Μια καταπληκτική νησιώτικη βραδυά από την Ομάδα Χορού του Συλλόγου "ΑΡΓΩ"

Μια καταπληκτική νησιώτικη βραδυά με χορούς, τραγούδια και ζωντανές περιγραφές για τα ήθη και έθιμα των Κυκλάδων, πρόσφερε η Ομάδα Χορού του Πολιτιστικού - Επιστημονικού Συλλόγου Χαλανδρίου "ΑΡΓΩ", σε πολλές δεκάδες φίλων του Συλλόγου που πέρασαν μια πραγματικά αξέχαστη βραδυά στη μαγική αυλή των γραφείων μας, που έμοιαζε σαν κινηματογραφικό σκηνικό, αλλά και στους έξω χώρους, αφού είχε δημιουργηθεί το αδιαχώρητο.

Η γιορτή που κράτησε έως αργά, έκλεισε όπως ταιριάζει σε ένα παραδοσιακό νησιώτικο γλέντι, με μεζέδες, κρασί και χορούς από όλους!!!

H κληρονομιά των Αγανακτισμένων και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ

Ελάχιστοι σήμερα θυμούνται το κίνημα των Αγανακτισμένων κι ας ήταν το μεγαλύτερο λαϊκό κίνημα στη διάρκεια της μεταπολίτευσης. Ίσως γιατί θεωρούν πως οι Αγανακτισμένοι απότυχαν στους στόχους τους. Δεν έχουν αντιληφθεί φυσικά ότι ήταν οι πρώην Αγανακτισμένοι που καθόρισαν τις πολιτικές εξελίξεις από το 2012 και μετά. Εξελίξεις που οδήγησαν στην κυριαρχία των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στις εκλογές του 2015.

Ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα είχε λάβει μόνο 4,60% στις εκλογές του 2009. Μετά την εμφάνιση του κινήματος των Αγανακτισμένων, ο ΣΥΡΙΖΑ θα πετύχει στις εκλογές του 2012, ποσοστό 26,89%. Τον Ιανουάριο του 2015 θα βγει πρώτο κόμμα με 36,34%. Οι ΑΝΕΛ δεν υπήρχαν πριν τις εκλογές του 2012. Ήταν ξεκάθαρα ένα κόμμα, γέννημα θρέμμα της Πλατείας. Θα πάρουν 7,51% το 2012 και 4,75% τον Ιανουάριο του 2015 σχηματίζοντας κυβέρνηση με το ΣΥΡΙΖΑ και δημιουργώντας τεράστιο πονοκέφαλο στο ελληνικό κατεστημένο. Για πρώτη φορά στη μεταπολίτευση ΝΔ και ΠΑΣΟΚ μένουν εκτός εξουσίας. Ειδικά το ΠΑΣΟΚ τιμωρήθηκε με το πρωτοφανές 4,68% για τη νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη και την εγκατάλειψη των πρότερων σοσιαλιστικών αξιών του.

Οι Αγανακτισμένοι πέτυχαν λοιπόν το 2015 να βγάλουν κυβέρνηση θεωρώντας ότι θα αλλάξουν σελίδα στη χώρα. Η συνέχεια όμως ψαλίδισε σταδιακά τους πανηγυρισμούς. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ -ΑΝΕΛ δέχτηκε τεράστιο πόλεμο από την Ευρώπη με ενορχηστρωτή τον Βόλφανγκ Σόιμπλε ο οποίος κόντεψε να πάθει αποπληξία από το κευνσιανό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Στην Ελλάδα τα μονίμως κινδυνολογούντα κανάλια έκαναν ότι μπορούσαν για να αποσύρουν οι μεγαλοκαταθέτες τα λεφτά τους από τις τράπεζες. Ο Αλέξης Τσίπρας υποχρεώθηκε να υπογράψει τρίτο μνημόνιο το καλοκαίρι. Το δημοψήφισμα που για μια ακόμη φορά διατράνωσε το αντιμνημονιακό φρόνημα του λαού δεν στάθηκε αρκετό να εμποδίσει αυτή την εξέλιξη. Εξέλιξη που άφησε πιο πικρή γεύση εξαιτίας των προσδοκιών που είχαν καλλιεργηθεί τους προηγούμενους μήνες.

Και το κρίσιμο ερώτημα είναι: Πρόδωσαν οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ τους αντιμνημονιακούς Ελληνες, πρόδωσαν τους Αγανακτισμένους που τους έβγαλαν κυβέρνηση;

Επιτρέψτε μου να πω πως τα πράγματα δεν είναι καθόλου όπως δείχνουν στη συγκεκριμένη περίπτωση. Και το ίδιο έκριναν, περισσότερο με το ένστικτο, οι πρώην Αγανακτισμένοι όταν ξαναψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ το Σεπτέμβριο. Όταν ο Αλέξης Τσίπρας τους έλεγε πως η ψήφος τους σήμαινε τρίτο μνημόνιο. Και όταν το καλοκαίρι το πέρασαν στις ουρές των ΑΤΜ για να σηκώνουν 50 ευρώ.

Πρώτα απ' όλα προκειμένου να πάει η κυβέρνηση σε ρήξη έπρεπε να υπάρξει ξεκάθαρη βοήθεια από μεγάλη δύναμη. Όχι μόνο για οικονομικούς λόγους αλλά και για γεωπολιτικούς. Γιατί για παράδειγμα ο Ερντογάν δεν θα σεβόταν μιά Ελλάδα που βρέθηκε εκτός Ευρώπης χωρίς καμιά συμμαχία. Όμως τόσο η Ρωσία, όσο και η Κίνα, αν και βολιδοσκοπήθηκαν, δεν θέλησαν να μας βοηθήσουν. Βλέπετε η Ρωσία μας ήθελε το 2015 μέσα στην ΕΕ σαν πρεσβευτή της, τόσο για τα θέματα των κυρώσεων σε βάρος της όσο και για την περίπτωση που κάποιος αγωγός της περνούσε μέσω Ελλάδας προς την Ευρώπη.

Όσο για την Κίνα ήθελε τα μεγαλεπήβολα σχέδια της για τον Πειραιά να αφορούν λιμάνι της ΕΕ και όχι μιας μικρής ανεξάρτητης χώρας.

Και υπάρχει και κάτι άλλο. Η Ρωσία δανείζεται με επιτόκια άνω του 10% και η Κίνα γύρω στο 5%. Αν δάνειζαν λοιπόν την Ελλάδα φοβάμαι πως το επιτόκιο θα ήταν τουλάχιστον γύρω στο 12,5% που δανειζόταν τότε η Ρωσία. Δηλαδή σκέτη καταστροφή. Για την ιστορία ο Τσίπρας πέτυχε το επιτόκιο δανεισμού στο τρίτο μνημόνιο να είναι μόνο 1%.

Άλλη περίπτωση μεγάλης δύναμης που θα μπορούσε να βολιδοσκοπηθεί για στήριξη της Ελλάδας σε περίπτωση ρήξης ήταν φυσικά η Αμερική. Η κυβέρνηση Ομπάμα όμως παρότι στήριξε δυναμικά τον Αλέξη Τσίπρα στο θέμα της ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους, δεν θέλησε να στηρίξει μια έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Οι Δημοκρατικοί και τα συμφέροντα που τους στηρίζουν, θέλουν να μεταρρυθμίσουν την ΕΕ, όχι να την διαλύσουν κι αυτό φάνηκε και στην περίπτωση του Brexit. Ο Ομπάμα παρότρυνε τους Βρετανούς να ψηφίσουν παραμονή στην ΕΕ. Κινδυνολόγησε μάλιστα υποστηρίζοντας πως μια ψήφος υπέρ της εξόδου θα μείωνε την ικανότητα της Βρετανίας να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την τρομοκρατία, τη μεταναστευτική κρίση και τα οικονομικά σοκ που θα μπορούσαν να εμφανιστούν σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία.

Πολύ σύντομα ο Αλέξης Τσίπρας αντιλήφθηκε πως καμιά μεγάλη χώρα δεν θα επιδίωκε σύγκρουση με την ΕΕ για χάρη της Ελλάδας και κατέληξε στη στρατηγική του. Θα μπλόφαρε με την περίπτωση ρήξης προκειμένου να εξασφαλίσει ελάφρυνση χρέους. Ναι μεν θα υπόγραφε μνημόνιο αλλά αν οι Γερμανοί δεχόντουσαν να συμπεριληφθεί στο κείμενο του μνημονίου, συμφωνία και για ελάφρυνση χρέους, αυτό το μνημόνιο θα ήταν το τελευταίο. Με τη βοήθεια του Ομπάμα, του Ολάντ αλλά και του ελληνικού λαού στο δημοψήφισμα, κατάφερε να υποχωρήσουν οι Γερμανοί στο θέμα της ελάφρυνσης. Κάμφθηκε τότε η Μέρκελ και το επέβαλε σε έναν Σόιμπλε που ούτε να ακούσει ήθελε για ελαφρύνσεις χρέους σε οποιαδήποτε νότια χώρα.

Oι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ήταν τα μόνα ελληνικά κόμματα που είχαν μια στρατηγική το 2015, έστω για ένα μεσοπρόθεσμο τέλος των μνημονίων. Να σημειώσουμε ότι οι ηγεσίες ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δεν διεκδικούσαν καν ελάφρυνση χρέους γιατί θα έπρεπε να παραδεχτούν πως το κούρεμα του καταστροφικού PSI δεν οδήγησε σε βιώσιμο χρέος.

Υπάρχει βέβαια το ΚΚΕ που οι περισσότεροι το θεωρούν σαν το ρωμαλέο κόμμα που θα πήγαινε τελικά σε ρήξη. Δέστε όμως τι εισήγηση κατέβασε η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ στο 20ο συνέδριο για το θέμα της επιστροφής στη δραχμή. "Στην περίπτωση αλλαγής νομίσματος, το λαϊκό εισόδημα θα εξανεμιστεί μέσω της υποτίμησης του νέου νομίσματος, της αισχροκέρδειας, της ραγδαίας πτώσης της αγοραστικής δύναμης, καθώς και μέσω της μεγάλης ανατίμησης των εισαγόμενων εμπορευμάτων στα οποία στηρίζεται όχι μόνο η κατανάλωση αλλά και η βιομηχανία. Επίσης, θα χτυπηθεί κι ένα μεγάλο μέρος αυτοαπασχολούμενων, φτωχών αγροτών, δανειοληπτών."
Αν λοιπόν η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ πετύχει και αυτό το μνημόνιο γίνει το τελευταίο που ζούμε, τότε οι Αγανακτισμένοι δεν προδόθηκαν. Θα φανεί αυτό βέβαια το επόμενο καλοκαίρι που θα ανακοινωθούν τα μεσοπρόθεσμα μέτρα της ελάφρυνσης του χρέους. Ήδη όμως όταν έκλεισε η δεύτερη αξιολόγηση, οι Ευρωπαίοι δεσμεύθηκαν πως μετά τη λήξη του τρέχοντος μνημονίου, το ερχόμενο καλοκαίρι, θα βοηθήσουν την Ελλάδα να βγει στις αγορές. 

Ήδη η κυβέρνηση πραγματοποίησε μια πρώτη πετυχημένη δοκιμαστική έξοδο και το εντυπωσιακό είναι ότι σχεδόν οι μισοί αγοραστές των ελληνικών ομολόγων ήταν Αμερικάνοι. Το σχέδιο Τσίπρα λοιπόν μπορεί να ήταν πικρό στην αρχή αλλά να αποβεί γλυκό στο τέλος. Και τελικά να αποβεί αλάνθαστο το ένστικτο των Αγανακτισμένων που ψήφισαν ξανά ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ το Σεπτέμβριο του 2015, κάτω από τις πιο δυσμενείς συνθήκες και ενώ οι καναλάρχες και η διαπλοκή περίμεναν να ξεμπερδεύουν τότε με την αριστερή παρένθεση

του Αρίστου

ΣΣ

Αναδημοσεύουμε το άρθρο από το ολοκαίνουργιο blog ΡΑΔΙΟ ΑΡΙΣΤΟΣ του γνωστού στην διαδικτυακή πιάτσα συνεργάτη μας . 

ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟ ΑΡΙΣΤΟ!
(Είναι Αρίστος δεν είναι ..... Άριστος, έτσι; Μην μπλεκόσαστε!)

ΘΑ ΣΕ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΟΥΜΕ ΣΥΧΝΑ ΣΥΝΤΡΟΦΕ.

Ευχαριστώ για την τιμή  να έχω ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ανάρτηση στο νέο blog σου.

MAY THE FORCE BE WITH YOU!

Η ΠΛΑΤΕΙΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΠΑΝΤΩΣ.

(Τώρα για την ΔΥΝΑΜΗ ..... ας το ελπίσουμε)

A.N.

OTAN KAI OI ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΑΡΑΔΕΧΟΝΤΑΙ ΤΟ ΤΖΙΦΟ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ...

http://eleftheroi-hreokopimenoi.blogspot.com/

Δεν περίμενα ποτέ ότι θα ανέβαζα Πρετεντέρη στο μπλογκ μας αλλά ποτέ μη λες ποτέ...λολ.

Η ουσία είναι ότι οι υπερασπιστές του νεοφιλελεύθερου μοντέλου αναγκάζονται τόσο μετά την υποβάθμιση των ΗΠΑ όσο και από την κατάρρευση των οικονομικών μεγεθών στην Ελλάδα να αλλάξουν ρότα για να μην θεωρηθούν αιθεροβάμονες.

Το άρθρο δεν προμηνύει τίποτε καλό για την κυβέρνηση Παπανδρέου, ίσως μάλιστα είναι ένα μήνυμα για να ετοιμάζει τις βαλίτσες της: οι εκλογές και ένα διάδοχο σχήμα (μάλλον οικουμενική) πρέπει να είναι πολύ κοντά όταν τα ΝΕΑ αποδοκιμάζουν με τέτοιο τρόπο την κυβερνητική πολιτική.

Το είπε εξάλλου ο Λοβέρδος μια μέρα πριν το άρθρο Πρετεντέρη, σε συνέντευξη του στο Πρώτο Θέμα, η χώρα χρειάζεται εκλογές και κυβέρνηση εθνικής ενότητας.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΩΝ

Αναδημοσιεύουμε το άρθρο του Πρετεντέρη (ελέω Αρίστου αμαρτάνουμε).

Πέσαμε έξω
ΤΟΥ Ι. Κ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ
Δευτέρα 29 Αυγούστου 2011

Όλοι προεξοφλούν πλέον ότι η ύφεση θα υπερβεί το 5%. Οι άνεργοι έφτασαν τις 850.000. Το έλλειμμα εξελίσσεται χειρότερα από ό,τι το 2010 (πάει για πλέον του 11%!) και τα έσοδα βυθίζονται, τεκμήριο μιας οικονομίας που κυριολεκτικά έχει εξοντωθεί…
Έφυγα για διακοπές με πανηγυρισμούς για τη «λύση» που δόθηκε στη Σύνοδο Κορυφής του Ιουλίου. Και επιστρέφω με τις οιμωγές για μια κατάσταση που επιδεινώθηκε δραματικά και για μια λύση που εξανεμίστηκε πιο γρήγορα κι από τα θυμιατά του Δεκαπενταύγουστου.
Όσοι έσπευσαν να πανηγυρίσουν, εκτέθηκαν άλλη μία φορά. Αλλά δεν με απασχολεί η αφεντιά τους, οι πανηγυρτζήδες είναι πάντα για τα πανηγύρια.
Με απασχολεί το ωμό, σκληρό αλλά αναπόφευκτο συμπέρασμα ότι το περίφημο «σχέδιο διάσωσης» της χώρας εξέπνευσε. Και εξέπνευσε επειδή απέτυχε.
Έπεσαν (πάλι) έξω στις προβλέψεις για την ύφεση; Δεν προχώρησαν οι αλλαγές; Δεν βοηθούν οι διοικητικοί μηχανισμοί; Είναι ανίκανοι οι υπουργοί; Αντιδρά παράλογα η κοινωνία; Όλα αυτά αποτελούν μέρος μιας συζήτησης, που αναμφισβήτητα θα γίνει τη στιγμή της απόδοσης ευθυνών.
Η ουσία όμως βρίσκεται στη διαπίστωση ότι πέσαμε έξω. Χωρίς καμία ορατή προοπτική ανάταξης. Πέρυσι τέτοιες μέρες μιλούσα εδώ για μαύρο χειμώνα, τώρα δεν ξέρω τι χρώμα να... επιστρατεύσω.
Μόνο που δεν πέσαμε έξω τυχαία ούτε από σύμπτωση. Η χώρα βουλιάζει επειδή εφάρμοσε μια πολιτική που όχι μόνο πόνεσε, αλλά και απέτυχε. Μια πολιτική που οδήγησε την οικονομία σε διάλυση και την κοινωνία σε έκρηξη. Και για την οποία ουδείς πλέον δικαιούται να συντηρεί την παραμικρή αυταπάτη.
Μια πολιτική, όμως, που δεν έπεσε από τον Άρη. Που έχει εμπνευστές, εκτελεστές και οπαδούς. Που υποστηρίχτηκε ως αναπόφευκτη και χειροκροτήθηκε ως αναγκαία. Που παρουσιάστηκε ως το μαγικό φίλτρο για όλες τις διαχρονικές νόσους του Ελληνισμού.
Μια δογματική συνταγή «αποπληθωρισμού», η οποία επιβλήθηκε από την τρόικα για να εφαρμοστεί από την κυβέρνηση στο όνομα της σωτηρίας της χώρας. Και η οποία δεν ξέρω αν την έσωσε, αλλά σίγουρα την εξόντωσε.
Η ευθύνη όλων τους είναι κορυφαία και απαράγραπτη. Μας έσπρωξαν σε έναν μονόδρομο που βαδίζει από ναυάγιο σε ναυάγιο. Και σε έναν κυκεώνα ασυνάρτητων μέτρων που στραγγαλίζουν χωρίς να αποδίδουν.
Μετέτρεψαν μια χώρα με προβλήματα σε μια χώρα με πρόβλημα.
Αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Εδώ που φτάσαμε, λύση δεν υπάρχει. Ή θα αλλάξει η πολιτική. Ή θα καταρρεύσει η χώρα.
Κάτι που σημαίνει, σε απλά ελληνικά, ότι η αλλαγή πολιτικής είναι ο μοναδικός άμεσος και επείγων στόχος της κυβέρνησης. Αυτής ή κάποιας άλλης.
Νόσο υπάρχει ακόμη ζωή στον τόπο που λέγεται Ελλάδα.

http://www.tanea.gr/empisteytika/?aid=4652721

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΑΝΩ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΩ ΠΛΑΤΕΙΑ

Θεμέλιο η ενότητα για τη φυσιογνωμία του κινήματος.

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΑΝΩ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΩ ΠΛΑΤΕΙΑ

Mας λένε τους Αγανακτισμένους απολιτίκ, λένε επίσης ότι κίνημα χωρίς αιτήματα, πολιτικό στίγμα και ηγεσία δεν μπορεί να πετύχει σπουδαία πράγματα. Τώρα όσον αφορά τα αιτήματα αρκετοί Αγανακτισμένοι είτε στις συνελεύσεις, είτε με μπροσούρες, είτε με συνθήματα, είτε στο διαδίκτυο, διατύπωσαν αρκετά, ίσως μάλιστα μέσα στον ενθουσιασμό τους έκαναν κατάχρηση. Το θέμα της ηγεσίας από την άλλη είναι πιο περίπλοκο και σχετίζεται με το αν θα εξελιχθούν οι Αγανακτισμένοι σε πολιτικό φορέα, ενώ ξεκίνησε η σχετική συζήτηση με θερμούς θιασώτες υπέρ και κατά. Ας της δώσουμε το χρόνο να καταλήξει σε ώριμα συμπεράσματα.

Μένει λοιπόν το θέμα του πολιτικού στίγματος των Αγανακτισμένων, της φυσιογνωμίας τους. Αν αυτό δεν αποκρυσταλλωθεί ο ελληνικός λαός θα έχει για το κίνημα μια θολή εικόνα, μια εικόνα που θα αποτελεί τροχοπέδη για κάποιους να προσχωρήσουν η έστω να διατεθούν φιλικά απέναντι του. Εκτός αυτού αν το κίνημα δεν βρει τη φυσιογνωμία του, δεν συγκροτήσει πειστικό προσανατολισμό, δεν σμιλέψει τα χαρακτηριστικά του, εύκολα θα διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη όταν αντιμετωπίσει τα πρώτα συμπτώματα εκφυλισμού και απογοήτευσης τα οποία μοιραία προκύπτουν σε κάθε κίνημα διαχρονικά. Αν όμως κάποιος έχει κατασταλάξει ποιός είναι, για ποιά πράγματα αγωνίζεται και το πώς θα τα διεκδικήσει, θα ξεπεράσει εύκολα τους πρώτους τριγμούς και απογοητεύσεις.

Δεν έχουν όλες οι άτυπες ομάδες και τάσεις που κατεβαίνουν στο Σύνταγμα και τις πλατείες της χώρας τα ιδία χαρακτηριστικά ούτε τους ιδίους στόχους, έστω και αν όλοι οι Αγανακτισμένοι είναι αντιμνημονιακοι και επικριτές της πολιτικής διαφθοράς. Συχνά ακούμε για παράδειγμα πως υπάρχει η Πάνω και η Κάτω Πλατεία στο Σύνταγμα. Εγώ όμως θέλω να πιστεύω πως πέρα από τους οπαδούς της Πάνω και τους οπαδούς της Κάτω Πλατείας, πλειοψηφούν όσοι θέλουν να είναι ενωμένη η Πλατεία συμφωνώντας σε ένα κοινό πλαίσιο. Αν θυσίαζε ο καθένας κάποιες παραταξιακές του αγκυλώσεις και αν οι τάσεις στην Πλατεία επεδίωκαν ενότητα και σύνθεση τότε ίσως να καταλήγαμε στα παρακάτω χαρακτηριστικά που θα προσδιόριζαν τη φυσιογνωμία του κινήματος.

        

1) Οι Αγανακτισμένοι είναι Πατριώτες. Γιατί θεωρούν πως οι διεθνείς τοκογλύφοι στοχεύουν στην κατοχή της πατρίδας τους και τη λεηλασία του εθνικού της πλούτου. Γιατί γνωρίζουν πως η πατρίδα είναι το σπίτι του λαού και χωρίς αυτό ο λαός ξεπέφτει στη δουλεία η οδηγείται στη μετανάστευση.

2) Οι Αγανακτισμένοι είναι Κοινωνικοί Αγωνιστές. Γιατί θεωρούν πως η καπιταλιστική Ελίτ στοχεύει στην κατεδάφιση των εργατικών δικαιωμάτων. Γιατί συμφωνούν ότι την τεχνητή αυτή παγκόσμια κρίση δεν πρέπει να την πληρώσουν τα χαμηλότερα στρωματά.

3) Οι Αγανακτισμένοι είναι Αμεσοδημοκράτες. Θα προσπαθήσουν να πιέσουν για ανάδειξη κυβερνήσεων που θα σεβαστούν αμεσοδημοκρατικά χαρακτηριστικά όπως δημοψηφίσματα και θεσμούς που θα ενθαρρύνουν την δραστηριοποίηση των ενεργών πολιτών ακόμη και σε θέματα ελέγχου της πολιτικής διαφθοράς.

4) Οι Αγανακτισμένοι είναι Αντιστασιακοί κατά της χρεοκρατιας που προσπαθεί να σαρώσει πατρίδες και λαούς. Οι Αγανακτισμένοι όχι μόνο θέλουν να απαλλάξουν τη χωρά τους από τις δαγκάνες ενός επαχθούς χρέους αλλά επιθυμούν την αναζωπύρωση ενός πανευρωπαϊκού κινήματος των πλατειών που θα τονίσει πως προτεραιότητα είναι η ζωή των πολιτών και όχι η ικανοποίηση των κερδοσκόπων.

5) Οι Αγανακτισμένοι είναι Αρωγοί για τη δημιουργία ενός διευρυμένου αντιμνημονιακού μετώπου και καταλύτες για την επίτευξη της ενότητας του λαού πέρα από κομματικές και παραταξιακές αγκυλώσεις σ’ αυτή τη δύσκολη ώρα. Δεν πρέπει να υπάρχουν διχαστικές λογικές αυτή τη στιγμή ούτε κατάλοιπα των εμφυλίων συνδρόμων μίσους, προχωράμε ενωμένοι και προτείνουμε σε λαό, αντιμνημονιακούς φορείς και προσωπικότητες τη συγκρότηση του κοινού μετώπου.

Είναι στο χέρι μας είτε να χτίσουμε την ενότητα και να ενδιαφερθούμε και για τη ρημάδα κατσίκα του γείτονα είτε να σπάσει το κίνημα σε διαφορές κλίκες και ξεχωριστές στρατηγικές. Στην πρώτη περίπτωση θα καταφέρουμε μεγάλες αλλαγές στην πολιτική ζωή του τόπου, στη δεύτερη θα βάλουμε την οριστική ταφόπλακα σε ένα λαϊκό κίνημα που τόσο καιρό έψαχνε να αναπνεύσει συμπιεσμένο από μικροπολιτικάντικα κόμματα και ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάσουμε, είμαστε με την πλάτη στον τοίχο.

Υπάρχει διεθνές προηγούμενο σύνδεσης πατριωτικών και κοινωνικών χαρακτηριστικών; Βεβαίως, αυτός ο σύνθετος χαρακτήρας κυριάρχησε στη γαλλική επανάσταση, στο ΕΑΜ, στην επανάσταση του Νάσερ και στο κίνημα του Γκάντι, στη σύγχρονη Νότιο Αμερική των μεγάλων λαϊκών κινημάτων και των ηγετών που τολμούν να τα βάλουν με μεγάλες δυνάμεις η Παγκόσμιες Τράπεζες και ΔΝΤ όπως ο Κίρχνερ στην Αργεντινή, ο Κορία στο Εκουαντόρ, ο Τσαβέζ στη Βενεζουελα.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΩΝ