δεν έχουν ούτε το δικαίωμα να καταθέτουν προτάσεις οι δημοτικές παρατάξεις τι ακριβώς έχουν δικαίωμα να κάνουν;
Η απάντηση είναι απλή: ΤΙΠΟΤΑ.
Κάθε συνειρμός για απολύτως χουντικές νοοτροπίες βέβαια είναι απόλυτα ρεαλιστικός και καμία δόση υπερβολής δεν έχει.
Για πολλούς αυτό είναι ασήμαντη λεπτομέρεια.
Η δημοκρατία για πολλούς έχει γίνει μαι ασήμαντη λεπτομέρεια.
Μια πολυτέλεια που δεν αντέχει το σημερινό πολιτικό και αυτοδιοικητικό προσωπικό.
Όμως η φωτιά έχει ανάψει στον κάμπο.
Και οι σώφρονες πρέπει να καταλάβουν ότι είναι σημαντικό να σβηστεί.
Και να σβηστεί ΑΜΕΣΩΣ.
Το νομοσχέδιο έπρεπε να μείνει στα συρτάρια του κου Βορίδη.
Και η εξέλιξη της διαδικασίας στο ΣτΕ που βάζει τέλος στο τερατούργημα Θεοδωρικάκου πρέπει να γίνει σεβαστή και να καθορίσει το αυτοδιοικητικό πλαίσιο της επόμενης τετραετίας, αφού αυτή ήδη βρίσκεται στο δειλινό της.
Εκτός από το Πράσινο Κίνημα που με τοποθετήσεις όλων των αυτοδιοικητικών στελεχών του και με συνέντευξη του Συμπροέδρου του, ξεκάθαρη θέση έχει πάρει και το ΠΑΣΟΚ - ΚΙΝΑΛ.
Περιμένω με πραγματική περιέργεια τις αντιδράσεις των άλλων κοινοβουλευτικών και εξωκοινοβουλευτικών κομμάτων και συλλογικοτήτων.
![]() |
Γιώργος Χ. Παπασίμος Δικηγόρος | Φιλοτίου 2-4 | 210 8237 140 |
Δυστυχώς κάθε μέρα που περνάει η τουρκική εξτρεμιστική ρητορεία ενισχύεται με συνέπεια μια πολεμική σύρραξη μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, κάτι που πριν λίγα χρόνια φάνταζε ως κάτι μακρινό σήμερα να πιθανολογείται σφόδρα. Αποκαλύπτοντας το πραγματικό της πρόσωπο η Άγκυρα απέναντι στην Ελλάδα ευθέως διακηρύσσει παντού ότι διεκδικεί παράνομα το μισό Αιγαίο και τη μετατροπή των ελληνικών νησιών που κατοικούνται από ελληνικό πληθυσμό εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια σε χώρο αμφισβητούμενης κυριαρχίας, έτσι ώστε να συντελεστεί η μεγάλη στρατηγική της επιδίωξη, που είναι η φιλανδοποίηση των δύο κρατικών οντοτήτων του Ελληνισμού, της Ελλάδος και της Κύπρου στην περιοχή. Υπάρχει ,δε, πλέον ορατός κίνδυνος η Ελλάδα λόγω των διαχρονικών πολιτικών ευθυνών όλων των μεταπολεμικών κυβερνήσεων της, που έδειξαν διαχρονικά υποχωρητικότητα και ανηπαρήγαγαν την κατευναστική αντίληψη με αποκορύφωμα τη μη αντίδραση της χώρας στην κατάληψη της Μεγαλονήσου το 1974, να της ζητηθεί από τους «συμμάχους» της να παίξει το ρόλο της Ιφιγένειας στην περιοχή για μια ακόμη φορά.
Είναι ιδιαιτέρως ανησυχητικό το γεγονός ότι κατά τη συνάντηση του δεξιού χεριού του Ερντογάν Καλίν στο Βερολίνο με τους υπεύθυνος ασφαλείας των ΗΠΑ, Γερμανίας, Βρετανίας και Γαλλίας προκειμένου να συζητηθεί το ζήτημα της εισδοχής της Φιλανδίας και Σουηδίας στο ΝΑΤΟ δημοσιοποιήθηκε ότι πέραν αυτού συζητήθηκε και το ζήτημα του Αιγαίου και τα Ανατολικής θάλασσας, όπου σε δηλώσεις του ο Καλίν φρόντισε να καταστήσει γνωστό ότι η Τουρκία δεν κάνει πίσω στις επιδιώξεις της στο Αιγαίο.
Η σημερινή κατάληξη των πραγμάτων στα ελληνοτουρκικά δεν έπεσε από τον ουρανό, αλλά είναι το αποτέλεσμα των χρόνιων παθογενειών της ελληνικής στάσης απέναντι στις τουρκικές παράνομες επιδιώξεις με την κυριαρχία του φοβικού συνδρόμου και της κατευναστικής πολιτικής που είχε ως αποτέλεσμα τη συνεχή έμμεση νομιμοποίηση των τουρκικών παράνομων απαιτήσεων με συνέπεια σήμερα το θρασύτατο τουρκικό καθεστώς να αμφισβητεί ευθέως την κυριαρχία της χώρα στα ελληνικά νησιά και στο μισό Αιγαίο, με το δε, παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο να παραμονεύει να υφαρπάξει τεράστιες θαλάσσιες εκτάσεις της ελληνικής ΑΟΖ.
Όταν το 1993 ο μεγάλος φιλόσοφος Παναγιώτης Κονδύλης στο προφητικό επίμετρο του κατά την παρουσίαση του βιβλίου του Θεωρία του Πολέμου, που αφορούσε τις ελληνοτουρκικές σχέσεις επισημαίνοντας με ενάργεια και επιστημονικό ορθολογισμό τους κινδύνους του Ελληνισμού από τη διαχρονική τουρκική απειλή, βάσει της προβολής που έκανε στο μέλλον (δημογραφικό, οικονομική ανάπτυξη, στρατιωτικοί εξοπλισμοί κλπ) λοιδορήθηκε από το ελληνικό κατεστημένο, το οποίο του προσήψε την εύκολη ετικέτα του εθνικιστή και του πολεμοκάπηλου. Την ίδια περίπου αντιμετώπιση είχαν και όσοι έθεταν αυτό το πρόβλημα της εθνικής ασφάλειας έναντι της Τουρκίας και ζητούσαν να ενισχυθεί σοβαρά η αποτρεπτική ικανότητα των ενόπλων δυνάμενων της χώρας, σε συνδυασμό με την λειτουργία και ενίσχυση του απαραίτητου παλλαϊκού συστήματος άμυνας της χώρας. Αντί όμως για αυτά, ιδιαίτερα στην περίοδο της λεγόμενης ύστερης Μεταπολίτευσης και της μνημονιακής κηδεμονίας επικράτησε στην πρώτη περίοδο μια γενική μακαριότητα, πρωτίστως του πολιτικού προσωπικόυ και της παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας, τμήματα της οποίας έκαναν και χρυσές δουλειές με τη γείτονα χώρα, ενώ την ίδια ώρα διαλύονταν στην Ελλάδα η αμυντική βιομηχανία , αλλά και της κοινωνίας που βυθίστηκε σε μια ιδιότυπη μαλθακότητα μέσα από την κατευθυνόμενη καταναλωτική ψευδο-ευημερία με δανεικά , τα οποία οδήγησαν στη χρεωκοπία της χώρα το 2010. Αυτή, δε, η άφρονα πολιτική εξέλιξη για την Ελλάδα πέραν της διάρρηξης του κοινωνικού ιστού, που πιθανόν να έχει σημαντικές επιπτώσεις στο μέλλον, είχε ως δραματικό αποτέλεσμα αφενός τη διάλυση της πολεμικής βιομηχανίας της χώρας και τον οικονομικό παροπλισμό της αποτρέπτικης ισχύος της χώρας. Συνεπίκουροι σε αυτή την προσπάθεια υπήρξε και η πλειοψηφία της φτωχής διανόησης της Ελλάδος που πρωτοστάτησε στην υπονόμευση των πατριωτικών αντανακλαστικών του λαού μέσα από ξενόφερτα μεταιστορικά ιδεολογήματα, και έναν ιδιότυπο αυτοχειριάστηκο εθνομηδενισμό.
Αυτό το υπόστρωμα της κατευναστικής αντίληψης και το φοβικού συνδρόμου έναντι του τούρκου παράγοντα ενισχύθηκε μέσω της εξαρτησιακής σχέσης του πολιτικού συστήματος εξουσίας με τις ΗΠΑ πρωτίστως και δευτερευόντως της Γερμανίας, όταν η Ελλάδα έπεσε στα νύχια της εξαιτίας της χρεωκοπία του 2010,. Είναι γνωστό ότι το μόνιμο μοτίβο όλων αυτών, είναι στην καλύτερη περίπτωση η ουδέτερη στάση έναντι της Ελλάδος και της Τουρκίας, κάτι που ευνοεί πρόδηλα την τελευταία αφού είναι η μόνη που απειλεί και προβάλει παράνομες διεκδικήσεις στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο έναντι της Ελλάδος. Η τελευταία ακόμα και σε χονδροειδή τουρκικές παραβιάσεις της συνθήκς της Λωζάνης (Ίμβρος, Τένεδος, μεινότητα Κωνσταντινούποηλς) ουδέποτε προέβαλε το παραμικρό αίτημα ως προς αυτές τις παραβιάσεις. Αποκορύφωμα αυτής της δόλιας στάσης του Πόντιου Πιλάτου, πέραν της αξιοθρήνητης δημόσιας περιφοράς του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ, Σολέντεπεργκ, ο οποίος λειτουργεί ω οιονεί εκπρόσωπος του τουρκικού κατεστημένου, αποτελεί η αιδήμων σιωπή των ΗΠΑ στο δικαίωμα των ελληνικών νησιών να έχουν στρατό και να αμύνονται ένατι των άμεσων τουρκικών απειλών σε βάρος τους. Το ότι το αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών ψελλίζει υποδόρια απέναντι στην ανεξέλεγκτη τουρκική επιθετική ρητορεία περί μη αμφισβητήσεως της ελληνικής κυριαρχίας στα ελληνικά νησιά χωρίς να πράττει το ο,τιδήποτε για να μπει φραγμός στην τουρκική εξτρεμιστική επιθετικότητα δεν συνιστά κατ’ ελάχιστον αυτό που θα ανέμενε η Ελλάδα ,όταν μάλιστα το πολτικό της πορσωπικό έχει φροντίσει να της παραχωρήσει το έδαφο της για ανάπτυξη στρατιωτικών της βάσεων χωρίς κανένα αντάλλαγμα. Για μια ακόμα αφορά δοκιμάζεται και διαλύεται με πάταγο η κοντόθωρη αντίληψη των ελληνικών ελίτ ότι ο υπάκουος και πιστός ρόλος της Ελλάδος ως συμμάχου των ΗΠΑ και μέλος του ΝΑΤΟ θα της εξασφάλιζε αυτομάτως την προστασία της έναντι του τουρκικού κινδύνου, κάτω, δε, από αυτές τις ανιστόρητες θεωρήσεις υπήρξε και η ακατανόητη διάλυση των ελληνορωσικών σχέσεων με την αποστολή όπλων στην Ουκρανία από την παρούσα κυβέρνηση.
Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι η βασικός άξονας του αμερικανικού υποργείου εξωτερικών στο θέμα της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Αιγαίου αποτελεί η δημοσίως παραίνεση του πρώην υπουργού Εξωτερικών Πομπέο για μείωση του στρατιωτικού αποτυπώματος στα νησιά, δηλαδή την απόσυρση των βαρέων όπλων πυροβολικού και τεθωρακισμένων έτσι ώστε να ικανοποιηθούν οι τουρκικές αξιώσεις, που είναι η αποψίλωση της αμυντικής ικανότητάς των νησιών καθιστάμενα έτσι έρμαιο στις ορέξεις του επεκτατκού τουρκικού καθεστώτος. Εάν στα παραπάνω συνυπολογίσει κανείς την ερμαφρόδιτη στάση του ΝΑΤΟ στο ζήτημα αυτό και τη διατυπωμένη νομική ερμηνεία από τον φιλότουρκο πρώην γενικό γραμματέα Joseph Luns, ότι το άρθρο 5 που αφορά την αμυντική συνδρομή, αφορά μόνο την περίπτωση που μέλος δεχθεί επίθεση από Τρίτη χώρα και όχι από μέλος του ΝΑΤΟ (!) συνάγεται ότι το μέχρι σήμερα ελληνικό αφήγημα – ψευδαίσθηση περί υποτιθέμενης ισχυρής συμμαχίας με τις ΗΠΑ και η εικόνα του πιστού μέλους του ΝΑΤΟ πάσχει σοβαρά και δεν παρέχει καμία αξιοπιστία στις διαφορές μας με την Τουρκία, δεδομένου ότι η τελευταία αποτελεί στρατηγικό στόχο της Δύσης να παραμείνει στο άρμα της.
Τέλος, σημαντικό ζήτημα αποτελεί σήμερα και η προσπάθεια καθησυχασμού της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στην τουρκική απειλή από την πολιτική ηγεσία της χώρας ότι τα πάντα είναι υπό έλεγχο και δεν χρειάζεται να ενεργοποιηθεί τίποτα άλλο πέραν του δεδομένου ρόλου κα ιτης επαγρύπνησης των ενόπλων δυνάμεων.
Απέναντι σε αυτήν την κατάσταση και του μεγάλους διαφαινόμενους κινδύνους για τον ελληνισμό, 100 χρόνια μετά την μικρασιατική καταστροφή, είναι η ώρα των μεγάλων αποφάσεων. Παρά το γεγονός ότι το μεγάλο εμπόδιο κα ι το μεγάλο πρόβλημα σε αυτό αποτελέι το φθαρμένο πολιτικό σύστημα της χώρας και ο εφησυχαμός και η αμεριμνησία του πολιτικού προσωπικού και της παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας που επέβαλαν όλα αυτά τα χρόνια το φόβικο σύνδρομο αλλά και την καταστρεπτική εθνική αμεριμνησία έναντι του πρόδηλου τουρκικού κινδύνου. Για να υπάρξει η διάλυση αυτής της εικόνας της Ελλάδος, ως υποχωρητικής και κατευναστικής δύναμης, ακόμα και όταν θίγονται άμεσα τα εθνικά της συμφέροντα θα πρέπει άμεσα, συντονισμένα και σωρευτικά να πραγματοποιηθούν τα παρακάτω:
Πρώτον, επιθετική διπλωματική εκστρατεία ανάδειξης της τουρκικής δολιότητας στη διεθνή κοινότητα, εκμεταλλευόμενοι τις ιδιαίτερες συνθήκες στο παγκόσμιο χώρο που επέφερε η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και ο εκεί συνεχιχόμενος πόλεμος
Δεύτερον, ξεκάθαρη δήλωση στο ΝΑΤΟ, στην Ε.Ε. και στις ΗΠΑ ότι οποιαδήποτε τουρκική ενέργεια σε βάρος νησιού ή κυριαρχικών δικαιώματων της χώρας (π.χ. γεώτρηση) στην ελληνική υφαλοκρηπίδα μέσω του παράνομου τουρκο-λιβυκού μνημονίου θα αντιμετωπιστεί ως επιθετική ενέργεια με αποδέσμευση της Ελλάδος για προληπτικά χτυπήματα εναντίον των τουρκικών επιθετικών δυνάμεων.
Τρίτον, επεξεργασία και κατάλληλη δημοσιοποίηση του δικαιώματος της Ελλάδος για ισχυρό προληπτικό χτύπημα έναντι των επιθετικών δυνάμεων της Τουρκίας προς προστασία των νησιών του Αιγαίου και της εθνικής της κυριαρχίας δεδομένου ότι ήδη η Άγκυρα απειλεί ευθέως την κυριαρχίας τους έχοντας κηρύξει υβριδικό πόλεμο κατά της Ελλάδος.
Τέταρτον, ενέργειες για άμεση περαιτέρω ισχυροποίηση της στρατιωτικής αποτρεπτικής δύναμης των νησιών με εγκατάσταση πυραυλικών και άλλων συστημάτων που να είναι σε θέση σε περίπτωση που δεχθούν επίθεση να πλήξουν απευθείας εσωτερικούς τουρκικούς στόχους.
Ενεργοποίηση του λαϊκού παράγοντα μέσω της παλλαϊκής άμυνας. Η αμεριμηνσία και η επιβληθείσα μαλθακότητα στην ελληνική κοινωνία θα πρέπει να αρθεί μέσω της συνειδητοποίησης των κινδύνων που απειλούνται για την κυριαρχία της χώρας.
Έκτο, ουσιαστική ενεργοποίηση του δόγματος ενιαίας άμυνας Ελλάδος και Κύπρου.
Έβδομον, διαβούλευση με τη Γαλλία για την πρακτική εφαρμογή της ελληνογαλλικής συνεργασίας και απαίτηση για δημόσια επιβεβαίωση αυτής. Η συμμετοχή Γάλλων στρατιωτιών στην τελευταία άσκηση της Τουρκίας στη Σμύρνη, με στόχο τη κατάληψη νησιού εγείρει πολλά ερωτήματα που πρέπιε να απαντηθούν από τη γαλλική πλευρά.
Μόνο με την παραπάνω στάση της χώρας θα μπορούσε να δοθεί ισχυρό αποτρεπτικό μήνυμα απέναντι στον διατυπούμενο τουρκικό παραλογισμό, αλλά και στους συμμάχους μας
Festival
Οι Naseem Trio είναι μια νεότευκτη σύμπραξη
τριών μουσικών με κοινή τάση σε επιρροές ανεξαρτήτως κατεύθυνσης και
γεωγραφικού προσανατολισμού και με έντονη διάθεση για μουσικούς
διαλόγους και αυτοσχεδιασμό στο πλαίσιο πρωτότυπων συνθέσεων. Ο Δημήτρης
Μικέλης παίζει ούτι και πιάνο. Ως μουσικός, έχει εντρυφήσει τόσο στην
εκτέλεση όσο και στη σύνθεση, όπως επίσης και στη διδασκαλία καθ’ όλη τη
διάρκεια της επαγγελματικής του πορείας. Η επιλογή των οργάνων
υποδηλώνει τη διπλή ταυτότητα της παιδείας και αργότερα της καριέρας
του, όπου οι επιρροές από Δυτικά και Ανατολικά μουσικά ιδιώματα
λειτουργούν εν τέλει καταλυτικά στη διαμόρφωση της αισθητικής και
προσωπικότητας του ως ερμηνευτή και δημιουργού. Μετά από 15 χρόνια στο
εξωτερικό, αρχικά στις ΗΠΑ και στη συνέχεια στην Παλαιστίνη, όπου δίδαξε
πιάνο και ούτι στο Σύλλογο Al Kamandjati, ο Δημήτρης Μικέλης επιστρέφει
στην ελληνική σκηνή και μαζί με τον Andrea Romani και τον Απόστολο
Σιδέρη παρουσιάζει συνθέσεις, με ρίζες που εκτείνονται στη μεσογειακή
και αραβική μουσική.
Τάσος Πούλιος Κουαρτέτο: The Vitraux Project
Τάσος Πούλιος – Κανονάκι, σύνθεση, επιμέλεια
Γιάννης Πούλιος – Βιολί
Δημήτρης Τασούδης – Τύμπανα, ηλεκτρονικά
Απόστολος Σιδέρης – Κοντραμπάσο
«Δεν παίζουμε παραδοσιακά, δεν παίζουμε jazz, μα έχουμε πάρει “μαγιά”
από την παράδοση, και ελευθερία από την jazz. Ίσως να ανήκουμε σε μια
αυτοσχέδια κατηγορία που θα την ονόμαζα Aegean World Jazz, καθώς μουσικά
αφηνόμαστε στα ρεύματα του Αιγαίου τα οποία μας ταξιδεύουν άλλοτε στον
Βόσπορο, άλλοτε στο Λιβυκό Πέλαγος και άλλοτε στον Ατλαντικό», αναφέρει ο
συνθέτης και ιδρυτής του κουαρτέτου Τάσος Πούλιος. Μέλος μιας νέας
δυναμικής γενιάς μουσικών που έχουν εντρυφήσει και εμβαθύνει στην
παραδοσιακή μουσική, αλλά αναζητούν και ανακαλύπτουν νέες μουσικές
προεκτάσεις χωρίς να αλλοιώνουν το πρωτογενές ύφος και ήθος. Ο Τάσος
Πούλιος, δεξιοτέχνης στο κανονάκι, μέσω των συνθέσεων του, γεφυρώνει
τους μουσικούς κόσμους της κινηματογραφικής μουσικής, της world jazz και
της παράδοσης της Ανατολής, ενώ αναρωτιέται μαζί με τους ακροατές, για
το πού σταματάει επιτελεστικά το ένα είδος και πού ξεκινά το άλλο. Το
κουαρτέτο στέκει πίσω από αυτή τη θαμπάδα του μουσικού τοπίου, όμοια με
τη θαμπάδα ενός vitraux, πίσω από το οποίο φαίνονται τα πάντα, μα τα
αυστηρά περιγράμματα δίνουν τη θέση τους σε ομαλές καμπύλες.
“Από τη Μικρά Ασία στο Αιγαίο”
Σπύρος Μπάλιος – Βιολί
Διονυσία Παπούλη – Φωνή
Μαρία Πλουμή – Λαούτο
Τραγούδια και σκοποί από τις Κυκλάδες και τα Δωδεκάνησα, αλλά και
μελωδίες που ταξίδεψαν από την Μικρά Ασία και ενσωματώθηκαν στο
ρεπερτόριο του Αιγαίου.
Σάββατο 2 Ιουλίου, 21:00 | Ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού
«Με αέρα Βαλκανικό»
People of the Wind
James Wylie – Σαξόφωνο
Fausto Sierakowski – Σαξόφωνο
Αλέξανδρος Ριζόπουλος – Νταούλι
Ένα εκρηκτικό τρίο με μουσικές εμπνευσμένες από την τέχνη του ζουρνά και
τις εκστατικές μελωδίες της Μακεδονίας και των παλαιών βαλκανικών
λαϊκών παραδόσεων. Οι σαξοφωνίστες Fausto Sierakowski (Γαλλία) και James
Wylie (Νέα Ζηλανδία) μαζί με τον Αλέξανδρο Ριζόπουλο στο νταούλι
σχημάτισαν το τρίο People of the Wind, το 2016 στη Θεσσαλονίκη, για να
ερμηνεύσουν τις μελωδίες της Μακεδονίας και των Βαλκανίων με κύριο
εργαλείο τους το σαξόφωνο. Η απόδοση των μουσικών των Βαλκανίων με ένα
δυτικό όργανο όπως το σαξόφωνο είναι μια πρόκληση που έχει στόχο να
εμπλουτίσει και να ανανεώσει αυτήν την τόσο ιδιαίτερη μουσική παράδοση.
Balkan Bridges: Petar Ralchev - Θάνος Σταυρίδης
Petar Ralchev – Ακορντεόν
Θάνος Σταυρίδης – Ακορντεόν
Χρήστος Τάσιος – Κρουστά
Δυο κορυφαίοι μουσικοί και σολίστες που όχι μόνο καταπιάνονται με τις
μουσικές παραδόσεις της χώρας τους, αλλά ταυτόχρονα ανοίγουν νέους
ορίζοντες, καθώς συνδυάζουν το παρελθόν με το παρόν μέσω της μουσικής
δημιουργίας, συναντιούνται σε ένα ταξίδι στη μουσική των Βαλκανίων. Ο
Petar Ralchev, ένας από τους σπουδαιότερους μουσικούς στη σύγχρονη
βαλκανική μουσική σκηνή, δημιουργός ενός μοναδικού στυλ ερμηνείας με
βασικά χαρακτηριστικά τη δεξιοτεχνία, την πλούσια σε αρμονία μελωδία και
τον αυτοσχεδιασμό, αποτελεί έμπνευση για πολλούς νέους ακορντεονίστες
σε όλο τον κόσμο. Ο Θάνος Σταυρίδης από την άλλη, από τους πιο
αναγνωρισμένους μουσικούς στον χώρο του ακορντεόν, θεωρείται
πρωτεργάτης της Balkan σκηνής στην Ελλάδα. Μαζί τους στα κρουστά ο
Χρήστος Τάσιος.
Κυριακή 3 Ιουλίου, 21:00 | Μουσείο Μαρμαροτεχνίας ΠΙΟΠ
«Στον Πύργο»
Η τρίτη μέρα του φεστιβάλ πραγματοποιείται για δεύτερη χρονιά σε συνεργασία με το Μουσείο Μαρμαροτεχνίας του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς στον Πύργο της Τήνου.
Kelly Mayu Duet
Κέλυ Θωμά – Λύρα
Mayu Shviro – Τσέλο
Τα δοξάρια της λύρας και του τσέλου πλέκονται σε ένα μαγικό χορό
μελωδιών και ρυθμών μέσα από την εξαιρετική δεξιοτεχνία και μουσικότητα
δυο σημαντικών μουσικών. Η Κέλυ Θωμά και η Mayu Shviro γνωρίστηκαν στο
μουσικό εργαστήρι «Λαβύρινθος» στην Κρήτη και μετρούν επτά χρόνια κοινής
πορείας. Στις συναυλίες τους παρουσιάζουν ένα ρεπερτόριο από σύγχρονες
modal συνθέσεις της Κέλυς Θωμά, παιγμένες στο τσέλο και τη λύρα,
επηρεασμένες από διάφορες μουσικές παραδόσεις του κόσμου, δίνοντας
έμφαση τόσο στον αυτοσχεδιασμό όσο και στη δημιουργική προσέγγιση
αρχαίων ήχων. H Κέλυ Θωμά χαρισματική μουσικός και συνθέτρια, έχει
κερδίσει τη δική της θέση στην παγκόσμια μουσική σκηνή και έχει
συνεργαστεί με κορυφαίους μουσικούς από πολλές διαφορετικές
κατευθύνσεις. Η Mayu Shviro, δεξιοτέχνης στο τσέλο με σπουδές στην
ευρωπαϊκή κλασική μουσική και στο mugam του Αζερμπαϊτζάν, διαμορφώνει
έναν μοναδικό ήχο μέσα από τους αυτοσχεδιασμούς και την εντυπωσιακή
τεχνική της.
Βασίλης Τριάντης Κουαρτέτο
Βασίλης Τριάντης – Λαούτο, κιθάρα
Βαγγέλης Καρίπης – Κρουστά
Αντώνης Καλιούρης – Πνευστά
Γιώργος Βεντουρής – Κοντραμπάσο
Ο Βασίλης Τριάντης, παρουσιάζει ένα ταξίδι με μουσικές από τη
δισκογραφική του δουλειά «Πορτολάνος» καθώς και το νέο κομμάτι «Σεϊτάν
Παζάρ» που κυκλοφόρησε πρόσφατα. Λαουτίστας της παραδοσιακής μουσικής
αλλά ταυτοχρόνως ένας σύγχρονος μουσικός, με επιρροές από διάφορα
μουσικά είδη, αποτυπώνει στις συνθέσεις του τη συνύπαρξη των μουσικών
του βιωμάτων. Μαζί του συμπράττει μια εξαιρετική ομάδα από μουσικούς,
ενώ τα κομμάτια του πλαισιώνουν παραδοσιακά τραγούδια από την Ελλάδα και
άλλες χώρες του κόσμου καθώς και κομμάτια συνθετών που «καθόρισαν» ως
ένα βαθμό τον καλλιτέχνη και εντάσσονται στο ευρύτερο πεδίο της World
Music σκηνής.
H είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη.
Διοργάνωση Ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού, Δημιουργικό Μουσικό Νησί
Συνδιοργάνωση Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, Φεστιβάλ Τήνου, Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς
Δωρεά ΑΙΓΕΑΣ ΑΜΚΕ
Χορηγός μεταφορών Fast Ferries
Καλλιτεχνική́ διεύθυνση Μάρθα Μαυροειδή