Η ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΜΕΝΗ ΑΚΥΡΩΣΕ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΤΑ ΝΗΠΙΑΓΩΓΟΥΣ!

 

Με την υπ’ αριθ. 69816/23.10.2026 απόφασή της, η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής έκανε δεκτή την προσφυγή επτά εργαζομένων ειδικότητας ΠΕ Νηπιαγωγών και ακύρωσε την υπ’ αριθ. 180/2026 απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Χαλανδρίου, που αφορούσε τη μη ανανέωση των συμβάσεών τους.

 

Σύμφωνα με τα δημοσιοποιημένα στοιχεία, η ακύρωση στηρίζεται σε πλημμέλειες της αιτιολογίας της απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου. Ειδικότερα, κρίθηκε ότι δεν τεκμηριώθηκε επαρκώς η επικαλούμενη υπεραριθμία, ούτε αιτιολογήθηκε νομίμως η επιλογή των συγκεκριμένων εργαζομένων με κριτήριο την ειδικότητά τους.

 

Η ακύρωση της απόφασης δεν ταυτίζεται αυτομάτως με δικαστική αναγνώριση δικαιώματος ανανέωσης των συμβάσεων, δημιουργεί όμως υποχρέωση της δημοτικής διοίκησης να συμμορφωθεί με την απόφαση της εποπτεύουσας αρχής και να προβεί στις νόμιμες ενέργειες.

 

Η εξέλιξη αποκτά ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα, καθώς η πλειοψηφία Ρούσσου είχε επιμείνει στην επιλογή της, ακόμη και μετά την υποβολή αιτημάτων επανεξέτασης και τη συζήτησή τους στο Δημοτικό Συμβούλιο στις 30 Σεπτεμβρίου.

 

ΜΕΙΖΟΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ, ΗΘΙΚΟ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΘΕΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΡΟΥΣΣΟΥ

ΟΙ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ - ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ - ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΧΩΡΟΣ

 

Με αφορμή την υπόθεση της υπερσυγκέντρωσης της διαχείρισης των ελληνικών παραλιών σε ένα τεράστιο πανελλαδικό κύκλωμα, που φέρεται να «κέρδιζε» δημοπρασίες χρησιμοποιώντας συχνά αχυρανθρώπους, αξίζει να ξανανοίξουμε μια συζήτηση που για ορισμένους από εμάς είναι πολύ παλιά.

Μια συζήτηση για το πόσο λανθασμένη, και ενδεχομένως επικίνδυνη για το δημόσιο συμφέρον, είναι η κυρίαρχη αντίληψη ότι οι πλειοδοτικοί διαγωνισμοί αποτελούν εξ ορισμού εγγύηση διαφάνειας και χρηστής διαχείρισης της δημόσιας περιουσίας, ενώ οι αναθέσεις, ακόμη και όταν γίνονται ύστερα από δημόσια εκδήλωση ενδιαφέροντος και με συγκεκριμένα κριτήρια επιλογής, αποτελούν περίπου συνώνυμο της διαφθοράς.

Ας το δούμε με την απλή λογική όσων σκεπτόμαστε και έχουμε διοικήσει έστω και ένα περίπτερο στη ζωή μας.

Είναι πράγματι καλύτερος μισθωτής εκείνος που προσφέρει τα περισσότερα χρήματα ή εκείνος που μπορεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του και να εξασφαλίσει μια βιώσιμη, συνεπή και ΚΥΡΊΩΣ κοινωνικά ωφέλιμη λειτουργία της επιχείρησής του ΠΟΥ ΒΑΣΊΖΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΩΡΟ;

Γιατί όταν το μοναδικό ουσιαστικό κριτήριο είναι το ύψος του προσφερόμενου μισθώματος, ο διαγωνισμός μπορεί να καταλήξει να επιβραβεύει όχι τον καλύτερο επιχειρηματία, αλλά εκείνον που υπόσχεται τα περισσότερα, χωρίς να έχει ούτε τη δυνατότητα ούτε, ενδεχομένως, την πρόθεση να τα καταβάλει.

Και όταν πίσω από τον πλειοδότη βρίσκεται ένα οργανωμένο επιχειρηματικό κύκλωμα, που χρησιμοποιεί αναλώσιμους επιχειρηματικά αχυρανθρώπους, η κατάσταση γίνεται ακόμη χειρότερη.

Ο πραγματικός διαχειριστής της δραστηριότητας μπορεί να αποκομίζει τα κέρδη, ενώ ο συμβαλλόμενος με το Δημόσιο, όταν έρθει η ώρα να λογοδοτήσει, να μην έχει τίποτα να χάσει.

Έτσι, μια διαδικασία που υποτίθεται ότι εξασφαλίζει τον ανταγωνισμό μπορεί να μετατραπεί σε μηχανισμό αποκλεισμού των πραγματικών επαγγελματιών και συγκέντρωσης της δημόσιας περιουσίας στα χέρια λίγων.

Και όλα αυτά με τη σφραγίδα ενός απολύτως «διαφανούς» διαγωνισμού!

Η παλιά διαφωνία στο Χαλάνδρι

Αυτή η αντίθεση αντιλήψεων δεν είναι καθόλου καινούργια στο Χαλάνδρι.

Αντιθέτως, βρίσκεται στον πυρήνα μεγάλων πολιτικών συγκρούσεων για τη διαχείριση της δημοτικής περιουσίας, ιδιαίτερα μέσα από τη ΦΛΥΑ, τόσο κατά την περίοδο λειτουργίας της ως Αναπτυξιακής όσο και στη συνέχεια ως Ανώνυμης Εταιρείας.

Ο υπογράφων έχει υποστηρίξει επίμονα, επί πολλά χρόνια, μια διαφορετική αντίληψη για τη διαχείριση και αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Και όχι μόνο θεωρητικά. Την εφαρμόσαμε στη λειτουργία της ΦΛΥΑ.

Με διαδικασίες επιλογής που, κατά την άποψή μας, εξασφάλιζαν μεγαλύτερη ουσιαστική διαφάνεια, δημόσια εκδήλωση ενδιαφέροντος, αξιολόγηση με περισσότερα κριτήρια και δυνατότητες κοινωνικού ελέγχου.

Γιατί η διαφάνεια δεν εξαντλείται στο άνοιγμα των οικονομικών προσφορών. Αφορά και το ποιος επιλέγεται, γιατί επιλέγεται, ποιες υποχρεώσεις αναλαμβάνει, πώς λειτουργεί και ποιος ελέγχει τη συνέπειά του απέναντι στην κοινωνία.

Και επειδή ο υπογράφων είναι ο γνωστός «εμμονικός», εξακολουθεί να υπερασπίζεται αυτές τις απόψεις, ακόμη και όταν αυτό συνεπάγεται πολιτικές συγκρούσεις και προσωπικές επιθέσεις.

Γιατί πιστεύει ότι αργά ή γρήγορα η πραγματικότητα δικαιώνει τις απόψεις που στηρίζονται στη γνώση της διοίκησης και όχι στα εύκολα συνθήματα.

ΝΑΙ στην αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας. ΝΑΙ στην εκμίσθωσή της σε ιδιώτες. ΟΧΙ όμως στη μετατροπή του μεγαλύτερου προσφερόμενου ποσού σε μοναδικό κριτήριο του δημόσιου συμφέροντος ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΜΕΤΆΛΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΩΡΟΥ.

Η αξιοποίηση της δημοτικής περιουσίας πρέπει να υπηρετεί ένα ευρύτερο πλαίσιο οικονομικών και κοινωνικών στόχων.

Να εξασφαλίζει τη βιωσιμότητα της επιχειρηματικής δραστηριότητας.

Να προσφέρει επαγγελματική διέξοδο σε ανθρώπους που θέλουν να συνδυάζουν την οικονομική τους δραστηριότητα με την προσφορά στην τοπική κοινωνία.

Να δημιουργεί θέσεις εργασίας για τους κατοίκους.

Να εξασφαλίζει προσιτές υπηρεσίες και πραγματικό όφελος για τους πολίτες.

Και να επιτρέπει στην ίδια την τοπική κοινωνία να συμμετέχει, με θεσμικά κατοχυρωμένο τρόπο, τόσο στη διαμόρφωση των κριτηρίων επιλογής όσο και στον έλεγχο της τήρησης των υποχρεώσεων εκείνων που αναλαμβάνουν τη διαχείριση της περιουσίας της.

Αυτό είναι ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ.

Όχι η αντικατάσταση των κανόνων από προσωπικές προτιμήσεις, αλλά η θέσπιση ουσιαστικών, δημόσιων και ελέγξιμων κριτηρίων, πέρα από το ποιος θα γράψει το μεγαλύτερο νούμερο σε μια προσφορά.

Και βεβαίως, όπου η νομοθεσία επιβάλλει συγκεκριμένη διαγωνιστική διαδικασία, η συζήτηση αφορά και την ανάγκη αλλαγής αυτού του θεσμικού πλαισίου.

Και τελικά, τι εισέπραξε η ΦΛΥΑ από τους "διαφανείς διαγωνισμούς";

Μετά τις μεγαλοστομίες περί διαφάνειας και τις κατηγορίες της διοίκησης Ρούσσου σε βάρος των προηγούμενων διοικήσεων της ΦΛΥΑ, ήρθε η ώρα να αξιολογήσουμε όχι τις διακηρύξεις αλλά τα αποτελέσματα.

ΠΕΥΚΟ ΠΟΛΙΤΗ: ΝΕΑ ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ Η ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

 

Την Πέμπτη 29 Οκτωβρίου η Δημοτική Επιτροπή Χαλανδρίου καλείται να εγκρίνει νέα παράταση για την πολεοδομική μελέτη και την Πράξη Εφαρμογής της περιοχής Πεύκο Πολίτη – Δουκίσσης Πλακεντίας.

Μια πολεοδομική εκκρεμότητα δεκαετιών, που έχει ήδη γνωρίσει αλλεπάλληλες παρατάσεις.

Μέχρι πότε θα παραταθεί αυτή τη φορά; Και γιατί;

Η  ΠΛΑΤΕΙΑ θα επανέλθει αναλυτικά στο θέμα.

 ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ!!!

ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΞΕΡΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΕΠΑΝΕΛΘΟΥΜΕ! 

 ΔΙΟΤΙ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΟΤΙ ..... ΔΕΝ "ΕΤΕΛΕΙΩΣΕ"!

https://www.chalandri.gr/prepei-na-gnorizete/93852/ 

Ο ξεχασμένος για την Δύση πόλεμος στο Σουδάν, συνεχίζεται…

 Το Χαρτούμ αρνείται να συνομιλήσει με το RSF (πρώην Janjaweed) 

 

• Γράφει ο Γιώργος Παπαγιαννόπουλος

Ο Αμπντέλ Φατάχ αλ-Μπουρχάν, επικεφαλής του Συμβουλίου Κυριαρχίας και των Ενόπλων Δυνάμεων (SAF), και de facto πρόεδρος του Σουδάν, δεν διαπραγματεύεται για να τερματιστεί η εσωτερική σύγκρουση που ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2023. Απτόητος αρνείται οποιονδήποτε διάλογο με τις Δυνάμεις Ταχείας Υποστήριξης (RSF), με επικεφαλής τον Μοχάμεντ Χαμντάν Νταγκάλο, γνωστότερο ως Χεμέτι.  Πρόσφατα επανέλαβε την αποφασιστικότητα των ενόπλων δυνάμεων να επιδιώξουν την «στρατιωτική επιλογή» μέχρι να απελευθερωθεί ολόκληρη η χώρα από το RSF, τους πρώην Janjaweed.

Ο Σουδανός πρόεδρος συναντήθηκε προσωπικά με τον Μασάντ Μπούλος, σύμβουλο του Τραμπ για την Αφρική και τον αραβικό κόσμο (και πεθερό του προέδρου των ΗΠΑ) με στόχο την προώθηση διπλωματικών προσπαθειών για τον τερματισμό της σύγκρουσης.

Πριν από λίγους μήνες, οι ΗΠΑ, μέσω του Μπούλος, είχαν προτείνει μια ειρηνευτική συμφωνία στο Χαρτούμ. Για να πιέσει τον αλ-Μπουρχάν να αποδεχτεί το ειρηνευτικό σχέδιο της Ουάσινγκτον, η κυβέρνηση Τραμπ αρνήθηκε βίζα στον Σουδανό ηγέτη, ουσιαστικά απαγορεύοντάς του να παραστεί στην 81η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Ο Αμτζάντ Φαρίντ, σύμβουλος του Μπουρχάν για πολιτικές και διεθνείς υποθέσεις, εξήγησε στο “Reuters” ότι η κυβέρνηση υπό την ηγεσία του στρατού είχε υποβάλει προτάσεις για την τροποποίηση της συμφωνίας. Ωστόσο, οι Ηνωμένες Πολιτείες προφανώς αγνόησαν τα αιτήματα του Χαρτούμ. Ο Φαρίντ τόνισε ότι το σχέδιο των ΗΠΑ θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια de facto διχοτόμηση του Σουδάν, παρόμοια με αυτή της γειτονικής Λιβύης, δεδομένου ότι ο Χεμέτι είχε ήδη επιχειρήσει να σχηματίσει μια παράλληλη κυβέρνηση πριν από ένα χρόνο, η οποία, φυσικά, δεν αναγνωρίστηκε από τον ΟΗΕ.

Κατά τη διάρκεια των τρεισήμισι ετών πολέμου, πάνω από 200.000 άνθρωποι έχουν πεθάνει και άλλα 11 εκατομμύρια έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους. Περισσότεροι από 4 εκατομμύρια έχουν αναζητήσει καταφύγιο και προστασία σε γειτονικές χώρες. Οι φρικαλεότητες αυτής της σύγκρουσης είναι απερίγραπτες. Αλλά η μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση στον κόσμο σπάνια λαμβάνει κάλυψη από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. Είναι ένας πόλεμος που έχει ξεχαστεί από μεγάλο μέρος της διεθνούς κοινότητας.

Πρόσφατα, ο Σαλίχ Μαχμούντ Οσμάν, Σουδανός δικηγόρος ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ο οποίος τιμήθηκε με το Βραβείο Ζαχάρωφ το 2007 για την υπεράσπιση χιλιάδων συμπολιτών του μετά τη γενοκτονία του 2003 στο Νταρφούρ, δήλωσε στην “Le Monde”: «Η τρέχουσα σύγκρουση χαρακτηρίζεται από την επανέναρξη των εκστρατειών εθνοκάθαρσης εναντίον των μη αραβικών πληθυσμών του Νταρφούρ. Οι ίδιες φρικαλεότητες όπως τότε επαναλαμβάνονται, αλλά σε ακόμη μεγαλύτερη κλίμακα από αυτές που διαπράχθηκαν το 2003. Μην κλείνετε τα μάτια στις φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν στη χώρα μου».Ο πόλεμος συνεχίζεται και οι άνθρωποι συνεχίζουν να πεθαίνουν από βόμβες με μη επανδρωμένα αεροσκάφη, πείνα και απελπισία. 

—Λιμός. Η παράταξη των ανταρτών του Νταρφούρ που συνδέεται με την κυβέρνηση του Κινήματος Απελευθέρωσης του Σουδάν, με επικεφαλής τον Αμπντέλ Γουαχίντ Μοχάμεντ ελ-Νουρ (SLM-AW), κήρυξε κατάσταση λιμού τον περασμένο μήνα στις περιοχές Τζεμπέλ Μάρα, Ταουίλα, Άιν Σίρο και σε πολλά στρατόπεδα εκτοπισμένων.

Οι ανθρωπιστικές και υγειονομικές συνθήκες επιδεινώνονται καθημερινά σε ορισμένες περιοχές του Βόρειου Νταρφούρ λόγω κακών συγκομιδών, έλλειψης νερού και έλλειψης ζωοτροφών. Η μείωση των αποθεμάτων νερού και η έλλειψη ζωοτροφών έχουν μειώσει τον αριθμό των κοπαδιών και έχουν προκαλέσει θανάτους ζώων. Τα διαθέσιμα πηγάδια βρίσκονται υπό μη βιώσιμη πίεση λόγω της συνεχιζόμενης εισροής εκτοπισμένων, παράλληλα με την εξάπλωση της ιλαράς, του δάγκειου πυρετού, της ελονοσίας, του τυφοειδούς πυρετού, της χολέρας και άλλων μολυσματικών ασθενειών. 

Εν τω μεταξύ, συνεχίζονται οι επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη στα νοτιοανατολικά της χώρας. Ο κυβερνήτης της επαρχίας Wad al-Mahi ανέφερε ότι ένα μη επανδρωμένο αεροσκάφος RFS σκότωσε τουλάχιστον 30 άτομα. Οι βόμβες έπληξαν μια περιοχή κοντά σε έναν καταυλισμό εκτοπισμένων. Σύμφωνα με τις αρχές, το μη επανδρωμένο αεροσκάφος εκτοξεύτηκε από την Αιθιοπία. Το τελευταίο μέτωπο στον πόλεμο μεταξύ του σουδανικού στρατού και του RSF είναι η παραμεθόρια περιοχή με την Αιθιοπία, η οποία αντιμετωπίζει μια εσωτερική σύγκρουση που κινδυνεύει να κλιμακωθεί.(αναζωπυρώθηκε ο εσωτερικός εμφύλιος μεταξύ των κυβερνητικών δυνάμεων και του κινήματος αυτονομίας του Τιγκράι στον Αιθιοπικό Βορρά). Το Σουδάν έχει επανειλημμένα κατηγορήσει την Αιθιοπία ότι φιλοξενεί μαχητές και βάσεις του RSF, κάτι που η Αντίς Αμπέμπα πάντα αρνείται.

 

ΕΝΩΣΗ ΠΟΝΤΙΩΝ ΜΕΛΙΣΣΙΩΝ: ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ Δ&Μ ΤΟΜΠΟΥΛΙΔΗ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Το Δ.Σ της Ένωσης Ποντίων Μελισσίων και η «Επιτροπή Βραβείου Δημ. & Μιρ. Τομπουλίδη»

σας προσκαλούν να τιμήσετε με την παρουσία σας την τελετή βράβευσης των αριστούχων αποφοίτων

μαθητών των Γυμνασίων και του Λυκείου Μελισσίων του σχολικού έτους 2025-2026.

Θα μιλήσει ο Δρ. Λυγερός Νικόλαος, με θέμα: “Η Ανθρώπινη Τεχνητή Νοημοσύνη ή η Υπερνοημοσύνη”.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2026

στις 19:00 στο Πνευματικό Κέντρο της Ένωσης.

Με τιμή

Το Δ.Σ της Ένωσης Ποντίων Μελισσίων

Η επιτροπή βραβείου «Δημ. & Μιρ. Τομπουλίδη»

 

«ΠΟΛΕΜΟΣ» ΣΤΟΝ ΔΗΜΟ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ, λέει. ΠΕΡΙ ΥΦΟΥΣ ΚΑΙ ΣΕΞΙΣΜΟΥ Ο ΛΟΓΟΣ

 

 Ή ΜΕ ΕΜΑΣ Ή ΜΕ ΤΟ ΤΣΟΥΒΑΛΙ!

Για την «πολεμική» αντιπαράθεση της διοίκησης του Δήμου Χαλανδρίου με τον Σύλλογο Εργαζομένων, που ξεκίνησε με τη σχεδόν ομόφωνη αρχική απόφαση για την απόλυση των επτά νηπιαγωγών των Παιδικών Σταθμών τον Αύγουστο, δεν θα επαναλάβουμε τα γνωστά και χιλιογραμμένα.

Έχουμε ήδη αναφερθεί στη μεταγενέστερη διόρθωση της στάσης των παρατάξεων Ρώμα και Αγαπητού —με αυτή τη χρονική σειρά— και στην τροποποίηση του ΟΕΥ των Παιδικών Σταθμών, χωρίς τελικά να επιλυθεί το ζήτημα των επτά απολυμένων από τις παρατάξεις Ρούσσου και Κρανίδη.

Το νέο κεφάλαιο γράφτηκε προχθές και βέβαια ήταν αποπροσανατολιστικό από την ουσία.

Ο Σύλλογος Εργαζομένων εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία καταγγέλλει τη συμπεριφορά στελέχους της διοίκησης σε περιστατικό που, σύμφωνα με τον ίδιο, συνέβη έξω από την αίθουσα, μετά το τέλος της τελευταίας συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου.

Όσοι δεν έχετε πληροφορηθεί ακόμη το περιστατικό, σας παραπέμπουμε στο πάντα έγκυρο και πλήρες ρεπορτάζ της Αμαρυσίας.

Εμείς δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς ειπώθηκε. Επομένως, δεν έχουμε και γνώμη για το συγκεκριμένο περιστατικό.

Άλλωστε, δεν έχουμε κανέναν λόγο να πάρουμε το μέρος κανενός. 

Ούτε είχαμε ποτέ την πρόθεση να «πουλάμε προστασία» σε οποιονδήποτε, και μάλιστα αυτόκλητοι, λόγω «κομματικού πατριωτισμού».

Επί του περιστατικού θα κάνουμε αρχικά μόνο ένα σχόλιο, που ο υπογράφων θεωρεί ότι έχει ευρύτερη σημασία.

Η κατηγορία περί σεξισμού έχει γίνει καραμέλα που δεν έχει πλέον γεύση.

Ξέφτισε.

Κάθε προσβολή ή απαξίωση —ακόμη και υπαρκτή— δεν μπορεί να βαφτίζεται «σεξισμός» επειδή πουλάει η λέξη.

Αυτό το πράγμα, με τον σεξισμό, έχει γίνει εργαλείο μεγάλων αποπροσανατολιστικών σχεδιασμών.

Ο ΔΗΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΡΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ

Θα σχολιάσουμε όμως το ύφος της απάντησης του Δήμου Χαλανδρίου. 

Και μάλιστα από την ΕΠΙΣΗΜΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΣΤΟ FACEBOOK. 

Και πάλι όχι γιατί πιστεύουμε ότι το «ύφος» μιας ανακοίνωσης ή τοποθέτησης υπερβαίνει τα ζητήματα ουσίας πάνω στα οποία προκλήθηκε η αντιπαράθεση. 

Η Πλατεία είμαστε, δεν είμαστε το Λύκειο των Ελληνίδων.

Η απάντηση της διοίκησης στρέφεται εναντίον του Συλλόγου Εργαζομένων, που υπογράφει την καταγγελία.

 Όχι εναντίον κάποιου συνδικαλιστή ή κάποιας συνδικαλίστριας προσωπικά, με ή χωρίς έμφυλα χαρακτηριστικά. 

Και αυτό πρέπει να υπογραμμιστεί.

 Ειδικά αν η απάντηση προέρχεται από μια διοίκηση που «όμνυε» στην πρόθεσή της, ουσιαστικά, να συνδιοικεί με τους εργαζόμενους και τους πολίτες, πριν καταλήξει να έχει μέχρι στιγμής τη δεύτερη θέση σε αυταρχικότητα στην ιστορία της πόλης από τη Μεταπολίτευση έως σήμερα (μη ρωτήσετε για το νικητή. Είναι γνωστή η θέση της Πλατείας σε όλους).

ΟΤΑΝ ΤΟ ΗΡΩΔΕΙΟ ΔΕΝ ΧΩΡΟΥΣΕ ΤΟΝ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗ

 Σαν σήμερα, στις 19 Οκτωβρίου 1964, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο Ρεξ – Μαρίκα Κοτοπούλη το «Άξιον Εστί» του Μίκη Θεοδωράκη, πάνω στην ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη.

 

Με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση στο λαϊκό τραγούδι και τον Μάνο Κατράκη στην αφήγηση, το έργο έμελλε να γίνει ένας από τους σημαντικότερους σταθμούς στην ιστορία του ελληνικού πολιτισμού.

Μόνο που η πρώτη παρουσίασή του δεν έγινε εκεί όπου αρχικά είχε σχεδιαστεί.

Το «Άξιον Εστί» προοριζόταν για το Ηρώδειο. Αλλά οι αρμόδιοι της εποχής δεν ήθελαν τον Μπιθικώτση στον αρχαίο χώρο. Ένας λαϊκός τραγουδιστής, συνδεδεμένος με τα μπουζούκια, δεν θεωρούνταν κατάλληλος για έναν χώρο «υψηλού πολιτισμού».

Ο Μίκης αρνήθηκε να τον αντικαταστήσει. Και τελικά παρουσίασε το έργο στο Ρεξ, αναλαμβάνοντας ο ίδιος το οικονομικό βάρος της παραγωγής.

Η ειρωνεία είναι ότι την ίδια χρονιά το Ηρώδειο είχε φιλοξενήσει τον σπουδαίο Φρανκ Σινάτρα.

Και πολύ καλά έκανε!

Το πρόβλημα δεν ήταν ότι άνοιξε τις πόρτες του στον Σινάτρα. Ήταν ότι τις έκλεισε στον Μπιθικώτση.

Γιατί το «Άξιον Εστί» δεν ήταν απλώς μια μελοποίηση ποιημάτων. Ήταν η συνάντηση της λόγιας δημιουργίας με τη λαϊκή μουσική παράδοση. Και η φωνή του Μπιθικώτση αποτελούσε αναπόσπαστο μέρος αυτής της καλλιτεχνικής σύλληψης.

Βλέπετε, ο Οδυσσέας Ελύτης δεν είχε πάρει ακόμα το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Θα το έπαιρνε δεκαπέντε χρόνια αργότερα, το 1979.

Πού να ξέρουν τότε οι αρμόδιοι ότι το «Άξιον Εστί» ήταν έργο αντάξιο του Ηρωδείου; Δεν είχε προλάβει να τους το πιστοποιήσει η Σουηδική Ακαδημία!

Εξήντα δύο χρόνια αργότερα, η ιστορία αυτή μας θυμίζει κάτι βαθύτερο από μια άστοχη απόφαση κάποιων κρατικών παραγόντων.

Τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε στην Ελλάδα την πολιτική και τον πολιτισμό. Την ευκολία με την οποία κάποιοι, επειδή κατέχουν μια θέση εξουσίας, θεωρούν ότι αποκτούν και το δικαίωμα να αποφασίζουν τι είναι πολιτισμός, ποιος τον εκπροσωπεί και ποιος είναι άξιος να τον υπηρετεί.

Από τότε έχουν αλλάξει ασφαλώς πολλά.

Αν έχει αλλάξει όμως και αυτή η νοοτροπία, δεν είμαστε καθόλου βέβαιοι.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι εκείνο που δεν χώρεσε στο Ηρώδειο το 1964, χώρεσε για πάντα στην ιστορία του ελληνικού πολιτισμού.